سال ۲۰۱۹ بود.
من در اوج کارم بودم.
بالاخره روزهای سخت رو پشت سر گذاشته بودیم.
صبر کنید تا داستان مادری رو بشنوید که میگن «معجزه کرده».
محبوب‌ترین فرد ایالت ایندیانا…
هی! …کریستین بارنت.
کریستین بارنت، فرد برگزیده ایندیانا…
امروز کریستین بارنت، نویسنده پرفروش، با منه.
و میتونم بهتون اطمینان بدم، هر والدینی که امروزه اینجاست…
کریستین بارنت، از اینکه اینجا هستید خیلی هیجان‌زده‌ایم…
پس شما پسرتون رو نجات دادید.
لطفا از ابر مادر ایندیانا،
کریستین بارنت، استقبال کنید.
هوو! وای خدای من.
هنوز برام عجیبه
که خودم رو جلوی جمعیتی مثل شما پیدا میکنم.
فقط یه مادر معمولی
که داره تلاش میکنه نذاره چرخ‌ها از اتوبوس جدا شن.
ببینید، من شاید کتابی درباره فرزندپروری نوشته باشم،
ولی همه چیز رو کشف نکردم.
هر روز چالش جدیدی هست.
این درسیه که وقتی جیک، بزرگترین بچه‌م، دو سالش بود یاد گرفتم.
یهو دیگه حرف نزد. دیگه بازی نکرد.
دیگه ارتباط چشمی برقرار نکرد.
اوتیسم.
متخصص‌ها بهم گفتن ممکنه دیگه هیچوقت یاد نگیره بخونه
یا دوباره بند کفش‌هاشو ببنده.
هیچوقت دستاشو دور گردنم حلقه نزنه و بهم نگه دوستم داره.
که ممکنه دیگه هیچوقت صداشو نشنوم.
من ناامید شده بودم… حدود یه دقیقه،
تا وقتی که فهمیدم اون متخصص‌ها اشتباه میکنن.
من متخصص پسرم بودم،
و قطعا نمیذاشتم امیدمو از دست بده.
چون من آدمایی رو که دوست دارم ناامید نمیکنم.
اسمشو بذارید حس مادری، ولی من میدونستم جیک استعداد داره.
و چند سال پیش، فقط تو سن ۱۵ سالگی، تحصیلات دکتری‌شو تو جاذبه کوانتومی شروع کرد.
به خاطر همین من کتاب «جرقه» رو نوشتم
چون طی سال‌ها، با صدها کودک مبتلا به اوتیسم کار کردم.
مثل جیک، هر کدوم جرقه‌ای دارن.
و اگه فقط یاد بگیریم به بچه‌هامون گوش بدیم،
اونا به ما نشون میدن که واقعا کی هستن.
درمان استاندارد اوتیسم
بچه‌ها رو مجبور میکنه روی کارهای عادی تمرکز کنن…
…به جای کارهای روزمره‌شون…
…وسواس‌هاشون، به جای وسواس‌های خاصشون.
ولی من فهمیدم که برعکسش بهتر جواب میده.
با روش جرقه‌ای خودم، من بچه‌ها رو غرق در چیزهایی میکنم که طبیعتا جذبش میشن،
چه جبر باشه چه حیوانات.
خب، لعنتی، اورژانس تربیت، اورژانست چیه؟
تو کریستین بارنتی؟
کریستین بارنت، شما به جرم غفلت از کودک،
رها کردن یه شخص وابسته، و تبانی برای غفلت، دستگیر میشید.
شما حق دارید سکوت کنید. چی؟ پسرای من درست اونجان.
به بابا زنگ بزنیم؟ نه، این تقصیر اونه.
شما حق دارید یه وکیل داشته باشید. به مامان بزرگ زنگ بزن.
اگه نمیتونید از پس هزینه‌هاش بربیاید، یکی براتون در نظر گرفته میشه.
آیا این حقوق رو به شکلی که براتون خوندم درک میکنید؟
شما نمیفهمید. میدونید من کی‌ام؟
خانواده‌هایی که بهشون کمک کردم؟
میدونی چندتا بچه رو نجات دادم؟
دارید آدم اشتباهی رو دستگیر میکنید.
اون اونی نیست که میگه هست. آخ!
اون عوضی سعی کرد منو بکشه!
خداحافظ، خانم کریس. خداحافظ، فردا میبینمت.
این پاییز سال ۲۰۱۰ بود.
نمیخواستم اون موقع اعتراف کنم که من و شوهرم داشتیم تقلا میکردیم.
ما تو مسیر به فرزندی گرفتن یه دختر کوچولو به اسم بلانکا بودیم،
ولی بهم خورد.
و این اواخر فکر میکردم که اگه اون اتفاق نیفتاده بود،
امروز اینجا نمینشستم.
اوه! تو مدرسه قبلیش نمیتونستم بیارمش تو.
پیش تو، نمیتونم ببرمش بیرون.
حالا، اگه ول نکنی، چطور میخوام برم به سمساری
و یه رادیو بخرم که از هم جداش کنیم؟
حالا که اینو گفتیم، چقدر بهت بدهکاریم برای این همه وقت اضافه تک به تک؟
اوه، نه. کریستین، تو به زور نصف اون چیزی که اون مدرسه دیگه میگرفت میگیری،
و اونا هیچ کاری نمیکردن.
پیش تو، شان داره میخونه.
«مداد شمعی رو تو دماغتون نکنید.»
آره، یه کم همه‌گیر شده بود.
تو خیلی ماهی، ول، ولی من برای اون جلسات پول نمیگیرم
چون نمیخوام خانواده‌هایی که نمیتونن هزینه‌های اضافه رو بدن عقب بمونن.
دیگه قطعی شد، تو یه قدیس واقعی هستی.
خیلی خب، عزیزم، بیا.
باشه، این چطوره؟
نظرت چیه یه کمک مالی برای مرکز تفریحی بکنم؟
اوه، بیا دیگه، من فقط میخوام کمک کنم. بسه دیگه؟
من به کمک احتیاج ندارم.
اوه خدایا، ا-البته. خیلی متاسفم.
ف-فقط نمیخواستم فخر بفروشم،
ولی یه کمک مالی از صندوق مسیحی محلی گرفتم،
به خاطر همین، بعلاوه پولی که پس‌انداز کردم، تقریبا آماده‌ام که در رو باز کنم.
کریس، تبریک میگم!
