‫- آره، پارکر. ‫- سلام، دکتر پارکر. ببخشید.
‫- خواهش می‌کنم، ممنون که زنگ زدید. ‫- خواهش می‌کنم.
‫می‌خواستم بپرسم،
‫عمل دنیل نیومن چطور پیش رفت؟
‫عمل خوب پیش رفت.
‫ولی به خاطر عفونت شدید خونی،
‫مجبور شدیم کل ساق پاشو از راست قطع کنیم.
‫کرانک ‫برلین
‫هی.
‫- سلام. ‫- بیمارستان نوریا کاستورف،
‫- پرستار اشنایدر، روز بخیر؟ ‫- هی؟
‫آره.
‫سلام؟
‫آهان!
‫- انگار نه انگار بالا آوردی. ‫- بابا بی خیال، گمشو.
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- نمی‌دونم.
‫از صبح همین‌طوریه. از اون روزاست.
‫- تقصیر ماهه! ‫- تریکسی...
‫- آره، ممنون. ‫- ممنون.
‫- صبح بخیر. ‫- صبح بخیر.
‫- ببین چی براتون آوردم. ‫- اوه، اوه.
‫باقلوا، برای ماهیچه سه سر خوبه،
‫موز، بیسکوییت شکلاتی، اسموتی، و موز.
‫آره! ممنون.
‫تو که هیچ‌وقت چیزی نمیاری.
‫یه لطفی بکن، بهش هیچی نده.
‫سلام؟
‫اتفاقی افتاده؟
‫نه، ولی از اون روزاست.
‫صبح بخیر. من توماس هستم.
‫- سلام. ‫- پدر زن آینده دومینیک.
‫و ایشون دکتر بن وبر هستن. ‫یکی از بهترین جراحان اورژانس ما.
‫- جراح اورژانس؟ عجب! ‫- آره.
‫من و دخترم می‌خواستیم ‫دومینیک رو در حال کار ببینیم.
‫قبل از اینکه سال دیگه
‫مطب دوست دوران مدرسه‌ام رو ‫تو سوئیس تحویل بگیره.
‫- آهان! ‫- آره،
‫ولی انگار امروز واقعاً چیزی برای دیدن نیست.
‫برو بخش داخلی، دومینیک.
‫شاید همکارای قدیمی‌ت کاری برات داشته باشن.
‫- راست میگی! ‫- نه، لطفاً نه، اونجا حوصله سر بره.
‫- واقعاً حوصله سر بره. ‫- بابا، بریم سوسیس کاری بخوریم.
‫- یه وقت دیگه. خداحافظ آقای وبر. ‫- آره.
‫خداحافظ دومینیک.
‫ناز.
‫عجیبه.
‫عجب خلوتیه اینجا، خیلی عجیبه!
‫اه، نه!
‫- این کلمه رو نگو! ‫- کوهن!
‫چی شده، روز اولته مگه؟
‫چرا، چون گفتم "خلوت"؟
‫حالا فقط باید منتظر باشیم ‫یه اتفاق بد بیفته.
‫آقای کوهن...
‫بخیه زدنتون چقدر خوبه؟
‫بزن بریم.
‫25 ثانیه دیگه...
‫باید گره‌ها رو برعکس هم بزنی، درسته؟
‫گندش درآد!
‫20 ثانیه دیگه.
‫باید یکم بیشتر به کشش دقت کنی،
‫وگرنه خونرسانی ‫به رگ‌های کوچیک رو قطع می‌کنیم.
‫شماها واقعاً فکر می‌کنین من کلاً خلم، نه؟
‫می‌دونی این چه جای زخمی به جا می‌ذاره؟
‫- پنج ثانیه دیگه. ‫- من تموم کردم.
‫تو بخیه نمی‌زنی؟
‫نه، من با چسب بستم.
‫وقت تمومه!
‫- ولی... ‫- این دیگه چیه؟
‫- این حساب نیست. نه! ‫- چرا هست.
‫- معلومه که حساب می‌شه. ‫- درها رو بستین؟
‫- آهان. ‫- تقصیر ماهه!
