خلیج هاناوما یکی از جاهای مورد علاقه من تو دنیاست.
من تو هاوایی بزرگ شدم.
هاناوما مثل حیاط خونمون بود.
عشق من به دنیای طبیعت از اینجا شروع شد.
زمانی که من در حال بزرگ شدن بودم، طبیعت وحشی و زندگی روزمره
هر دو یکی بودن و هردو همزمان
بخش ضروری زندگی ما بودن.
من میخوام مطمئن بشم که طبیعت وحشی
برای بچه ها و نوه هام هم وجود داشته باشه.
تو این جشن به افتخار بزرگترین
پارک های ملی و طبیعت وحشی سیارمون، به من بپیوندید.
سفری در میان شگفتی های طبیعت وحشی که حق ذاتی همه ماست.
پارک های ملی بزرگ ما مترجم: ثمین
مامانم همیشه بهم میگفت که وقتی حامله بود
مینشست و به صدای اقیانوس گوش میداد
و به امواج آب نگاه میکرد که خودشونو به صخره های مرجانی میکوبیدن‌‌‌.
مامانم همیشه با خنده میگفت که دلیل این
که من خیلی آروم بودم هم همین بود‌‌.
من زمان زیادی رو کنار اقیانوس سپری کرده
بودم، حتی قبل از این که به دنیا بیام‌.
وقتی که شش سالم بود،
خلیج هاناوما به فضاهای وحشی حفاظت شده، که در حال افزایش بودن اضافه شد‌.
حفاظت از حیات وحش که به خاطر میل ذاتی مردم شروع شده بود،
حالا به یه جنبش عمومی تبدیل شده بود
تا اون مناطق برای نسل های آینده هم حفظ شن.
این نواحی، مکانی برای فرار کردن از زیر بار زندگی روزمره،
و الهام بخش فرزندان ما هستن.
این مناطق پناهگاه گونه های در حال انقراض...
و بستری برای تحقیقات علمی هستند.
این مناطق علاوه بر اینکه بزرگترین مجموعه حیات روی زمین رو پرورش میدن...
آب و هوای ما رو تنظیم می کنن،
هوامون رو تمیز میکنن،
و آبمون رو تصفیه میکنن.
وقتی که بشریت شروع کرد به محافظت کردن از طبیعت وحشی،
ما متوجه نشدیم که این جریان چقدر مهم خواهد شد.
امروزه، این نواحی از آخرین سنگرهای
طبیعت و حیات وحش هستن.
بعضی از این مناطق به قدری ناشناخته هستن
که ما تازه الان میخوایم شروع کنیم و اسرارشون رو فاش کنیم.
نگاه کنیم به پارک ملی لوانگو، در گابن تو ساحل غربی آفریقا
این مکان پناهگاه حیوانات جنگل های استواییه.
با این حال خیلی از موجودات این ناحیه، همه به یک مکان کشیده شدن.
ساحل.
یکی از آخرین جاهایی که جنگل های بارانی وسیع کنگو
تو اون ناحیه به اقیانوس اطلس میرسه‌.
بوفالو از پوشش گیاهی ای تغذیه میکنه
که با آب شور دریا رشد کرده...
یه ماده معدنی که پیدا کردنش تو جنگل های بارانی سخته‌‌.
یه گراز سرخ رودخانه...
با ولع زیاد برای غذاهای دریایی تازه.
فیل های جنگلی آفریقایی به ساحل میان و با جانور های دریایی ترکیب میشن.
مثل این "لاکپشت چرمی" یک تُنی‌.
و یه موجود اینجاست که
فهمیده که چطور باید از تمام امکانات ساحل، نهایت استفاده رو بکنه‌.
در طی روز، اسب آبی به تالاب های آب شیرین میچسبه
تا از آفتاب در امان باشه.
زمانی که عصر از راه میرسه،
معمولاً تو خاک سفر می کنن تا چراگاه های مورد علاقشون رو پیدا کنن.
ولی این یکی نه.
اون ایده ی دیگه ای داره.
اون مستقیم میره
سراغ موج سواری!
جسم سه تنی اون، تو آب سبک تر میشه.
امواج آب انگل هارو میشورن
و خراش ها و کبودی های روزانه رو تسکین میده.
تو اقیانوس اطلس، هیچ جای دیگه ای وجود نداره که بتونید
اسب آبی ببینید.
ولی اون فقط برای این که یه شیرجه بزنه اینجا نیست.
