گابی همیشه سر کتابم بهم گیر میده.
این واضخ‌ترین و خلاصه‌ترین کتابیه که تا حالا نوشته شده
درباره‌ی درمان شناختی-رفتاری مدرن.
خوبه. کی اینو نوشته؟
هیچ‌کس، فقط گفتم بهت بگم.
چطوری؟
لعنتی.
اینجاییم. میدونی، من خوبم. خوبم.
تو یه درمانگر خوبی.
تو قبلاً میدونی چی میخوام بگم.
شلوارتو خیس نکن.
گفتم خوب. نه عالی.
میدونم. ولی فکر میکنم منظورت عالی بود.
شاید.
ببین، بچه، هیچ‌وقت خودتو نمی‌بخشی که به‌عنوان یه پدر خراب کردی
تا وقتی که روحتو برای آلیس باز نکنی.
شاید هنوزم مقصرت بدونه.
ولی این عمل افشاست که شفابخشه.
اینطوری اعتراف کار میکنه.
مهم نیست که پدر مک‌دیل چی میگه.
مهم اینه که تو اعتراف کنی چیکار کردی و چرا اشتباه بود.
میدونی، نمیخوام آلیس فکر کنه که من دارم عذاب می‌کشم و تقصیر اونه.
این اتفاق نمی‌افته.
باشه.
چی شده، مرد؟ همین؟
فعلاً.
هی، قرار بود واسم یه آب‌نبات و یه کلاه جدید بیاری.
آره، روی میزت هستن، پال.
هی. میدونم فکر میکنی این بامزه‌س، ولی من عاشقشم.
لعنتی.
خوبه، عزیزم.
آره، رو بازیت تمرکز کن. بیا.
الان یه بزرگ میاد.
- آره، عزیزم. - گرفتمش.
- خوبی، عزیزم؟ - بازی خوبی بود.
ولی فقط سه-صفره.
ولی میتونم بگم که به اندازه کافی خوب نیستی که بازی جذاب بشه.
علاوه بر این، بچه‌هامون اومدن برای جشن شکرگزاری و کلی کار داریم.
باید مایع آتش‌زا بخریم تا بعد از رفتنشون اون ملحفه‌ها رو بسوزونیم؟
هیچ‌وقت از این کار دست برنمیدارن، نه؟
نه.
- دارین برای بچه آماده میشین؟ - عجله‌ای نیست. چهار ماه وقت داریم.
- هنوز شروع به آماده‌سازی نکردین؟ - وای.
شما دوتا مواد زدین؟
- راستش، یه کم. - می‌خوای یه آب‌نبات بدم بهت؟
شما دوتا کار میکنین.
اگه سریع پرستار بچه پیدا نکنین،
والدینتون باید بیان کمک.
وقتی ما اولین بچه‌مونو داشتیم،
مامانم اومد، جفت لیزو انداخت دور و از اون موقع با هم حرف نزدن.
- تنها دلیلش این نبود. - نه به والدین.
جفت رو نگه میداری؟
- اوه، آره. - نگرانش نباش.
خب، حالا دیگه نمیتونم به چیز دیگه‌ای فکر کنم.
باشه، آروم باش. کمک میکنم پرستار بچه پیدا کنیم.
تو بهترینی. بگو کیو پیدا میکنی.
خودت میای، خنگ.
باشه. یه بازی دیگه برای رفع استرس. بیایید شرکا رو عوض کنیم.
کم‌دردسر بر علیه پر‌دردسر.
بزن بریم، دیزل.
نگاه کن. میدونه کی کیه.
اون دیزل توی شکم. بزن بریم.
آره، مامان. میدونم هنوز عصبانی هستی.
حق داری.
منم حق دارم.
- خوبه، پس موافقیم. - آره، موافقیم.
پس لطفاً میای برای جشن شکرگزاری؟
میتونی دوباره از جمعه سیاه ازم عصبانی بشی،
هرچند فکر میکنم اون روز باید خانواده‌های سیاه با هم جمع بشن.
چرا ساکتی؟ نیکی پیشته؟
- دهنتو ببند. - چقدر بی‌ادبه.
گوش کن، عوضی، دماغتو از کارای خانوادگیمون بیرون نگه‌دار،
وگرنه میام سراغت مثل تونی سوپرانو.
جرأت داری امتحان کن. جرأت داری.
امتحان میکنم.
میشه آیدی ونموتو بدی برای وقتی که شنبه شب بیشتر موندی؟
- همه چی حله. من دارم. - مرسی.
باشه، پس، مامان، میتونم بیام دنبالت.
ببخشید، گابی. ببخشید. این...
الان خیلی سخته، عزیزم. خیلی سخته.
نمیاد.