‫خیلی خوبه که اینجایی.
‫تو که همیشه غر می‌زنی ‫چرا ما تو رو به قهوه و کیک دعوت نمی‌کنیم.
‫- تو داوری، باشه؟ ‫- آره.
‫اِ...
‫کدوم بخیه بهتره؟
‫شماها واقعاً هیچ مریضی ندارین؟ بالا جهنمه!
‫لطفاً تمرکز کن، الکی که اینجا نیستی.
‫اومم.
‫این بهترین بخیه است.
‫چی؟
‫نه، ولی...
‫هورا!
‫این بهترین بخیه است!
‫هیس!
‫یکی از اون روزاست، ها؟
‫همین‌طوری نمی‌مونه.
‫اگه به من نیاز داشتین، من بالام.
‫منم باید برم بالا.
‫آزمایش خون آفریم امروز چطوره؟
‫خبر خاصی نیست.
‫باشه.
‫من اونا رو به سرنوشتشون می‌رسونم ‫و الان می‌خورمشون.
‫شاید امروز بتونم تو شیفتم ‫کارای اداری‌مو تموم کنم.
‫منم میام.
‫اِ، باشه.
‫منم یه لباس عوض کنم. ‫شاید یه نفر دیگه هم اومد.
‫- هی. اینجا چیکار می‌کنی؟ ‫- بن. هی.
‫- همه چی اوکیه؟ ‫- همه چی عالیه، همه چی خوبه.
‫چشمت خوبه؟
‫- همه چی عالیه. ‫- آره؟ لویی؟
‫- قرصت خوب بود؟ ‫- آره، جواب داد؟
‫پس... تو اینجا چیکار می‌کنی؟
‫بن، من... دو تا پسر دیگه مونده.
‫به کمکت نیاز دارم. دو تا پسر. لطفاً کمک کن.
‫فقط این بار آخریه، دیگه هیچی.
‫لطفاً.
‫ببین، آدریان.
‫من تو کارم به مشکل می‌خورم، باشه؟
‫لطفاً، من دیگه کسی رو ندارم.
‫ببخشید.
‫گمشو بابا.
‫همه چی خوبه.
‫آره، بیا.
‫هی.
‫می‌تونم؟
‫اوم-هوم.
‫هوم؟
‫حالت خوبه؟
‫شاید به خاطر من این‌قدر خلوته.
‫که یه دنیل نیومن دیگه پیش نیاد.
‫حالش... حالش چطوره؟
‫مجبور شدن کل ساق پاشو دیشب قطع کنن.
‫تقصیر تو نیست.
‫من واقعاً فکر می‌کردم کار درستی می‌کنم.
‫آره، می‌دونی، ‫همچین عفونت خونی فقط بدشانسیه.
‫و تو عمل کم‌خطر رو پیشنهاد دادی.
‫بیمارستان‌های دیگه هم این کارو می‌کنن.
‫ولی این که درست نیست.
‫این سیستم بهداشتی کلاً گندش دراومده!
‫این... این مثل...
‫...سرطانه.
‫آره، مثل سرطانه.
‫این کار بعضی وقتا خیلی خیلی مزخرفه.
‫آره، همینه.
‫تو چی؟ همه چی خوبه؟
‫آره، آره، آره، آره.
‫همه چی خوبه. خلوته...
‫کسی نمیاد، و خلوته.
‫و به خاطر همین همه چی خوبه. خوبه.
‫خلوت!
‫سلام؟ در رو باز کنین!
‫- بچه‌ها، مریض داریم! ‫- جراحی اورژانس! دکتر وبر!
‫یکی این درِ لعنتی رو باز کنه!
‫خب، بچه‌ها، دوباره شروع شد!
‫- من سریع یه دکتر می‌خوام! ‫- آروم باش.
‫چی شده؟
‫داربست ریخت.
‫زجاجیه چشمش زده بیرون!
‫باشه. اتاق شوک!
‫لعنتی! داربست اصلاً امن نبود!
‫سورین، نگران نباش، دوباره سرهمت می‌کنن. ‫همه چی خوب می‌شه!
