این آمریکاست،
یک سفر فوق‌العاده
در پهنه‌ای از زمین به نام ابرقاره.
بیشترین تنوع حیات روی این کره خاکی.
داستان نادیده از خانه ما.
امشب در آمریکاست...
غرب وحشی.
صحنه هزاران داستان افسانه‌ای...
جایی که کوه‌ها زندگی کسانی رو شکل میدن
که اینجا زندگی میکنن،
تو بعضی از معروف‌ترین مناظر سیاره.
یلوستون.
بیابان سونورا.
و دشت‌های بزرگ و شگفت‌انگیز.
اینجا جای آدمای ترسو نیست.
برای اینجا خونه گفتن باید خلاق باشی...
سخت‌کوش...
حتی عزم و اراده قوی.
غرب وحشی قلب وسیع
آمریکای شمالی رو تشکیل میده، خونه دشت‌های حاصلخیز
و بیابان‌های سوزان.
همه اینا با رشته کوه‌هایی شکل گرفتن...
راکیز.
با ارتفاع بیش از ۱۴۰۰۰ فوت.
بعضی از بلندترین کوه‌های آمریکای شمالی.
در قلل وایومینگ،
یک جای زیبا و جادویی پنهان شده.
یلوستون.
در زمستان، دمای هوا می‌تونه به زیر ۶۰ درجه برسه.
رودخانه‌های ۱۰۰ فوتی یخ میزنند،
و فقط یک جریان کوچک باقی می‌مونه،
و یک لایه برف ۴ فوتی روی زمین قرار می‌گیره.
زنده موندن تو این دنیای جادویی سخته...
حتی برای باهوش‌ترین حیوانات،
یه کایوت.
تو این دنیای برفی،
هنوز می‌تونه بوی چیزی رو بگیره.
بینیش خیلی حساس‌تر از مال ماست.
بعد از یک ساعت جستجو،
یک استخوان یخ‌زده گاومیش پیدا میکنه.
بهتر از هیچی.
کایوت‌ها همیشه دنبال یک فرصت هستند.
حالا رقیب اصلیش، یه روباه قرمز،
آیا چیزی پیدا کرده؟
موش‌ها تو شبکه‌ای از تونل‌ها زیر برف مخفی می‌شوند.
وقت امتحان این کاره.
باشه.
اون روباه کار رو آسون نشون داد.
آه، چه نمایشیه.
جاهای دیگه‌ای هم هست که ارزش دیدن دارن.
همه جا برف‌پوش نیست.
یلوستون بالای یک ابر آتشفشان قرار داره،
که چشمه‌های آب گرم معروفش رو ایجاد کرده.
این یکی از بزرگترین‌ها روی زمین است،
که به نام "گرند پریسماتیک" شناخته می‌شود.
قبیله کرُو اینجا رو
سرزمین زمین‌های سوزان نامیده‌اند.
جایی که چشمه‌های جوشان
تا ۱۵۰ فوت به هوا فوران می‌کنند.
تمام این حرارت فقط به اندازه‌ای است که رودخانه را آب کند...
پناهگاهی بدون یخ برای قزل‌آلای گلگون.
اما چطور باید یکی رو گرفت؟
شاید دزدیدن شام آسون‌تر باشه...
اگه بتونه به اندازه کافی نزدیک بشه.
اما سمورهای رودخانه‌ای به صورت خانوادگی کار می‌کنند.
روی هم رفته، این بیش از
۱۰۰ پوند سمور عصبانی است.
ارزش امتحان کردن رو داشت.
حالا روی یخ نازک قرار گرفته.
شاید وقتشه که نشون بده
روحیه "غرب وحشی"ی که تسلیم نمیشه رو...
و خودش ماهیگیری کنه.
بد نیست.
اصلا بد نیست.
اینجا همیشه جایی برای گرم شدن هست،
اما هر روز تو این کوه‌ها سخت می‌گذره.
و نه فقط برای یک کایوت.
در قلل کلرادو، هوای زمستانی
هشت ماه طول می‌کشه.
تا ماه مه طول می‌کشه که بهار بالاخره برسه.
و تبهکار بسیاری از وسترن‌ها
ورود می‌کنه.
