‫شماها تِمو رو کُشتین.
‫می‌خوام رئیست رو ببینم.
‫تحقیقات درباره‌ی مرگ ‫کواتِموک لوزانو همچنان ادامه دارد.
‫تِمو بازی کرد و باخت، ولی من نکشتمش.
‫ما پزشک و آب شرب لازم داریم.
‫شخصاً قول می‌دم هرچی که ‫سرش توافق کردیم، به دست‌تون برسه.
‫باید همه رو با آرامش ‫از اینجا خارج کنی.
‫ماشین چارلی اون پشتـه. ‫کُنراد بدون اون جایی نمی‌ره.
‫نباید از دستش بدیم.
‫ماجرای کُنراد ‫یکی از سخت‌ترین پرونده‌هامونـه.
‫- «لبخند بزن». ‫- بیشرف!
‫اگه یکی بین‌شون نفوذ کنه چی؟
‫بعدش چی‌کار کنم؟
‫من هیچی نگفتم، رئیس.
‫کی بود؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌گم کی بود، کثافت؟
‫بِرت بود!
‫تو رو خدا نکن، رئیس!
‫نه! التماست می‌کنم!
‫نه! نه!
‫نــه!
‫}[ شکارچیان بیگانه ]
‫نمی‌دونستم مشکل قمار داره.
‫۳۰ سال با هم زندگی کردیم
‫ولی ازم مخفی کرده بود.
‫حتماً نمی‌خواسته غصه بخورین.
‫نمی‌خواستم ناراحتتون کنم.
‫اگه پولش رو داشتم، خودم می‌دادم.
‫پولش رو دارم.
‫همین برام عجیبـه.
‫توی بانک پول کافی داریم. ‫پس چرا بدهی‌ش رو نداد؟
‫شاید نمی‌خواسته شما بفهمین.
‫خیلی خوب.
‫الان چی‌کار کنیم؟
‫من اون حروم‌زاده‌ها رو می‌شناسم.
‫پول رو بهشون می‌دم ‫و دیگه مزاحم شما نمی‌شن.
‫ممنونـم، پسرم.
‫متوجه چیز عجیبی نشدین؟
‫حرف خاصی بهتون نزده بود؟
‫می‌گن وقتی آدم قراره بمیره، ‫خودش خبردار می‌شه.
‫مرگش رو حس می‌کنه.
‫فکر کنم اون هم می‌دونست،
‫چون اون روز رفت کلیسا اعتراف کرد.
‫پیش پدر خوئِل؟
‫آره.
‫رفت پیش پدر خوئِل.
‫چرا داشتی از مامانم بازجویی می‌کردی؟
‫اومدم ببینم چیزی لازم داره یا نه.
‫اون الان ناراحتـه، نیکو.
‫ولی همه‌ش کارآگاه‌بازی درمی‌آری ‫و داغ دلش رو تازه می‌کنی.
‫درست عین بابام.
‫اون هم قهرمان‌بازی درآورد ‫و آخرش اون‌طوری شد.
‫به‌عنوان یه دوست، ‫دَر این خونه همیشه به روت بازه.
‫ولی اگه قراره پلیس‌بازی دربیاری
‫دیگه اینجا نیا.
‫بذار مامانم نفس بِکشه.
‫فکر کردی خوشم می‌آد ناراحتتون کنم؟
‫می‌دونی که تو ‫و مامانت مثل خونواده‌مـین.
‫انرژی درون‌تون رو بیدار کنین.
‫یه دست‌تون رو روی قلب‌تون بذارین.
‫اون یکی رو روی شکم‌تون.
‫یه نفس عمیق بِکشین.
‫و بیداری قدرت جنسی ‫خودتون رو احساس کنین.
‫بذارین انرژی گردش پیدا کنه.
‫حسش کنین.
‫کامیلا.
‫خوابت بُرد. ‫جلسه تموم شد.
‫خیلی ممنون.
‫خوش‌حالـم که لذت بردین.
‫شما هاله‌ی خاصی داری.
‫و شما هم لهجه‌ی خاصی دارین.