‫یه بار بشین، همکارتون.
‫- خب. اسمت چیه؟ ‫- دیرک.
‫دیرک، ما الان کارو دست می‌گیریم، ‫می‌تونی همین جا بمونی.
‫داربست اصلاً امن نبود.
‫ما اصلاً براشون مهم نیستیم!
‫فقط می‌خوان پول بیشتری دربیارن!
‫ما مراقبت می‌کنیم.
‫من یه بار علائم حیاتی رو می‌خوام، لطفاً.
‫حواست باشه، دستتو می‌گیرم.
‫الان یه کم سرد می‌شه.
‫ما مراقبتونیم، باشه؟
‫و دوباره بذارین سر جاش، ممنون.
‫خب.
‫عالیه. بذار زخمو ببینم.
‫20 سانت، باز شده. به گارو نیاز داریم.
‫- برات میارم. ‫- گاز شکمی بیشتر، لطفاً.
‫گاروها کجان؟
‫اِ. کابینت دی!
‫کابینت دی. چرا کابینت دی؟
‫دکتر پارکر، گاروها رو لطفاً.
‫دارم میارم.
‫معلومه که اینجا نیستن. لعنتی.
‫اِ، صبر کن، صبر کن، صبر کن.
‫- کمربندتونو می‌خوام، لطفاً. ‫- چی؟
‫کمربندتونو، سریع. باید پاشو ببندم.
‫- شما چه جور بیمارستانی هستین؟ ‫- ممنون.
‫- همه چی خوبه؟ ‫- یه بار پا رو بالا.
‫همه چی عالیه.
‫یه بار پا رو بالا. الان یه کم می‌کشه.
‫ببخشید.
‫- رو سه؟ ‫- رو سه.
‫یک...
‫حالش چطوره؟
‫همه چی خوبه، همکارتون بیهوش شده.
‫- سلام گرم به بخش جراحی برسونین. ‫- آره.
‫- دیرک، برات آرزوی سلامتی می‌کنم. ‫- ممنون.
‫گمشو!
‫وای خدا.
‫احمق.
‫تا پلیسا نیومدن، هیچ کاری نمی‌کنیم، فهمیدی؟
‫پس اینا کجان؟
‫خلن بابا.
‫اوه، شت.
‫چی شده؟
‫سگه شریان رو پاره کرده.
‫لعنتی.
‫خب، حالا چیکار کنیم؟
‫اگه شریان پاره شده باشه، ‫اینجا خونریزی می‌کنه تا بمیره.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫- ما منتظر پلیس می‌مونیم! اولاف! ‫- تو همین جا می‌مونی!
‫- لطفاً پیش من بمون، اولاف. ‫- تو همون جا می‌مونی!
‫مسخره‌ام کردی؟
‫تو ماشین بمون!
‫لعنتی.
‫آروم باش.
‫آروم باشین!
‫آروم باش.
‫این یارو داره خونریزی می‌کنه تا بمیره، ‫می‌فهمی؟
‫یه دقیقه دیگه زنده می‌مونه.
‫باشه.
‫سگ رو دور کن!
‫خیلی دور! همین الان ببرش اونور!
‫اولاف.
‫هی، هی، هی!
‫بیا، عزیزم.
‫بیا بیرون.
‫پلیسا!
‫مادر، داری چیکار می‌کنی؟
‫جدی میگی؟
‫به اون دست نزن!
‫جعبه رو آوردی؟
‫نه، جعبه رو نیاوردم.
‫چرا نیاوردی، بچه‌م؟
‫با پسرخاله افه حرف زدم.
‫می‌گه موسیقی تو اینجور مواقع کمک می‌کنه.
‫اوم.
‫پس می‌تونیم از پسرخاله افه هم ‫مشاوره پزشکی بگیریم.
‫وگرنه چطور می‌تونیم به آفریم کمک کنیم؟
‫چرا غذا آوردی؟
‫کل بخش مراقبت‌های ویژه بوی کباب ترکی میده.
‫اگه پیشش بودی،
‫با خلافکارا نمی‌پرید!