چی؟ بهش گفتی که دریک میاد؟
مامانت نمی‌خواد ببینتش؟
باشه، دریکم نمیاد. اونم خراب کردم.
نگرفتی نگاه خفه‌شو منو؟
گرفتم، لیز. ولی در دفاع از خودم، همیشه اون نگاهو داری.
مطمئن نیستم نگاه دیگه‌ای داشته باشی.
این یکی هست.
بیا اینجا.
میخوای سرتو توی بزرگای مخفیم بذاری؟
لیز، بی‌خیال، دختر. حداکثر مید باشن.
باید ببینیشون.
یه میلیون بار دیدمشون، میدونی که.
میدونم، ولی دراز کشیده بودم.
- اوه، بیخیال. - میدونم، عزیزم.
- عاشق اینم که دستامون به هم بخوره. - منم همینطور.
ببین، نمیدونم چی شده پس شروع میکنم به حرف زدن.
اینم منوی جشن شکرگذاریتون.
بوقلمون، ژامبون، مک‌ان‌چیز، سبزیجات و سس درست میکنم.
ای ول. خیلی باحالی که برای گبس غذا درست کردی.
نه اونقدرها. این یارو داره کلی پول ازم می‌گیره.
- قانونش همینه.- ولی قراره به من یاد بده چی بگم
تا وانمود کنم که خودم درستش کردم.
مثلاً بگم خودم ژامبون رو استخون گرفتم.
- نه.- خوک استخون داره، شون.
باشه، من باید برم. می‌خوای تو هم دستا رو لمس کنی؟
- آره، چرا که نه؟- عالیه.
تقلیدکارها.
امیدوار بودم حالا که آلیس تقریباً با تو زندگی می‌کنه،
بتونم سلام کنم، ولی انگار اینجا نیست.
من اینجام.
باشه، فکر نمی‌کردم بدونی من اینجام.
- می‌دونستم.- عالیه.
- سخته.- دوست ندارم اینو ببینم.
خدافظ.
چه خبر، داش؟
هی. یه لطفی می‌خوام ازت.
فقط به آلیس بگو هر وقت آماده حرف زدن بود، من اینجام، باشه؟
جوری بگو که معمولی باشه. چند تا اصطلاح اضافه کن.
می‌دونی، مثلاً بگو "داداش".
"داداش" که باحال نیست.
- خودت یه چیزی بگو که بهت بخوره.- باشه.
واقعاً براش مهمی، نه؟
آره، این کار منه.
پدر و مادرم حتی برای شکرگزاری اینجا نیستن.
مامانم هفته رو تو مورونگو می‌گذرونه.
بابام هم تو مورونگوئه ولی قانونی، اجازه نداره به ۱۰۰ فوتی مامان نزدیک بشه
پس وقتی مامان داره قمار می‌کنه، بابا تو استخریه.
- و وقتی مامان تو استخریه... خودت فهمیدی.- آره.
خوشحال شدم دیدمت، سامر.
خدافظ، داش.
آره، خبر داروها خوب نیست،
ولی دارم هضمش می‌کنم.
و وقتی می‌گی "هضمش می‌کنی" یعنی نمی‌خوای دربارش حرف بزنی
یا بگی چه احساسی داری؟
بله.
هی، به مگ بگو موهای جدیدش رو تو اینستاگرام دیدم.
خیلی خوشگل شده.
جولی می‌خواد بدونی که داره تو رو تعقیب می‌کنه.
اشکالی نداره. خوشگله.
می‌دونی چیه، خوشحالم که اونجاست، چون دلیل تماس من، بابا...
خیلی هیجان زده بودیم که شماها برای شکرگزاری بیاین اینجا ولی...
تیم لاکروس میسون... امروز بردن.
که خیلی عجیبه چون اونا خیلی افتضاحن و حالا باید...
باید آخر هفته رو تو یه تورنمنت تو مین بگذرونیم.
چی میشه اگه به جای اینکه برای شکرگزاری بیایم،
ما... چند هفته دیگه بیایم ببینیمتون؟
بابا، خیلی احساس بدی دارم، من--
احساس بدی نداشته باش. اشکالی نداره.
ناامید شدم.
ولی من خوب میشم.
- دوستت دارم.- منم دوستت دارم، عزیزم.
لازم نیست بریم کانکتیکات.
می‌تونیم همین جا بمونیم و هیچی کار خاصی نکنیم. بهترین شکرگزاری عمرمون.
هنوز پشت خطی، بابا.
اشتباه از من بود.
آره. آره، اشتباه از تو بود.
\an8هفته پیش، احساس می‌کنم واردش شدیم،
\an8ولی این هفته، واقعا می‌خوایم واردش بشیم، باشه؟
\an8- چون خیلی کافئین خوردم.- آره، باشه.