صبر کن، عزیزم، خودم میتونم، خودم میتونم.
روی همه چیزایی که شما دوتا از سر گذروندید،
تو و مایک چطور خودتونو نگه داشتید؟
اوه، ما داریم ادامه میدیم.
داشتن یه فضای جدید که روش تمرکز کنیم نعمت خداوندی بوده.
راستش، فکر میکنم این خواست خداست.
اون فقط میخواسته منو به حرکت واداره.
مامان؟
چه خبر، رفیق؟
تو اتاق نشیمن خیلی ساکته.
میشه پیشم بشینی؟
حتما، فقط، ام، بذار یکم سر و وضعمو مرتب کنم
قبل از اینکه بابا بیاد خونه، باشه؟
یه لطفی کن اینو ببر پایین.
زود میام پایین، باشه؟
سلام، عزیزم. انبارگردانی چطور بود؟
طولانی.
پسرا زنگ نزدن شب بخیر بگن.
اوه، متاسفم. سعی کردم.
یه جور بحران لگو وجود داشت.
ولی میتونی بری یه سر بهشون بزنی.
آره، خب…
اونا خوابن.
چرا هنوز بیداری، جناب؟
نظریه ریسمان ترسناک. هوم.
داره خیلی دیر میشه، رفیق.
میدونی، حتی بچه‌های دانشگاه هم یه جایی نیاز دارن استراحت کنن،
پس نظرت چیه؟
امشب رو تموم کنیم، یکم با باباجون ایکس باکس بازی کنیم؟
فکر کنم یکم پاپ تارت توش داشته باشم.
بابا، میشه لطفا دیگه حرف نزنی؟
اونا چی هستن؟
اوه! یه سری چیزا رو جمع کردم ببرم به مرکز تفریحی.
داری از دست وسایل اون خلاص میشی؟
فقط دارم سعی میکنم خیرمو به بقیه برسونم. نمیخواستم هدر برن.
و نمیخواستی ازم بپرسی؟
میشه درباره این موضوع یه جای دیگه صحبت کنید، لطفا؟
راست میگی، رفیق. این حرف پدر مادراست.
میتونم از ویندوز استفاده کنم؟
اون، اون ۱۲ سالشه، باید تو تختش باشه.
اگه الان متوقف کنم،
هر چی که فهمیدم رو از دست میدم.
اون تو اوج بود.
آره.
موفق باشی، رفیق.
وقتی کارِت تموم شد چراغارو خاموش کن.
تو خوبی. تو خوبی.
تو خوبی.
خب، پیشنهاد میکنی من حالا کجا بخوابم؟
نظرت چیه همون جایی که هستی بمونی؟
به خاطر همینه گذاشتی اون بیدار بمونه؟
میخوای مجبورم کنی امشب اینجا بخوابم؟
مایکل. تو اون بچه رو لوس کردی.
این رو مردی میگه که پسرشو با بازی‌های ویدیویی و پاپ‌تارت رشوه میده.
من میخواستم باهاش وقت بگذرونم.
من فقط یه شیفت ۱۲ ساعته کار کردم
که برای یه خونواده تامین مالی کنم که حتی نمیتونم ببینمشون.
و حالا، گذشته از این، هیچ جایی ندارم که بخوابم.
به خاطر پیتر، مایکل،
اگه خوابیدن تو اتاق خودت انقدر وحشتناکه،
یه اتاق خواب دیگه ته سالن هست
که هیچکس ازش استفاده نمیکنه.
پس تو واقعا دیگه فراموشش کردی؟
واقعا فکر میکنی اینطوریه؟
فکر کنم رو زمین بخوابم.
بهت گفتم اگه با اون مرد ازدواج کنی این اتفاق میافته.
تو بهم گفتی اینجوری می‌شه؟
خب، نه دقیقا.
فقط یه فازه، مادر. اون افسرده‌ست.
و وظیفه منه که کمکش کنم دوباره شادی‌شو پیدا کنه.
خب، فکر کنم خودت بهتر میدونی.
اگه از من بپرسی، اون زندگی هیچوقت برات مناسب نبود.
فقط برگرد خونه.
دارم گوشت نرم درست میکنم.
میشه بس کنی؟ مایکل نیمه گمشده‌ی منه.
خب، هرچی نمی‌ذاره ترش کنی، فکر کنم.
من حتی نمیدونم این چی معنی میده.
یعنی همون چیزی که باید باشه.
باید برم، مادر. اینجام.
به حرفایی که زدم فکر کن.
با من قرار بذار ♪
♪ بذار بشنوم که همه چی روبه‌راهه ♪
♪ بذار بوی ماه رو تو عطرت حس کنم ♪
♪ خدایان و سالها برمیخیزند و سقوط میکنند ♪
♪ و همیشه چیز بیشتری وجود دارد ♪
♪ در حرف از دست میروم، زمانم را تلف میکنم و همه چیز قبل از این گفته شده ♪
♪ در حالی که پشت نقاب، بیشتر پایین ♪
♪ اشک‌ها آنجا هستند ♪
♪ این همه را نمیخواهم ♪
♪ فقط کسی را میخواهم که اهمیت بدهد ♪
♪ همین حالا جواب بده ♪
♪ وسط روز با من قرار بگذار، بگذار بشنوم که همه چی رو به راه است ♪
♪ بیا بیرون زیر نور خورشید درخشان ♪
♪ با من قرار بگذار ♪
♪ بگذار بشنوم که همه چی رو به راه است ♪
♪ بیرون بیا… ♪
سلام، عزیزم، منم.
تو خوبی.
فقط زنگ زدم بگم متاسفم درباره وسایل اون.
باید اول ازت میپرسیدم.
تو خوبی.
فقط اینه که من فکر میکنم که–
اوه، شاید این تویی.
سلام، من فقط داشتم برات پیام میذاشتم.
آه، سلام، خانم بارنت؟
ام، اسم من سندی موزلی هست،
این پایین تو دفتر فرزندخواندگی فرست پث تو میرتل بیچ.
اوه. وای خدای من، فکر کردم شوهرمه.
اوه، نه.
خب، نه، همونطور که گفتم، این، ام، سندی موزلی هست،
و، ام، متاسفم که بی‌مقدمه تماس گرفتم.
ولی من اسم شمارو از سرویس امنیت کودکان ایندیانا گرفتم.
ام، و خب، متوجه شدم، ام، خونواده شما داشتید از یه دختر کوچولو
اوایل امسال سرپرستی میکردید.