‫مامان، آفریم کار خلاف نمی‌کنه!
‫هولیا!
‫اون بچه‌ی توئه، باید بدونی.
‫ولی چرا انتظار دارم ‫تو یهو مسئولیت قبول کنی؟
‫امینا، لطفاً.
‫نمی‌فهمم چرا همیشه ‫ اینجوری با من حرف می‌زنی.
‫من و پدرت هر کاری کردیم،
‫که زندگی بهتری به هر دوتون بدیم!
‫اینطوری ازمون تشکر می‌کنی؟
‫آره.
‫شماها قهرمانین، مگه نه؟
‫مهم نیست که من از هشت سالگی دارم ‫ از کل خانواده مراقبت می‌کنم.
‫بعد تعجب می‌کنی چرا بچه‌هات می‌خوان ‫ تو 18 سالگی از خونه برن.
‫اینم از تشکرتون.
‫آره؟
‫- سلام. ‫- قدیر؟ تو اینجا؟
‫من بهش زنگ زدم.
‫بابا، ما به وکیل نیاز داریم.
‫حالش چطوره؟
‫پایین حرف می‌زنیم.
‫تو گزارش پلیس چی نوشته؟
‫هنوز نگرفتمش.
‫عجب سورپرایزی.
‫حالا چیکار کنیم؟
‫امینا، می‌فهمم می‌خوای برای آفریم بجنگی.
‫اتفاقی که براش افتاد، منصفانه نبود.
‫فقط بهم بگو چطوری ‫تو دادگاه اون عوضی رو ببرم.
‫اینجور پرونده‌ها رو نمیشه برد.
‫ما نمی‌تونیم این پرونده‌ها رو ببریم.
‫ما همیشه هوای همو داریم. همیشه.
‫با این طرز فکرت، مطمئناً نمی‌تونیم ببریم.
‫پس ما رو ول می‌کنی، آره؟
‫ما شانسی نداریم. شاهدی وجود نداره.
‫- و برادرت هم نمی‌تونه شهادت بده. ‫- لطفاً، قدیر. لطفاً.
‫امینا، بهم گوش کن.
‫می‌خوام شما رو از یه جنگ بیهوده نجات بدم.
‫شماها با شکایت، وقت، ‫پول و انرژیتون رو هدر می‌دین.
‫برای یه شکست.
‫من می‌دونم چی می‌گم.
‫بیخیالش شو. ‫اسم اون پلیسی که آفریم رو ‫کتک زد تا به کما بره چیه؟
‫بهت نمی‌گم.
‫اگه جای مادرم بودی، چیکار می‌کردی؟
‫یا جای پدرم؟
‫یا جای خودم؟
‫توبا الان چند سالشه؟
‫16.
‫طبقه همکف. اورژانس.
‫اگه اونجا افتاده بود، چیکار می‌کردی؟
‫چیکار می‌کردی؟
‫اسمش اکسل ویته است.
‫هی. اسمت چیه؟
‫آلمانی بلدی؟
‫اولیویا.
‫اولیویا، لعنتی، بهم مسکن بده!
‫آروم باش، الان میان.
‫برو گمشو مردک!
‫تا وقتی داد می‌زنی، زنده‌ای.
‫چی شده؟
‫من مسکن می‌خوام!
‫گفتم اول می‌دمت دست همکارا!
‫- برو گمشو! ‫- حواست به لحن حرف زدنت باشه.
‫تو هم برو گمشو، حرومزاده.
‫اینجا چه خبره؟
‫این دوست آلمانی ما رو سگ گاز گرفته،
‫شریان بازویی‌اش آسیب دیده. رگ‌بند بستیم...
‫چی شده حالا؟
‫...حدود 20 دقیقه پیش. گردش خونش ثابته.
‫حرکت و حسش سالم بود.
‫می‌بریمش اتاق احیا.
‫تریکسی، کیان رو برام صدا می‌زنی؟
‫زود باش دیگه!
‫من مسکن می‌خوام!
‫آخرین فشارش 155 روی 90 بود، ‫اکسیژن خون و ضربان قلبش نرماله.