روی این قله سنگی در کلرادو،
۸۰۰۰ فوت ارتفاع، بهار به سرعت می‌آید.
و یک حیوان که شاید انتظار نداشته باشید
اینجا پیدا بشه بیدار می‌شه.
یک مار زنگی دشتی.
این ماده مار زمستان رو در عمق زمین گذرونده،
تا از سرما در امان باشه.
و تنها نیست.
وقتی خورشید بدنشون رو گرم می‌کنه،
صدها تا دوباره به زندگی برمی‌گردند.
شاید برای هشت ماه چیزی نخورده باشند،
پس بلافاصله به دشت‌ها می‌روند تا غذا بخورند.
اما حتی با اینکه تقریبا هیچ غذا یا آبی اینجا نیست،
این ماده اینجا می‌مونه
چون حامله است.
با شکمی که داره بزرگ میشه،
اون داره کند و آسیب‌پذیر میشه
در برابر شکارچی‌ها.
پس این بالا می‌مونه که بتونه راحت فرار کنه توی سنگ‌ها.
از قبل هم دهیدراته و گرسنه‌ست،
این یه استراتژی‌ـه که ممکنه بکشتش.
دو ماه، تقریباً هیچ حرکتی نمی‌کنه،
تا تمام انرژیشو حفظ کنه.
ولی بچه‌هاش برای اینکه به رشدشون ادامه بدن
نیاز به آب دارن.
قطره‌ها به شیارهای میکروسکوپی پوستش می‌چسبن...
تا بتونه رطوبت رو از سطح بدن سه فوتیش مک بزنه.
این فقط به اندازه‌ای هست که مامان و بچه‌هاش زنده بمونن.
سه ماه از بارداریش و یک سال از آخرین وعده غذاییش می‌گذره،
بالاخره تاریخ زایمانش رسیده.
انقباض‌هاش شروع می‌شن.
تخم نمی‌ذاره.
بچه‌هاشو زنده به دنیا میاره.
هر کدوم یه مار زنگی کوچولو و کاملن،
که توی یه غشای نازک پیچیده شدن.
اولین نفس.
با اینکه دندون‌های نیش کوچیکش پر از زهـره،
ولی جغجغه بچه‌ش انقدر کوچیکه که صدای مشخصش رو نمی‌تونه بسازه.
تا آخر شب، مامان شش تا بچه دیگه رو به دنیا میاره.
همشون زمستون رو توی لانه می‌گذرونن.
تا بهار بعد، مامان خودش رو بیست ماه گرسنگی داده.
اون یه قهرمان واقعی غربی‌ه.
در دامنه‌های پایین کوه،
زمان قله‌های تیز و برنده رو نرم کرده
به تپه‌های نرم و ملایم.
در سیرا نواداهای کالیفرنیا،
درختان بلوط قدیمی پراکنده شدن
در سراسر چشم‌انداز.
و در پاییز، اون‌ها پر از گنج هستند...
بلوط.
و این یک دارکوب بلوطی‌ه.
اون برای زنده موندن توی زمستون پیش رو به این آجیل‌ها متکی‌ه،
ولی نیاز داره هزاران تا رو ذخیره کنه.
هر بلوط باید توی یه سوراخ ذخیره‌سازی خودش جا بشه.
هر کدوم بیست دقیقه کامل وقت می‌بره تا کنده بشه،
و می‌تونه واقعاً دردسرساز باشه.
خوشبختانه، مغزهاشون می‌تونن نیروهایی رو تحمل کنن
که هزاران برابر بیشتر از ماست.
اون و خانوادش به عنوان یه تیم کار می‌کنن،
از معدود پرنده‌هایی در دنیا که این کار رو انجام می‌دن.
کار تیمی همچنین برای
زیر نظر داشتن دزدها مفیده.
ممکنه غذا رو با هم به اشتراک نذارن...
ولی اون‌ها این تپه‌های بارور رو برای ۱۰,۰۰۰ سال با مردم به اشتراک گذاشتن.
دامدارها تغییرات رو آوردن، همراه با فرصت‌های جدید
برای پرنده‌ها.
کنار یه انبار ممکنه یه
میانبر صرفه‌جویی در کار ارائه بده.
