‫چیزه، میشه یه چیز بگم؟
‫چطوره یکم فاصلۀ بینتونو بیشتر کنین؟
‫یعنی چطوری؟
‫مثلاً این شکلی.
‫اگه تمرکز حریف رو شمشیرتون باشه،
‫نزدیک بشین نمیفهمن.
‫راست میگین.
‫چیز ساده‌ایه.
‫ولی یه نیم قدمم می‌تونه فرق برد یا باخت بشه.
‫چیزی نبود که لازم باشه همه بشنون.
‫امروز تا همینجا کافیه.
‫خسته نباشید.
‫خسته نباشید!
‫بریل-دونو، بابت آموزه‌هاتون متشکرم.
‫بفرمایید.
‫مرسی.
‫دستت درد نکنه.
‫اینکه همه انقدر به حرفام گوش میدن
‫شاید بخاطر اون رویارویی اولم با هنبلیتز باشه.
‫ترسناک بود.
‫سنسه!
‫بعد از ظهر بیکارین؟
‫ها؟ آره بیکارم.
‫باشه، پس بریم پایتختو نشونتون بدم.
‫سنسه زیاد از این اطراف چیزی نمیدونی، مگه نه؟
‫حالا که حرفش شد، فقط میرم خونه میام اینجا.
‫چه حیف.
‫بالترین جاهای دیدنی زیادی داره.
‫بسپریدش به من!
‫پس مشتاقم.
‫حله!
‫پس من برم حاضر شم.
‫یک هفتست که مربی شدم.
‫فککنم خوب توش جا افتادم.
‫پیرمرد دهاتی مات یه جادوگر میشه.
‫برنامۀ شوالیه‌ها برای این ‫دوره طبق مستندات تایید شده.
‫خیلی ممنون.
‫لطفاً بودجتون رو به دفتر حسابداری گزارش کنید.
‫حتماً انجام میشه.
‫فرمانده.
‫مربی اختصاصی‌ای که آوردید طبق انتظارات بوده؟
‫همچی خوبه. ازشون فراتر رفته.
‫اگه می‌خوای تو شمشیرزنی استاد شی، نباید فرمانده شی.
‫وقت زیادی هدر میره.
‫ولی...
‫نمیتونستم همینجوری سنسه رو اونجا رها کنم.
‫ما تازه اسباب‌کشی کردیم شهر کناری
‫و تعریف این دوجو رو شنیدیم.
‫گفتیم دیگه کم کم وقتشه یاد بگیره از خودش دفاع کنه.
‫درسته.
‫برخلاف شهر، شوالیه‌ها زیاد به این منطقه سرک نمیکشن،
‫پس خوبه که بتونی از خودت دفاع کنی.
‫آلوشیا، سلام کن.
‫از آشناییتون خوشوقتم.
‫من بریل گاردننتم.
‫خوشوقتم آلوشیا.
‫بار اولی که همو دیدیم، فهمیدم
‫آدم مهربونی به نظر میاد.
‫با ضربه‌های تمرینی شروع کردیم.
‫خیلی دقیق چیزارو توضیح میداد.
‫بهمون تمرین داد تا حرکت کردنمون بهتر شه.
‫تا حالا همچین چیزی تجربه نکرده بودم.
‫همش جدید بود.
‫یک سال و نیم اول،
‫فقط رو همین دوتا چیز بعلاوۀ تمرین کاتای ساده تمرکز کردیم.
‫ولی هیچوقت خسته نشدم.
‫می‌تونستم قوی شدنمو ببینم.
‫و شمشیر به مرور تو دستام سبک‌تر میشد.
‫ولی مهمتر از همه، سنسه تشویقم میکرد،
‫حتی برای کوچکترین چیزا.
‫این خوشحالم می‌کرد.
‫چرا راندرید-سان کاری نمیکنه؟
‫چطوره یکم رو حملات کار کنیم؟
‫باشه!
‫وایسا ببینم...
‫هیچ جا رو نمیشه زد.
‫چرا؟
‫حالا!
‫ممنونم ازت.
‫خیلی ممنون!
‫حس شیشمت خوبه آلوشیا.
‫جای حملۀ الکی بهترین موقع حرکت کردی.
‫حالا می‌فهمم.
‫ولی منِ اون موقع...
