‫از وقتی یادم میاد، در حال راه رفتن روی یه طناب بودم.
‫این تنها راهی بود که میتونستم ‫ثابت کنم من، خودمم.
‫امنیتی در کار نیست.
‫اگه بیفتم، میمیرم.
‫پس به هر قیمتی هم که شده ‫نباید بیفتم.
‫چون هیچکس من رو نجات نمیده.
‫به منقبض بودن همیشگی عضلاتم،
‫و کم جون بودن نفس هام عادت کرده بودم.
‫"زندگی کردن برای آدم‌ها راحت نیست."
‫بزرگسال ها همیشه این حرفو بهم میزدن.
‫برای همین وقتی اوضاع سخت شد، ‫فکر میکردم روند طبیعی زندگی همین باید باشه.
‫ولی...
‫اینجوری نبود.
‫این راه، تنها راه نبود.
‫اگه جایی هست که توش تنش و فشار نیست،
‫جایی که نیاز نباشه از افتادن بترسم
‫و بتونم به راحتی اونجا وایسم،
‫من...
‫نمیدونم ساکورا-سان امروز میاد یا نه.
‫براش توی گروه یه چیزی فرستادم.
‫حله!
‫اگه امروز هم نیاد، ‫یه سر میرم پیشش و براش پروتئین میبرم.
‫ها؟ هر روز اینو با خودت میاری؟
‫میذارمش همینجا کلا!
‫ساکورا-سان!
‫صبح بخیر.
‫نگران بودم امروز هم نیای.
‫رنگ و روت نسبت به دیروز بهتر شده.
‫پس حتی تو هم هر از گاهی تب میکنی، ساکورا-چان.
‫بی ادب نباش کیریو-کون.
‫یه وقتایی منم به خاطر ‫زیاد ورزش کردن تب میکنم.
‫مگه چقدر ورزش میکنی؟
‫ها؟ چی شده ساکورا-سان؟
‫شاید هنوز کامل خوب نشدی؟
‫برای همین مشکلی نیست.
‫و با هرچی که در توان داری ‫بپر تو میدون!
‫م-میخواستم...
‫یه چیزی رو بهتون بگم.
‫ب-برای من تا الان، کاملا عادی بود ‫که همه‌ی کارها رو تنهایی انجام بدم.
‫فکر میکردم مجبورم اینجوری باشم.
‫ولی نتونستم.
‫و هرچی که اعصابم خورد میکرد رو...
‫سر شماها خالی میکردم.
‫من ضعیفم، و ضایع‌ام.
‫مطمئنم همه‌تون از اینکه یکی مثل من ‫کاپیتان پایه‌تون شده ناامید شدید.
‫ولی من همچین آدمی‌ام.
‫برای همین، مثل اون روز، مطمئنم...
‫بازم برای همه دردسر درست میکنم.
‫برای همین...
‫معذرت میخوام.
‫س-س-س-ساکورا-سان!
‫د-د-دردم گرفت.
‫این چه گوهی بود خوردی؟
‫تقصیر خودته اینجا وایساده بودی.
‫احسنت سوگیشیتا!
‫حالا بخورش!
‫چ-چیکار...
‫ساکورای عوضی!
‫چرت و پرت گفتن تموم کن!
‫ساکورا-چان، یخورده بی رحمانه نبود؟
‫بنظر منم فضیلتی توش نبود.
‫بهم برخورد.
‫جنابعالی...
‫شاید فکر میکنی تازه بهمون فهموندی ‫چه ضعف هایی داری.
‫ولی اینکه چقدر دست و پا چلفتی و روی اعصاب ‫و دمدمی مزاج هستی از همون اول معلوم بود.
‫اما خب که چی؟
‫وقتی همه داشتن کتک میخوردن جوش آوردی ‫و حسابی نگران شدی.