\an8هی، ادامه بده. یه لحظه صبر کن.
\an8هی، پاول. شنیدم که تو شهر موندی.
\an8اگه خواستی برای شکرگزاری بیای، بهم خبر بده.
\an8نه. و اگه به جولی بگی که دعوتمون کردی، می‌کشمت.
\an8اوه، بسه دیگه، مرد. نه یه گفتگوی دیگه.
\an8چی، می‌خوای با دخترت چرخ بزنی؟
\an8- کار بهتری نداری.- اوه، لعنتی.
\an8آره.
\an8هی. همه چی خوبه؟
\an8ببخشید، نمی‌دونستم به کی زنگ بزنم.
\an8چی شده؟
\an8ازمون خواست کیس قفل شده رو برای یه بنادریل باز کنیم، بعد سعی کرد Plan B رو بدزده.
\an8یه دقیقه وقت داریم؟
\an8چی شده؟
\an8خوبی؟
\an8فقط خجالت کشیدم.
\an8کانر خونه‌ست و دوباره با همیم و کیسه ترکید.
\an8یه جورایی دربانم، پس--
\an8لعنتی، نه. نه، نه، نه
\an8هنوز به پلیس زنگ نزدم.
\an8باشه. گوش کن.
\an8اون بچه خیلی خوبیه.
\an8چی میشه اگه من پول اینو بدم و همه‌مون به زندگیمون برسیم؟
\an8ممنون، داش.
\an8چرا بهت میگه داش؟
\an8نه، نه. به همه میگه داش.
\an8به من نگفت داش.
\an8تو داش نیستی.
\an8فکر کنم باید اول بشناستت تا تو رو داش صدا کنه.
\an8باید بشناستت تا تو رو داش صدا کنه. آقا، این دختر شماست؟
\an8- بله.- نه.
\an8نه. فقط یه دوسته.
\an8در واقع، دوست دخترمه.
\an8بعضی وقتا با هم وقت می‌گذرونیم.
\an8چرا هر چی از دهنم در میاد این وضعیت رو بدتر می‌کنه؟
\an8- نمی‌دونم ولی از همش بدم میاد.- منم بدم میاد.
\an8می‌دونی چیه؟ من می‌خوام برم
\an8و امیدوارم که تو هم به اندازه من بخوای این تموم بشه.
\an8- دقیقاً همینطوره. - خب، عالیه.
\an8- مرسی، جیمی. - آره.
\an8پول واسه آدامسی که برداشتم گذاشتی؟
\an8لعنت بهت، سامر.
خیلی مشتاقم برم خونه والدینت برای شکرگزاری.
رسم خاصی هست که باید بدونم؟
نه، معمولاً فقط فوتبال نگاه می‌کنیم، زیاد غذا می‌خوریم،
و بعد از غروب، مامانم گریه می‌کنه و میگه هیچ‌کس قدرشو نمی‌دونه.
نمی‌تونم صبر کنم.
آره، خیلی باحاله.
- می‌بینمت، آلیس. - خداحافظ.
مرسی از کمکت. باحال بود، نه؟
خیلی باحال. الان منو بکش.
پس واقعاً واسه چی اومدی اینجا؟
واقعاً نمی‌تونم با کسی دیگه حرف بزنم.
همه نگرانن که دارم خیلی به بابام سخت می‌گیرم.
نمی‌دونم. تو تمام عمرم، اون یه آدم عالی و فداکار برای همه بود.
یعنی، تو یه غریبه بودی و داشتی مردم رو می‌زدی
و اون ازت دعوت کرد بیای خونه‌مون زندگی کنی، یادت هست؟
آره، یادمه.
بهش گفتم چقدر مهمه که برای لوئیس بیاد،
و با این حال هنوز نمیاد لعنتی.
می‌فهممت.
وقتی همه مشکلات با بابام پیش اومد،
بهش گفتم که باید بیشتر در مورد احساساتمون با هم حرف بزنیم
و حالا کاملاً آدم دیگه‌ای شده.
- واقعاً؟ - نه، اصلاً.
- اشتباه نکن، داره تلاش می‌کنه. - آره.
حالا بهش میگم دوستت دارم،
و اون یه حرکت می‌کنه که انگار به من اشاره می‌کنه و بشکن میزنه.
فکر کنم اونم می‌خواد بگه دوستت دارم؟
آره.
می‌دونی، در موردش با پل حرف زدم.
اون گفت...
اگه فقط کسی رو دوست داشته باشی با امید اینکه یه روز تغییر کنه،
اون عشق نیست.
- خوب گفتی. - مرسی.
ولی حق با اونه.
