چرا؟
مرگای تو هم یه جور غذاس.
خوشحال میشم دوباره ببینمت.
این همه چی چی بود؟
هاراکي، تو چه غلطی کردی؟
اینجور آیندۀ مزخرف رو قبول نمیکنم.
لعنت!
ببخشید.
کمک لازم داری؟
تو!
آدمی هستی، نه؟
اون نیستی؟
ها؟
از قیافت معلوم نیست؟
آره خب.
ها؟ من که رو صحنه‌ی معمولیم نیستم.
صحنه‌ی فضای باز کجاست، پیرمرد؟
صحنه؟ اینجا که صحنه‌ای نیست.
ها؟
پس تسوکیمیاسان کجاست؟
اون کیه؟
حرفای عجیب میزنی، ترسناکه.
صبر کن! اینجا کیوتو نیست؟
ها؟ البته که کیوتوعه!
دوباره‌ی تولد
قسمت هفتم مگه دروغه؟ راز کیوتو فاش میشه
یه چیزی این وسط درست نیست. سالن
دکان.
تغییر کرده.
بیاکو اون برج هم قبلا اینجوری نبود.
اینجا هیچ آسیبی از اون مه سیاه نبود.
واداسان! واداسان!
ها؟ چی؟
اوه. منو نمیشناسی، نه؟
نه.
چی شده با گروه؟ تسوکیمیاسان کو؟
تسوکیمی؟ کی؟
شوخی میکنی، نه؟!
پس تو کی هستی؟!
چه بی ادب!
همه منو میشناسن. من وادا هستم. مغازه ی لوازم ساختمون وادارو اداره میکنم.
لوازم ساختمون؟
صبر کن.
پس اون کیه؟
آبه نو سِیمِی اون آبه نو سِیمِی ساماست، رئیس اداره ی اونمیو.
باشه، پس این تغییر نکرده.
اتسونگا چی؟
آتسوناگا؟ یادت نمیاد؟
این چاله اینجا مونده چون تو مه سیاه گم شد.
ها؟ صبر کن.
بعد چی شد براش؟!
مرد دیگه! خب معلومه!
اونمیوجیای این دوره افتضاحن!
آتسوناگا...
مرده؟
چرا گذشته عوض شده؟
تو!
برگرد اینجا!
ها؟
کجا رفت؟
اینقدر سریع رفت اون بالا؟
بدون، هیچوقت ندیدم اونور این چی باشه.
یه زباله دونی؟
اون که صحنه ست دیگه؟
اداره اونمیو؟!
اونوقت اون چیه؟ گنبو
بابا، نميفهمم!
فقط باید اطلاعاتو ازش بگیرم. گنبو
خب، این دفعه اینجایی، ناری هیرا تاکرون.
شینو.
اوکی! بریم!
فالگیری
چه عالی، چه آسمانی. بزرگترین پاداش، پایداریه.
همه چی با کمک شروع میشه. حالا آسمونو متحد کن.
این خیلی راحت بود!
شیوع مه سیاه داره اتفاق میوفته.
پیش بینی میشه هفتاد متر باشه، مرکزش پایتخت چپ، جو چهار، بو هفت.
باید از اونیا محافظت کنم.
ولی...
یه شیگامی؟
این که آتسوناگا میاد!
هوی داداش! هنوز زنده ای؟
ریکی
درد گرفت.
چیکار میکنی؟!
بس کن!
شیگامی دیگه؟
چطوری اینجا جا میشی؟
یورا؟
این یارو اونمیوجیه؟
ولی نمیشناسمش.
یورا! اون شیگامی آتسوناگا نیست؟
ها؟ شوخی میکنی؟
فقط برو از اینجا.
یورا!
می‌دونم.
بریم!
عنصر
بس کن!
شیگامی‌ها دارن با هم می‌جنگن؟!
بیا دیگه، من هزار سال یه باریم.
حالت یاشا، کامل!
ریکی
اگه لازم باشه با زور می‌گیرمت!
آروم باشین بچه‌ها!
تو می‌تونی ببینی این دنیا چجوریه، ناریهیرا تاکر.
هارئاکی.
الان اسممو صدا کردی.
پس یعنی تو هم داری تو زمان می‌پری.
این همه مسخره‌بازی رو تو راه انداختی؟!
باشه، این یه فرصت خوبیه.
اول از دو تا سوءتفاهم تو پاک می‌کنم.
سوءتفاهم؟
اول، من هیچ راهی واسه برگشتن به گذشته نمی‌دونم.
یعنی، من تو زمان نمی‌پرم.
ها؟
پس چجوری می‌دونی من کیم؟!
مدتیه روش فکر می‌کنم، فکر کنم به یه نتیجه رسیدم.
دوم، تو هم تو زمان نمی‌پری.
چی می‌گی؟
همش یه چیزایی رو تکرار کردم، و همه رو نجات دادم!
و این دفعه، نمی‌تونم یه دنیایی رو تحمل کنم که توش تسوکیمیاسان نباشه!
باید دوباره برگردم به گذشته و همه رو نجات بدم!