آره. آره، آیا بلانکا خوبه؟
اوه، آره. یعنی، تصور میکنم.
ولی من در واقع زنگ زدم چون،
آه، میبینم که شما تو مسیر به فرزندخوندگی پذیرفتنش بودید.
آره، تا اینکه عمه‌ش سروکلش پیدا شد و دولت اصرار کرد
که با خانواده زیستیش خوشبخت‌تره.
عالیه، چون ما یه دختر کوچولو اینجا داریم که فکر میکنم عاشقش میشید.
اون هفت سالشه،
ام، تو اوکراین به دنیا اومده.
اون مبتلا به کوتولگیه، و از چیزی که فکرشو بکنید هم شیرین تره.
حالا، تنها مشکل اینه که ما– ما یه کم تو شرایط سختی هستیم.
ام، ببینید، شرایط فعلی اون جواب نداد.
پس، اگه نتونیم تو ۲۴ ساعت یه خونواده براش پیدا کنیم،
فرستاده میشه به یه گروه خونگی.
اوه، خدایا، طفلکی.
با اون خونواده دیگه چی شد؟
میترسم این اتفاق بیشتر از چیزی که دوست داشته باشید فکر کنید میافته.
قلب همه
به اندازه کافی بزرگ نیست که از کودکی با نیازهای ویژه مراقبت کنن.
به خاطر همینه بهتون زنگ زدیم.
در واقع، اصطلاح ترجیحی معلول هست.
همه‌ی بچه‌ها خاصن.
قطعا. قطعا.
به خاطر همینه وقتی پرونده شما رو میز من افتاد
و من توصیف در مورد مهد کودکتون و پسرتون رو خوندم،
فقط، گریه‌م گرفت.
فکر میکنم شما اون نور مورد نیازی هستید که این دختر کوچولو بهش نیاز داره.
باید با شوهرم صحبت کنم. البته، البت–
قطعا، م-میدونم این خیلی سریعه.
اسمش چیه؟
ناتالیا.
ناتالیا گریس.
ناتالیا گریس. چه اسم زیبایی.
انگار داری دعا میکنی. آمین.
به محض اینکه تماس گرفتم، فهمیدم باید چیکار کنیم.
منظورم اینه، این مثل این نیست که یه سگ از پناهگاه بیاری
و بفهمی نمیتونی ازش مراقبت کنی.
داریم درباره یه دختر بچه حرف میزنیم اینجا.
خیلی بده، کریس.
ولی این به این معنی نیست که ما—
جن، میشه لطفا اونو ببری پشت یا یه جایی، لطفا؟
متاسفم برای دختره، باشه؟ متاسفم.
ولی کریستین، من—
به زور داریم خودمونو نگه میداریم همین الان.
به خاطر اتفاقی که با بلانکا افتاد.
نه. آره.
ما قبل از اون خوب بودیم.
چون من به زمان احتیاج داشتم که عزاداری کنم. و تو سریع اونو فراموش کردی.
این عادلانه نیست. من فقط طوری بزرگ شدم که خودمو تو غم غرق نکنم.
کریس، قرار بود اون دختر ما باشه.
شاید قرار نبوده. شاید این دختر کوچولو قراره باشه.
و کی میگه همون اتفاق قرار نیست دوباره بیفته، کریستین؟
از کجا معلوم؟ از کجا میدونیم؟
خب، چون مایکل، اون به ما نیاز داره. اون هیچکسی رو نداره.
و اگه ما اونو نگیریم، اونا میخوان اونو بذارن تو یه گروه خونگی.
میدونی برای بچه‌های معلول تو یه گروه خونگی چه اتفاقی میافته؟
کریس، بیا دیگه، لطفا.
میدونم تو این مدت اخیر اوضاع بین من و تو یه کم سخت بوده.
میدونم ناراحت بودی.
ولی این همون دختر کوچولویه که تو همیشه میخواستی.
دختری که تو عروسیش برقصی.
همه‌ی چیزایی که تو همیشه میگفتی و درباره‌ش حرف میزدی.
باید برگردم سر کار.
شاید ما دعوت نشدیم که این دختر کوچولو رو نجات بدیم.
شاید اون داره دعوت میشه که مارو نجات بده.
سلام.
♪ هی ♪
♪ هی، خواهر روحی ♪
♪ آیا آن آقای میستر روی رادیو، استریو نیست ♪
♪ عادلانه نیست، میدونی ♪
♪ هی، خواهر روحی، نمیخوام از دست بدم ♪
♪ یه ذره هم ♪
♪ الان ♪
سلام، بچه‌ها. اوه، بوو، مامان، بوو!
سلام، بچه‌ها. چی؟
میخوام همه‌مون آماده باشیم
که ممکنه یکم طول بکشه تا ناتالیا باهامون صمیمی بشه.
پس باید باهاش صبور باشیم.
درسته. حتی اگه مارو بزنه؟
قرار نیست شمارو بزنه. فقط ممکنه همون اول راحت نباشه.
من نمیخوام با من دوست شه. اون دختره.
پسرها حکومت میکنن و دخترا آب دهنشون سرازیر میشه.
شاید بخوای یه جمله شروع متفاوت امتحان کنی، وس.
به هر حال اینطوری که اون عبارت نمیگن. برعکسه.
چی؟ نه بابا، من آب دهنم نمیاد.
ها؟ به هر حال،
چیز دیگه‌ای که میخوام همه‌مون به یاد داشته باشیم اینه که
با اینکه ناتالیا کوچیکه، هم سن ایتن هست.
اون بچه نیست. چقدر کوچیکه؟
مثل یه جی.آی. جو؟
نه، احمق. مامانی گفت اون یه آدم کوچیکه.
آره، یه آدم کوچیک یه جور دیگه برای اشاره کردن به یه نفر با کوتولگیه.
نکته اینه که ناتالیا هفت سالشه.
آره. خب، امیدوارم همه‌تون اینو درک کرده باشید،
چون ما رسیدیم.
نمیشه اینجا باشه.
اوم، جی‌پی‌اس میگه اینجاست.
به میرتل بیچ خوش اومدید.
بیا تو، بفرمایید.
همینه، از این راه.
حالا، شاهزاده‌ی شما داره از خونواده قبلیش خداحافظی میکنه،
ام، پس شماها میتونید همینجا تو اتاق خونواده جاودان ما صبر کنید.