‫اهل کجایـین؟
‫اهل سیاره‌ی زمین.
‫اون که بله، ‫ولی یه جا به دنیا اومدین دیگه؟
‫تناسخ مرز و بوم نمی‌شناسه.
‫}(تناسخ: باوری در ادیان شرقی بر مبنای این‌که روح انسان بعداز مرگ، ‫دوباره توی بدن یه انسان دیگه حلول می‌کنه و به دنیا می‌آد؛ یه چرخه‌ی ابدی.)
‫- پس به تناسخ اعتقاد دارین؟ ‫- بعضی‌وقت‌ها خیلی کنجکاو می‌شه.
‫از شما چیزی نپرسیدم.
‫منظورش اینـه که ‫من اختلال اوتیسم دارم
‫و مهارت اجتماعی‌م خوب نیست.
‫قوانین اجتماع آدم رو محدود می‌کنه.
‫در جواب سؤال‌تون هم باید بگم
‫من تُرک هستم.
‫و بله.
‫به تناسخ اعتقاد دارم.
‫می‌شه باهاتون عکس بگیرم؟
‫چرا که نه.
‫ممنون.
‫ذات مَردها اینـه که ‫همه‌چی رو کنترل کنن.
‫پیشنهاد می‌کنم توی ‫گردهمایی زنونه‌ی من عضو بشی.
‫همین امروز یه جلسه دارم.
‫- کجا ثبت‌نام کنم؟ ‫- یه وبسایت هست.
‫نوشته کامل رزرو شده
‫ولی تو ثبت‌نام کن.
‫- خودم برات یه بلیط می‌گیرم. ‫- ممنونـم.
‫}[ تماس دریافتی: ناشناس ]
‫این تماس ازطرف مرکز ‫اصلاح و تربیت برقرار شده.
‫در صورت تمایل، ‫شماره‌ی یک را وارد کنید.
‫از حسابش استفاده‌های دیگه‌ای می‌شه.
‫صبح به‌خیر.
‫یا خدا.
‫ریدی توی شلوارت ‫که این‌شکلی شده، بِتو؟
‫- لباس تمرینـه؟ ‫- نخندین، عوضی‌ها. کامیل برام انتخاب کرد.
‫- انگار ایزی‌لایف پوشیدی. ‫- مثل علاءالدین شدی.
‫یه قالیچه هم دارن ‫که باهاش پرواز کردن و اومدن.
‫اثرانگشت مظنون رو گرفتیم.
‫- وای! ‫- آفرین.
‫- می‌دونی آزمایشگاه کجاست، کامی؟ ‫- الان می‌بریمش.
‫سلام. اطلاعات جدید ‫درباره‌ی کُنراد گرفتم.
‫بیاین جلسه!
‫پس برای همین دیر اومد.
‫- صبح به‌خیر، رئیس. ‫- سلام.
‫با اَن صحبت کردم.
‫گفت تراکنش‌های بزرگی انجام شده
‫که کُنراد رو به هتل مارکِسا ربط می‌ده.
‫یعنی این هتل.
‫فردا مراسم افتتاحیه دارن.
‫می‌تونیم اونجا کُنراد رو گیر بندازیم.
‫ولی اول باید مطمئن بشیم که می‌آد.
‫بعد نقشه‌کشی ساختمون رو ‫بررسی می‌کنیم و برنامه می‌چینیم.
‫باید یواشکی وارد مهمونی بشیم.
‫یکی از کارمندهای هتل ‫بهم مدیونـه. راهمون می‌ده.
‫- پس با گلوریا برو. ‫- باشه.
‫قبلش بیاین پرونده‌ی ‫نانسی بِیکر رو مرور کنیم
‫و ببینم باید چی‌کارش کنیم.
‫نانسی بِیکر.
‫احتمال می‌ره که ‫اسم فعلی‌ش اورلا مانسو باشه.
‫یه شخصیت روحانیـه.
‫متهم به قتل همسرش با چاقو شده.
‫- هویتش رو تأیید کردین؟ ‫- نه، ولی اثرانگشتش رو گرفتیم.
‫- بفرستین آزمایشگاه. ‫- چَشم.