اون میخواد که موج سواری کنه.
اون سوار بر موج اقیانوس شمال،
به سمت ساحل میره.
تا جایی که مکان مورد علاقش رو برای شام پیدا کنه.
حالا که اشتهاش کم شده، تمام شب رو به چرا خواهد گذروند.
در حالی که خورشید در سراسر این خط ساحلی غروب می کنه،
اسب های آبی دیگه هم از این روند پیروی می کنن
و تو تالاب ها موج سواری میکنن.
اسب آبی های موج سوار لوآنگو.
این میخواد نشون بده که
دنیای طبیعت همیشه چیزی برای غافلگیر کردن ما داره
تا زمانی که بهش برای رشد کردن فضا بدیم.
سنگرهای باقیمونده طبیعت
معمولا تو جاهایی هستند که دسترسی به اون ها سخته،
اهمیت دادن به پارک های ملی و پناهگاه های ارزشمند
حیوانات خاص و ویژه
و همچنین موجودات کمیاب و خارق العاده مهمه.
در آن سوی آفریقا، تو جزیره ماداگاسکار،
پارک ملی دور افتاده سینگی د باراماها
این قلعه سنگی دست نیافتنی
به گونه هایی امکان حیات داده که هیچ جا پیدا نمیشن.
یه ایگوانای صخره ای،
به تازگی کشف شده و هیچ فیلمی ازش موجود نیست.
انگشتا و پنجه های قوی اون بهش امکان میده که بتونه به صخره ها بچسبه.
جنگلی که این بلندی هارو محصور میکنه خونه گونه های خاصی هست که
فقط بومی سینگی هستن.
از جمله یکی از مرموز ترین ساکنان اینجا.
میمون های شیفاک کاکرل.
خیلی از این میمون های در معرض انقراض این پارک رو خونه خودشون میدونن.
مثل خیلی از پستانداران، اونها هم بیشتر
وقت خودشون رو در پناه درختا سپری میکنند.
این گروه جدید یه مسئولیت جدید داره.
تو سن ۸ هفتگی، قدرت اون به چالش کشیده خواهد شد.
پس مادرش بهش کلی انگیزه میده.
اعتماد به نفسش رو کامل میکنه که تنها زندگی کنه
و دنیای جدیدش رو بگرده.
بالا رفتن و پریدن،
بهترین تمرین تو این پارکه.
به مرور زمان،
او با یک پرش ۳۰ فوت رو طی میکنه.
تا اون زمان باید از قدم های کوچیک شروع کنه.
او شاید با گرمای شدید کمی ضعیف شده باشه،
ولی بقیه انرژی خودشون رو با استراحت کردن تو سایه
ذخیره میکنن.
اوج فصل خشکیه.
میمون های سیفاکا برای تغذیه بیشتر به برگ ها و آب اکتفا میکنن.
ولی منابع اونها تو جنگل داره به پایان میرسه.
تنها غذای تازه تو پناهگاه های کوچیکشون در سایه هست
که بین بلندی ها پخش شده.
ماده ها تصمیم میگیرند که وقتشه یه کاری بکنن.
یک پرچین پر از سنگلاخ های تیز
میان اونا و بقای اون ها وجود داره.
پایینتر، شکاف های عمیقی وجود داره.
بچه باید از تمام قدرتش برای چسبیدن به مادرش استفاده کنه.
وزن اضافه شدش این رو نشون میده که تو تمام حرکاتش باید دقت کنه.
فقط یک اشتباه
میتونه مرگبار باشه.
این یه هزارتوئه،
ولی اون ها یه راه مخفی بلدن.
اون هم یک روز یادش میگیره،
ولی الان، باید که با قدرت
به مادرش بچسبه.
شکارچیای ماهر صخره رو دیدبانی میکنن.
اونا نباید بیشتر از این اینجا بمونن.
مادر آخرین حرکت رو انجام میده...
...به آرومی پیش میرن...
تا این که بالاخره...
به یه پناهگاه مخفی که بین صخره هاست برسن.
پناهگاهی پر از برگ های آبدار.
یه سفر حماسی و خسته کننده.
سفری که اون بارها در سال های پیش رو
تکرارش میکنه.
هرچقدر که پارک ملی منزوی باشه،
همونقدر بیشتر گونه هاش عجیب هستن
و رفتارهاشون هم غیرمعمول تره‌.
که این مسئله به محافظت کردن از جزایر اهمیت میده.