خیلی خب. امکانی هست که با خونواده دیگه صحبت کنیم؟
تو یه فرزندخوندگی بسته نه. اصلا.
ولی به همه‌تون خوش بگذره، و ما زود میایم، باشه؟
ممنون. باشه.
اونا واقعا نمیخوان سلام کنن؟
یعنی، نمیدونم. تو دلت میخواد به ما سلام کنی؟
احتمالا خجالت میکشن.
کی قراره بیاد اینجا؟ زود، زود.
هوو، خیلی خب. وسایل بازی رو بررسی کنیم؟
اونا بازی زندگی رو دارن.
اوه. خب…
هوم. چی میشه یه بازی رو گوشیم بکنیم؟
آره!
ممنون.
خیلی خب.
اون چی بود؟ یکی عصبانی به نظر میرسه.
اوه. احتمالا هیچی نیست.
میخوای برم ببینم چه خبره؟
نه، نه، فکر کنم باید یکم فضا بدی بهش.
باشه.
ببخشید یکم طول کشید.
اوه، اون چی بود؟ همه چی مرتبه؟
اوه، فقط یه کم همهمه بود.
آه…
ولی این… ناتالیا!
سلام!
شماها قراره مامان و بابای من باشید؟
خب، آم…
ما حتما دوست داریم اینطوری باشه، اگه تو ما رو بخوای.
من میخوام، میخوام.
این رو برات گرفتیم. کل راه داشتیم فشارش میدادیم.
پرش کردیم از همه بغل‌هایی که طی هفت سال گذشته کم داشتیم.
طی هفت سال گذشته.
اوم. آه.
سلام، بابا. سلام، مامان. عزیز دلم.
بچه‌ها، بیاید، خواهرتونو ببینید. بیاید اینجا.
من ایتنم. من وسلی‌ام.
جیکوب. سلام.
و ما فقط به امضای شماها اینجا نیاز داریم. باشه.
حالا، تو تلفن، اونا درباره واکر ناتالیا چیزی نگفتن.
البته مشکلی نیست، ولی خونه ما مناسب نیست،
پس به کار نیاز داره.
خب، هیچ کمک مالی‌ای وجود نداره.
نه، نه، فقط منظورم این بود که به زمان نیاز داریم که کار رو انجام بدیم،
و من، نمیخوام جریمه بشم برای این
توی بازدیدهای خونه. اوه!
اوه، نه، نگران نباشید درباره اون.
نه، ما مطالعه خونه شمارو از قبل داریم،
و این از لحاظ فنی یه فرزندخوندگی مستقله.
پس، دولت نیازی نمیبینه که بازدیدهایی بعد از این داشته باشه.
اوه، کدوم دولت؟ کارولینای جنوبی یا ایندیانا؟
آه، هیچکدوم.
عالیه، این به نرم پیش رفتن انتقال کمک میکنه، اینطور فکر نمیکنی؟
ما متوجه شدیم که اینطوریه.
آیا هیچ نگرانی دیگه درباره سلامتی‌ش وجود داره؟
اوه، خب، فقط چند تا جراحی برای کمک به درد پا.
ولی اون نتیجه آزمایش سلامتی کامل رو گرفت تو آخرین چکاپش.
خب، به نظر میرسه که خیلی سرزنده‌ست.
آره.
مراقبش باشید.
اوه، و، ام، حالا که صحبت از جراحی‌هاش شد،
ما معمولا فقط هزینه‌های پزشکی گذشته رو به هزینه‌های دیگه اضافه میکنیم، اگر براتون مشکلی نداره.
متاسفم، چی؟
برای جبران خونواده قبلی بابت هزینه‌های انباشته پزشکی.
ما باید هزینه جراحی‌هاشو بدیم؟
هیچی از اینها تو چیزایی که اونا فرستادن نبود.
خب، محدودیت‌های HIPAA هست درباره چیزایی که میتونیم ایمیل کنیم.
خب– خب، قیمتش چقدره پس؟
آ-آره؟ زیاد نیست.
ام، خونواده اون بیمه خوبی داشتن. باشه…
ام، فقط کمتر از هفت هزار تا بود.
من– هفت هزا– ما–
ما ۷۰۰۰ دلار همینطوری دم دست نداریم. باشه، باشه، باشه.
ما-ما از اون خونواده‌ها نیستیم، پس… نه، نه، م– پس–
پس هیچی از اینها ذکر نشده بود،
پس فکر کنم باید با یه وکیل صحبت کنیم.
آره. قطعا.
امم، البته.
ام. ما—
ما مجبوریم اونو بذاریم تو یه خونه تا وقتی که شما اوضاعتونو سر و سامون بدید.
نه، فقط– فکر میکنم فقط به یه دقیقه زمان نیاز داریم.
یه دقیقه بهمون وقت بدید. ام-هوم.
باشه.
من یه راهی برای این پیدا میکنم.
چطور، چطور، چطور ممکنه؟
ما، ما کارت اعتباریمونو تا سقفش پر کردیم فقط که بتونیم بیایم اینجا، کریستین.
میدونم، ولی میخوایم چیکار کنیم؟
میخوایم فقط بذاریم که از شرش خلاص شن؟
بابا و مامانی؟ سلام، سلام. سلام، عزیز دلم.
آغوش هرکول تموم شد.
اوه، واقعا، همین الان؟
«اون»، اون این کارو کرد.
هرکول دختره.
البته، البته، اشتباه از من بود.
خب، بذارید بانو هرکول رو پر کنیم.
باشه، باشه، باشه.
این باید سیرش کنه.
ام…
اه، میشه منم انجامش بدم؟
عزیز دلم، آره. آره.
البته.
اوه، ببخشید.
اوه. این چی بود؟ صبحونه نخوردم.
چی؟ بهت صبحونه ندادن؟
نه، اشکال نداره. من، من بیشتر دخترونه ناهار خورم.
مشکلی داره، ناتالیا.
صبحونه مهمترین وعده غذایی روزه.
درسته.
به جیکوب بگو بگرده تو کوله پشتی آبیه
و دنبال یه دونه غلات رژیمی بگرده که یه کم آرومت کنه.
و ما تو راه برگشت به متل برای ناهار وایمیستیم.
باشه. باشه؟
ممنون، مامانی. باشه.
اوه.
من خوبم.
میخوایم چیکار کنیم؟ میخوایم چیکار کنیم؟
باشه. ما نمیتونیم– نمیتونیم فقط–
از بقیه پول مرکز تفریحی استفاده میکنیم.