عشق واقعی اینه که کسی رو همونطور که هست با همه محدودیت‌هاش قبول کنی.
و...
بابام این رو از من به دست آورده.
برای همیشه.
هی، لعنت به تو که الان احساساتت رو خوب کنترل می‌کنی.
شرمنده.
جای باحالیه، مرد.
آره. آره، لیز تشویقم کرد که بخرمش.
هم به عنوان سرمایه‌گذاری
و هم اینکه یه جایی داشته باشم که نزدیک خونه خودش نباشه.
- اون میاد اینجا؟ - آره.
و وقتی میاد، شلوار چرمی می‌پوشه و بهش میگن ورونیکا.
بگو.
خب، معمولاً خفه شدن دوست ندارم--
نه، اشتباه کردم. نگو.
- مطمئنی؟ - آره.
هی. متاسفم که تو و گبی کار به جایی نرسید.
آره، مرد. چرا لعنتی معرفی‌مون کردی؟
- لعنت. - فک کردم شما دو تا
- به هم میاین. - منم همین فکرو می‌کردم.
بدترین قسمتش اینه، شک دارم اون اصلاً به من فکر کنه.
من نمی‌تونم جلوی فک کردن بهش رو بگیرم.
دیشب یه خواب دیوونه‌وار دیدم
که با کیانو ریوز تو یه هتل خیلی شیک سفر داشتم.
و دریک مسئول پذیرش بود، باربر بود،
و نوک دماغ کیانو بود. دیوونه بود.
خب، این خواب کاملاً نرمال باید چیزی بهت بگه.
باشه. اول از همه، حق با اونه.
و دوم اینکه، دوست ندارم تو دوستای دیگه داشته باشی.
لیز، قبلاً در موردش حرف زدیم.
اشکالی نداره که هر دومون دوستای دیگه داشته باشیم. لعنتی.
من دوستای دیگه نمی‌خوام.
- خب، باید باهاش کنار بیای. - نه!
من و آلیا بعد از اینکه نیکو رو به خاطر یه آدم بی‌ارزش ترک کرد، خیلی با هم جور شدیم.
هنوزم نمی‌فهمم مشکل چیه. دریک خیلی خوب به نظر میاد.
دریک بهترینه.
اون دقیقاً مثل شوهرمه ولی سیاه.
و راستش، این تنها چیزی بود که شوهرم رو بهتر می‌کرد.
فقط باید اون موهاش رو نگه داره،
و این یه ظاهر جالب برای یه سیاهپوست می‌سازه.
اون رو می‌زنم.
پاره‌ش می‌کنم.
لعنتی، شماها. تمام عمرم مراقب بودم.
می‌دونی، دوست دارم بدونم که نیازم دارن.
واسه همینه که همیشه با آدمای مثل نیکو بودم.
و می‌خوای بدونی بهترین قسمت دوست داشتن یه نیکو چیه؟
هروئین رایگان.
- نذار بیشتر دوستت داشته باشم. - نه.
فقط فشار رو کمتر می‌کنه.
می‌دونی، مثل اینه که با یه خرابکار بمونی و فرشته باشی.
اگه بری، تقصیر خودشه که اینقدر بد بوده.
ولی دریک، مثل اینه که منو می‌خواد ولی نیاز نداره.
انگار هیچ راه خروجی نیست.
این چیزیه که ترسناک می‌کنه.
فقط بهش زنگ بزن.
می‌دونی، شجاعت به این نیست که نترسی،
به اینه که بترسی و با این حال انجامش بدی.
خدای من. این خیلی عالیه.
می‌خوام بدزدمش و بگم خودم گفتم.
لعنتی، باید برم.
- عاشقتم. - عاشقتم.
دارم بهت عادت میکنم.
این کار واقعاً لازم بود؟
در واقع، تو اولین پرستاری هستی که باهاش مصاحبه کردیم.
من بیشتر "آو پیر" رو ترجیح میدم.
عالیه. خیلی شیکه.
ببخشید. ببخشید که دیر کردم.
وای خدا، لیز.
خیلی بانمکه و یکم مغرور. عاشقشم.
خب، مهرش خیلی بانمک نیست که از کلاب گرفته.
حتی زحمت نداده دوش بگیره پاکش کنه؟
بعدی.
خب، معمولاً روزت چجوری میگذره؟
دوست دارم طبق برنامه بچه پیش برم.
آره، چون بچه‌ها خیلی باهوشن.
خیلی شهودی هستن.
اصلاً اینطور نیست. خداحافظ.
- موقع رفتن یه آب بردار. - گازدار نه.
می‌تونم از کریگ‌لیست برات شیر مادر بگیرم.
چرا داری منو نگاه می‌کنی؟ جوابش واضحاً نه هست!