مثل این جزیره تو قسمت جنوبی ژاپن.
که خانه پارک ملی یاکوشیما و یه جنگل تاریخیه.
علف زمین رو فرش کرده
درختان فیگ و بانیان
ریشه هاشون رو تو زمین محکم کردن.
سدار های غول پیکر ژاپنی،
که بعضی هاشون بیشتر از هزار سال قدمت دارن سربه فلک کشیدن.
منزوی بودن این جزیره زندگی گونه های اینجارو تحت تاثیر قرار داده.
بیشتر گونه هایی که در این جزایر زندگی میکنن
از پسرعموهای دیگشون کوچیک ترن.
قد این گوزن سیکا سه فوته.
غذای اون برگ های درختاس که سیرش میکنه،
اما خیلی هم خوشمزه نیست.
و چندان هم راضیش نمیکنه.
ای کاش که میتونست به میوه ها و توت هایی که بالای درختن برسه.
ولی تو یوکوشیما میوه هایی هم هستند که باد اونارو به زمین انداخته.
البته اگه بدونید که کجا پیداشون کنید.
ماکاک های ژاپنی.
این گروهی هست که او به دنباشون بود.
حالا، فقط نیاز داره که صبور باشه.
و ماکاک ها کلید پیدا کردن
شیرین ترین میوه های جنگلن.
همونطور که میگن چیزای خوب نصیب آدمای صبور میشه.
همه گوزن ها میدونن که این میمون ها
غذاهاشون رو با حالت شلخته ای میخورن.
غذایی که اونا میریزن پر قنده.
ولی فقط کمی از اون ها روی زمین ریخته.
گوزن ها از غذاها تا وقتی که هنوز هست تا میتونن بهره میبرن.
ولی یه گوزن شاخدار حواسپرت
بهترین همبازیه.
و این طور که پیداست هیچ غذایی رایگان نیست.
در عوض گرفتن غذا،
گوزن ماده یه گشت و گذاری میکنه.
خوبه که دوستانت رو کنار خودت نگه داری.
ولی این قطعا آخرین ایستگاهه.
پارک های ملی ما علاوه بر تغذیه کردن و پناه
دادن به گونه ها وظایف بیشتری هم ایفا میکنن.
و ما هنوز در حال یاد گرفتن مزایای محافظت از حیات وحش هستیم.
در ۱۸۷۲
یلو استون، در غرب ایالات متحده آمریکا
به اولین پارک ملی دنیا تبدیل شد.
دو میلیون زیستگاه حیات وحش در کوهستان های راکی هستن.
اونها از لحاظ جغرافیایی فعال
و خیلی خاص هستن.
اونها تو ۴۸ ایالت پایینی کشور،
خونه بزرگترین گروه حیات وحشن.
یکی از بهترین ایده های آمریکا
که برای منفعت و لذت مردم تاسیس شد.
و این، باعث ایجاد جرقه یک جنبش جهانی شد.
امروزه حدود 15 درصد از خشکی ها،
و حدود ۸ درصد از اقیانوس ها محافظت شده هستند.
که بیشتر اونها تو دوره زندگی من اتفاق افتادن.
ما به درکی از ارزش واقعی این آخرین مکان های وحشی رسیدیم.
و آنچه که داخل پارک های ما اتفاق میفته، همه مارو تحت تاثیر قرار میده‌.
میرسیم به جنگل های بارانی.
اونا زیستگاه بیش از نیمی از تمام زندگی در خشکی هستند.
اگر مطمئن نیستید که چرا محافظت کردن این تنوع زیستی انقدر مهمه،
اینو در نظر داشته باشید.
منشا یک چهارم کل داروهای ما
جنگل های بارانی هستن.
ما هنوز در حال کشف پیشرفت های جدید پزشکی هستیم
که از دیدمون پنهان هستند.
تو پارک ملی مانوئل سن آنتونیو کارستاریکا،
حتی چهره های آشنا هم باعث تعجب میشن.
یه تنبل سه انگشتی،
داره از نور آفتاب لذت میبره.
از اونجایی که کندترین متابولیسم رو بین پستانداران داره،
نمیتونه زیادی انرژیش رو هدر بده.
ولی گرسنشه.
خوشبختانه، مجبور نیست راه زیادی بره.
از اونجایی که ممکنه هضم یک برگ، یک ماه طول بکشه،
باید با دقت برگ درست رو انتخاب کنه.
