‫کل سیاره؟
‫واقعاً؟
‫اشعه‌ی سنگ‌شدگی؟ اونم از آمریکای شمالی؟
‫آره.
‫کار بشریت رو یک‌سره می‌کنیم، ‫تا بقیه رو نجات بدیم و آخرش پیروز شیم.
‫چند دقیقه طول می‌کشه تا به اینجا برسه؟
‫به فرض اینکه گروهمون در آمریکای ‫شمالی ماموریت رو با موفقیت به...
‫هیچ «فرضی» در کار نیست.
‫از پسش برمیان.
‫موفق می‌شن.
‫این تنها راهه و ‫من باورش دارم.
‫یعنی عین همون کاری که تو جزیره‌ی گنج کردیم دیگه؟
‫با شمارش بی‌نظیر سنکو!
‫فقط کافیه درست در لحظه‌ی برخورد ‫مایع حیات‌بخش رو پرتاب کنیم.
‫آره.
‫فقط هر چی بزرگ‌تر باشه، سرعتش هم بیشتره.
‫زمان‌بندی‌ش یه‌جورایی شانسی‌ـه.
‫یا می‌شه، یا نمی‌شه.
‫شانس تو هم که...
‫آهان، یافتم. راهی هست که مطمئناً ‫مایع حیات‌بخش رومون می‌ریزه.
‫فقط یه‌کم بگیر و ببندش زیاده.
‫یه ترفند علمی‌ـه!
‫اون نور...
‫غیرممکنه...
‫پس کاملش کردی، سنکو.
‫تا دیدار دوباره
‫دوباره اون نور شوم!
‫دنیا به آخر رسیــــد!
‫شهر ذرت...
‫ماها...
‫روری‌اینا...
‫سایوزاینا...
‫...همه‌شون تبدیل به سنگ می‌شن!
‫ممکنه اتفاقی بوده باشه؟
‫نه... نمی‌تونه اتفاقی باشه.
‫این تنها راهیه که می‌شه ‫نتیجه بازی رو عوض کرد.
‫سویکا و فرانسوا قرار بود گروه ‫احیای مجدد باشن.
‫پس باید توی کیف اونا باشه!
‫کوله‌پشتی‌ای رو که ازمون گرفتن، دریابین!
‫مایع حیات‌بخش داخل اونه!
‫سنکواینا مایع حیات‌بخش‌شون ‫رو از دست دادن!
‫باید این رو برسونیم دستشون!
‫درسته.
‫کشتی نوح، یا همون مایع حیات‌بخش، ‫الآن فقط اینجاست.
‫این عملیات نجات نزدیک 100 روز طول کشید.
‫انتظار داشتم زودتر از این‌ها پیدات شه.
‫تنبل شدی، استن.
‫چون شاهزاده‌ی قصه از قضا دانشمند ‫از آب دراومد این‌قدر طول کشید؟
‫ببر صداتو.
‫بعداً وقت برای تشکر هست.
‫اشعه سنگ‌شدگی داره می‌رسه.
‫اون اشعه‌ی سنگ‌شدگی‌ـه؟!
‫عین همون هزاران سال پیشه...!
‫اگه مایع حیات‌بخش رو مستقیم پرت کنیم بالا ‫ممکنه شانسی برای احیای دوباره داشته باشیم!
‫د د درسته!
‫به من می‌گن خانوم خونسرد! ‫ببین چیکار می‌کنم فقط!
‫آب خوردنه!
‫آخه با این سرعت چجوری دقیق پرتش کنم؟!
‫مجبوریم کلی از اونا رو پرت کنیم بالا.
‫اگر سرعتش عین دفعه پیش باشه،
‫به محضی که توی افق ببینیمش، بهمون می‌رسه...
‫هیچ مایع حیات‌بخشی که اینجا نیست.
‫چرا؟
‫برای چی قصد دارن مایع حیات‌بخش رو ‫روی نگهدارنده صدای برج مدوسا قرار بدن؟
‫گوشم!
‫صدا که نیست، بمبه!
‫محفظه‌ش هم ترک خورد.
‫درسته، زنو.
‫شاید چند روز بعد از پایان بشریت...
‫یا حتی چند ماه بعد از اون...
‫اما بالاخره زوزه‌ی حیوونی، ‫صدای رعدی،
‫صدای طبیعتی مایع‌حیات‌بخش علم رو ‫جاری می‌کنه.
‫بگیریدش!
‫اون آخری‌شه!
‫گندش بزنن... اصلاً نمی‌تونم حرکت کنم.
‫سویکا!
‫مستقیم برو زیر برج.
‫تو تنها کسی هستی که می‌تونه حرکت کنه.
‫مگه نمی‌خواستی مفید باشی؟
‫تا بعد، زنو.
‫شاید روزها یا ماه‌ها طول بکشه...
‫تا بشریت دوباره احیا شه...
‫پس تا درودی دوباره...
‫قصد دارن برای رسیدن به پیروزی، یکی از ‫خودشون زیر مایع حیات‌بخش قرار بگیره.
‫اما حیف.
‫اگه همین الآن بهش شلیک کنم و از جاش ‫بندازمش، مایع حیات‌بخش هم از بین می‌ره.
‫و بشر برای همیشه به فنا می‌ره.
‫اگر شلیک کنم و شانسی بیفته روی ‫یکی از افرادمون، هنوز شانسی هست.
