‫خانم اولتیماتیا!
‫بزرگتر!
‫این طرف!
‫نمی‌تونم برم اونجا!
‫سریع بیا اینجا!
‫چچ!
‫می‌خواستم نابود کنم
‫تشنگی قدرت داشتم
‫که در پایان راه منتظر بود
‫خودت رو آزاد کن
‫تا آینده رو تغییر بدی
‫هیچ کس دیگه
‫جواب‌ها رو نداره
‫پس، من تنها هستم
‫تا راه خودم رو پیدا کنم
‫مدت‌هاست دارم می‌جنگم
‫در جستجوی
‫نه امید، نه معجزه
‫فقط معنای واقعی رو می‌خوام
‫بودن با تو
‫قسمت خدای رعد
‫من و اسنیک خیلی دوستیم.
‫اسنیک همیشه بهم کمک می‌کنه.
‫مثل وقتی که اون تیکه آهن قراضه ‫منو مسخره می‌کنه...
‫عجیبه.
‫چرا پادشاه بالدار ‫یهو ظاهر شد؟
‫چرا پادشاه بالدار قابل دیدنه؟
‫مثل وقتی که از استاد کریمسون ‫جدا شدم.
‫یه پیشنهاد دارم.
‫بریم برگردیم لسه.
‫می‌تونیم حرکات ‫لشکر اژدها رو ردیابی کنیم.
‫پادشاه اونجا خواهد بود ‫که خون جاریه.
‫اونا بوی استاد کریمسون رو میدن.
‫شاید اسنیک دم من باشه، ولی چطور اون ‫استاد کریمسون رو بهتر از من می‌شناسه؟
‫شاید اسنیک دم نیست...
‫با من عوض شو.
‫چطوری؟
‫فکر کردم مردی.
‫چطوری هنوز زنده‌ای؟
‫فل‌بگوت!
‫جادوی تاریکی.
‫فروپاشی دنیا.
‫اسنیک!
‫ببخشید.
‫چاره دیگه‌ای نداشتم جز اینکه ازش استفاده کنم.
‫چطور تونستی!
‫بالاخره فهمیدم
‫دشمن واقعی‌مون کیه!
‫کامویی!
‫از جد محافظت کن!
‫فقط تو موندی!
‫من برترم
‫هم در سرعت و هم در تکنیک!
‫ولی اون هنوزم با قدرتش ‫منو شکست میده.
‫مدتیه که با نهایت توان دارم می‌دوم.
‫چیه این استقامت بی‌پایانش؟
‫شکار اژدها...
‫من نمی‌تونم بمیرم. پس...
‫برق!
‫باید الان انجامش بدم.
‫مثل یه نابغه شمشیرزن بشم.
‫خیلی طول کشید،
‫ولی بالاخره به دست اومد!
‫هنرهای نبرد خدای رعد.
‫کامویی!
‫حتی از صد کیلومتر دورتر،
‫فهمیدم که داره میاد ‫تا منو نابود کنه.
‫منتظرش نبودم.
‫در عرض چند ثانیه رسیدم.
‫و منو نابود کرد.
‫می‌دونم چی می‌خوای بگی...
‫چی شده؟
‫شمشیرم باید سریع‌تر می‌بود.
‫اول من حمله کردم.
‫و هنوزم با یه شمشیر کندتر که ‫بعد از شمشیر من حرکت کرد، بریده شدم.
‫هشت بار!
‫ولی باز هم می‌پرسم.
‫تو کی هستی؟
‫من مرگم.
‫نه، در واقع، من پادشاه پنجه‌دارم. ‫گیلزا
‫اومدی تا به شاگردت احترام بذاری؟
‫منتظر این بودم!
‫تو از اون پسرایی هستی که ‫نمی‌میرن، هان؟
‫خب، من از اون دخترایی هستم ‫که همه رو نابود می‌کنه.
‫اجازه نمی‌دم این حرکت تیزهوشانه‌ی ‫آره، من بهتر شدم! از دستم در بره.
‫همچنین، نیومدم که ‫بهت احترام بذارم.
‫اومدم تا تیغ کسی که شاگردم رو ‫کشت رو امتحان کنم.
‫حالا که راضی‌ام، برمی‌گردم.
‫هرطوری که می‌خوای از پنجه استفاده کن.
‫پس می‌تونی فرآیند بریدن رو ‫دستکاری کنی!
‫اوه! سریع می‌فهمی.
‫کسانی که منو می‌برن حتماً توسط من بریده می‌شن.
‫پس، فرآیندش مهم نیست.
‫این دیگه چه معنی‌ای میده؟
‫کاری که داری می‌کنی ‫یه جور تقلب نیست؟
‫تقلب نیست.
‫همونطور که خورشید از شرق طلوع می‌کنه ‫و از غرب غروب می‌کنه،
‫من مطلقم.
‫می‌فهمی؟
‫امکانات این دنیا بسته‌ست.