‫هنوزم درد دارم.
‫نصف آمپول کلونیدین وریدی زدیم.
‫- دیگه کافیه. ‫- چرا اینقدر طول می‌کشه؟
‫- سلام، اومدم. ‫- آره.
‫فردی، 5 میلی‌گرم مورفین دیگه.
‫نه.
‫نمی‌ذارم این بهم رسیدگی کنه.
‫دستای لعنتیتو ازم دور کن!
‫حواست باشه. حواست باشه.
‫آقای کیمیش، من دکتر ارتان هستم.
‫یا من بهتون رسیدگی می‌کنم یا هیچ‌کس.
‫می‌تونید اورژانس رو ترک کنید، ‫من جلوتون رو نمی‌گیرم.
‫می‌تونید برید بیرون ‫و خونریزی کنید تا بمیرید، آقای کیمیش.
‫انتخاب با خودتونه.
‫هنوزم مسکن می‌خوام، لطفاً.
‫آره، بهتون می‌دم.
‫ولی اول باید بازوتون رو ببینم.
‫دستاتو بردار.
‫- دهنتو باز کن، لطفاً. ‫- دستاتو بردار...
‫- تا تهش باز کن، لطفاً. ‫- ...وگرنه قسم می‌خورم...
‫یکم دیگه. خیلی خوبه.
‫اِ، مالامپاتی 2.
‫تریکسی، یه اسپاتول شماره 4 هم بده.
‫اسپاتول اومد.
‫دستای لعنتیتو بردار مردک!
‫اینو، من اینو معالجه نمی‌کنم.
‫باشه.
‫آقای کیمیش، اینو حس می‌کنید؟
‫جواب منو می‌دید؟
‫- آره. ‫- خوبه.
‫فکر کنم یه دارونما هم براش کافی باشه، نه؟
‫بیا، بزنیم به چاک.
‫خب، آقای کیمیش.
‫اینم مسکن شما.
‫چه عجب بالاخره.
‫چرا جونتو برای یه آدم ‫نژادپرست عوضی به خطر می‌ندازی؟
‫چون کارمه.
‫اومدم اینجا که بهتون بگم حق با شما بود.
‫من شما رو راضی به ‫یه عمل جراحی کردم که واقعا لازم نبود.
‫ما یه وکیل گرفتیم.
‫از شما و بیمارستان شکایت می‌کنیم.
‫می‌فهمم.
‫دانیل حقش عدالته
‫برای کاری که... شما باهاش کردید.
‫درسته.
‫جلوتون رو نمی‌گیرم.
‫فقط اومدم...
‫فقط اومدم اینجا که بهتون بگم متاسفم.
‫همین؟
‫عزیزم، دیگه بسه.
‫دانیل، می‌تونی لطفاً یه بار عصبانی بمونی؟
‫می‌دونم که این چیزی رو عوض نمی‌کنه.
‫ولی فقط می‌خواستم بگم.
‫اتفاقی افتاده؟
‫فقط یه تصادف کوچیک.
‫چی میگی، از پله‌های مترو افتادی پایین.
‫یه لحظه بیهوش شد.
‫شاید لگنش شکسته.
‫آخ، من فقط...
‫تعادلمو از دست دادم. چیز مهمی نیست!
‫شبیه کسی که لگنش شکسته نیستی.
‫بریم تو، قضیه رو آروم بررسی کنیم.
‫- آره؟ ‫- باشه.
‫- عجله نکنید. ‫- آره.
‫اِ، نزیرا؟
‫بابا جونمو می‌برم اتاق معاینه 1، باشه؟
‫- آره، الان میام پیشتون. ‫- باشه.
‫تمومه دیگه.
‫یواش یواش.
‫یه لحظه بیهوش شد.
‫مرد حسابی.
‫- بجنب دیگه! ‫- و بالا...
‫و پایین.
‫- یه لحظه صبر کن، باشه؟ ‫- گیر کرده!
‫پیرمرد، چی شده...
‫یه ترفندی داره.
‫آها، آره؟
‫می‌تونم؟
‫بفرمایید.
