آنچه گذشت
چی می‌خوای؟
می‌خوام سربازیت رو پیشنهاد بدم.
این زن کیه؟
تو و اون بیست تا سربازی که جاشون وایستادی،
از همونی که اونجاست شروع می‌کنیم.
کروات از چند مایلی می‌فهمه داریم میایم.
سعی داشتی کی رو نجات بدی؟
باید حرکت کنیم! بریم، از این طرف!
پارک بینشونه.
منطقه بی‌صاحب.
چون هیچ‌کس زنده ازش بیرون نمیاد.
یه کم می‌خوای؟
آه
متأسفم که اینجوری باهات رفتار شده.
نباید اینجوری تنهات می‌ذاشتن.
هیچ‌کدوم از اینا واقعاً ربطی به تو نداره.
مثل شیرینی پفکیه.
آره، معلومه.
چرا باید بدونی اون چیه؟
خب، به هر حال، این یه چیز دیگه‌ست.
تازه‌ست.
با گردو درستش کردن.
من اینو بیشتر دوست دارم.
می‌خوام یه تخت درست‌وحسابی برات جور کنم،
با یه پتو.
چیز دیگه‌ای لازم داری؟
یه کت.
معلومه.
اینجا یخبندونه.
کاغذ...
و چیزی برای نقاشی کشیدن.
هرشل...
حالت خوبه؟
آره.
کروات و آدماش شاید ما رو دیده باشن.
شاید همین حالا دارن ما رو دید می‌زنن.
باید یه جای امن پیدا کنیم که جمع‌وجور کنیم.
یه کم استراحت کنیم.
فقط دنبال یه علامت یا چیزی‌ام که جهت‌یابی کنیم.
شاید از باغ‌وحش.
سنترال پارک وقتی بچه بودم اینجوری نبود،
اینو بهت می‌گم.
شاید نمی‌دونستی من اهل این شهرم.
بیا ادامه بدیم.
دیدمشون که اون طرف خیابون می‌رفتن.
به کرواتی صحبت کردن
مطمئن شو که کل محیط امن شده،
بعد پارک رو بگرد.
یه بیابون پر از مرده‌ها.
شک دارم نیوبابلی‌ها هنوز زنده باشن،
ولی اگه باشن، پیداشون می‌کنیم.
می‌دونی، من می‌دونم چرا گذاشتی قایق نجات فرار کنه.
تو خط قرمزت بچه‌هاست.
همیشه اینجوری بودی.
قول می‌دم اگه اون بچه‌ای که دیدی رو پیدا کنیم،
تو لازم نیست بکشیش.
نگران نباش. من جای تو این کارو می‌کنم.
اینجا باید ما رو به سمت غرب نزدیک خیابون هفتادم برسونه.
اینجا باید فعلاً امن باشه.
یکی از دریاچه‌ها نزدیک اینجاست، اون طرف تپه.
یه قایق‌خونه داره.
نزدیک‌ترین جایی که به ذهنم رسید و محکمه.
غذامون داره تموم می‌شه.
باید بفهمیم چطور برگردیم خونه.
دوباره از رودخونه رد بشیم؟
باید غیبمون بزنه، یه کم وقت بخریم...
بعد برای متان ادامه بدیم.
با این حال و روزی که داریم؟
معلومه که نمی‌تونیم تنهایی این کارو کنیم،
ولی می‌تونیم مثل رونوک عمل کنیم...
فکر می‌کردم فقط داریم گشت می‌زنیم.
حریف رو تکه‌تکه می‌کنیم،
یه عده رو جدا می‌کنیم، اتحادهای جدید می‌سازیم...
تو همین الان باعث مرگ پنجاه تا آدم بی‌گناه شدی.
آره، و نمی‌خوام پنجاه تای دیگه هم بمیرن.
باید حالا تمومش کنیم.
باید خودمون متان رو برداریم،
اون موقع تمومه.
اگه موافقی، سرهنگ.
ببین، من باهاتم.
دیگه خیلیا رو از دست دادیم.
اگه متان رو بگیریم،
می‌تونیم به خانواده‌های اون سربازا کمک کنیم.