- جوابش واضحه نه هست، داداش. - واضحه نه.
چه خبر؟ من کریسم ولی بهم میگن توفر.
- بهت میاد. - دو تا لقب.
- قطعاً نه. - بی‌خیال، لیز.
می‌دونی که نمی‌تونی از پسش بر بیای.
اشتباه نمیگه.
خب، داستانت چیه، توفر؟
با مایکروویو خوبم.
سخته.
وای خدا.
چی؟
خب، من یه مقدار OCD دارم خیلی وقت‌شناسم.
و فکر می‌کنم باید بعضی از اینا رو بهت بگم.
باهوشه.
خب، من مدرک CPR دارم. خیلی به تربیت خواب اعتقاد دارم.
و می‌دونم که این شاید کمی کلیشه‌ای به نظر برسه،
ولی واقعاً فکر می‌کنم که کمک به ساخت یه خانواده یه افتخاره.
- خواهش میکنم استخدامش کنیم؟ - خیلی حوصله‌ام سر رفته.
بله.
لطفاً، لطفاً برای ما کار کن؟
- باشه. - آره!
اگه لازم شد باهامون تماس بگیری،
ممکنه برم میکونوس با دوستم توفر، ولی چارلی نمیاد.
به براونیم خیره نشو.
بهت گفتم یکی برای خودت سفارش بدی چون نمی‌خوام مال خودمو نصف کنم،
و تو گفتی من عوضیم و نمی‌خوای براونی.
اون پنج دقیقه پیش بود.
آدما عوض می‌شن.
لعنتی.
مرسی.
به چی می‌خندی؟
به این. شما دوتا. من اینو درست کردم.
شما دوتا رو دوست کردم.
خب اگه این قدرتو داری، میتونی یه زن رو عاشقم کنی؟
جادوگر که نیست.
نامهربونه.
چرا اینجام، پاول؟
وقتی نوشیدنت تموم شد، می‌خوام بری با آلیس حرف بزنی.
می‌تونی تظاهر کنی که بهش نزدیک نشدی
چون می‌خوای ازش محافظت کنی، ولی این نیست. خجالت می‌کشی.
همونطور که من خجالت می‌کشم مردم بیماری منو ببینن.
منو می‌بینن که می‌لرزم و دلشون برام می‌سوزه.
ازش متنفرم.
خجالت سمیه.
به همین دلیل تصمیم گرفتم با هم با خجالتمون روبرو شیم.
به همین دلیل امروز داروهامو نخوردم.
بذار همه ببینن من واقعاً چطورم.
پاول، این باور نکردنیه.
حتی لرزشی نمی‌بینم.
چون داروهامو خوردم.
ترسیدم.
ولی تو... تو شجاعت بیشتری داری.
نمیدونم.
من می‌دونم.
هر کسی که این همه چیز رو پشت سر گذاشته
و بدبین و پژمرده نشده...
خیلی الهام‌بخشه.
مرسی، پاول.
واقعاً؟ هر دوتاتون؟
خیلی خوشمزه به نظر میاد.
باید از این بیشتر خجالت بکشی.
باشه، خیلی خب.
خب، الان پرنده‌ایم.
هی، تویی.
سلام، چه خبر؟
می‌خوای با حرفای کوچیک شروع کنیم؟
آره، فکر کنم. نمی‌دونم.
باشه. خب، داشتم می‌رفتم بازار
چون عمه‌ام ماده اصلی سیب‌زمینی شیرینش رو فراموش کرده.
سیب‌زمینی شیرین؟
نه، آب‌نبات ذرتی.
داداش، حال بهم زن. آب نمیشن؟
نه. بعداً می‌چسبونه بهش.
- خوشم نمیاد. - شرط می‌بندم خوشت نمیاد.
هی، ببین...
خب، دریک...
گوش کن، یه مقدار به خودم فکر کردم.
میدونی، فکر کنم عادت ندارم که همه چی واقعاً خوب باشه، واسه همین...
خرابش کردم.
و باید واقعاً روی این موضوع کار کنم.
فکر کنم بهترین راه شروع اینه که کاری رو انجام بدم که،
راستش، باید چند هفته پیش انجام می‌دادم.
پس...
درک، به نظرم تو فوق‌العاده‌ای
و می‌خواستم بدونم آیا دوباره به آمدن به جشن شکرگزاری فکر می‌کنی؟
یعنی، شاید می‌تونی یه چیزی بیاری. مثلاً یه پای یا هرچی.
ولی یه پای خوبه.
پای رو یادم رفت.
نمیدونم، گبی.
من خودمو گذاشتم وسط و تو منو تنها گذاشتی.