و یه خانواده دیگه از دارکوب‌ها دارن از این موقعیت استفاده می‌کنن.
چوب‌های ردوود نرم‌تر از درخت بلوط هستن،
پس می‌تونن دو برابر سریع‌تر کار کنن.
ولی همه چیز طبق نقشه پیش نمی‌ره.
چوب‌پوشی ممکنه نرم باشه،
ولی همچنین نازکه.
حالا دیگه باهوش نیستی، نه؟
چقدر ناامیدکننده.
همه اون بلوط‌ها پشت تخته‌ها جمع شدن
تا اینکه...
حداقل حالا یه شانس دیگه دارن که درست انجام بدن.
بعضی وقت‌ها روش‌های قدیمی بهترین روش‌ها هستن.
برای خانواده درخت بلوط،
کارشون نتیجه داده.
وقتشه که بشینن و موجودی بگیرن.
اون‌ها بیش از ۴,۰۰۰ بلوط رو به‌طور ایمن ذخیره کردن.
و از اونجایی که شاخه‌های مرده رو ترجیح می‌دن،
درخت‌ها آسیب ندیدن.
که به عنوان یک انبار دانه شناخته می‌شه، این شبیه هیچ چیز دیگه‌ای در طبیعت نیست.
این تیم برتر رو از
زمستان وحشی غربی عبور می‌ده.
\an8قله‌های سیرا نوادا
\an8ابرهای بارانی رو که از ساحل می‌آیند مسدود می‌کنن.
\an8نتیجه؟
بیابان‌های وسیعی که چالشی بسیار متفاوت رو
برای زندگی در غرب وحشی ایجاد می‌کنن.
دره یادبود، چشم‌انداز خیره‌کننده‌ای
که در هزاران فیلم تنظیم شده.
این برای ۸۰۰ سال خانه ملت ناواهو بوده.
این بیابان‌های غربی داغ‌ترین و خشک‌ترین
در تمام آمریکای شمالی هستن.
اینجا در سونوران، دما
اغلب به ۱۲۰ درجه می‌رسه.
و برای مقابله، یه حیوان یه استراتژی بقا داره
که انگار مستقیماً از علم تخیلی اومده.
یه تیم تمام زنانه از مورچه‌ها.
اون‌ها می‌دونن که زمان‌های سختی در پیشه.
پس این مورچه‌های کارگر سرشون خیلی شلوغه،
جمع‌آوری شهد و آب برای ذخیره کردن
عمیقاً در زیر زمین.
مورچه‌ها لانه‌ای می‌سازند ۹ فوت زیر زمین،
پر از ظرف‌های ذخیره‌سازی عجیب و غریب،
اما اینجاست که داستان جالب می‌شود.
این ظرف‌ها زنده‌اند.
آنها زندگی را به عنوان مورچه‌های کارگر معمولی شروع می‌کنند،
اما بعد به طور مداوم با نکتار و آب تغذیه می‌شوند.
وقتی که شکمشان باد می‌کند، نوارهای سیاه شکمشان
از هم جدا می‌شود تا اینکه در نهایت
به اندازه یک انگور می‌رسند.
حالا آنها محکوم به این هستند که بقیه عمرشان را
از سقف آویزان شوند، به عنوان یک انباری زنده.
و به همین دلیل است که این گونه
مورچه‌ی ظرف عسل نامیده می‌شود.
هر مورچه نقش خود را ایفا می‌کند.
این غول ملکه است.
سه برابر اندازه کارگرها.
او فقط تخم می‌گذارد،
میلیون‌ها در دوران سلطنتش.
در پنج سال گذشته، او تخم کارگر تولید کرده است،
اما حالا چیز جدیدی می‌سازد.
شاهزاده‌ها و شاهزاده خانم‌ها با بال.
مورچه‌های پرنده.
ماموریت تنها آنها این است که ترک کنند
و کلنی‌های جدیدی را شروع کنند.
با این حال، آنها فقط می‌توانند لانه جدیدی در زمینی حفر کنند
که توسط باران نرم شده باشد.
و در این صحرا، این می‌تواند به معنی انتظار طولانی باشد.
وقتی که خورشید می‌تابد،
ذخایر غذایی کلونی خشک می‌شود.