خانواده‌هایی که بچه‌هاشون رو ازشون گرفتن،
مجبورشون کردن به ارتش بپیوندن.
فکر می‌کنی براشون متان مهمه؟
مگه من برای بیست نفر از آدمات نجنگیدم؟
فکر کنم من بودم که جنگیدم.
و خوب شد که این کارو کردم
چون اگه نه، اونا هم تا حالا مرده بودن.
اگه ولشون کنی، حتماً می‌میرن.
قرارمون این بود.
من طرف توام، مگی.
ببین، تو خیلی چیزا درست گفتی.
از حالا به بعد، با هم این کارو می‌کنیم.
ولی به روش تو.
قایق‌خونه باید اون طرف باشه.
نزدیک من بمون.
آروم باش. تکون نخور.
هی، صبر کن!
صبر کن، هرشل!
فریاد
ناله
هرشل!
جینی!
هرشل!
مامان!
جینی!
سلام!
مامان!
پاته قرقاول. مثل همونی که بابا درست می‌کرد.
حتماً خیلی سخته.
این همه آدم که منتظر دستورتن.
تو کلی مسئولیت داری.
قدرت.
ولی چیزی که نمی‌فهمم اینه که چرا داما باهات
مثل یه بچه ناتنی رفتار می‌کنه.
من و داما شریکیم.
اون قدر منو می‌دونه. بهم اعتماد داره.
اعتماد از صداقت میاد.
گفتن اینکه یه خط قرمزی هست.
تو اونو مثل من نمی‌شناسی.
وقتی از سنچری فرار کردم،
یه قایق کوچیک پیدا کردم،
به سمت کرواسی حرکت کردم. زادگاهم.
معلومه که نمی‌تونستم طوفانی که
منو به ساحل منهتن کوبید پیش‌بینی کنم.
تنها بودم، یه جزیره توی یه جزیره.
تا اینکه یه روز
توی یه تئاتر قدیمی داشتم می‌گشتم.
غش کردم.
وقتی به هوش اومدم، روی یه کاناپه بودم، زیر یه پتو.
هیچ‌وقت اینو فراموش نمی‌کنم.
روی میز کنارم
یه بشقاب پر از شیرینی پفکی بود،
آب‌نبات ترد.
آره، گاهی بی‌رحمه. می‌دونم.
ولی همه‌ش برای اینه که
استعدادمون رو شکوفا کنیم.
یه چیزی که می‌دونم اون می‌بینه
اینه که شاید تو یه کم نرم شدی.
بهش گفتم نیگن قدیم، اون هنوز توی وجودته.
فقط باید دستات یه کم خونی بشه.
شاید.
ولی هیچ‌کس با نشستن و پاته خوردن
دستش کثیف نمی‌شه.
ببین، می‌دونم تو پارک برادرات رو داری.
بذار من برم اونجا.
اگه سربازا مردن، پیداشون می‌کنم.
اگه نمردن، خودم تمومشون می‌کنم.
ویلن.
دوست دارم تو با نیگن بری توی پارک.
بیا، غول!
شکار خوش!
هرشل! جینی!
حالت خوبه؟
هرشل کجاست؟
فکر کردم با توئه.
همه حرکت کنین. بیاین.
صبر کن، باید هرشل رو پیدا کنم.
خودتو کشتن بهش کمکی نمی‌کنه.
بشین.
تو کلی سر و صدا راه انداختی،
توجه زیادی جلب کردی.
ما از توجه خوشمون نمیاد.
و حالا اینجایی.
نمی‌خوایم بمونیم.
می‌دونی که دارن دنبالت می‌گردن؟
می‌دونن اینجایی.
پارک رو محاصره کردن.
من معمولاً با غریبه‌ها گرم نمی‌گیرم،
ولی حالا که اینجایی، ترجیح می‌دم بمونی.
آروم و بی‌صدا.
شرطش چیه؟
وقتی موقع رفتن شد، می‌ری.
بعد دیگه برنمی‌گردی.
انگار ما هیچ‌وقت نبودیم. چون نیستیم.
خیلی لطف کردی.