‫چرا باید این برامون ناامید کننده باشه؟
‫ما هم همین کارو با تو کردیم، ‫پس چرا وقتی تو اینکارو میکنی باید معذرت بخوای؟
‫فکر کردی ما همچین چیزایی رو دردسر حساب میکنیم؟
‫شر و ور نگو!
‫از اون آدم‌ها توی این مدرسه وجود نداره.
‫هرچقدر هم که بی دست و پا و رو مخ باشی، ‫بازم اونقدر خفنی که برای کمک به دوستات اول از همه پیدات میشه.
‫من... ما، واقعا از این ویژگیت خوشمون میاد!
‫حس میکنم بدنم سبک شده.
‫راحت تر میتونم نفس بکشم.
‫فکرش نمیکردم همچین جایی وجود داشته باشه.
‫از اینجا خوشم میاد.
‫میخوام اینجا بمونم.
‫ساکورا-کون، به زحمت انداختن یا توی زحمت افتادن ‫چیز بدی نیست.
‫از اونجایی که تمام این مدت تنها بودی، ‫یه شبه نمیشه عوض شد.
‫عجله نکن. ‫بهش عادت میکنی.
‫راستی، کاپیتان پایه‌مون ‫در مورد ما چیز زیادی نمیدونه!
‫احسنت، احسنت!
‫پس ساکورا!
‫امروز بعد از مدرسه، ‫همه میریم بیرون غذا بخوریم و وقت بگذرونیم!
‫دنبال بهونه بودید که برید بخورید فقط!
‫عالیه! بریم کبابی!
‫احمق اونقدر هم پول نداریم. ‫من دلم سوخاری میخواد!
‫مونجا! ‫کیک!
‫ساکورا، تو تصمیم بگیر. ‫هرچی باشه اشکال نداره.
‫ها؟ تصمیم گیری برای این مسخره بازیا هم ‫وظیفه‌ی کاپیتان پایه‌ست؟
‫ساکورا-کون، هرچیزی که دوست داری بخوری رو بگو.
‫ها؟ چیزی که دوست دارم بخورم؟
‫گوشت، گوشت، گوشت! ‫سوخاری، سوخاری، سوخاری!
‫مونجا، مونجا، مونجا! ‫کیک، کیک، کیک!
‫گوشت، گوشت، گوشت! ‫سوخاری، سوخاری، سوخاری!
‫ا-اومورایس.
‫آره اینم خوبه.
‫پس بریم پوتوس.
‫همه‌مون جا میشیم؟
‫توپ برنجی های خوشمزه ای هم دارن!
‫چی، جدی؟
‫خوشحالم ساکورا-کون حالش بهتر شده.
‫چیزی شده نیره-کون؟
‫ها؟ چی؟ چی گفتی؟
‫امروز اینگار یچیزیت شده!
‫معمولا وقتی ساکورا-کون توی شک میفته، ‫میپری وسط و یچیزی میگی.
‫امروز یخورده حواسم پرته.
‫ولی خب خیلی عالیه که ‫ساکورا-سان حالش بهتر شده.
‫میخوای برای همه‌تون اومورایس درست کنم؟
‫احمقی چیزی هستید؟ ‫اینجا که رستوران نیست!
‫چای بخورید خب!
‫لطفا دیگه؟!
‫اومورایس اینجا تو دنیا تکه!
‫واقعا که.
‫ساکورا.
‫عه، سلام.
‫حالت بهتر شده؟
‫شرمنده برای دیروز.
‫سری بعدی قابلمه رو پس میارم.
‫چی؟ نکنه هنوز تب داری؟
‫زودباش برو دیگه، ‫اون پشت شخصیت اصلی رو میخوان!
‫باشه بابا هل نده!
‫شخصیت اصلی؟
‫واقعا امورایس های پوتوس حرف نداره!
‫دقیقا!
‫همین دیروز تخم مرغ خریده بودم.
‫خیلی خب!
‫ساکورا همه چیزای ضایعی که ‫داشت رو بهمون گفت،
‫پس نظرتون چیه ما هم چیزای ضایع خودمون رو بریزیم وسط؟
‫ح-حتما! خودت شروع کن تاکاناشی!