‫هوم. باشه.
‫بفرمایید.
‫همکار شما، اکسل ویته، ‫دفعه قبل یه چیزی رو جا گذاشت.
‫می‌تونید بهش بگید بیاد برش داره؟
‫می‌تونیم خودمونم ببریم.
‫یه چیز شخصیه.
‫باشه، به اکسل خبر می‌دیم.
‫ممنون.
‫نوش جون.
‫ممنون.
‫خداحافظ.
‫هی، عشقم.
‫ویکتوریا.
‫عشقم، چرخ خرید منو کجا بردی؟
‫بن.
‫حالت خوبه؟
‫آره، آره. خوبم.
‫مطمئنی؟
‫خب، توماس.
‫الان یه دوز حسابی مسکن بهت می‌دم.
‫و بعدش، امیدوارم، زودتر کارمون راه بیفته.
‫الان یه اتاق براش داری؟
‫آره، متاسفم که اینقدر طول کشید.
‫ولی بهم قول دادن، ‫اولین تختی که خالی بشه، مال تو میشه.
‫و به اونایی که رادیولوژی هم ‫کار می‌کنن فشار میارم.
‫تو رو بین مریض‌ها جا دادن، ‫ولی شاید زودتر کارت راه بیفته.
‫عیبی نداره، دومینیک.
‫می‌دونم خیلی کار داری.
‫خوبه بابا، فقط یه کم صبر کن.
‫از من خجالت می‌کشه.
‫- پدری که از پله‌ها می‌افته. ‫- اِ، مزخرف نگو.
‫انگار پیر خرفت شدم!
‫پیش خودم نگهش می‌دارم، پیر خرفت!
‫لازم نیست همه بدونن، مگه نه؟
‫- الان برمی‌گردم، باشه؟ ‫- باشه.
‫اصلاً چرا منتظریم؟ اینجا که خبری نیست.
‫این پایین نه، ولی بالا اوضاع خیلی خرابه.
‫یه کاری بکن دیگه.
‫دارم روش کار می‌کنم. قول می‌دم درستش کنم.
‫آره، سلام، بازم کوهن هستم.
‫به خاطر پدر زنم.
‫خیلی وقته منتظره.
‫می‌خواستم بپرسم، ‫ببینم اتاقی چیزی پیش شما خالی شده؟
‫اوم-هوم.
‫خوبه. آره، من منتظر می‌مونم.
‫- دوم! ‫- بله.
‫هنوز دارم سعی می‌کنم ‫با ارتوپد کشیک تماس بگیرم.
‫بالا یه تخت خالی هم ندارن.
‫الان بهشون زنگ می‌زنم.
‫ممنون.
‫حواست باشه.
‫دانیل نویمن و شریکش ‫از بیمارستان شکایت می‌کنن.
‫خیلی خب، اِ...
‫فهمیدم، اِ...
‫حالا می‌خوایم چیکار کنیم؟
‫می‌خوایم سر یه حرف مشترک به توافق برسیم؟
‫اگه باهات تماس گرفتن، ‫فقط همون چیزی که اتفاق افتاده رو بگو.
‫تو می‌خواستی بفرستیش خونه،
‫و من راضیش کردم که عمل کنه.
‫ولی این نه برای تو خوبه، نه برای اورژانس.
‫مطمئنی؟
‫- آره. ‫- بابا!
‫اِ...
‫دوم! کمک! زود باش!
‫بابا!
‫بابا، چی شدی؟
‫لطفاً یه لحظه برید کنار؟
‫بابا!
‫چی شدی؟ و...
‫- چی شده؟ ‫- احیا!
‫- من فشار می‌دم. ‫- دوم، کیسه آمبو رو بیار!
‫دوم!
‫بابا...
‫بابا!
‫هی، عشقم.
‫...همکارام.
‫چی جا گذاشت؟ چی می‌گی؟
‫نمی‌دونم. یه دکتری گفت باید بهت بگیم.
‫- اکسل ویته؟ ‫- پس ببینم چی شده.
‫من دکتر ارتان هستم.
‫اوه.