پسر من هنوز اونجاست.
براتون امن نیست.
ما آدمایی داریم که دنبال اون پسر می‌گردن.
داشتین ما رو دید می‌زدید.
گفتم که، تو خیلی سر و صدا کردی.
من می‌تونم با زامبی‌ها و میمون‌ها کنار بیام، باشه؟
چیزای بدتری هم اون بیرون هست.
ما مدت زیادیه که اینجا زندگی می‌کنیم.
بهترین کار برای پسرت اینه که بذاری ما پیداش کنیم.
آروم.
ما از کمکتون ممنونیم.
و فکر می‌کنیم شاید بتونیم به شما کمک کنیم.
ما از سرزمین اصلی میایم،
یه فدراسیون از جوامع که همه با هم کار می‌کنن.
و پیوستن به ما یه پروسه پیچیده‌ست،
ولی تو این مورد،
ما حاضریم با حسن نیت هر چی داریم رو پیشنهاد بدیم.
ما ابزار مدرن، دارو، انرژی داریم.
هیچ‌چیز نمی‌تونید پیشنهاد بدید
که طبیعت از قبل به ما نداده باشه.
شما با مرده‌ها احاطه شدین.
ما می‌تونیم پارک رو پاکسازی کنیم، امنش کنیم.
مرده‌ها مشکل ما نیستن.
با احاطه کردن ما، اونا از ما محافظت می‌کنن.
برای همین ما هنوز اینجاییم.
ما ازشون نمی‌ترسیم. اونا خودمونن.
اونا همسایه‌هامون بودن، دوستامون، خواهرامون،
پدر و مادرهامون، بچه‌هامون.
و یه روز اونا.
و تو، و من.
گفت که دارن دنبالش می‌گردن.
مطمئنم حالش خوبه.
تو نمی‌دونی.
تا من نیستم این چرت‌وپرتای نیوبابلون رو ول کن.
چرت‌وپرت نیست.
ما می‌تونیم بهشون کمک کنیم. هر دو طرف سود می‌برن.
تنها طرفی که همیشه سود می‌بره، شماهایین.
اونا از تو چیزی لازم ندارن.
می‌خوای به روش من کار کنیم؟
بذار راحت باشن.
خب. من کجام حالا؟
ادامه بده. لطفاً.
چرا اینو کشیدی؟
نمی‌دونم. از توی ماشین دیدمش،
فکر کنم فقط...
توی ذهنم موند.
خب، بقیه شاید درستش می‌کردن،
برش می‌گردوندن به حالت قبلیش.
من حتی نمی‌دونم اون چجوری بوده.
چون هیچ‌وقت اونجوری ندیدمش.
تو اونو تجربه نکردی.
برام مهم نیست قبلاً چجوری بوده.
من اینجوریشو دوست دارم.
بهتره.
منم موافقم.
یکی از هنرمندای مورد علاقه‌م یه مجسمه‌ساز بود
به اسم دیمیتری آلیستات.
توی سال ۱۹۰۷ به دنیا اومد،
خیلی جوون بود که توی جنگ جهانی بجنگه،
ولی به اندازه کافی جوون بود که قبلش رو ندونه.
تنها چیزی که از دنیا می‌دونست مرگ و از دست دادن بود،
خشم، درد.
و همه اینا رو توی هنرس نشون داد.
متأسفم. لازم نیست راجع بهش حرف بزنیم.
چیز خاصی برای گفتن نیست. من...
من هنوز به دنیا نیومده بودم، پس...
مامانمه که همش درگیر اونه.
درگیر همه اون ماجرا.
یه چیزی که عاشقش بودم
یه بار ازم دزدیده شد.
همه‌چیز رو از دست دادم. نشد پسش بگیرم.
ولی بدتر از غم و عصبانیت این بود که
خودم تنهایی باید ازش عبور می‌کردم
بدون کمک هیچ‌کس.
من خیلی وقته تنهام.
مثل تو.
مطمئنم مادرت کلی احساسات درباره اتفاقای گذشته داره.
اون‌قدر زیاد که شاید جایی
برای احساسات بقیه نذاشته.
احساسات تو.