اون باید کفایت کنه.
چ-چی؟ تو برای تموم کردنش به اون نیاز نداری؟
نه، اشکال نداره، ما تو خونه صرفه‌جویی میکنیم تا وقتی که پسش بدیم.
اون پول اونجاست که به بچه‌های معلول کمک کنه، درسته؟
مطمئنی؟
پدربزرگم همیشه میگفت وقتی خدا کاری برات داشته باشه،
بهت هر چیزی که نیاز داشته باشی رو میده که انجامش بدی.
میرم دسته چکم رو بیارم.
اوه! کمکت کنم؟
ممنون، مامانی. قبلا پوست ماهی میخوردی، ناتالیا؟
نه. من مغز ماهی رو بیشتر دوست دارم.
اوه! اوه!
مواظب باش، قراره بالا بیارم. نه روی من.
داری شوخی میکنی، نه؟ البته!
کی روی پنکیک ماهی میذاره؟
ولی من دوست دارم، آم، این کارو کنم.
من فقط قرار– پس من اینو اینجا میذارم.
و بعد– و بعد رولش میکنم، و بعد، تا-دا!
بوریتو پنکیکی.
یه سرآشپز داریم، شماها.
میشه تصور کرد ماهی هم روش خوب باشه.
نه، نه، نه، نه.
ممنون.
آه، چرا چیزی نمیخوری، مامانی؟
تو گفتی که صبحونه مهمترین وعده غذایی روزه.
همینه. فقط الان خیلی گرسنه نیستم.
میتونی یکم از مال من بخوری، مامان.
شکمم میگه که پر شده.
منم سیرم. میشه بریم پایین کنار آب؟
لطفا مامان؟
میشه؟ میشه؟ لطفا، لطفا، مامان؟
این یه ایده عالیه.
برید خودتون رو قبل از پرواز خسته کنید.
اگه ناراحت نمیشی، منم میرم.
اوه، مرد، ببین چقدر داره خوش میگذرونه.
اوه، عاشق اینم که اینجوری میبینمش. آره.
منم میخوام برم. منو بغل میکنی؟
راه رفتن روی شن ها با واکر برام سخته. آره، خانوم کوچولو.
فقط اجازه بده بابا و من این آشغال هارو جمع کنیم، و ما تو رو میبریم پایین.
فکر کردم گرسنه نیستی.
اسراف نکن، محتاج نمیشی.
ولی چرا پسرا مجبور نشدن صبر کنن؟
این عادلانه نیست. میدونی چیه؟ اشکال نداره.
من میبرمش. نه، تو باید غذا بخوری.
ناتالیا، توی یه خانواده، ما باید صبور باشیم.
ولی این عادلانه نیست.
عدالت همیشه مساوی نیست.
منم میخوام برم پایین به ساحل، این عادلانه نیست.
این عادلانه نیست!
شاید یکی هنوز گرسنه باشه. من الان میخوام برم ساحل!
شاید فقط باید– ما فقط باید بذاریم بره–
نه، الان، الان، الان، الان!
من الان میخوام برم ساحل!
ناتالیا. من الان میخوام برم ساحل!
یکم بیشتر پَن– نه، مامان!
یکم بیشتر پنکیک بخور. نه، من پنکیک نمیخوام!
ناتالیا! کافیه.
ببین، من کج خلقی رو میفهمم،
ولی کل اون فرار کردن، یعنی، اون دیگه چی بود؟
فکر میکنی داره تظاهر میکنه که نمیتونه راه بره؟
نه، فکر نمیکنم داره تظاهر میکنه.
مایکل، اون یه بچه است.
اون که همینجوری نرفته واکر بخره.
یه دکتر تجویز کرده.
یعنی، ببین، نگرانی های واقعی اسکلتی وجود داره
درباره کوتولگی که باعث درد میشه.
مشکل این نیست که نمیتونه راه بره. مشکل اینه که راه رفتن درد داره.
میشه لطفا هِرکولِس رو بیاری؟
و امروز صبح، اون خیلی میخواست بره پایین ساحل
که دردش دیگه مهم نبود. هوم.
فکر کنم فقط یه بچه خیلی لجباز دیگه رو دستمون داریم.
بفرمایید.
دزدکی نگاه نکنیا، باشه؟ نمیکنم.
آماده ای، ناتالیا؟ هستم!
باشه!
اوه. خوشت نیومد؟
یکم بچه گانه است.
اوه.
اوم، این حرفت مهربونانه نیست، ناتالیا.
بابا خیلی زحمت کشید تا اینو برات درست کنه.
اوه، فکر کردم تو درستش کردی.
نمیخواستم احساساتت رو جریحه دار کنم، بابا.
فقط فکر کردم باید صادق باشم.
کل این چیزای پرنسسی خیلی مطابق میل من نیست.
خب، باشه. خب، پس چی مطابق میلته؟
سیاه، یا راکِر.
راک اند رول.
خب، من میتونم اینو هضم کنم.
میدونی، یه مدتی توی یه گروه موسیقی مینواختم.
وای، من یه بابای باحال دارم.
میدونم.
خب…
خب، یک لحظه صبر کن.
ما یه اجرای خفن از “برای عشق هر کاری میکنم” داشتیم.
♪ برای عشق هر کاری میکنم ♪
به خودت نگاه کن، تو یه راکری.
و میدونی چیه؟
اشکالی نداره اگه از اتاق خوشت نمیاد. فقط دوباره تزیینش میکنیم.
این پروژه کوچیک پدر-دختری ما میشه، باحاله؟
نظرت چیه؟ هان؟
آه.
نه، نه، ممنونم.
و هرچی بیشتر این خبر رو پخش کنیم،
بچه های بیشتری رو میتونیم کمک کنیم، درسته؟
هدف همینه، بله.
خب، اونجا میبینمتون.
به زودی میبینمت. عالیه.
خداحافظ. خداحافظ.
بچه ها،
استار میخواد یه مقاله درباره افتتاحیه مرکز تفریحی هفته بعد بزنه.
بله!
ناتالیا، مامان داره یه مرکز اجتماعی و مدرسه برای بچه های مبتلا به اوتیسم باز میکنه.
ما بهش افتخار میکنیم.
حالا، میتونیم درباره این صحبت کنیم که چرا ناتالیا تونست تلویزیون ببینه
و ما نتونستیم؟ اوه، واقعا؟
خب، فقط این یه بار بود.