وقتی واقعیتایی رو که می‌خوام بگم بفهمی،
اگه هنوزم این قصدی رو داری، هر جور دلت می‌خواد انجام بده.
یعنی هنوزم یه چیزی رو قایم می‌کنی؟
این دنیا یه مجموعه از خیلی نقطه‌هاست که بهشون زمان میگن،
و یه محور زمانی تشکیل میده که از حال، گذشته و آینده ساخته شده.
ها؟
روی محور زمانی خیلی امکانات—انشعابات—هستن که باعث می‌شن
کلی محور زمانی دیگه ساخته شدن.
اگه به محور زمانی که توش هستی، دنیا بگی،
به اون محور های خیلی زیاد،
که از اینجا شروع میشن، دنیاهای موازی میگی.
چی میگی تو اصن؟
راستی، دنیای هیان کیو صد تا دنیای موازی داره.
صد تا؟
هر کدوم یه کم با هم فرق دارن.
صد تا آبنو سیمی مختلف هستن،
همونطور که صد تا جمعیت هیان کیو مختلف وجود داره.
تو از اول تو این دنیا نبودی، و فقط یه دونه از تو هست.
خب این دنیاهای موازی چه ربطی داره آخه؟!
ببخشید، مقدمه طولانی شد.
گفتی تو داری تو زمان حرکت میکنی، ولی این یه اشتباهه.
وقتی نزدیک بود بمیری، یه نیرویی فرستادت یه دنیای موازی دیگه.
پرش زمانی نبود؟
نه.
اون اتفاقایی که قرار بود بیفته، عوض نشد؟
حالا که گفتی...
من خاطره‌ها رو بین دنیاهای موازی رد و بدل می‌کنم.
برای همین میتونستم حرکت‌های تو بینشون رو ببینم.
اینم بگم، اون توانایی تو احتمالا از اولم باهات بوده.
قدرت من؟
یه دقیقه صبر کن!
ول کن دنیاهای موازی رو! چرا شیگامی‌ها دارن با هم می‌جنگن؟!
اون موقع تو اون هرج و مرج صد ساله هم همینجوری بود!
قرار بود با اونی‌ها بجنگیم، ولی شدن آدم!
تو پشت این ماجرایی، نه؟!
آره، اون قسمت از قدرت منه.
قدرت تو انگار از دستت رفته،
ولی ستاره گل زنگوله‌ای باعث میشه آدم‌ها و شیگامی‌های
دنیای موازی، مثل اونی‌های زشت و وحشتناک دیده بشن.
یعنی...
به چشم اونا، شیگامی جلوشون یه اونی دیده میشه.
این اونی خیلی سرسخته!
صحنه‌ای که الان میبینی، حقیقت محضه.
صبر کن...
یعنی همه اونی‌هایی که تو مه سیاه و هرج و مرج‌های صد ساله باهاشون جنگیدم...
نه بابا.
اون دفعه... اون دفعه هم.
با کی داشتم می‌جنگیدم؟
صبر کن! مگه میشه...
خیلی زود میفهمی.
اثر ستاره گل زنگوله‌ای فقط به شیگامی و اونمیوجی محدود نمیشه.
آره، اون کریستال‌ها هم یه معنی دارن.
اون موقع هم حقیقت رو دیدی، نه؟
واقعیت نداره.
هی، بگو واقعیت نداره!
من از روی رحم و شفقت، ستاره‌های گل زنگوله‌ای رو گذاشتم رو همه.
تا نفهمند دارن با هم نوع خودشون تا سر حد مرگ می‌جنگن.
لعنت به این مزخرفات!
احمق!
چند بار این قدرت رو دیدم.
فقط باید منبعشو قطع کنم.
ذرات دنیا، همونایی که مه سیاه پر شده ازشون.
ها! گفتم بهت.
چرا داری این کارو می‌کنی؟!
برای یه آینده بهتر برای این دنیا.
چه آینده بهتری؟!
از وقتی اومدی تو این دنیا، می‌خوای آینده رو عوض کنی.
آینده‌ای که عشقت توش می‌میره. آینده‌ای که دوستات توش می‌میرن.
آدم‌ها راحت اتفاقای غیرمنتظره رو قبول نمی‌کنن.
هر کی که باشن، آدم‌ها می‌خوان برای آینده امید داشته باشن.
اگه بدترین اتفاق منتظرشون باشه، مگه نمی‌خوان ازش فرار کنن؟
ولم کن، لعنتی!
ازت یه چیزی می‌پرسم.
هیان کیو تو این آینده‌ی قرن ۲۱ شما چی شده؟
ها؟
آره، تاریخ باستانیه.
خب؟
بذاریم آینده رو خودشون تعیین کنن؟
می‌خوام پتانسیل ادامه‌ی زندگی این دنیای آرام رو بررسی کنم.
با گذشت زمان، امکانات کمتر و کمتر می‌شه.
به خاطر همین خودم دست به کار شدم و صد تا دنیای موازی ساختم،
هر کدوم بر اساس هیان کیوی هزار سال پیش.
صد تا آزمایش مختلف که ببینم حتی یکی‌شون به اون نتیجه می‌رسه یا نه.