و اونی که باید کنارت باشه
واقعاً کنارت نیست.
برای همین باید خودت تنهایی مدیریتش کنی.
لازم نیست جلوی من ادا دربیاری.
من می‌بینمت.
می‌ذارمت به کارت برسی.
لعنتی.
انگار راه درست رو اومدیم.
جالبه، تو یهو پیدات شد،
خودتو راحت کردی و این حرفا.
یه فراری تحت تعقیب، نه؟
ولی چیزی که همش بهش فکر می‌کنم اینه که،
اگه سرزمین اصلی‌ها دنبالت بودن،
یعنی تو باهاشون زندگی می‌کردی.
و این یعنی تو...
یه سرزمین اصلی‌ای.
چرا سرزمین اصلی‌ها از رودخونه رد شدن؟
نمی‌دونم. چرا؟
رد نشدن.
آه
تو اول.
هی! کمکم کن!
کمکم کن!
نامرد خائن!
تو درست می‌گفتی، راستی.
درباره مطرح کردن فدراسیون.
اون اشتباه کرد که سرزنشت کرد.
اون فقط به پسرش فکر می‌کنه.
معلومه، فقط به اون فکر می‌کنه.
ولی بقیه‌مون،
ما باید به نیوبابلون فکر کنیم.
و همه کسایی که توی فدراسیونن.
می‌دونم تو می‌بینی.
سربازای بیشتر.
یه پایگاه عملیاتی.
یه راه برای گرفتن متان.
ببین چجوری زندگی می‌کنن.
اونا نمی‌تونن ببینن چی ممکنه.
که ما می‌تونیم همه‌چیز رو برگردونیم، مثل قبل.
ما فقط باید منتظر لحظه مناسب بمونیم.
و کاری که باید رو انجام بدیم.
باشه. باشه.
نمی‌خوام بهت آسیب بزنم.
تو منو نجات دادی، درسته؟
حرفامو می‌فهمی؟
تو توی پارک زندگی می‌کنی؟
اشکالی نداره. لازم نیست جواب بدی.
من دنبال دوستامم. گم شدم.
آدمایی که باهاشون بودم، دیدیشون؟
می‌دونی کجا رفتن؟
نقاشیو دوست داری؟
باشه. حرفامو می‌فهمی.
چطور...
می‌تونم بهت نشون بدم؟
باشه.
اینجوری.
واقعاً باید دوستامو پیدا کنم.
آخ.
فکر کنم اگه بلد بودی ازش استفاده کنی،
تا حالا این کارو کرده بودی.
هرشل.
خدا رو شکر.
چی شد؟ تیر خورد؟
نه.
فکر کردم صدای شلیک شنیدم.
بیا بریم.
- چی شد؟ - نمی‌دونم.
لعنتی!
حالت خوبه؟
بیا. خوشحالم که سالمی.
می‌خوام یه چیزی نشونت بدم.
اینجا قبلاً یه تئاتر بود.
یه تئاتر خیلی قدیمی و خیلی باپرستیژ.
مردم میگن گذشته همیشه با ماست.
نمی‌تونی ازش فرار کنی حتی اگه بخوای.
این چیه؟
این اتاقته؟
نه.
مال توئه.
خاص برات درستش کردم.
اگه ممکن بود چی؟
اگه می‌تونستیم نه فقط از گذشته‌مون فرار کنیم،
بلکه پاکش کنیم؟
اگه می‌تونستیم خودمونو از نو بسازیم؟
می‌دونم می‌بینی چطوره.
خالی. خراب.
جهان ما نابود شده.
حالا می‌تونیم یه چیز جدید بسازیم.
اتاق به اتاق. بلوک به بلوک.
می‌تونیم قوانین جدید بسازیم.
می‌تونیم آدمای جدیدی باشیم.
من هنرمند نیستم،
ولی اون‌قدر زنده بودم که نمی‌تونم ندونم چی می‌دونم.
تنها کاری که می‌تونم بکنم اینه که بوم رو بهت نشون بدم.
مواد و منابع رو بهت بدم.
و قدرت رو.
به شهر نگاه کن.