‫پیشنهاد خودت بود!
‫باشه، خب راستش، من...
‫نمیتونم حشرات تحمل کنم.
‫مخصوصا اوناییشون که پوسته‌ی سختی دارن...
‫حتی با فکر کردن بهش تنم مور مور میشه.
‫تازه اونقدر هم خوب دعوا میکنه.
‫پس حشرات نقطه ضعفشن...
‫خیلی خب، بعدی رو من میگم!
‫م-من...
‫از ارواح میترسم.
‫شبا که میخوام برم دسشویی ‫مجبورم تمام چراغ ها رو روشن کنم چون میترسم.
‫و موقع حموم کردن هم نمیتونم چشمام ببندم.
‫چشم هات نمیسوزن؟
‫میسوزن، ولی بهتر از اینه که ببندمشون.
‫ت-تو هم میترسی دیگه ساکورا-سان، نه؟
‫آخه هرچقدر هم که تمرین کنم باز نمیتونم ‫شکستشون بدم! حتی نمیتونم بهشون دست بزنم!
‫خیلی خب گرفتم! ‫چرا لخت میشی حالا؟
‫خوشحالم فهمیدی...
‫که همه شبیه همدیگه‌ن.
‫هرکسی یه سری نقطه ضعف ‫و چیزای ضایعی داره
‫ولی این چیزی نیست که ازش بترسی ‫یا به خاطرش خجالت بکشی.
‫همه همینجوری‌ان.
‫خب خودت چطور سو-چان، ‫نقطه ضعف خودت چیه؟
‫من؟ منم از شیرینی مانجو میترسم.
‫سو-چان، حداقل یکم بهتر خالی میبستی!
‫شیرینی مانجو؟ ‫همون خوراکی ها رو میگی دیگه؟
‫مسموم شده بودی باهاشون یعنی؟
‫بفرما، ساکورا-چان باورش شد.
‫چی؟ دروغ گفته بودی؟
‫خب آخه چیزی به ذهنم نرسید.
‫ولی سو-سان، از ناتو متنفر نبودی؟
‫نه، نیره-کون. کی همچین شایعه ای پخش کرده؟
‫وقتی در موردت اطلاعات جمع میکردم فهمیدم.
‫ولی یادم نمیاد کی گفته بود.
‫کوتوها-چان، کوتوها-چان.
‫ناتو دارید؟
‫معلومه که نه.
‫خیلی خب! من میرم بخرم پس.
‫جشن امروز در مورد ساکورا-کونه.
‫یکی بیاد سو رو بگیره!
‫لطفا ولم کنین.
‫تلاشت بی فایده‌ست.
‫اینطور نیست.
‫نگران نباش! چیزی نمیشه! ‫من فقط میگم زشته مهمونی ساکورا رو ترک کنی.
‫چ-چیه؟
‫بیخیال، سو!
‫اگه ناتو بخوری ‫ساکورا بیشتر میخنده!
‫ساکورا-کون، نباید به همچین چیزای بی ارزشی بخندی.
‫خنده هات خیلی با ارزشن. ‫بفرما، بهت که گفتم.
‫...کار درستی کردی که فورین انتخاب کردی.
‫خوشبحالت، ساکورا.
‫حالا دیگه فقط کافیه وایسیم ‫تا ناتوی سو بیاد!
‫این مهمونی برای این چیزا نیست که.
‫ها؟ برو بچ ساکورا اینا اومدن.
‫همه‌شون اینجان؟ مهمونیِ کلاسی گرفتن؟ ‫خوب سر و صدایی راه انداختن.
‫یعنی دارن چی میگن؟
‫این سری دیگه فضولی کردن رو بیخیال شو.
‫خوبه همین امروز صبح اون اتفاق افتاد. ‫عجب رویی داری.
‫چی؟
‫بنظر داره بهشون خوش میگذره. ‫منم میخوام برم پیششون خب!