مثل همه تنبل ها، بینایی ضعیفی داره،
پس برای پیدا کردن بهترین برگ، بو میکشه.
برگای کهنرو رد میکنه
تا زمانی که بالاخره
بهترینش رو پیدا میکنه.
ولی شامش باید یکم صبر کنه.
بارون باعث شده سردش شه.
بر خلاف همه میمون ها،
نمیتونه با حرکت کردن سریع خودشو گرم کنه.
اما جنگل بارانی یه صندلی آفتابگیری ایده آل فراهم میکنه.
که البته این یه ترفند شسته و رفته نیاز داره.
اون رنگ عوض میکنه،
و به سبز روشن تبدیل میشه.
این جلبک تاحالا فقط تو تنبل ها پیدا شده
که این جلبک بهش رنگ منحصر به فردی میده.
ولی این تمام ماجرا نیست.
یه پادشاهی کوچیک تو خز اون زندگی میکنه.
خز های این موجود زیستگاه حداقل ۶۰ گونست.
از جمله شب پره های تنبل،
که زندگیشون رو روی بدن میزبان مهربونشون سپری میکنن،
خز مرطوب اون، که توسط خورشید گرم میشه،
زندگی دنیای کوچیکی رو که داخل کتش رشد میکنه تضمین میکنه.
به همین دلیله که دانشمندان معتقدند که این تنبل
میتونه برای همه ما مفید باشه.
اون مثل یه کارخانه داروسازی کوچکه.
قارچی که تو خز اون وجود داره مواد شیمیایی ای تولید میکنه
که پتانسیل مبارزه با سرطان، مالاریا،
و ابر میکروب های مقاوم به آنتی بیوتیک رو دارن.
اگر بتونیم از او و جنگل بارانیش محافظت کنیم،
ممکنه که این تنبل خواب آلو همه مارو نجات بده.
برای حفاظت از پارک ها و تمام ساکنان اونها،
ما باید از سلامت خشکی ها و آبهای فراتر از مرزهای اونها هم محافظت کنیم.
چون هر بیابان محافظت شده ای، مهم نیست که چقدر دور افتاده باشه
از طریق جنبش های باد...
آب و حیات وحش به دنیای بیرون از
منطقه محافظت شده
وصل میشن.
تو حوالی سواحل شمالی استرالیا،
یک چهارم میلیون غاز های زاغی باهم پرواز میکنن
و به سمت پارک ملی کادائو میرن.
چشم اندازی زیبا که توسط تالاب ها، رودخانه ها و کانال های کور احاطه شده
جای که جابجایی آب ها یه موهبت به شمار میاد.
در فصل خشکی غاز ها از بلوط های آبی که در حفره های گلی می رویند
تغذیه می کنن.
اما خوش شانسی یک حیوان میتونه خطری برای حیوان دیگه باشه،
کروکودیل های آب های شور،
بزرگترین خزندگان جهان.
فصل خشک، برای این شکارچیا زمان خطرناکیه.
یک نر ۱۵ فوتی سعی میکنه تا به سمت آب های عمیق تر بره.
باید از راه رقیبش عبور کنه
ولی ارزش امتحان کردن داره.
کروکودیل هایی که تو زمان مناسب حرکت نکنن با خطر دفن شدن
و مردن توی گل روبه رو هستن.
اما اون به رودخانه ای میرسه که کاکادو رو به دریا متصل می کنه.
حالا، مأموریت اون به سرعت بیشتری نیاز داره.
از طعمه همیشگی خودش عبور میکنه.
اونجایی که داره میره انتخاب های بهتری هست.
تقاطع کالز.
جاده ای که فقط در بالاترین جزر و مد سال پر از آب میشه.
زمان بندی فوق العاده ای کرده.
زمانی که آب رودخانه بالا میاد،
ماهی کفال هایی که از دریا سفر کردن،
از تنها فرصتشون استفاده میکنن که از این تقاطع رد بشن،
و به مسیرشون ادامه بدن و به بالادست ها که محل تخمگذاریشون هست برن.
و کروکدیل ها اینو میدونن...
احتمالا این اتفاق بزرگترین گردهمایی
کروکدیل های آبهای شور روی زمین فراهم میکنه.
اما اونقدر آب جمع شده، که نمیتونه ماهی رو ببینه.
پس دستاش رو باز میکنه
و آنتن هاش رو به کار میندازه.