‫راستی مظنون، کامیلا رو ‫به یه گردهمایی زنونه دعوت کرد.
‫تا منتظر نتیجه‌ی آزمایش هستیم، ‫می‌تونه بره تأییدش کنه.
‫یه زخم روی کتف راستش داره ‫که برای هویتش کمکمون می‌کنه.
‫- توی پرونده‌ش نوشته. ‫- گلوریا هم باهات می‌آد.
‫نمی‌شه. ‫مظنون فقط من رو دعوت کرد.
‫همه‌جا رزرو شده ‫و فقط برای من جا داره.
‫- از پسش برمی‌آی؟ ‫- فکر کنم بتونم.
‫تو ضمانتش می‌کنی؟
‫قطعاً.
‫- پس برو تو کارش. ‫- ممنون، فرمانده.
‫باهاشون برو، آرچی.
‫- باشه. ‫- ممنون.
‫- بریم، داداش. ‫- بریم.
‫می‌گم...
‫چی شده؟
‫نمی‌دونم چی‌کار می‌کنی
‫ولی اگه کمک خواستی، بگو.
‫همه‌ی کلاس‌ها لغو شده، ‫چون فردا مراسم خصوصی داریم.
‫مراسم خصوصیِ کی؟
‫نمی‌تونم به شما بگم، ‫ولی می‌تونم برنامه‌ی جدید براتون بذارم.
‫برای امروز برنامه ریخته بودم.
‫دو ساعت زودتر می‌گین؟ ‫من مشتری اینجائـم‌ها!
‫چی شد؟
‫چیزی فهمیدی؟
‫- فهمیدم، عزیزم! ‫- ایول!
‫- کُنراد می‌آد؟ ‫- آره. تأیید شد.
‫«تابه‌حال، چند شریک جنسی داشته‌اید؟»
‫سؤالش خیلی خصوصی نیست؟
‫سؤال زشتیـه. ‫حتی سی‌آی‌اِی این رو نمی‌پرسه.
‫چند تا بگم؟
‫جواب نده.
‫اجباریـه. ‫یه عدد معمولی بذار.
‫۲۱ خوبـه؟
‫۲۱ می‌ذارم.
‫۲۱ خیلی خوبـه.
‫گلوریا و کری تأیید کردن که کُنراد می‌آد.
‫فهرست مهمون‌ها رو فرستادن.
‫به اِما خبر بدین که بره اونجا. ‫مطمئنـم چند تا دختر استخدام می‌کنن.
‫- راه بیُفتین دیگه، اسکل‌ها. ‫- چَشم.
‫- تو برو. ‫- زود برمی‌گردم.
‫تو بودی، چند تا می‌نوشتی؟
‫اگه بگم، به دور از مَردونگیـه.
‫}[ پروفایل شما ثبت شد ]
‫تمام. ‫خبری شد، بگو.
‫چه خبر، تنبل؟
‫منظورت چیـه؟
‫قرار شد لوازم دارویی ‫کارتولَندیا رو تأمین کنی.
‫ولی هیچ گُهی نخوردی.
‫اگه دیر بجنبی، یکی دیگه...
‫چی؟
‫صحبت از کلاهبردارها شد.
‫توی روزنامه یه خبر از اون گروهه خوندم...
‫«شکارچیان بیگانه».
‫اون‌ها دیگه کی‌ان؟ ‫آدم‌های توئـن؟
‫نه بابا.
‫فرماندار و وزیر امنیت
‫اون واحد رو تشکیل دادن.
‫امنیت سیاسی دارن.
‫وای! مکزیکی‌ها دارن ‫پَر غریبه‌های تیخوانا باز می‌کنن.
‫ما همچین چیزی ‫برای تیخوانای جدید نمی‌خوایم.
‫می‌دونم.
‫می‌گیری چی می‌گم؟ ‫ممنون، رفیق.
‫با پروژه‌ی «رؤیای بی‌مرز» به مشکل خوردم.
‫فهمیدم یه کشیش ‫که با پدر مورفی کار می‌کرده
‫قبلاً توی آمریکا سابقه‌دار بوده.