‫ببخشید که گفتم تو فقط یه ‫پسر معمولی‌ای که نمی‌میره.
‫ببخشید بابت اون حرف.
‫تو پسری هستی که نابغه‌ای با جراته.
‫پس، به عنوان دختری که راهنمای دیگرانه، ‫یکم دخالت می‌کنم و یه نکته بهت میگم.
‫اگه می‌خوای منو شکست بدی، خودتو تقویت کن.
‫تو از استعداد لبریزی.
‫ولی چون تواناییشو داری، ‫احساس می‌کنی به بن‌بست رسیدی.
‫با حریف‌هایی که قدرتشون ‫کاملا با تو فرق داره مبارزه کن،
‫ازشون یاد بگیر، ‫و یه نابغه مثل چاقو شو.
‫کجا جای خوبی برای پیدا کردن ‫اون حریف‌هاست؟
‫نمیشه سریع‌تر باشه ‫اگه همینطور به تو چالش بندازم؟
‫لبخند همیشگیت بهم میگه ‫که دنیا یکم ناامیدت کرده.
‫بعد از نابود کردن بخشی از قوی‌ترین نیروی ‫نظامی دنیا،
‫احساس کردی که هدفت دست‌یافتنیه.
‫ولی فاصله بین من و تو رو ‫چی فکر می‌کنی؟
‫خیلی خوشحالم!
‫هیجان‌زده‌ای که حریفایی هستن که ‫حتی اگه بخوام هم نمی‌تونم بکشم؟
‫این دنیا هنوز پر از لذت‌هایی برای لذت بردنه.
‫آماده شو.
‫بزن بریم، بزنم!
‫لعنت بهت...
‫خیلی نزدیک بودم!
‫خطر.
‫سلول‌ها دارن می‌میرن.
‫اتصال داره قطع میشه.
‫مرگ.
‫باید غذا بخورم.
‫بوی اژدها شناسایی شد.
‫باید فوراً برم اونجا.
‫غذا بخور!
‫لجن!
‫بیا اینجا!
‫زود باش! و اونم بیار!
‫سرعتی که برق رو پشت سر می‌ذاره.
‫قدرت یه شمشیر شیطانی.
‫و قدرت جادویی بی‌نهایت!
‫منتظرت گذاشتم، گیلزا!
‫می‌کشمت
‫و بعدش خدای اژدها رو می‌کشم!
‫شکار اژدها...
‫فلاش!
‫گیل خدای اژدها؟
‫شمشیر نقره‌ای!
‫فرم رو دوباره بساز!
‫فرصت بهت نمی‌دم!
‫اینجا می‌میری!
‫دو سال از وقتی که به پایگاه جبهه هفدهم ‫فرستاده شدم گذشته بود.
‫همه کارولای‌هایی که از من بزرگتر بودن ‫وظایفشون رو تموم کرده بودن.
‫این منو به قدیمی‌ترین کارولا در پایگاه تبدیل کرد.
‫ما قراره این مرد رو درمان کنیم.
‫شخصی که همین الان داشتم درمانش می‌کردم ‫چند لحظه تا مرگ فاصله داره.
‫موضوع کسی که داشتی درمانش می‌کردی ‫یه موضوع درجه چهار بود.
‫ولی این مرد یه ‫موضوع درجه دو خداست.
‫می‌فهمی؟
‫مثل همیشه، من داشتم به عنوان کارولا کار می‌کردم.
‫مثل بقیه، ‫همیشه قابل جایگزینی.
‫یه سوال دارم.
‫اون صدای گوش‌خراش الان چی بود؟
‫طبقه بالای ساختمان‌های جنوب شرقی ویرانه.
‫آیا کسی هست که دلیلش رو بدونه؟
‫باید متوجه می‌شدم...
‫هنوز بی‌پرواییه که دخالت کنم
‫بین یک اژدهای برتر ‫و یک بلای اژدها.
‫یه بچه؟
‫یه جنگجوی دیوونه به هر دو اژدها ‫و کلیسا حمله کرد.
‫چه هیجانی بود!
‫زندگی بدون چنین سرگرمی‌هایی ‫ارزش زندگی کردن نداره!
‫خودشو به عنوان جانور رعد معرفی کرد.
‫ها؟
‫داری به کی نگاه می‌کنی؟
‫چ!
‫کجا فرود اومدم؟ یه تپه مورچه؟
‫شانس آوردی له نشدی، خانم مورچه.
‫در واقع، فکر کنم شما عجیب غریبا ‫شانس رو اینطور نمی‌بینید.
‫م-مورچه؟
‫همین رو گفتم!
‫مهم نیست چندتاتون بمیرید، ‫همیشه یه جایگزین هست.
‫همتون شبیه همید ‫و هیچ حسی از خودتون ندارید.
‫از کل کلیسا، ‫شما عجیب غریبا رو واقعا متنفرم.