‫شما چیزی از من پیدا کردین؟
‫حالا چی جا گذاشتی؟
‫نمی‌دونم.
‫مهم نیست. بیا بزنیم به چاک. ‫بریم یه چیزی بخوریم؟
‫ارتان.
‫این اسم براتون آشنا نیست؟
‫نه؟
‫آفریم ارتان.
‫ببخشید. باید بشناسمش؟
‫برادر کوچیکمه.
‫شاید به خاطر اون یارو تو اون عملیات باشه.
‫شماها زدین بیهوشش کردین.
‫چی؟
‫چرا؟
‫مگه چیکار کرده بود؟
‫گوش کن... ببین من...
‫واقعاً نمی‌دونم شما از کی حرف می‌زنید.
‫ولی ما حق داریم،
‫- از زندگیمون دفاع کنیم. ‫- از زندگیتون دفاع کنید؟
‫- آره. ‫- می‌خوای منو مسخره کنی؟
‫یه نوجوون بی‌گناه رو زدید بیهوش کردید.
‫مگه چه غلطی کرده بود؟
‫وایستا!
‫برو عقب، وگرنه دستگیرت می‌کنم.
‫من با شما حرف نمی‌زنم.
‫ولش کن.
‫می‌خوام بدونم چی شده.
‫بگو چیکار کردی. و چرا.
‫اول یه قدم برو عقب.
‫و حواست باشه با یه مأمور چجوری حرف می‌زنی.
‫مگه چجوری با یه مأمور حرف می‌زنم؟
‫- برو عقب، همین الان! ‫- وگرنه چی؟
‫تو هم می‌زنی تو دهنم، یا چی؟
‫اگه می‌خوای شبیه برادرت بشی، آره.
‫می‌دونستم.
‫هی! ازش دور شو!
‫هی، هی، هی! امینه! امینه!
‫تو حرومزاده‌ی احمق! می‌دونستم!
‫- ببخشید، ببخشید. ‫- ولم کن!
‫- امینه، خفه شو! ‫- ولم کن!
‫خفه شو، داری چیکار می‌کنی؟
‫معذرت می‌خوام.
‫چرا از اونا معذرت خواهی می‌کنی؟
‫این همکارتون رو یه کم کنترل کنید، باشه؟
‫حالتون خوبه؟ همه‌اش دیوونه‌ست اینجا...
‫بریم بچه‌ها.
‫- چه خبره؟ ‫- بزنید بریم.
‫برید بیرون. برید بیرون.
‫باشه.
‫برید بیرون.
‫نه. نه. نه. نه. نه.
‫می‌تونم بیام تو؟
‫28، 29، 30...
‫تروپونینش خیلی بالای 100ئه.
‫حتماً چند ساعت پیش سکته قلبی کرده.
‫خیلی برام جالبه بدونم چطوری اینو ندیدیم.
‫می‌تونید بگید چطوری افتاد؟
‫آره، تو مترو از پله‌ها افتاد پایین.
‫آره، یه لحظه از حال رفت.
‫نوار قلبش چی نشون داد، دوم؟
‫هیچی غیرعادی نبود.
‫باشه. می‌شه یه لحظه نشونم بدی؟
‫حتماً.
‫- اِ، من می‌رم زود بیارمش، باشه؟ ‫- اوم-هوم.
‫نبض بالا...
‫ولی هیچ نشانه‌ای از سکته قلبی نیست.
‫- زانا؟ ‫- بله؟
‫فکر کنم باید دست نگه داریم.
‫نه. نه، نه، نه، نه.
‫- و یه میلی‌گرم آدرنالین. ‫- نه.
‫دستگاه شوک رو بیار.
‫هی، نزیرا. همه‌چی مرتبه؟
‫چی شده؟
‫بن.
‫یه چیزیش شده.
‫بن؟
‫بن، اینجایی؟
‫بن؟
‫اینجاست!
‫بن، هی، صدامو می‌شنوی؟
‫زانا. این فنتانیله.
‫نالوکسون می‌خوایم. سریع.
‫بن.
‫بن، صدامو می‌شنوی؟
‫بن؟