‫خلاف سنگین؟ ‫نه، ولش کن.
‫اصلاً نگو.
‫فقط ازت می‌خوام
‫حواست به قضیه باشه
‫که غافل‌گیر نشیم.
‫حواسم هست.
‫بالادارِس هم تأیید شد؟
‫داره برای شهرداری ‫نامزد انتخاباتی می‌شه.
‫از سازمان امنیت اومده بیرون.
‫اگه همه‌چی خوب پیش بره، رفیق
‫اون جایگاه مال تو می‌شه.
‫مطمئنـی که می‌آد؟
‫احتمالش زیاده.
‫اولین مأموریت نفوذی ‫خودت چطوری بود؟
‫یه مأموریت کوتاه مثل همین بود.
‫جاسوسی دوست‌هام رو کردم.
‫ببین.
‫اگه نمی‌تونی، بگو.
‫اون آشغال‌ها همیشه قسر در می‌رن
‫و برای هیشکی مهم نیست.
‫حتماً اون عوضی رو بگیرین.
‫خیالت راحت.
‫خوش اومدی، اِما. ‫ممنونـم که این کار رو می‌کنی.
‫- خوش‌وقتـم. ‫- اِما هستم.
‫کری. ‫خیلی خوش اومدی.
‫آرچی اذیتت نکرد؟ ‫همه‌چی رو بهت گفت؟
‫باید توجه کُنراد رو به خودت جلب کنی.
‫ببرش جایی که تنها باشین.
‫- بعدش... ‫- من طعمه‌ام دیگه.
‫ما هم باهاتـیم. ‫تنها نیستی.
‫یکی از بچه‌های واحد نزدیکتـه.
‫خوبـه.
‫حاضری؟
‫آره.
‫مضطربـی؟
‫مثل همیشه‌ام.
‫با این خیالت راحت‌تره.
‫ممنون.
‫بیرون منتظرتـم.
‫تناسخ پول خوبی داره، نه؟
‫این گوشی جدیدتـه، کامیلا.
‫اگه زودتر از نتیجه‌ی آزمایش، ‫زخم کتفش رو دیدی
‫سریع به ما بگو.
‫و اگه آزمایش زودتر اومد، ‫ما به تو می‌گیم.
‫فرقی نمی‌کنه.
‫نگران نباش. ‫ما نزدیکـیم.
‫- گوشی‌ت دستت باشه. ‫- ممنون.
‫موفق باشی.
‫صبح به‌خیر.
‫- اسم‌تون؟ ‫- هیلدا گوتیرِز.
‫خوش اومدین.
‫یادتونـه تِمو اون روز بهتون چی گفت؟
‫هر جزئیاتی می‌تونه مهم باشه.
‫اولش غافل‌گیر شدم ‫که وسط هفته اومده بود.
‫گفت می‌خواد بره ‫سر مزار پدرمادرش و دعا بخونه.
‫- بهتون اعترافی هم کرد؟ ‫- بله.
‫ولی نمی‌تونم چیزی بهت بگم.
‫تِمو مثل پدرم بود.
‫لیاقتش همچین مرگی نبود.
‫کمکم کن قاتلش رو پیدا کنم.
‫از یه ماجرای مهم بو بُرده بود.
‫ولی نمی‌دونست چی‌کار کنه
‫چون طرف حسابش آدم گنده‌ای بود.
‫گفت اگه بیشتر بگه، ‫جون من هم به خطر می‌افته.
‫خوابت نمی‌بره؟
‫اینجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خواستم به گوشی‌م سر بزنم.
‫منظورم اون نبود.
‫ولی ممنون که راستش رو می‌گی.
‫- چیزه... ‫- باهام بیا.
‫بیا.
‫چرا اومدی به این گردهمایی؟
‫اومدم چون
‫فکر کردم می‌تونم حالم رو بهتر کنم.
‫مگه چی شده؟
‫بعضی‌وقت‌ها اضطراب ‫شدیدی بهم دست می‌ده.
‫یعنی نمی‌تونی خودِ واقعی‌ت باشی؟
‫همیشه همین‌طوری بودم.