‫فکر میکردم تمام استادای شمشیرزنی
‫می‌تونن کارایی که اون میکنه رو بکنن.
‫میریم یه دوجوی دیگه تمرین کنیم، استفاده ببرید.
‫مبارزات نمایشین ولی گردن به بالا ممنوع.
‫مراقب باشید آسیب نبینید.
‫بله!
‫ممنون که امروز وقت گذاشتید.
‫یک امتیاز!
‫بعدی تویی آلوشیا.
‫بله.
‫شروع کنید.
‫ها؟
‫همجاشو میشه زد...
‫آخه توی...
‫یک امتیاز!
‫راحت بردم.
‫مبارزه جلوی یه سبک دیگه درس خوبی بودا.
‫سنسه، یعنی دوجوی ما خیلی قوی‌تره؟
‫نه، اصلاً.
‫ولی همه بردیم.
‫شما هم تو مبارزۀ دوستانه با استاد اونا برنده شدین.
‫فقط سبکمون جلوی سبکشون خوب جواب داد.
‫نمیشه راحت گفت کی قوی‌تره.
‫می‌خوام رو چیزی که بدست آوردید تمرکز کنید، نه برد و باخت.
‫بله.
‫چیزی جا گذاشتی؟
‫میرم میگیرمش.
‫دنبال این میگردی؟
‫برو بگیرش.
‫اون مبارزه‌ها نمایشی بودن، فکر نکن بردی!
‫تو هم می‌تونی مارو بزنی.
‫امکان نداره تو یه مبارزۀ واقعی به یه دهاتی ببازیم.
‫نه ممنون.
‫اگه نمی‌خوای هم مشکلی نیست.
‫فقط یه خرده استخون میشکنیم.
‫مشکلی نیست دیگه؟
‫آخ آخ...
‫سنسه!
‫برو کنار!
‫سر راهمون نباش پیرمرد!
‫واقعاً دلم نمی‌خواد از شمشیرزنی اینجوری استفاده کنید.
‫آخه عوضی!
‫کافیه!
‫استاد...
‫یه صدا شنیدم اومدم ببینم چیه. اینجا چه خبره؟!
‫ولی اونا دستمون انداختن...
‫نمی‌فهمی احمق؟!
‫هیچوقت حریفش نمیشید، هرچندتام که باشید!
‫شاگرداش از شما بهتر بودن، همین و تمام!
‫نه بابا...
‫توی سن بلوغن و این حرفا، اصلاً...
‫من مسئولیت کامل رفتار نادرست شاگردامو گردن می‌گیرم.
‫خواهش میکنم منو ببخشید.
‫نه اصلاً این چه کاریه.
‫یه احساس بدی اومد سراغم.
‫خوب شد اومدم.
‫ولی آسیب دیدی سنسه.
‫اونقدرا بد نیست.
‫ولی...
‫تقصیر منه...
‫تو کار اشتباهی نکردی آلوشیا.
‫از اول باید باهات میومدم.
‫ببخشید که حواس پرتی کردم و ‫تو موقعیت ترسناکی قرارت دادم.
‫ولی از اینکه آسیب ندیدی
‫واقعاً خوشحالم.
‫ببخشید. پس واقعاً ترسیدی آره؟
‫واقعاً شرمنده.
‫تا گاری بعدی فرصت هست. می‌خوای یه چیزی بخوریم؟
‫همرو فرستادم خونه، پس به کسی نگو.
‫نه.
‫ها؟ گشنت نیست؟
‫پس چی...
‫از ترس به گریه نیفتادم
‫از ناراحتی هم به گریه نیفتادم.
‫وقتی دلت پر از احساساته نمیشه جلوی اشک‌ها رو گرفت،
‫اینو اونجا یاد گرفتم.
‫تونستم.
‫آره. آفرین.
‫دیگه به اندازۀ کافی قوی شدی.
‫نه سنسه! من هنوز...
‫دیگه چیزی نمونده بهت یاد بدم.
‫امیدوارم درک کنی.
‫سنسه انقدر متواضعه که واقعاً به چیزی که میگه باور داره.
‫من هنوز حتی به گرد پای سنسه هم نمیرسم.
‫بسیار خوب. تصمیمتونو می‌پذیرم.
‫نمی‌خواستم برم.
‫ولی نمی‌خواستم برای سنسه زحمت تراشی کنم.