بچه ها، این اولین شبیه که خونه است. آره.
و عدالت همیشه مساوی نیست.
بخور، عزیزم.
چیز دیگه ای میخوای، عزیزم؟ منم میتونم یه چیز دیگه داشته باشم؟
نه. هر چی گیرت بیاد،
نباید ناراحت بشی. دقیقا.
البته.
با یه عالمه کچاپ خیلی خوشمزه تر میشه.
من از هر لقمه اش لذت بردم.
باشه، آقای بشقاب تمیز. مرخصی.
برو تکالیفت رو انجام بده.
میشه پیشم بشینی، مامان؟ حتما.
خواهرت رو کمک میکنم و زود برمیگردم.
من میخوام بابا کمکم کنه. آخی.
شاید بابا فردا شب بتونه.
امشب نوبت ظرف شستنه.
اسباب بازی توی حموم دوست داری، یا بیشتر بچه ی سرسری حمومی؟
نمیدونم. من اینو سرسری حمومی فرض میکنم.
میخوای بیای تا زودتر بتونی بخوابی؟
من از حموم متنفرم. نشستن توی سوپ کثیفی حال بهم زنه.
من میفهمم.
ولی تو توی متل حموم نکردی.
و ما باید اون میکروبای هواپیما رو از بین ببریم.
تو نمیتونی به من بگی چیکار کنم. تو مامان واقعی من نیستی.
نظرت درباره یه آب تنی چیه؟
میتونی فقط توی وان وایسی
و من میتونم تو رو بشورم– گفتم نه!
مودبانه است که بپرسی وقتی کسی آسیب دیده حالش چطوره.
مامان، من خیلی متاسفم. مامان، من خیلی متاسفم.
مامان، متاسفم! متاسفم، مامان!
اوه، اشکال نداره. متاسفم، لطفا عصبانی نشو، مامان.
خوبه. متاسفم.
من خیلی متاسفم، مامان. لطفا عصبانی نباش.
امشب حموم رو بیخیال میشیم. من خیلی متاسفم.
اشکال نداره. من میرم یکم یخ بیارم.
صبح بخیر.
مامان!
مامان، بیا اینجا. مامان!
مامان. چیه، عزیزم؟
وِس یا ایثن این کارو نمیکردن.
ناتالیا گریس.
بیا اینجا.
تو این کارو کردی؟ خب، اوم…
خوشت نمیاد؟ ما روی پنجره ها نقاشی نمیکشیم، ناتالیا.
ما روی کاغذ نقاشی میکشیم.
ولی جیک این کارو کرد، فکر کردم منم میتونم. خب، نمیتونی.
جیک این کارو میکنه وقتی معادلاتش خیلی بزرگتر از دفترش میشن،
پس روی پنجره ها انجامش میده.
این برای مدرسه است. من– من نمیدونستم.
از دست من عصبانی هستی؟ اوه، نه.
هیچکس از دستت عصبانی نیست، عزیزم.
فقط یه اشتباه بود. این یه اشتباه نبود.
اون این کارو کرد چون من دیروز شب دیدم یواشکی داره چیتوز میخوره،
و تهدید کردم که بهت میگم.
نه، نه، چرا باید یواشکی چیتوز بخورم وقتی با بابا تارت توت فرنگی خوردم؟
این درسته؟
ما– تو بهش تارت توت فرنگی دادی
بعد از اینکه شامش رو نخورد؟
نه، نه، نه، از دست بابا عصبانی نباش.
بازی ایکس باکس فقط منو گرسنه کرد.
اون قبل از ده تا کتاب بود یا بعدش؟
باشه، ما شاید ۲۰ دقیقه بازی کردیم. موضوع مهمی نیست.
اگه موضوع مهمی نبود، پس چرا بهش اشاره نکردی؟
ما باید توی یه تیم باشیم. این کارو نکن.
ما توی یه تیم هستیم. بخاطر همینه که میخواستم کمک کنم.
من فقط میخواستم ببرمش بخوابونم.
به نظر نمیاد که میخواستی ببریش بخوابونی.
تو اونجا نبودی، پس واقعا نمیدونی.
من نمیدونم چرا– میشه لطفا دیگه بس کنید؟
درست میگی، عزیزم، متاسفم.
بیا تمرکز کنیم روی اینکه چطور درستش کنیم.
میخوای دوباره دربارش صحبت کنیم؟
دکتر جوگلکار امروز ساعت ملاقات داره. میخوام باهاش صحبت کنم.
باشه.
خب، من میتونم ببرمت
چون من باید به هر حال یه سر به مرکز تفریحی بزنم.
بابا میتونه توی راه رفتن سر کار ببرتم.
بهتره.
باشه.
بیا یه صبحونه بخوریم.
ناتالیا، میشه لطفا این کارو متوقف کنی؟
من از صداش خوشم میاد.
خب، واقعا داره سر مامان رو درد میاره.
این کریستین بارنِته.
بچه ها، این زیاده رویه. اوه پسر، صبر کن.
بفرمایید.
صبر کن، یه ثانیه.
عزیزم، تو هم توی این قضیه هستی؟ توی چه قضیه ای؟
تیم منو با یه جشن ددی جدید سوپرایز کرد.
کاری کردن از توی شیشه شیر نوشابه بخورم.
والمارت حلقه ها رو نصب نمیکنه چون پرداختی انجام نشده.
من اونو خیلی وقت پیش سفارش دادم، و فکر میکردم که چکش پاس شده
قبل از اینکه پول اون یکی چیز رو بدیم.
تقریبا آخر ماهه. چرا صبر نکنیم تا چک حقوقی من پاس شه
و فقط یه پیش پرداخت بدیم؟ نه.
من به اونا برای افتتاحیه هفته بعد نیاز دارم.
یه خبرنگار دارم که داره میاد،
و یه بخش از گرنت من نشون دادن اینه که من طیف وسیعی از فعالیت های فیزیکی رو دارم.
و من اصلا چطور میخوام توضیح بدم که ندارم؟
مایکل، داری به من گوش میدی؟
من به کمک احتیاج دارم.
پسرا، مراقب باشید.
فکر کنم فقط باید صبر کنیم تا وقتی که پولش رو داشته باشیم. متاسفم.
باشه، خودم یه راهی پیدا میکنم.
خب، من باید اعتراف کنم.