حالا فداکاری مورچه‌های ظرف عسل جواب می‌دهد.
هر کدام شروع به بازگشت نکتار
ذخیره شده در بدنشان می‌کنند.
توسط کارگران به اشتراک گذاشته شده،
این فقط به اندازه کافی است تا کل کلونی را زنده نگه دارد،
فعلاً.
اما در سونوران، همه
تیمی ندارند که از آنها حمایت کند...
به خصوص این مادر تنها...
یک سیاهگوش
با دوقلوهای دردسرساز.
بچه‌هایش چند هفته‌ای بیشتر ندارند
و کاملاً به شیر او وابسته‌اند.
مامان باید چهار بار در روز به آنها غذا بدهد.
و برای این کار، او به شدت به آب نیاز دارد.
بر خلاف کلونی مورچه،
او ذخیره‌ای ندارد که به آن تکیه کند.
پس باید خانواده‌اش را ترک کند
و به تنهایی بیرون برود.
این سرزمین دو ماه است که قطره‌ای باران ندیده.
او کار سختی در پیش دارد.
بقای بچه‌هایش به او بستگی دارد.
با وجود ذخایرشان، حتی مورچه‌های ظرف عسل
هم دارند ناامید می‌شوند.
با این همه دهان اضافه برای تغذیه،
اگر خشکسالی ادامه یابد،
ذخایرشان تمام می‌شود و همه از گرسنگی می‌میرند.
در صحرای خشک سونوران،
همه منتظر یک چیزند.
باران.
طوفان زیاد طول نمی‌کشد.
اما کافی است.
یک سیاهگوش می‌تواند پنج دقیقه تمام آب بنوشد.
بچه‌های کوچک با اضطراب منتظر بازگشت مادرند.
وقتشم شده بود.
حالا بالاخره می‌توانند آب بخورند.
کاملاً تازه شده، به کاری که بهترین انجام می‌دهند برگشتند.
چقدر کم از خطرات صحرا می‌دانند.
برای مورچه‌ها، زمین خیس از باران
دقیقاً همان چیزی است که منتظرش بودند.
کارگران چک‌های پرواز لحظه آخری را کامل می‌کنند...
و برای پرواز پاکسازی می‌شوند.
در عرض چند دقیقه، هوا پر می‌شود
از صدها بال پرپر زن.
آنها می‌توانند کاری که برای آن به دنیا آمده‌اند را انجام دهند،
کلونی‌های جدید را در سراسر صحرا برپا کنند.
هزار مایل به شرق
دشت‌های بزرگ قرار دارند، که ۵۰۰ میلیون جریب را پوشش می‌دهند
و ۱۰ ایالت مختلف.
آنها توسط کوه‌های راکی احاطه شده‌اند،
که هوا را به سمت شمال و جنوب هدایت می‌کنند،
ایجاد کردن بادخیزترین مکان در ایالات متحده.
وقتی بادهای گرم از جنوب
با بادهای سرد شمالی برخورد می‌کنند،
هیولاها به وجود می‌آیند.
توفان‌های رعد و برق.
برخی از قدرتمندترین طوفان‌های جهان.
آنها می‌توانند انرژی معادل
صد بمب هسته‌ای را داشته باشند.
علف خشک در یک لحظه آتش می‌گیرد.
آتش‌سوزی در غرب میانه می‌تواند
هر سال بیش از یک میلیون جریب را ویران کند.
و در پی آن، زندگی اینجا تغییر می‌کند.
آتش‌سوزی‌های جنگلی ممکن است مثل یک فاجعه به نظر برسند،
اما در واقع،
آنها دشت‌های بزرگ را همان چیزی که هستند می‌کنند.
آتش مانع از تسلط درختان می‌شود
و چرخه طبیعی تولد دوباره را آغاز می‌کند.
ممکنه علف‌ها مرده به نظر بیان،
ولی ریشه‌هاشون که تا ۱۵ فوت زیر زمین میرن،
همچنان زنده‌ان.
حالا دارن از خاکستر مواد مغذی جذب می‌کنن.
و تا چند هفته دیگه، رشد تازه‌ای
گله‌های مشتاق بایسون‌ها رو جذب می‌کنه.