‫اصلا بلد نیستی نشونه ها رو بفهمی ها.
‫اینجا رو. چقدر جوونه ها بزرگ شدن.
‫دقیقا.
‫روز طولانی تر شده و صبح و عصر هم ‫دیگه زیاد سرد نیست هوا.
‫درخت های گیلاس هم همه سبز شدن.
‫حالا اصلا...
‫برای چی اینجا جمع شدیم؟
‫همینکه میخواستم برم خونه ‫تو بلندگو شروع کرد به حرف زدن...
‫کسایی که ماموریت ندارن یا نوبت گشت زنیشون نیست، ‫همه جمع بشن روی پشت بوم!
‫مثل اینکه از همه‌ی پایه ها اومدن.
‫ولی با اینهمه آدم چیکار داره؟
‫چیز خاصی نیست.
‫سیاست اومه‌میاست.
‫هر چندوقت یه بار یه دورهمی میذاره ‫تا بتونید با بچه های دیگه صحبت کنید.
‫یو!
‫سلام عرض شد.
‫گروه کوموکو / گروه زوجو / گروه جیکوکو / گروه تامون ‫ساختار گروهی بوفورین براساس ترتیب کلاس ها بنا شده.
‫البته که اومه‌میا هم میخواد بتونه ‫با همه‌ی بچه ها حرف بزنه.
‫ولی میخواد یه فرصتی بوجود آورده باشه ‫تا همه، فارغ از کلاسشون بتونن با همدیگه آشنا بشن.
‫هم، هم، که اینطور.
‫و خب البته میخواد همه ببینن ‫گیاهاش چقدر بزرگ شدن.
‫نگاه کنید! اینجا رو نگاه کنید آخه! ‫چقدر بامزه‌ن!
‫سوگیشیتا-کون شده شبیه این راهنماهای تور.
‫اتفاقا همین الان داشتیم میگفتیم ‫چقدر رشد کردن.
‫اگه بری اینو بهش بگی ‫از خوشحالی گریه میکنه.
‫حالا کدوم نوشیدنی رو بخورم؟
‫اون دختره.
‫اون روز هم از جلوی پوتوس رد شد.
‫پ-پشمام چه بلنده!
‫بالاخره تونستم ملاقاتت کنم!
‫چه صداش کلفته!
‫س-سوباکینو-سان!
‫ا-ا-اون پسره؟
‫هی! ساکورا-سان، ‫بی ادبی نکن!
‫ایشون یکی از 4 پادشاهه!
‫اشکالی نداره چیزی نیست.
‫درسته ظاهرم اینجوریه، ‫ولی منم همون دم و دستگاه شما رو دارم.
‫ولی اگه بهم بگین "سوباکی-چان" خوشحال میشم.
‫س-سوباکی-چان-سان، ‫ساکورا-سان رو میشناسید؟
‫معلومه که آره. با کارهاش ‫زیادی جلب توجه کرده.
‫و اون "سان-چان" که گفتی هم خیلی باحال بود.
‫ولی اون ظاهرت رو...
‫حسابی عاشقش شدم!
‫چشم ها و موهات خیره کننده‌ان!
‫و پیراهنت هم شیک و ساده‌ست و نشون میده ‫چجور آدمی هستی. اندازه‌ش هم عالیه!
‫رنگ سفیدش هم خیلی به رنگ پوستت میاد!
‫چ-چ-چی داری میگی...
‫ولی ساکورا-کون، سوباکی-سان رو ‫توی اولین گردهمایی دیده بودیم.
‫اونموقع برات سوالی پیش نیومده بود؟
‫مدرسه‌ی ما فقط پسرونه‌ست، میدونی دیگه؟
‫خ-خفه شو! با خودم میگفتم یه دختر ‫اینجا هست دیگه چون این اینجاست!
‫چی داری میگی؟
‫حتما فکر میکردی "یه پسر نباید ‫همچین لباسی پوشیده باشه."