‫نمی‌دونم چطوری مثل بقیه باشم.
‫بچه که بودم، قبل‌از رفتن به مدرسه، ‫همه‌ش دل‌درد می‌شدم.
‫ازبس اضطراب داشتم
‫که توی مدرسه قراره چی بشه ‫و چه سؤال‌هایی ازم بپرسن.
‫هنوز هم این احساس رو
‫داری؟
‫وقتی فهمیدم اوتیسم دارم
‫خیالم راحت شد.
‫دیگه می‌دونستم چرا فرق دارم
‫و خیلی‌ها مثل منـن.
‫ولی هنوز سختـه، ‫چون نمی‌تونم تغییر کنم.
‫باید خودمون باشیم.
‫نباید سعی کنیم چیز دیگه‌ای بشیم.
‫سرم شلوغ بود‌ها. ‫چی شده؟
‫حق با توئـه.
‫دارم درباره‌ی مرگ تِمو تحقیق می‌کنم.
‫خب؟
‫باید حقیقت رو بفهمم ‫و به کمکت نیاز دارم.
‫همه‌مون همین رو می‌خوایم، ‫ولی قانون نمی‌ذاره.
‫رئیس تویـی. ‫بگو چی‌کار کنیم.
‫تِمو به یه کازینوی ‫زیرزمینی، بدهی قمار داشته.
‫داشتن تهدیدش می‌کردن.
‫ولی آمارش رو گرفتم ‫و هیچ ربطی به قتلش ندارن.
‫از کجا فهمیدی؟
‫- گوشی‌ش رو گشتم. ‫- از دست تو، نیکُلاس.
‫گوشی‌ش رو از صحنه‌ی جُرم برداشتی؟
‫آخه قضیه مشکوک بود.
‫دهنت سرویس.
‫می‌دونی این یعنی چی؟
‫رد گوشی رو می‌زنن ‫و تو می‌شی مظنون پرونده.
‫یه چیز دیگه هم فهمیدم.
‫چی؟
‫تِمو دنبال یه کله‌گنده بوده.
‫ای خدا.
‫می‌فهمم که نمی‌خوای قاطی بشی.
‫ولی این رو بدون
‫که به کمکت نیاز دارم.
‫برای تو و بقیه‌ی بچه‌ها هم
‫همین کار رو می‌کردم.
‫من از صمیم قلب حامی ‫پروژه‌ی تیخوانای جدید هستم
‫چون می‌دونم چه فوایدی ‫برای جامعه‌مون داره.
‫امیدوارم مردم هم بهش رأی بدن.
‫اونجا محل مصاحبه‌ست.
‫غرفه‌ی خوراکی.
‫اینجا واکسن‌هاست.
‫اینجا رو.
‫دردت گرفت؟
‫من آخرین باری که ‫واکسن زدم، گریه کردم.
‫- تو خیلی نترسـی. اسمت چیـه؟ ‫- ماریانا.
‫با این دستگاه
‫دنیا رو از یه زاویه‌ی ‫جدید تجربه می‌کنی.
‫نظرت چیـه، هورمیگا؟
‫- چطوری، لوییسا؟ ‫- پدر.
‫- آقای خواکین.
‫ممنون که اومدی، لوییسا. ‫از تو هم ممنونـم، خواکین.
‫نفرمایید. ‫الوعده وفا.
‫این تازه اولشـه.
‫- خانم لوییسا؟ ‫- بله؟
‫- می‌شه مصاحبه کنیم؟ ‫- حتماً.
‫- با بچه‌ها. ‫- با اجازه.
‫- از ما هم تعریف کن. ‫- همیشه تعریف می‌کنم.
‫بالاخره
‫حال‌وهوای همه داره عوض می‌شه.
‫خیلی هم عالی.
‫حالا همه راضی به رأی‌دادن می‌شن.
‫می‌خواستم موضوع خاصی رو بگم.
‫شنیدم یه‌نفر از پروژه‌ی «رؤیای بی‌مرز»
‫داره کارهای
‫غیرقانونی می‌کنه.