فلس های او از سنسورهای فشار پوشیده شده.
با باز کردن اندامش، میتونه با دقت بیشتری حرکت های طعمه خودشو تشخیص بده.
بر حسب غریزه ، کفال نمیتونه به عقب برگرده.
این شکارچیان باستانی قوی ترین آورواره رو در قلمرو حیوانات دارن.
تنها یک ساعت بعد از جزر...
همه چی تموم شده.
به زندگی انفرادیش برمیگرده،
که به نفع پارک حفاظت شدس.
و ثروت غنی ای که از دریاهای آن سوی کاکادو میاد.
دیواره مرجانی بزرگ استرالیا.
یک و نیم هزار مایل صخره، جزیره های مرجانی و جزایر.
بزرگترین سیستم صخره های مرجانی در جهان.
بیشتر اون به عنوان یک پارک دریایی محافظت میشه.
زیر سطح دریاها،
قلمرویی از زندگی و گونه های مختلف وجود داره.
دقیقا مثل یه کلان شهر شلوغ زیر دریاییه.
مرجان ها فقط 1 درصد از اقیانوس رو تشکیل میدن،
با این حال از حدود یک چهارم همه موجودات دریایی پشتیبانی میکنه.
دیواره مرجانی بزرگ خیلی خارق العادست...
اونقدری که حتی کوچکترین بخش های اینجا نقش بزرگی داره.
جزیره راین فقط نیم مایل طول داره.
یه نوار کوچک از ماسه در اقیانوسی وسیع.
این پارک برای 90 درصد از لاک پشت های سبز دریایی
در معرض انقراض، یه راه نجاته.
هر تابستان، هزاران نفر از اونها مسافت های
زیادی رو در سراسر اقیانوس آرام طی میکنن
تا به این جزیره کوچیک برسن.
بزرگترین منطقه لانه سازی لاک پشت سبز در جهان.
هر فصل، تا یک میلیون تخم تو این شن ها گذاشته میشه.
هزاران سال هست که به همین منواله.
ولی دنیای ما داره زود تغییر میکنه.
امروزه، سرعت زیاد تغییرات آب و هوایی
داره تاثیرات مخربی به جا میذاره.
جنسیت بچه های داخل تخم لاک پشت ها با دمای داخل لانه مشخص میشه.
شن های داغتر در حال حاضر به این معنیه که تا 99
درصد لاک پشت هایی که در اینجا از تخم خارج میشن،
ماده هستن.
ولی فقط این نیست،
با گرم شدن سیاره و بالا آمدن آب،
ممکنه مناطق دارای لانه دچار سیلاب شن و تخم هارو غرق کنن.
از اونجایی که بخش زیادی از ساحل فقط چند اینچ بالاتر از سطح دریاست،
جزیره رین تو خطر بزرگیه.
گفته میشه که ما اولین نسلی هستیم
که تاثیرات گرمایش زمین رو تجربه میکنیم.
و در واقع آخرین نسلی هستیم که میتونه چاره ای برای این مشکل پیدا کنه.
پارک های ما، مثل بقیه این سیاره
توسط آب و هوای شدیدا مخرب،
افزایش آلودگی،
و تهدیدات تنوع زیستی و از دست دادن زیستگاه تهدید میشن.
بخشی از این ها، نتیجه انتخاب هاییه که
همه ما در زندگی روزمره خودمون میگیریم‌.
ما رفاه خودمون رو به خطر میندازیم...
و همینطور رفاه نسل های آیندمون رو.
اما ما ناتوان نیستیم
ما میتونیم‌ اوضاع رو تغییر بدیم.
البته اگه الان وارد عمل شیم.
تو بعضی از نواحی محافظت شده، همین الانش هم این کارو کردیم.
در قلب آفریقا، پارک ملی آتشفشان های رواندا.
بعد از نسل کشی که کشور رو از هم پاشوند،
این ملت کوچک بازسازی شد.
و همانطور که رواندا ترمیم پیدا کرد،
حفاظت رو در اولویت قرار داد.
خاک آتشفشانی غنی درست تا کنار سنگ های
حفاظتی کنار آتشفشان مورد کشت قرار می گیره.
فراتر از مرزها،
یکی از دو گونه آخرین گوریل های کوهستانی در حال انقراض زندگی میکنن.
این خانواده بیشترین استفاده رو از بامبو ها میکنن.