چی هست یا چی بود رو نبین.
چی می‌تونه باشه رو ببین.
اشکالی نداره. اشکالی نداره.
همه‌مون اینجاییم.
گم شده بودم.
نمی‌تونستم پیدات کنم و نمی‌دونستم چی کار کنم.
اون پیداش شد و شروع کرد درباره نقاشیم پرسیدن، واسه همین...
نقاشیت؟
یکی از بچه‌های کروات بهمون حمله کرد،
ولی بعد...
یکی کشتش.
کی کشتش؟ تو؟
نه.
- نیگن بود. - نیگن؟
- اون اونجا چی کار می‌کرد؟ - نمی‌دونم.
با بورازی‌ها بود؟ یعنی اونا...
نه. منظورم... نمی‌دونم.
چیزی گفت؟ باهاش حرف زدی؟
وقت نبود.
دیدی بعدش کجا رفت؟
گفتم... گفتم نمی‌دونم.
حتماً دیدی کجا رفت، هرشل.
- چطور ممکنه ندیده باشی... - چون ندیدم، باشه؟
هیچی ندیدم چون برام مهم نیست نیگن چی کار می‌کنه!
- هرشل، باشه... - چون انگار فقط تویی که
می‌تونی بهش اهمیت بدی
و هر کاری که کرده، طوری که من حتی نمی‌تونم...
نمی‌دونم چیزی کمکت می‌کنه یا نه،
ولی بگیرش.
لطفاً.
وقتی مرده‌ها بلند شدن،
اون فقط یه کلاس چهارمی بود تو اردوی مدرسه.
اتفاقی تو سالن فدرال باهاشون برخورد کردم.
همه‌شون.
مدت زیادیه که با همیم.
خودمون یه جوری از پسش براومدیم، به روش خودمون.
پس وقتی آماده شدیم...
وقتشه.
منظورت چیه؟
حواسشون پرته. اونا...
چون دختره داره می‌میره.
پس...
عقب بکش، سرگرد.
شانس آوردی؟
کسی رو پیدا نکردم.
یه... یه چیزی بود،
یه حادثه شد.
ما، اِ...
یه کم تو موقعیت پیچیده گیر کردیم.
داری میگی ویلن...
حق با تو بود.
اونجا یه بیابونه. یه تله مرگ.
اگه یکی مثل ویلن این‌قدر سریع نابود شد،
اون سربازا خیلی وقته مردن.
حادثه‌ها پیش میاد.
یادت میاد وقتی تو بریکس بودیم،
ازت پرسیدم آیا شهر یه جورایی تو رو جذب خودش می‌کنه؟
گفتی نه.
راستشو بهم گفتی؟
اشکالی نداره.
فقط می‌خوام بفهمم.
می‌دونم همه فقط اینو می‌بینن...
شهر ترسناک.
فکر کنم من این‌جوری نمی‌بینمش.
برام یه جاییه که خیلی چیزا رو پشت سر گذاشته...
می‌دونی، شکسته و...
بعدش نادیده گرفته شده و رها شده،
یه جزیره که هیچ‌کس نیومد نجاتش بده.
ولی حالا تموم شده.
حالا که تموم شده، می‌تونه یه چیز جدید باشه.
می‌تونه از همه اون دردا آزاد باشه.
می‌تونه خودشو از نو بسازه.
می‌تونیم هر چیزی که می‌خوایم ازش بسازیم.
این فوق‌العاده‌ست.
ولی همه این‌جوری فکر نمی‌کنن.
این دنیای جدید، باید ازش محافظت کنیم.
باید یه سری فداکاری‌های سخت بکنیم.
و وقتی برگشتی خونه...
شاید یه چیزایی باشه که باید انجام بدی.
انگار یه مداد تازه لازم داری.
خب، چی؟ باید زنگ در رو بزنم؟
ما فقط یه نبرد رو بردیم. به ارتش‌مون نیاز داریم.
نیگن باید یه چیزی درباره متان بدونه.
باید پیداش کنیم.
یه ایده دارم.
جرات میدم هر سرزمین اصلی‌ای پاشو تو این جزیره بذاره.