من از اینکه تو با ناتالیا ملاقات میکنی هیجان زده بودم،
ولی دلیل اصلی اینکه من سر زده اومدم اینه که،
میدونی من مثل دیوونه ها دارم کار میکنم تا مرکز تفریحی رو باز کنم.
بعد امروز فهمیدم که ما فقط یه ذره کمبود بودجه داریم و–
اوه، خدای من، معلومه که آره. من از کمک کردن هیجان زده میشم.
چقدر نیاز داری؟ وای خدای من.
وَل، من– اگه ۱۰۰۰ تا شروع کنیم کمکی میکنه؟
آره وَل. واقعا کمک میکنه–
و من پولت رو پس میدم.
این وام نیست، ای احمق. این یه هدیه است.
تو پول منو با اجازه دادن اینکه من بخشی از یه چیزی باشم، پس میدی.
خب، من دارم برای شنیدن درباره ناتالیا میمیرم.
نمیدونستم هنوز هم داری تلاش میکنی.
خب، این واقعا یه تراژدیه. یعنی، ما دومین خانواده فرزندخوندش هستیم.
اولی اونو پس داد. خدای من، چرا؟
هیچ نظری ندارم چرا. اون شیرین ترین چیزه.
اون فقط دوید و یه بغل بزرگ به ما داد
و به ما گفت مامان و بابا.
تقریبا مثل اینکه سرنوشت بود.
رابطه اش با مایک چطوره؟
راستش رو بخوای، این یه نعمت خدادادیه،
چون، میدونی، اون داشت خیلی سختی میکشید
از وقتی که همه چی با بلانکا بهم خورد.
برای همین، من فقط سعی کردم عقب بمونم و بهشون فضا بدم تا با هم صمیمی بشن.
تو واقعا یه معجزه گری،
اینو میدونی، درسته؟
و ما در ابتدا اوقات خیلی سختی داشتیم.
واقعا؟ چطور مگه؟
جیدن خیلی سرد و گرم میشد.
یه دقیقه، مثل عسل شیرین بود،
و بعدش، داد و فریاد راه مینداخت
و اونقدر گریه میکرد تا بالا میاورد.
اون میگفت که من مامان واقعیش نیستم، یا منو نمیخواد.
اوه. این باید خیلی دردناک باشه.
من فقط نمیدونستم باید چیکار کنم.
یعنی، کی میخواد بره پیش مددکار اجتماعی و اعتراف کنه،
میدونی، “اوه، نمیدونم، شاید بچه جدید من از من خوشش نمیاد”؟
خب، کی اوضاع برای شما بهتر شد؟
اوم، فکر کنم بعد از چند ماه.
یعنی، البته تدریجی بود.
یادمه یه شبی گلوش چِرکی شده بود، و اون خیلی حالش بد بود.
میدونی، فقط یه ذره بی حال بود.
اون مثل اینکه ما یه جای امن باشیم رفت توی تختخواب ما.
فکر کنم اون موقع بود که فهمیدم که همه چی خوب میشه.
هی. ملاقات با دکتر جوگلکار چطور بود؟
نمیدونم. تمام راه خونه اینطوری بود.
میشه بیام تو؟
من خوشحال میشم که درباره روزت بشنوم.
زود باش، مرد کوچولو.
حالا بسته نشو.
تو خیلی خوب شدی توی حرف زدن درباره احساساتت.
دلیل اینکه باهات حرف نمیزنم اوتیسم نیست.
دلیل اینکه باهات حرف نمیزنم اینه که ازت عصبانیم.
تو گفتی دیشب پیشم میشینی،
ولی پیش ناتالیا موندی.
دروغ گفتی. من دروغ نگفتم.
من ناراحت و خسته بودم. تو هیچ وقت خسته نمیشی.
من همیشه خستم.
و دیشب، من یکم احساس ناراحتی میکردم.
چرا؟
فکر کنم من…
فکر کنم نگرانم که ناتالیا خیلی از من خوشش نیاد.
ولی تو گفتی که یه مدتی طول میکشه تا باهامون صمیمی بشه.
یه مدتی طول کشید تا منم با شما صمیمی بشم، درسته؟
آره، همینطوره.
و اون قطعا ارزش منتظر موندن رو داشت.
میدونی که تو یکی از آدمایی هستی که من دوست دارم باهاشون حرف بزنم، درسته؟
میدونم.
من همیشه خودمو خوشبخت میدونستم.
چند نفر تمام زندگیشون رو دنبال هدفشون میگردن؟
ولی من، میدونستم که برای این به این دنیا اومدم تا به بچه ها کمک کنم،
از وقتی که خودم بچه بودم.
بیشتر از هر چیزی، من میخوام یه دنیایی بسازم
که توش تمام بچه ها احساس امنیت کنن و خودشون باشن.
و این همون چیزیه که مرکز امن خواهد بود.
مرکز امن. امن… مرکز.
فضای امن.
فضای ما. خونه ما.
سلام مامان. مال ما– اوه، عزیزم.
باید تکونی بخوری و آماده بشی.
مردم زودتر از اونی که فکرشو کنی میرسن اینجا.
اون لباس خنده دار به نظر میرسه.
اوه، خب، این مال من بود وقتی کوچیک بودم.
پس، باید بفهمی.
ناتالیا، امروز برای من خیلی مهمه.
دوست دارم اگه همه سعی کنن خوشتیپ به نظر بیان.
فکر نمیکنی من خوشتیپ به نظر میام؟
منظورم این نبود.
اگه توی این راحتی، خب باشه.
چرا انقدر بدجنس شدی؟ من اومدم چون میخواستم کمک کنم.
من از کمکت استقبال میکنم. میتونی دستمال سفره ها رو تا کنی.
من میخوام سبزیجات رو خرد کنم.
نه. ناتالیا، اون چاقو رو بذار زمین.
نمیخوام به خودت آسیب بزنی. نمیزنم.
چاقو رو بنداز، لطفا.
اون یه چاقو برای بزرگتراست. حالا، بذارش زمین.
نه، تو نمیتونی به من بگی چیکار کنم. تو مامان واقعی من نیستی.
ولم کن.
ناتالیا، چاقو رو بذار زمین. نه، من میخوام سبزیجات رو خرد کنم.
همین الان اون چاقو رو بنداز. نه!
ناتالیا بندازش! تو مامان واقعی من نیستی.
تو نمیتونی به من بگی چیکار کنم!
ناتالیا، بندازش.
ناتالیا، الان بندازش!
هی، چه خبره؟
ناتالیا، چیه؟
عزیزم، چیه؟
مامان از دست من عصبانیه!