ولی عمر یه دنیا صد ساله.
خواستم تا اون موقع، جمع تجربیات هر دنیا رو استخراج کنم.
برای کسب تجربه، لازم بود دنیاهای موازی با هم بجنگن.
برای همین مه سیاه و هرج و مرج صد ساله رو داریم.
می‌خوام اون دنیایی که می‌مونه، همه اون تجربه‌ها رو به ارث ببره.
می‌رسه به یه مسابقه‌ی تمدن‌ها.
جنگیدن یه ملت، یه راه مناسب برای سنجیدن تمدنشونه.
هر صد سال یه بار، می‌ذارم دنیاها همدیگه رو نابود کنن، بعدش،
دوباره صد تا دنیا می‌سازم.
این چرخه، همون چیزیه که بهش می‌گن "کاهش دنیا". کاهش دنیا
همه اینا برای یه آینده‌ی بهتره.
بعد، اون هیان کیوهای دنیجی که تا حالا توش بودم چی؟
یه هیان کیوی دنیجی که شکست می‌خوره، جذب هیان کیوی پیروز می‌شه، مثل غذا.
این دنیایی که الان توشیم، یکی از دنیاهای موازیه که هنوز تو رقابته.
اون آوارها، یه هیان کیوی دنیجی بود که باخته بود؟
اینجوری کار می‌کنه هیان کیوی دنیجی.
من قصد ندارم "کاهش دنیا" رو متوقف کنم.
حالا که حقیقت رو فهمیدی، اگه هنوزم اصرار کنی که جلوی کارمو بگیری،
ساده‌تر اینه که همین جا از سرت کم کنم.
سرنوشتشون چی می‌شه؟!
من دارم به کل قضیه نگاه می‌کنم.
یه کم فداکاری، دیگه طبیعیه.
چطور ممکنه قبول کنم اینو؟!
تو تلاش برای نجات کسی که دوسش داری،
خودت کلی قربانی درست نکردی؟
آخرش، ما دوتا یه آب هستیم.
کار تمومه!
تو...
دیوونه ای؟
من هزار سال پیش عقل و هوشمو گذاشتم کنار.
به تواناییات علاقه مندم.
توانایی تبدیل ذرات دنیا، که اونمیو نمیتونه انجام بده.
و توانایی رفتن به یه دنیای موازی حتی بعد از مرگ.
این قدرتارو کاملا بررسی میکنم.
جنبو
اداره زندان اونمیو حفاظت رو میگم، ولی... هفت با این دستا، من...
غذا اینجاست.
کازورا.
همه چی رو میدونستی؟
اصلا برات مهم نیست؟
داری ولش میکنی که راحت فرار کنه؟!
دلیلی نداره به سوالاتت جواب بدم.
باهاش همراه نمیشم.
یه آینده‌ای که بخاطر رسیدن بهش باید آدم‌ها رو بکشی، چه ارزشی داره؟!
جهان کوچک اون چیزی نیست که سِیمه‌ی‌سامـا...
کیه اونجا؟
اینجا منطقه ممنوعه است.
وایسا.
گفتم وایسا!
هی!
شما کی هستین؟
تسوکیمیاسان! عه، چطوری؟!
بعدا برات توضیح میدم، تاکِرو کون.
یه کابوس بد...
اشکالی نداره.
از پسش برمیایم.
نه؟ آتسوناگا؟
هشدار اضطراری
چی؟! فرار کرد؟
متاسفم. تقصیر من بود.
و ردیاب شناسایی که روش گذاشتیم، یه جا قطع شد.
انگار همدست داشته.
خواستم جلوشو بگیرم، اما یهو دیدم خوابم برد.
خواب کافی نداشتی؟
میدونی این واسه ما درست نیست.
این همدست کی بود؟
با توجه به هیکلش، زن بوده.
یه چیزی شبیه موش آتشین با خودش داشت.
تسوکیمیا...
اونو میشناسی، سئی‌چاما؟
درسته، ناری‌هیره‌ تاکرو کلیدو داشت.
بعد از هزار سال، بالاخره تکون خورد.
زخمی نیستی.
و انگار چیز دیگه‌ای هم بهت نزدن.
شما... تسوکیمیا سانید، درسته؟
آره. مطمئن نیستی؟
خب، فقط...
هیچ‌کی تو این دنیا نمیدونست کی هستی.
"این دنیا."
تو هم فهمیدی دنیای هئیان کیوتو چجوریه، نه؟
این دنیا حالمو بهم میزنه.
و هاره‌اکی.
و خودم.
تاکرو کون، تو فرق داری.
همش داشتم نگات میکردم.
یهویی تو کیوتو ظاهر میشدی، از اون اونمیوجیا قوی تر بودی،
و با تمام وجودت سعی میکردی جلوی بدترین آینده رو بگیری.
چون اینجوری هستی، خواستم بیای توی دعوای من.
دعوای تو؟
کوچک کردن دنیا... دیگه نمیتونم این رسم چندش آور رو تحمل کنم.
تو هم میدونستی؟
آره، درباره بدترین آینده ای که سی می داره درست میکنه.
از ماه اومدم که جلوشو بگیرم.