و خیلی تلاش کردم که علائم هشدار رو نادیده نگیرم.
پس اینطوری چطوره؟
تو روی همه اون چیزهایی که باید کار کنی کار کن،
و وقتی همه چی رو مرتب کردی، بهم زنگ بزن. باشه؟
آره. این کارو می‌کنم.
امیدوارم این کارو کنی.
تعطیلات خوبی داشته باشی.
آره، تو هم همینطور.
آیا عالی نیست که پسرها برای جشن شکرگزاری خونه هستند؟
مامان!
متیو در اتاقمو باز کرد و گوزید و بعد بستش.
متیو، نزن برادرتو!
گفتم بهت، عوضی!
آره. اینا زمان‌های جادویی هستند.
میدونی، این احمقانه‌اس. باید خوشحال باشم که اینجان،
ولی ناراحتم که یکشنبه میرن.
اینطور که انگار تمام سالو دنبال چیزی می‌گشتم.
و دوباره همون جایی هستم که شروع کردم.
عزیزم، اگه کاری از دستم بربیاد...
شوهر عزیزم، من خوبم.
میدونی، بعضی وقتا وقتی سنگ‌هامو درست می‌کنم احساس دلتنگی می‌کنم.
میدونم.
ولی حلش می‌کنم.
یعنی، یادت هست ورونیکا همیشه چی میگه.
از دماغت نفس بکش؟
نه، اون یکی.
بیخیال، فقط خوش بگذرونیم.
دقیقاً درسته.
و تو می‌تونی بری.
و تو دیگه رفتی.
مهمان سورپرایز.
- درک. - سلام.
بفرما.
خب، آخرین وضعیت جستجوی پرستار چطوره؟
یه مانع کوچیک.
کلی، پرستاری که انتخاب کردیم، دوشنبه‌ها و جمعه‌ها نمی‌تونه
و این برای ما سخته.
پس بهش ۵۰۰ دلار اضافه پیشنهاد دادیم برای اون دو روز،
ولی حالا داره ازمون زورگیری می‌کنه چون فهمیده چقدر نیازمندیم.
خیلی زیاد خواهش کردم.
نه. اون این کارو کرد.
۵۰۰ دلار، هان؟
اون دو روزو به لیز بده، من شش دلار بهت میدم.
- چی؟ - این مسخره‌اس.
باشه. ۷۰۰ دلار.
- از تو پول نمی‌گیریم. - نمی‌گیریم؟
نمی‌گیریم.
خب پس بذار مجانی این کارو بکنه.
یه نفر رو داری که بهش اعتماد داری، و کلی تجربه داره.
زندگیتو بهتر می‌کنه.
یعنی...
نمیدونم. دیوونه‌اس که فکر کنم شاید این کار بکنه؟
لیز با بچه‌ها عالیه.
- آره. - بله.
علاوه بر این، وقتی بچه خوابه، مطمئنم یه کم کار خونه هم می‌کنه.
گمشو.
دیدیش؟
باشه، باشه. تقریباً ارزش اینکه اینجا بیامو داشت.
- واقعاً فقط دوتا شرط داره. - آره؟
اول، وقتی ازش می‌پرسی،
- این از طرف من نبوده. - معامله.
دوم، حتی اگه فقط دوتا روز کار کنه،
لیز می‌خواد مسئول پرستار دیگه باشه.
- نه. - اینو نمیدونی.
فکر کنم می‌دونم.
وای.
هی، لورچ.
با دستات خوب کار می‌کنی؟
منظورت از نظر قدرتیه؟
چرا باید بخوام اینو بدونم؟
نمی‌دونم. واسه همین گیج شدم.
یعنی، آره، از نظر قدرت خوبم.
باحاله، خبرشو پخش می‌کنم.
- ممنونم. - بگیر.
وای، لعنتی.
بالاخره یکی گرفتم.
همونیه که وقتی باهم می‌گشتیم پیدا کردیم.
دوستت دارم.
مرسی، لیز.
هنوزم درباره آلیس داغونی؟
آره. فقط اینجام، سعی می‌کنم یه کم شجاعت پیدا کنم.
می‌فهمم.
جیمی،
شجاعت این نیست که نترسی،
اینه که کاری که ازش می‌ترسیو انجام بدی حتی اگه...
ولی با این حال انجامش بدی، می‌فهمی؟
یه چیزی تو همین مایه‌ها.
منم دوست دارم.
حالا برو.
هی، منم. دارم میرم خونه‌ی گبی.
خیلی لازمه حرف بزنم.
سلام بابا.
خداحافظ.
یه پیغام برات گذاشتم.
شنیدم.
سامر گفت چقدر کمکش کردی.
خیلی کار خفنی بود. خیلی خودتی.