چ- چه خبره؟
من– اون– اون میخواست کمک کنه،
و اون میخواست سبزیجات رو خرد کنه
و من نمیذاشتم، و بازوش رو گرفتم.
صبر کن، تو بازوش رو گرفتی؟
مایکل، احساس میکردم میخواد بهم آسیب بزنه.
چی؟ من ترسیده بودم.
دارم بهت میگم، من ترسیده بودم.
کریستین، اون– اون فقط یه دختر کوچولوه.
چی منظورت– سلام؟
ما اولین نفریم که اومدیم اینجا؟ نه، نه، نه.
اینجا عالی به نظر میاد! مایکل، من آماده نیستم.
م- من الان برای این کار آماده نیستم.
هیچی آماده نیست. هیچی آماده نیست.
من برای این مکان اسمی ندارم.
هیچی پشت اینجا آماده نیست. خب، آروم باش.
تو از پسش برمیای.
باشه. خوبه.
باشه. تو از پسش برمیای.
مایکل…
من میتونم این کارو انجام بدم. آره، تو میتونی این کارو انجام بدی.
باشه. آره، تو هستی.
من خوبم. آره، تو هستی.
من این کارو میکنم، و تو باید بری اون بیرون
و مطمئن بشی همه چی خوبه.
مطمئن شو ناتالیا خوبه، باشه؟
من میخوام امروز همه چی به خوبی پیش بره، باشه؟
باشه، انجامش میدم، میبینم چیکار میتونم بکنم.
باشه، من بهت احتیاج دارم. باشه. تو–
تو خوبی، تو خوبی. باشه. باشه.
یکی اینجاست که ببینتت.
اوه، بزرگ نشو، ناتالیا.
خب، تو هم منو پس میدی؟
چی؟ نه!
عزیزم، نه، معلومه که نه.
ولی اون از من متنفره. اون– کی، کریستین؟
اون ازت متنفر نیست، نه.
اگه بخوام دقیق بگم، فکر کنم اون نگران اینه که تو ازش متنفر باشی.
اون فکر میکنه من ازش متنفرم؟
خب، نه بخاطر کارایی که تو کردی.
فقط اینکه، کریستین میخواد به تو نزدیک باشه.
و اگه چیزی باشه که کریستین ازش متنفر باشه،
اون نتونستن کمک کردن به آدماییه که براش مهم اند.
من ازش متنفر نیستم. میدونم عزیزم، میدونم.
ببین، بابای من،
پدربزرگ تو، فکر کنم، این بامزه است–
اون، آدم خیلی بدجنسی بود، مخصوصا با بچه هاش.
و وقتی با کریس آشنا شدم، من…
فکر نمیکردم لیاقت اینو داشته باشم که دوستم داشته باشن، چون واقعا بهش عادت نداشتم.
و برای همین، بعضی وقتا، من طوری رفتار میکردم
که، اوم، کارو براش سخت تر میکرد تا دوستم داشته باشه،
تا در صورتی که نظرش عوض شه و بفهمه که من آدم خوبی نیستم، آسیب نبینم.
و، و متوجه بشه که من آدم خوبی نیستم.
این معنی میده؟ نه واقعا.
باشه، متاسفم.
ببین، من، من– فقط میخوام بدونی
که توی این خانواده، ما بدون قید و شرط عشق میورزیم.
و این یعنی ما بخاطر چیزی که هستی دوستت داریم
مهم نیست چه اتفاقی بیفته.
حتی کریستین؟
اوه، عزیزم، مخصوصا کریستین.
خب، دقیقا داری چی میخونی، جیک؟
اوم، بیشتر فیزیک کوانتوم.
و این شامل چی میشه؟
خب، من خیلی روی سیستم های شبکه متقارن PT تمرکز کردم.
نگران نباش، منم هیچ ایده ای ندارم یعنی چی.
اوه، خوبه، تنها نیستم.
خب، من، من باید بگم، اگه کاری که با جیکوب کردی
نشونه ای از ابعاد اینه که این مکان میتونه داشته باشه،
فکر کنم تاثیر بسزایی خواهی گذاشت.
برای خیلی وقت، این رویای من بوده
تا مکانی رو بسازم که بچه های مبتلا به اوتیسم بتونن بیان و بازی کنن،
و هنر درست کنن، و فیلم تماشا کنن.
از همه مهم تر، مکانی که هیچکس سعی نکنه تغییرشون بده.
مکانی که بچه های ما آزاد باشن و خودشون باشن.
من تصمیم گرفتم اسم مرکز خودمون رو جیکوبز پِلیس بذارم،
چون توی بزرگ کردن جیکوب متوجه شدم
که چقدر برای همه بچه ها مهمه که یه پناهگاه امن داشته باشن.
مامان؟
مامان. برای یاد گرفتن، بازی کردن…
…برای خودشون بودن.
و حتی با اینکه اسمش جیکوبز پِلیسه،
امیدوارم همه احساس کنن که اینجا برای خودشونه.
مامان! ما یه اجتماعیم.
سلام، مامان.
عزیزم، چه کمکی ازم برمیاد؟ نه، بابا، من مامانو میخوام.
امیدوارم همه احساس خوشامدگویی داشته باشن…
بابا، بسه. بابا! …و برای همین ما درها رو باز گذاشتیم برای هر کسی–
مامان؟ بله.
زیپش خیلی سخته. باشه، باشه.
برای اون دسته از شما که با دختر جدید ما آشنا نشدید،
این ناتالیا گریسه.
من لباسمو درآوردم تا برم غذا بخورم چون نمیخواستم کثیف شه،
ولی الان نمیتونم دوباره بپوشمش.
باشه، عزیزم.
نه، مامان، مامان.
من بخاطر قبلش متاسفم.
منم متاسفم، عزیزم. اشکال نداره.
تو از من متنفر نیستی؟
نه، معلومه که نه.
من هیچوقت نمیتونم ازت متنفر باشم.
آخی.
♪ از توی سایه او صدا میزنه ♪
♪ و توی سایه راهی پیدا میکنه ♪
♪ راهی پیدا میکنه ♪
♪ اون دختر هر کس دیگه ای بوده ♪
♪ شاید یه روزی خودش باشه ♪
♪ دختر هر کس دیگه ای ♪
♪ شاید یه روزی خودش باشه ♪
♪ هی ♪
♪ و توی درگاه اونا میمونن ♪