‫فقط نگاه کردن به صورتت حالم رو بهم می‌زنه.
‫پس فقط ازم دور شو!
‫ببخشید!
‫اون من اونجا هنوز نفس می‌کشه.
‫نمیتونم حداقل اون رو درمان کنم-
‫نمیشه.
‫نگفتم برو گمشو؟
‫حرفم رو پس نمی‌گیرم ‫فقط برای نجات یه حشره بدبخت.
‫من... زخم‌های تو رو هم درمان می‌کنم.
‫پس بذار اون رو درمان-
‫مادرم وقتی که منو به دنیا آورد ‫با برق کشته شد.
‫همه بقیه مخالف بودن.
‫می‌گفتن که یه هیولا به دنیا میاره ‫و نباید به دنیا بیاردش.
‫ولی به دنیا آوردش.
‫لعنت به اون حرفا!
‫مشکلت چیه،
‫که به من بدهی میدی
‫که هیچوقت نمیتونم پس بدم!
‫چی؟ چرا ناراحته؟
‫من نمی‌فهمم.
‫به همین دلیل تصمیم گرفتم تا زنده‌ام به ‫هیچکس بدهکار نباشم!
‫با قدرت خودم زندگی کنم ‫و به کسی تکیه نکنم!
‫و اگه نتونم، می‌میرم!
‫الان متوجه شدی؟
‫بهتره فهمیده باشی!
‫این آخرین هشدار منه.
‫گمشو!
‫ترسیدم، خیلی ترسیدم!
‫نمی‌خوام بمیرم!
‫نمی‌خوام-
‫چرا؟
‫چرا نمی‌خوام بمیرم؟
‫نمیدونم چرا اینطوریه؟
‫با اینکه هیچکس نیست که ‫برای مرگم عزاداری کنه...
‫وقتی ترس سراغم اومد،
‫یه حس دیگه از درونم ‫جوشید و بالا اومد.
‫مهم نیست چند نفر از شما بمیرید، ‫همیشه یه جایگزین هست.
‫همتون شبیه همید ‫و هیچ هویتی ندارید.
‫من اینو میدونم. نیازی نبود بگه.
‫ما طوری ساخته شدیم که همینطوری باشیم.
‫خوبه که له نشدی، خانم مورچه.
‫در واقع، فکر کنم شما عجیب‌غریبا ‫فکر نمی‌کنید این خوش شانسیه.
‫یه مورچه؟
‫بله، حتی شباهتش هم می‌بینم.
‫اما...
‫وقتی به عقب نگاه می‌کنم، این اولین باره
‫که کاملاً توسط یه آدم دیگه پس زده شدم.
‫با اینکه من قابل جایگزینی‌ام، ‫هنوز یه قدیس هستم که مورد احترامه.
‫برای اولین بار تو زندگیم، ‫احساس خشم کردم.
‫این باعث شد همه چیزهایی که از تولد
‫تو وجودم جمع شده بود، بیرون بیاد و من فقط...
‫چرا برگشتی، خانم؟
‫خسته شدم.
‫ها؟
‫این یکی رو نجات بده، اون یکی رو نجات بده...
‫تمومی نداره.
‫کی تصمیم گرفت چی ارزش داره و چی نداره؟
‫من از کجا باید بدونم؟
‫خدای تو تصمیم نمی‌گیره؟ وایسا!
‫نمی‌ایستم!
‫تو منو مورچه خطاب کردی، نه؟
‫اما کی تصمیم گرفت که مورچه‌ها ‫اراده‌ای ندارن؟
‫چرا اینطوری به دلخواه تصمیم
‫پس بمیر، خنگ!
‫زمان، به من گوش کن...
‫دلخواه تصمیم گرفته شده؟
‫چی؟
‫بعد از مرگم جایگزین می‌شم.
‫اگه نتونم اینو تغییر بدم،
‫حداقل می‌خوام انتخاب کنم ‫که کی رو نجات بدم!
‫اگه نمی‌خوای درگیر این بشی، کنار برو!
‫زمان، به من گوش کن!
‫چی-؟
‫اون روز...
‫یه روزی...
‫نذری که با اراده‌ی خودت کردی ‫نور من شد.
‫حتی اگه اون نذر هیچوقت محقق نشه...
‫بازم من...
‫کامویی!
‫دخالت نکن!
‫بیا.
‫حرکت ضد سلطنتی‌ام رو بهت نشون میدم.
‫با اینکه می‌دونم پنهان کردن خود واقعیم ‫زیر بال‌هام بی‌فایده‌ست
‫حتی اگه گرمایی که بدنم رو می‌سوزونه ‫باعث شه بخوام رها کنم
‫نفسی که پوستم رو نوازش می‌کنه
‫آه، اگه فقط می‌تونستم همینطوری ادامه بدم، ‫یه جای گرم پیدا می‌کردم
‫هنوز خیلی نرم برای لمس کردن