تو این دسته، ۹ تا ماده وجود داره
از جمله این مادر و نوزادش،
که جوانترین گوریل تو کل پارکه.
فقط سه هفته سن داره، به سختی میتونه سرش رو بالا بیاره.
چند ماه دیگه، توسط دولت رواندا
بهش اسمی داده میشه.
این نام گذاری تو مراسمی که ورود هر گوریل جدید رو جشن میگیرن انجام میشه.
او و هفت تا خواهر و برادرش بخشی از برنامه افزایش جمعیتن.
طرحی که تعداد گوریل های کوهستانی رو دو برابر کرده.
در حالی که پدرشون، میرامبو،
چرت کوتاهی میزنه،
پسر سه ساله اش، پارادیسو
مراقب خانوادست.
به نظر میرسه که مشتاق تحت تأثیر قرار دادن پدرشه...
...و همه ویژگی های مورد نیاز یه رهبر آینده رو داره.
اما او به شکل گیری نیاز داره.
پارک ملی آتشفشان ها بهشت گوریل هاست،
ولی اوضاع همیشه همینطور نبوده.
فقط 40 سال پیش، شکار غیرقانونی و تخریب زیستگاه بسیار زیاد بود.
اما امروزه، به خاطر تلاش برای محافظت از گوریل ها
میرامبو و خانوادش در امان هستن.
حتی زمانی که پناهگاه جنگلیشون رو ترک میکنن.
اونها با احتیاط از دیوار پارک عبور می کنن.
بقیه هم، پارک رو در جستجوی غذاهای لذیذ ترک میکنن.
میمون های طلایی کمیاب که فقط در این کوه ها زندگی می کنن
میان تا یکم سیب زمینی جمع کنن.
اما حیات وحش آسیبی نمی بینه.
و کشاورزان هم ضرر نمی کنن.
بهای محصولات آسیب دیده پرداخت میشه،
و درآمد حاصل از گردشگری حیات وحش
دوباره در جوامع محلی سرمایه گذاری میشه.
و این یعنی مردم میتونن پایدار با طبیعت زندگی کنن.
و برنامه هایی هم برای افزایش وسعت پارک وجود داره.
که با اطمینان داشتن از این مسئله پارادیسو در اینجا سلطنت می کنه،
آینده او، و همینطور آینده گونه اون در امانه.
حفاظت فعال مسئولیت حفاظت کردن از بسیاری از
پارک های ملی جهان و ساکنان اونهارو به عهده داره.
در یلوستون، این شامل گونه‌هایی میشه که
به هویت یک ملت وابسته هستن.
حدود 100 سال پیش،
بیسون های آمریکایی با خطر انقراض روبرو بودند.
امروز در سایه امنیت درختان،
یک گوساله بیسون به دنیا اومده که فقط چند دقیقه سن داره
به زودی، به اندازه کافی قوی خواهد شد که دنیای جدیدش رو کشف کنه
و با همبازی هاش آشنا شه.
حدودا 5000 گاومیش کوهان دار در یلوستون پرسه می زنن.
اونا یه جاذبه مهم و کلیدی برای میلیون ها بازدید کننده ای هستن که
هرساله به پارک میان‌.
احساسی که موقع دیدن یه بیسون (گاو میش
کوهان دار آمریکایی) برای اولین داشتم،
چیزی هست که هرگز فراموشش نمیکنم.
از اونجا بود که به عنوان یه بچه،
من بابت جایگاهم روی زمین شروع کردم به شکرگزاری کردن
شکرگزاری بابت این که من عضو مجموعه ای بزرگ تر از خودم بودم.
کاش همه فرصت بازدید از یه پارک ملی رو داشته باشن
تا لذت مطلق از شگفتی های طبیعت رو تجربه کنن
و درک کنند که هر یک از ما بخشی از این دنیای ارزشمند طبیعت هستیم‌.
هر نفسی که میکشیم،
هر لیوان آبی که ما مینوشیم،
بسیاری از اکتشافات علمی و پزشکی ای که انجام میدیم.
حوزه طبیعت وحش از طرق مختلفی به زندگی ما متصل میشه.
این که از اونها محافظت کنیم،
بهشون اهمیت بدیم،
و اون هارو به نسل های بعدی تحویل بدیم، به ما بستگی داره.
به من ملحق شید تا باهم دیگه شگفتی ها و اسرار
برخی از خارق العاده ترین پارک های ملی روی کره زمین رو کشف کنیم.
مترجم: ثمین