‫بعد ترک لانه،
‫می‌خواستم نشون بدم که مهارت سنسه ‫تو شمشیر از هر کسی بهتره.
‫وقتی تو آزمون ورودی شوالیه‌ها شرکت کردم،
‫شکی که همیشه داشتم به یقین تبدیل شد.
‫نه فقط شرکت کننده‌ها، بلکه ناظران شوالیه‌ها هم ‫تو سرعت به پای سنسه نمی‌رسیدن.
‫با نمرات بالا وارد شدم و یقینم فقط بیشتر میشد.
‫تیزبینی و سرعت واکنش‌دهی سنسه خیلی بالاست.
‫هدفم مشخص شد.
‫نمی‌تونستم سنسه رو همونجوری رها کنم.
‫به درجۀ فرماندهی شوالیه‌ها رسیدم ‫و موفقیت‌های بیشتری کسب کردم.
‫وقتی به جایی رسیدم که میتونستم مربی استخدام کنم،
‫ده سال از رفتنم از دوجو گذشته بود.
‫ولی سنسه سنسه موند.
‫نه، مهارتاش حتی از چیزی که یادمه بهتر شدن.
‫ولی سنسه لیاقت یه جا درخور خودش داره،
‫و منم میخواستم این جایگاهو فراهم کنم.
‫فرمانده، خسته نباشی.
‫تمرین امروز چطور پیش رفت؟
‫توانایی‌ها و عمق دانش و درک ‫بریل-دونو یکسره منو متحیر میکنه.
‫الآن داشتم آموزه‌هاشو مرور میکردم.
‫خوبه.
‫پس سنسه دیگه امروز رفت؟
‫کورونی گفت می‌خواد پایتختو نشونش بده.
‫پس بذارید پایتختو نشونتون بدم.
‫بسپریدش به من!
‫پس مشتاقم.
‫با بریل-دونو دوتایی رفتن.
‫گردش تو شهر با سنسه... منم می‌خواستم.
‫ولی اینجوری یه قرار عاشقانه میشد، شوخی بردار نیست.
‫چیزی گفتی؟
‫نه هیچی.
‫چقدر مغازه هست.
‫با روستای من که جز یه مغازه و رستوران چیزی نداره ‫زمین تا آسمون فرق داره.
‫واقعاً منطقۀ غربی برای چرخ زدن تو شهر از همه بهتره.
‫منطقۀ شمالی بیشترین جاهای گردشگری رو نداشت؟
‫مثل قصر و کلیسا.
‫فقط مسافرای دهاتی از دیدن اونا خوشحال میشن.
‫آره.
‫منم یکی از اون پیرای دهاتیم دیگه.
‫بریل سنسه تویی؟
‫آره خودتی. خیلی وقته ندیدمت.
‫- کیه؟ ‫- فیس-چان!
‫خوشحالم میبینمت!
‫کورونی، میشناسیش؟
‫سنسه، یعنی یادت نمیاد؟
‫بریل-سنسه خیلی بدی. ناراحت شدم، اهه اهه.
‫ا... اره، حالا که گفتی...
‫این چطور؟ اکلیلیه مثلاً.
‫یه شمشیر خداحافظی...
‫پس یعنی همچیزو تو دوجوی من یاد گرفته...
‫فیس...
‫فیسل تویی؟!
‫درسته. ولی دیر گفتی. ناراحتم.
‫اینو به همۀ شاگردای قدیمیم میگم، ولی خیلی تغییر کردی!
‫پنج سال گذشته. منم رشد کردم.
‫آها آره، دو سال آخر با کورونی تمرین کردی، مگه نه؟
‫فیس-چان محشره!
‫الآن چشم چراغ یگان جادوئه!
‫ها؟ یگان جادو؟
‫ولی دوجوی شمشیرزنی بود...
‫فیس-چان، اومدی خرید؟
‫آره. دنبال یه سری اکسسوری جادوییم.
‫اکسسوری جادویی؟
‫با این حتی یه مبتدی هم میتونه جادو استفاده کنه.
‫ولی گرونن.
‫بدون اونا هم میتونم.
‫پس واقعاً یه جادوگری فیسل.
‫خیلی تلاش کردم.
‫افراد خیلی کمی جادوگر میشن.
‫بنظرم از چیزی که میگه سخت‌تر بود.