آره.
باید یه چیزی بهت بگم.
و احتمالاً چیزی که باید خیلی وقت پیش می‌گفتم.
لازم نیست چیزی بگی. واقعاً لازم نیست.
برام مهم نیست اگه هیچ‌وقت با لوییس حرف نزنی.
راستش، درخواست من منصفانه نبود.
و دوستت دارم.
خیلی زیاد.
لعنتی!
- لعنتی! - چی؟
- من؟
- آره. - هیچی.
الان خیلی راحت می‌تونم حرفمو نزنم.
لازم نیست بگی.
فکر کنم واقعاً باید بگم.
بچه، هر پدر و مادری...
دوست داره باور کنه که اگه یه اتفاق خیلی بد بیفته،
که قرار هست به موقع به کمک برسه.
منم قطعاً همینو درباره خودم باور داشتم.
که قهرمان میشم، می‌دونی؟
که قهرمان تو میشم.
ولی نشدم.
و وقتی لوییس برگشت تو زندگیمون،
اون مثل یه یادآوری متحرک و حرف‌زن برای من بود
که چقدر واقعاً تو رو ناامید کردم وقتی بیشتر از همه نیاز داشتی.
می‌دونی، من و مادرت همیشه می‌گفتیم
که تو بهترین چیزی هستی که برامون اتفاق افتاده.
وای، که چقدر درسته.
و اونم از من قول گرفت که گند نزنم بهش.
و من زدم. گند زدم.
گند زدم بهش.
آلیس، تو همونی که هستی،
این زن فوق‌العاده،
علی‌رغم من.
و من هی توی این گیر می‌کنم.
هی توی این گیر می‌کنم که چه پدر بدی هستم.
و خیلی معذرت می‌خوام.
خیلی، خیلی معذرت می‌خوام...
که بهتر نیستم.
حق با توئه. گند زدی.
ولی، بابا، خیلی از چیزای خوب رو جا انداختی.
خیلی خاطره‌ها.
همه اون سفرهایی که رفتیم، همه اون وقتایی که رو شونه‌هات سوار بودم.
با من از درختا بالا می‌رفتی و ضربه مغزی می‌شدی.
به من اسکیت‌سواری یاد دادی
و ضربه مغزی شدی.
هی، اسپانیایی یادت دادم چون مامان نمی‌تونست.
اون خیلی تو زبونا خوب بود ولی صبرش با منو نداشت،
و تو ساعت‌ها با من می‌نشستی، و هیچ‌وقت عصبانی نمی‌شدی.
پدر، من بادمجونم.
تو گفتی من بادمجونم.
من هیچ‌وقت نگفتم توش خوب شدم.
می‌دونی، بعد از اینکه مامان مرد... توی بدترین زمان‌ها،
یه شب بود که بعد از تمرین خیلی خسته بودم و روی کاناپه خوابم برد.
و صبح بیدار شدم، و توی اتاقم بودم.
حتی وقتی تو پایین‌تر از حد بودی، هنوز منو بردی بالا.
و این بهم فهموند که هنوز تو اونجایی.
پس، آره، شاید یه لحظه پدر بدی بودی،
ولی، هی، تو هم‌چنان بهترین پدر دنیایی.
و من خیلی خوش‌شانسم که تو مال منی.
دخترم، دوستت دارم.
من دیگه لعنتی دیر نمی‌کنم! پنج دقیقه دیگه آماده باش!
ویل، عزیزم.
بله، مامان؟
فکر می‌کنی این لباس مناسب روز شکرگزاریه؟
چیش بده؟
خب، تو شلوار پاره پوشیدی
و یه کلاه بیسبال برعکس که روش نوشته fb.
حق با اونه. برو شلوارتو عوض کن.
و کلاه منو بده.
- باشه. - خدای من.
- سلام. سلام بچه‌ها. - سلام.
- این خوش‌گذرونی غیرمنتظره
به چه علتیه؟
لیز، معلوم شد که کلی فقط می‌تونه پاره‌وقت پرستارمون باشه.
اوه، نه.
حالا این شاید عجیب به نظر برسه،
ولی آیا تو یه میلیون سال هم حاضری دو روز در هفته برای ما پرستاری کنی؟
- اون تو رو مجبور کرد؟ - لعنتی.
- نه. - گفتش.
آره.
ولی ما نمی‌خوایم بذاریم اون بهمون پول بده.
- عزیزم. - مگر اینکه تو بخوای؟
- رفیق، داری منو می‌کشی. - خدای لعنتی.
من هیچوقت نفهمیدم چرا خودت رو بخاطر فقط مادر بودن دست کم می‌گیری.