‫اما اگر شلیک نکنم، باختمون حتمی‌ـه.
‫اگر شلیک کنم، اندک شانسی داریم، ‫اما تقریباً می‌شه گفت نابودی بشریت قطعی‌ـه.
‫درست مثل همون فاجعه‌ای که هزاران سال پیش رخ داد...
‫از زمانی که در افق ظاهر می‌شه 56 ‫ثانیه طول می‌کشه تا بهمون برسه.
‫تکرار‌پذیریش بی‌نقصه!
‫چه اشعه‌ی ویران‌کننده‌ی تحسین‌برانگیزی!
‫این علمی نوین‌ـه،
‫با این‌حال نادون‌هایی که ذره‌ای ‫قدر زیبایی‌ش رو نمی‌دونن،
‫به اسم قدرت، مانع و سد راهم می‌شن.
‫سنکو، امثال ما می‌تونستن به دنیا فروانروایی ‫ و اون رو به راه درست هدایت کنن.
‫درسته...
‫از اول هم خیلی به هم شبیه بودیم.
‫چی شد که هر دومون قدم در یک مسیر نذاشتیم؟
‫ده سال پیش... که بهت گفتم...
‫من کوچک‌ترین علاقه‌ای به ‫فرمانروایی ندارم...
‫ما به طرز احمقانه‌ای... بیشترش رو می‌خوایم.
‫برای همین میلی به تصرف دنیای فعلی نداریم.
‫بلکه ترجیح می‌دیم عوضش ‫دنیای آینده رو به بهترین شکل بسازیم.
‫واقعاً که... هیجان‌انگیزه!
‫دست آخر معلوم شد که امپراتوری تو ‫از امپراتوری من هم حریص‌تره، سنکو.
‫درسته...
‫اونا دنبال دانش زنو هم هستن.
‫خوب شد، نه؟
‫حتی اگر همون‌مون اینجا سنگ شیم،
‫با گروگان گرفتن مجسمه‌ی من، ‫زنو احیا خواهد شد و...
‫...راه علم هم ادامه خواهد یافت.
‫بدک نبود.
‫شما بچه‌ها... بردین!
‫اون نور!
‫مـ ممنون...
‫باید آموزه‌های پدرم رو دنبال کنم!
‫همگی حالت دفاعی بگیرید تا ‫وقتی سنگ شدین آسیب نبینین!
‫آن روز، تمام بشریت تبدیل به سنگ شدند.
‫موفق شدیم...
‫بالاخره احیا شدیم!
‫بچه‌ها!
‫سنکو!
‫نکنه...
‫...فقط من احیا شدم؟
‫وظیفه‌ی احیاکننده به طرز فجیعی مهمه.
‫و رهبری گروه به عهده‌ی توئه، سویکا.
‫د د درسته!
‫حسابی گند زدم و گیر افتادم...
‫اما وظیفه‌ی احیاکنندگی رو ‫با موفقیت به سرانجام رسوندم!
‫سویکا بالاخره به یه کاری اومد!
‫کنجکاوم بدونم بعد از اون اشعه ‫چند مدت بقیه رو منتظر گذاشتم؟
‫یه سال...؟
‫دو سال...؟
‫الآن رو همه مایع حیات‌بخش می‌ریزم...!
‫مایع حیات‌بخش...
‫...کجاست؟
‫اول از همه عینکم رو می‌خوام ‫تا این‌قدر تار نبینم.
‫این دفعه نیفتادم.
‫نزدیک بود ها!
‫عمراً این جلوم رو بگیره!
‫باید همین جاها باشه...
‫ایناهاش...
‫حالا باید دنبال مایع حیات‌بخش بگردم.
‫سنکو هم هیچ مایع حیات‌بخشی همراهش نیست.
‫اینجا هم که نیست.
‫نیست که نیست.
‫اونی که ریخت رو من آخریش بود.
‫دیگه نیست.
‫مایع حیات‌بخش دیگه‌ای نیست.
‫نیست که نیست.
‫شکمم مدام قار و قور می‌کنه...
‫همین که باقی‌مونده‌ی غذام تموم بشه، ‫مطمئناً از شدت گرسنگی...
‫...خواهم مرد.
‫تنهای تنها.
‫پا شین، بچه‌ها!
‫برام غذا بپز، فرانسوا!
‫حالا من چیکار کنم؟
‫تو بگو، سنکو!
‫بغلم کن، کوهاکو!
‫از پسش برنمیام.
‫تنهایی... توی این دنیا...
‫من تنها انسان در این دنیام.
‫سنکو هم اولش خودش تنها بود.
‫بدون اینکه بدونه آیا کس ‫دیگه‌ای بیدار می‌شه یا نه.
‫اما من... می‌دونم.
‫همه قراره بیدار شن.
‫فقط کافیه مایع حیات‌بخش رو پیدا کنم.
‫باید مجسمه‌ی همه رو پیدا کنم!
‫شاید یکی مقداری مایع حیات‌بخش داشته باشه!
‫باید همه رو یه‌جا جمع کنم!
‫حالا هر قدر طول بکشه!
‫اون میمونه چشه؟
‫چه صورتش براقه.
‫از آشنایی‌تون خوشحالم.
‫من یه انسانم.
‫غذا، لباس و سرپناه ‫به‌دست آمد!!
قسمت بعد دانشمندی، تنهای تنها