‫اینکه روزای شمشیرزنیش به پایان رسیده ناراحت کنندست،
‫ولی واقعاً بهش افتخار میکنم.
‫کیفمو برد!
‫من به حسابش میرسم. لازم نیست کاری بکنی سنسه.
‫آخ آخ...
‫خب، آروم باش و کاری نکن.
‫من با شوالیه‌هام.
‫لعنت بهش!
‫سریعه. دستگیر کردنم بلده.
‫سرکوب جرم و جنایت بخشی از کار ماست.
‫همکاری خوبی بود. جادوی یختم چه خفن بود.
‫جادوی شمشیر. جادو رو می‌دم به شمشیر و پرتاب میکنم.
‫از مهارتای شمشیرزنیت استفاده می‌برم سنسه.
‫شمشیرزنی اینجوری هم بکار میاد...
‫هوم. ممنون.
‫من باید تشکر کنم.
‫نه، من باید بکنم.
‫چه سحرخیز.
‫آره، یهویی بیدار شدم.
‫بفرمایید ازینا.
‫ممنون.
‫هیچی مثل یه چرخ زنی سر صبحی نمیشه.
‫نمیتونم تا ابد یه پیر دهاتی بمونم.
‫باید راهو یاد بگیرم.
‫آهای تو.
‫وقت دارم.
‫شاید برم ناحیۀ تجاری منطقۀ غربی.
‫آهای تو. صبر کن.
‫به کورونی و فیسل قول یه روز ناهار دادم.
‫یه جای خوب گیر بیارم...
‫به من بی‌اعتنایی نکن!
‫چ... چی؟! من؟!
‫اا... گم شدی خانم کوچولو؟
‫به کی میگی خانم کوچولو؟
‫باورم نمیشه! ‫تو بریل گاردننتی، آره؟
‫خودمم.
‫پس نقش عضو یگان جادو رو بازی میکنی؟
‫بچه‌های این شهر بازیگوشیای عجیب غریب میکنن...
‫لوسی-چان، خونتون کجاست؟
‫چان چان نکن!
‫بازیگوشی هم نمیکنم!
‫اه... باشه، این چطوره؟
‫واقعاً عضو یگان جادویی؟
‫پس قانع شدی، خوبه.
‫چرخ زدن با یکی دیگه بیشتر خوش می‌گذره، مگه نه؟
‫از فیس شنیدم
‫که استاد شمشیرزنی قدیمیش تو بالترینه.
‫عه، فیسلو میگی؟ بعد قرنی دیدمش.
‫وقتی بهم گفت دیدتت خیلی پرذوق بنظر میومد.
‫حتماً خوشحال شده.
‫اگه اینطوره منم خوشحال شدم.
‫جادوی شمشیر فیس استثنائیه.
‫تو جادو استعداد داره، ولی مهارتش با شمشیر هم فوق العادست.
‫بنظر استاد خوبی داشته.
‫نه، همش تلاش خودش بوده.
‫من فقط چیزای ابتداییو یادش دادم.
‫می‌خوای شمشیرزنی یادت بدم؟
‫باهام مثل بچه‌ها رفتار نکن. من ازت خیلی بزرگترم!
‫قبول، ولی با این ریخت و قیافه...
‫خب، اینجا باید خوب باشه.
‫یه جای خالی همچین جایی؟
‫اینجا قبلاً یه ساختمون بود.
‫شهر نوسازی میشه... پایتخته دیگه...
‫می‌دونی، من عاشق جادو ام.
‫هر روز رو صرف بهتر شدن و مطالعه میکنم.
‫میدونم چی میگی. منم هر روز با شمشیر تمرین میکنم.
‫می‌خوام ببینم چقدر بهتر شدم. ‫و می‌خوام چیزایی که مطالعه کردمو امتحان کنم.
‫یه شمشیرزن به این چیزا فکر میکنه؟
‫آره. اینکه ببینی چقدر بهتر شدی مهمه.
‫می‌خوام امتحان کنم.
‫جلوی یه حریف قوی.
‫آره، عکس العملت سریعه.
‫بنظر نمیاد شوخی داشته باشه.
‫راه رفتن و خوردن لذت بخشه.
‫ولی خوردن موقع گردش باعث زیاده روی میشه،
‫بعد وقتی سی سالو رد کنی اضافه وزن میاری.
‫خیلی سخته.