آره، تو یه عکاس فوق‌العاده‌ای، تنها سنگ‌تراش دنیا،
ولی عاشق بچه بزرگ کردنی.
اون هدفی که دنبالش بودی؟
همینه.
این هدیه توئه.
من باید مسئول پرستار بچه دیگه باشم.
- ما قبلاً بهش گفتیم. - باشه.
سامر، دارم بچه‌دار می‌شم.
تبریک می‌گم.
به زور از زیرش در رفتم.
- باهاش حرف زدم. واقعاً، محافظ گذاشتم... - معلومه که باهاش حرف نزدی.
- ...تو هر گوشه اون اتاق. - باید یه جعبه تو...
خب، مستقیم بریم این-ان-اوت، یا اول بریم بزی‌ها رو برداریم؟
باشه.
روش عالی برای گذروندن شکرگزاری، نه؟
همبرگر خوردن، فوتبال نگاه کردن.
صبر کن، این راه این-ان-اوت نیست.
چرا لباس پوشیدی؟ دوباره دارن منو می‌دزدن؟
اوه، بیا، ناراحت می‌شی اگه مهمونی گابی رو از دست بدیم.
فقط چند ساعته،
و داروهات رو آوردم اگه بخوای قبل از شام دوباره بخوریشون.
ولی ببین، من اصلاً لباس اینجا رو ندارم.
کتت توی صندوق عقبِ.
کمک! منو دارن می‌دزدن!
- به خاطر خدا، آروم باش؟ - کسی نیست!
ای خدا.
بدترین شکرگزاری عمرم.
- هی، می‌تونی اون رو بهم بدی؟ - حتماً.
مرسی.
چرا لعنتی امروزمون کرد باز کنیم؟
تاکنون یه مشتری داشتیم، و اونم ۵۰ تا ساندویچ بوقلمون سفارش داد.
آره، درسته؟
ساعت چند دقیقا می‌خوای بعداً بیای؟
چون این پودینگ زمان پخت خاصی داره،
و اگه یه دقیقه بیشتر بشه، آجر می‌شه.
آره، درباره اون...
لعنت.
ببین، به چند تا از دوستام گفتم که تو داری میای، و...
تو هیچ‌وقت بهم نگفتی که مست کردی و یکی رو کشتی.
و حالا، فکر می‌کنم که شاید برات عجیب باشه اونجا باشی.
اشکالی نداره.
ببخشید، داداش.
نگران نباش.
می‌فهمم.
لعنتی، داداش.
ببین، لوییس، من--
چرا نمی‌ری، و من...
من درها رو قفل می‌کنم.
باشه.
هی.
روز شکرگزاری مبارک، داداش.
تو هم همینطور.
توجه، مسافران.
قطار بعدی به مقصد ایستگاه یونیون در حال نزدیک شدن است.
لطفاً پشت خط زرد بایستید تا قطار کامل متوقف شود.
مرسی.
- حرکت خوبی بود. - سعی‌ام رو کردم.
هنوز نوبتم نشده.
بیشترتون می‌دونید که به زور اینجام.
خیلی دوست ندارم مرکز توجه باشم.
قرص‌هام رو نخوردم چون...
می‌خوام نگهشون دارم برای وقتی واقعاً نیاز دارم.
نه برای اینکه ازتون پنهان کنم.
بعضی وقتا سخته که دلم واسه خودم نسوزه.
می‌دونی، بیچاره من با این...
بدن شکسته و خراب.
نمیدونم چقدر دیگه باید...
با شما کار کنم، باهاتون بیرون برم، با هم بخندیم.
راه سخت‌تر و سخت‌تر میشه.
ولی می‌دونم که از پسش برمیام
به خاطر همه... همه توی این اتاق.
و این چیزیه که من... به خاطرش شکرگزارم.
چون ما از پس هر چیزی برمیایم...
من به تو تکیه کردم. من به تو تکیه کردم.
باشه.
پل، می‌خوام پسرامو بهت معرفی کنم.
مرسی.
آره، حتما.
سلام، رفیق.
دخترم بیشتر از اون چیزی که فکر می‌کردم به گوشیش معتاده.
تو یه سبد بودن. داستانش طولانیه.
چرا اینجایی؟
فکر کنم واسه اون اومدم. واسه آلیس.
احتمالا واسه تیا هم اومدم.
بیشتر واسه خودم اومدم.
چه سالای گندی، نه؟
آره.
اون چطور؟ داستانش چیه؟
خب، معلومه معلمه.
و تازه فهمیده یه چیز مهمو فراموش کرده.
روز امتحان بزرگ. بدون مداد شماره ۲.
- یه کابوسه. - اولین بار نیست که این اتفاق افتاده.
اون پسره چطور؟ اون یه ستاره راک عبوسه.