‫شرمنده عزیزم. ‫اگه بهش عادت کنی ممنون میشم.
‫من شوکه شده بودم فقط، همین.
‫نه که لباست بد باشه. ‫نیازی به عذرخواهی نیست اصلا.
‫چه پسر خوبی! زود قبول کرد!
‫ساکورا-سان!
‫ولش کن دیگه سوباکی.
‫ای بابا، ببخشید.
‫خیلی خب، بذارید با هم آشناتون کنم.
‫این پسرا معاون های من هستن.
‫این داداش بزرگه، سیریو ساکاکیه.
‫اینم داداش کوچیکه، اوریو ساکاکی.
‫با همدیگه دوست باشید!
‫برام سوال بود لنزهای چشمت ‫از چه برندی هستن،
‫ولی اونا رنگ طبیعی چشماتن.
‫و رنگ موهاتم طبیعی اینجوریه. ‫مادرزادی یه مدل بدنیا اومدی!
‫اینجوری به ساکورا زل نزن خجالت میکشه.
‫هرچند خودم دوست دارم بهم زل بزنن.
‫باز شروع نکن سوباکی.
‫هوی، همه نوشیدنی برداشتن؟
‫امروز تونجیروی مخصوص اومه‌میا هم داریم! ‫بیاید بخورید!
‫منم الان
‫منم الان میام!
‫خیلی خوشمزه‌ست!
‫همه چیزش به اندازه‌ست. ‫نظرت چیه یه مغازه بزنی؟
‫شاید اینکارو کنم.
‫اسمش هم میذارم بوفورین! ‫بفرما ساکورا-سان. ‫خ-خیلی ممنون. ‫هرچیزی درست میکنی خوشمزه میشه.
‫واقعا همینجوری بیشتر و بیشتر عاشقش میشم!
‫چه خوب گرمم کرد. ‫خیلی خوشمزه‌ست، مگه نه ساکورا-سان؟
‫ها؟ چی شده؟ صورتت سرخ شده.
‫آره. اینقدر داغ بود؟
‫خـــب، راستش...
‫ساکورا-کون نسبت به ابراز محبت آزادانه ‫زیادی حساسه.
‫حتی با کوچکترین چیزها هم صورتش سرخ میشه.
‫فکر کنم اینم واکنشش نسبت به ‫احساساتی بود که سوباکی-سان به اومه‌میا-سان داشت.
‫خیلی راحت میشه ذهن سوباکی رو خوند! ‫حتی منِ خنگ هم میتونم ببینمش.
‫تازه به خیال خودش احساساتشو ‫مخفی هم میکنه.
‫آره بابا همه در موردش میدونیم.
‫تمومش کنید دیگه.
‫خ-خب، درسته البته.
‫ولی ساکورا، چه بچه‌ی معصومی هستی تو.
‫چی...
‫بازم سرخ شدی.
‫مشکلی باهاش داری؟
‫نه. هیچ مشکلی نیست.
‫برای واکنش صاف و صادقانه‌ت ‫نسبت به احساساتِ من...
‫ازت ممنونم.
‫راستی، سوباکی.
‫نباید دیگه کم کم بریم؟
‫عه آره داشت یادم میرفت.
‫هنوز میری اونجا؟
‫آره.
‫خب دیگه اومه، ما بریم.
‫حله. مراقب خودتون باشین!
‫خوشحالم ساکورا-سان حالش بهتر شده!
‫آره منم.
‫راستی، سو-سان!
‫چیه؟
‫چرا از ناتو بدتون میاد؟ ‫ترومایی چیزی داری باهاش؟
‫نیره-کون؟
‫بله؟
‫من از ناتو بدم نمیاد.
‫وقتی همچین شایعات بی اساسی ‫پشت سرم راه میفته ناراحت میشم.
‫تو هم شاید یه روزی ‫برای پخش این شایعات صدمه ببینی.
‫متوجه هستی دیگه؟