بزرگترین پستاندار خاکی آمریکا،
که وزنش به یک تن می‌رسه
و در شانه‌ها ۶ فوت قد داره.
گله‌های عظیم هزار مایل در سال حرکت می‌کنن
تا بهترین چراگاه رو پیدا کنن.
این گنده‌ها کالری زیادی می‌خوان.
ولی اینجا توی داکوتای جنوبی،
این نر پیر وقت غذا خوردن نداره.
خیلی مشغول جنگیدنه برای فرصت جفت گیری.
تقریباً ۲۰۰ پوند وزن کم کرده
و هنوز موفق نشده خانمی رو جذب کنه.
تایید اینکه یک ماده آماده جفت گیریه خیلی واضحه.
اون می‌تونه آخرین شانسش توی فصل جفت گیری امسال باشه،
پس کنارش می‌مونه.
ولی اونم از طرف یه رقیب جوونتر تحت فشار قرار گرفته.
این گاو پیر باید موقعیتش رو حفظ کنه.
اگه هیچکدوم کوتاه نیان، جنگ ناگزیره.
اونا خیلی بهم نزدیکن،
ولی گاو پیر از زمین به نفع خودش استفاده می‌کنه.
پیروزی.
و با این پیروزی، اون دختر رو به دست میاره.
۲۰۰ سال پیش، حدود ۶۰ میلیون بایسون وجود داشت.
بعد از فقط ۳۰ سال شکار شدید،
کمتر از ۱۰۰۰ تا باقی موند.
حالا اونا محافظت می‌شن،
و با افزایش تعدادشون،
مردم برای تماشای جفت گیری شون میان.
ولی ما تأثیر بزرگتری داشتیم
در سراسر دشت.
زمین صاف و باز برای کشاورزی عالیه...
در مقیاس صنعتی.
این نان‌خور آمریکا است.
بیش از ۸۰٪ از کل پریری آمریکای شمالی
الان مزرعه است.
برای بیشتر حیات وحش جایی سختی است،
ولی استثناهایی هم هست.
نوادگان دایناسورها.
اینجا، توی مزارع نبراسکا...
کرین‌های سند‌هیل یک توقف کوتاه دارن
در مسیر مهاجرتشون به شمال.
اونا از زمان پایان عصر یخبندان هر سال به این
قسمت از دشت‌های بزرگ میان.
زمین‌های تغذیه‌ای قدیمیشون مدتهاست از بین رفته،
ولی الان از یه فرصت جدید استفاده می‌کنن،
ذرت‌های باقی‌مونده از برداشت.
وقتی غروب می‌شه،
کرین‌ها برای خوابیدن حرکت می‌کنن...
به رودخانه پلت،
یک شاخه از رودخانه عظیم می‌سی‌سی‌پی.
این رودخانه پهن و کم‌عمقه.
عالی برای کرین‌ها.
اونا می‌تونن به وسط آب برن...
تا کایوت‌ها نتونن بهشون نزدیک بشن.
اونا با اونایی که به خاطر شرایط از بین رفتن، سر می‌کنن.
وقتی اینجا هستن، فصل جفت گیری شروع می‌شه.
این نر جوان امیدواره تأثیر خوبی بذاره،
و ماده‌ها دارن اونو بررسی می‌کنن.
برای کرین‌ها، زبان عشق رقصه.
اون توجه یه ماده خاص رو جلب کرده.
اگه حرکاتش اونو تحت تأثیر بذاره، اونم اونا رو تقلید می‌کنه.
این روتین به باله‌اش به اوج می‌رسه.
چه خوب چه بد، اونا حالا تا آخر عمر
با هم خواهند بود.
و این می‌تونه بیش از ۳۰ سال باشه.
وقتی نور کم می‌شه، پرنده‌های بیشتری
برای پیوستن به گروه میان.
۸۰٪ از کرین‌های سند‌هیل جهان
در رودخانه پلت می‌خوابن.
یعنی بیش از نیم میلیون کرین.
یکی از بزرگترین نمایش‌های حیات وحش روی زمین،
ولی فقط یک روز دیگه در دنیای فوق‌العاده
غرب وحشی.