‫نه. این چه حرفیـه؟
‫شنیدم که شاید یکی هست
‫که داره خارج از ‫قانون کارهایی می‌کنه.
‫والا قبلاً همچین تجربه‌ای داشتم
‫ولی الان به این مردم اطمینان دارم.
‫خب پس. عالیـه.
‫فقط نمی‌خوام غافل‌گیر بشم.
‫اگه رسوایی پیش بیاد، ‫برامون داستان می‌شه.
‫متوجهم.
‫ممکنـه ناخواسته ‫آسیبی به مردم عزیز بزنیم.
‫اگه چیزی فهمیدین، لطفاً بهمون بگین.
‫- حتماً. ‫- ممنون، پدر.
‫وقتی کُنراد رو پیدا کردی
‫باید توجهش رو جلب کنی ‫و از محافظ‌هاش دورش کنی
‫تا بتونیم بدون درگیری دستگیرش کنیم.
‫من هر لحظه کنارتـم.
‫- پس باید تنها گیرش بیارم. ‫- آره.
‫- یعنی قراره مخش رو بزنم؟ ‫- آره.
‫وقتی بُردیش یه گوشه، می‌آیم.
‫بهتر اینـه که ببریش توی ‫این دست‌شویی، یا این و یا این یکی.
‫اگه دست‌شویی نشد، از یه خروجی برین.
‫ما دائماً داریم می‌بینمت.
‫اگه بفهمیم در خطری
‫سریع می‌آیم می‌بریمت.
‫بهمون اعتماد کن، باشه؟
‫باشه.
‫بریم اون کثافت رو دستگیر کنیم.
‫بریم.
‫کاناپه میل دارین، خانم؟
‫الان نوشیدنی می‌خوام.
‫می‌آرم خدمت‌تون.
‫کاناپه میل دارین؟
‫من با کُنرادم.
‫با هر نفس‌تون
‫اعتمادبه‌نفس و خودکفایی رو
‫به زندگی‌تون راه بدین.
‫روحیه‌تون رو تقویت کنین.
‫- چیزی درباره‌ی اوتیسم می‌دونی؟ ‫- نه زیاد.
‫مَرد بارانی اوتیسم داشت.
‫}(اشاره به فیلمی آمریکایی با همین عنوان، ‫محصول دهه‌ی ۸۰ میلادی)
‫فارِست گامپ هم داشت.
‫}(اشاره به فیلمی آمریکایی با همین عنوان، ‫محصول دهه‌ی ۹۰ میلادی)
‫کامیلا به مظنون گفت اوتیسم داره.
‫واقعاً؟
‫وای!
‫اثرانگشت درستـه.
‫اورلا همون نانسی بِیکرـه.
‫به کامیلا زنگ بزن.
‫بله؟
‫اورلا منتظرتـه، هیلدا.
‫- لباس‌هام رو بپوشم. ‫- همین‌طوری عالیـه.
‫- الان می‌آم. ‫- منتظر می‌مونم.
‫ممنون.
‫}[ تماس دریافتی: بِتو ]
‫- اِما با کُنراد‌ـه. ‫- دریافت شد. ما هنوز بیرونـیم.
‫نباید این‌قدر طولش بده.
‫- خیلی دیر شد. ‫- آشنام الان دَر رو باز می‌کنه.
‫ای بابا.
‫- جانم، مامان؟ ‫- سلام، عزیزم.
‫سلام برسون.
‫- کری سلام می‌رسونه. ‫- بهش سلام برسون.
‫باشه.
‫چِندو بهم زنگ زد.
‫گفت احتمالاً به‌خاطر ‫رفتار خوب آزادش کنن.
‫نمی‌فهمم چرا به تو زنگ زده، مامان.
‫چون تو جوابش رو نمی‌دی.
‫قرص رو خورد.
‫به اسماعیل نگو. ‫الگی امیدوار می‌شه.
‫- چه عجب! ‫- بعداً بهت زنگ می‌زنم، مامان.
‫- دوستت دارم. ‫- یادت رفته بود؟
‫نیکو، اومدیم داخل.
‫راه افتادن.
‫لامصب.
‫ای بابا.
‫بجنب دیگه!
‫این جلسه برای چیـه؟
‫خیلی گرمـه. ‫تا کِی قراره اینجا باشیم؟
‫سونا محدودیت زمانی نداره؟
‫}[تماس دریافتی: بِتو ]
‫}[ تماس بی‌پاسخ: بِتو ]
‫۲۰ باز زنگ زدم دیگه.
‫- باید بریم داخل. ‫- صبر کن.
‫اگه توی خطر باشه چی؟
‫نمی‌شه صبر کنیم، عوضی.
‫خب...
‫- اِما رو گم کردم. حتماً توی اتاقشـن. ‫- داریم می‌ریم بالا.
‫این لامصب چند طبقه داره؟
‫توی سوییت طبقه‌ی آخرن. ‫چند تا محافظ داره.
‫داریم از راه‌پله می‌آیم.
‫باز تویـی که!
‫- یخ می‌خواستن. ‫- من قراره...
‫دیگه نمی‌تونم. ‫باید برم.
‫کامیلا؟
‫فرار کرد. ‫اورلا داره فرار می‌کنه.
‫- خودت خوبـی؟ ‫- آره.
‫تفنگ رو بنداز!
‫ما پلیسـیم!
‫می‌دونیم کی هستی. ‫به نفعتـه تسلیم بشی.
‫این کار رو نکن!
‫بخواب زمین!
‫تفنگ رو بنداز!
‫بندازش!
‫من کاری نکردم. ‫برام پاپوش دوختن.
‫خوب می‌دونیم ‫چی‌کار کردی، نانسی بِیکر.
‫هیچ‌وقت نمی‌تونین ‫روح اورلا رو زندانی کنین.
‫اون بی‌گناهـه.
‫من برات وکیل می‌گیرم، اورلا.
‫سام‌علیک.
‫نیکو! نیکو!
‫تو خوبـی، نیکو؟
‫ولم کن!
‫بشین، بیشرف!
‫راه بیُفت، حروم‌زاده.
‫خودم می‌کُشمت!
‫شماها کدوم گوری بودین؟
‫الان خوبـی؟
‫}[ کریسانتو ۱۷۸ ]
‫}[ تورِس خدابیامرز ۱۱۳ ]
‫}[ بِتو ۱۴۹ ]
‫}[ آرچی ۱۸۸ ]
‫}[ کامیلا ۲ ]
‫از عملیات میدانی خوشت اومد؟
‫آره، ولی فکر کنم ‫کار اداری برام بهتره.
‫بالاخره گرفتیمت، کُنراد.
‫عوضی رو گرفتیم.
‫دیگه تمومـه؟ ‫می‌خوام برم خونه.
‫من گشنه‌م شد.
‫- بریم. ‫- آره.
‫خسته نباشی.
‫}[ یگان ارتباطات بین‌الملیی ] ‫[ محرمانه ]
‫سلام! ‫بریم تاکو بخوریم؟
‫الان گرسنه نیستم. ‫ممنون.
‫می‌خوام ببینم خواهرزاده‌م ‫با شغل جدیدش چی‌کار می‌کنه.
‫خوبـه.
‫خیلی چیزها یاد گرفتم.
‫کامیلا، فکر کنم یادم رفت بهت بگم
‫ولی وظیفه‌ت اینـه که بهم گزارش بدی.
‫می‌خوام چشم و گوشم ‫توی اون واحد باشی.
‫همه‌ش اونجاست.
‫حلـه.
‫بله، دامیان. ‫برنامه اینـه که یه بیمارستان بسازیم.
‫با بودجه‌ی خصوصی.
‫یعنی جمعی از ‫سرمایه‌گذاران تیخوانای جدید
‫که خودم جزوشون هستم.
‫این بیمارستان قراره به نیازهای پزشکیِ
‫این مردم به‌صورت رایگان بپردازه.
‫و...
‫این هم عرض کنم که
‫می‌خوام اسم بیمارستان ‫به یاد دخترم «ماریانا» باشه.
‫روحش شاد.