- وقتی توی بحران می‌افتی،
اولین واکنش چیه؟
اول به کی زنگ میزنی؟
- واحد ۲۴۰، کد سه داریم.
پسری ده ساله با مشکلات روانی، خودزنی کرده.
آپارتمان‌ها در طبقه سوم یک ساختمان
در خیابان برادوی و مین.
- خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، فین، بس کن.
فین، بس کن!
خواهش می‌کنم، خواهش می‌کنم، بس کن، بس کن، بس کن.
- آقای کمپ؟ من کیتی هستم. این مکس هست.
آسیب دیدی؟ ما رو در جریان بذار.
- نه، نه، نه. داشتم سعی می‌کردم دست پسرم فین رو ببندم.
داشت بازی می‌کرد و این گلدون رو شکست و خودشو برید.
و وقتی سعی کردم نگاه کنم،
خودشو توی حموم قفل کرد.
این سر کوبیدن، توی اوتیسم عادیه.
ولی نمی‌دونم چیکار کنم. همه چی رو امتحان کردم.
- من میرم صندلی پله‌ای و ابذار از ماشین بیارم.
- آره.
هی، فین؟ من یه امدادگرم.
به نظر می‌رسه زخمی شدی. می‌تونم بیام و یه نگاه بندازم؟
- اون خودش رو بیهوش می‌کنه یا آسیب دائمی می‌زنه.
- فین، لطفا، لطفا، لطفا بس کن.
فین، باید بس کنی. لطفا.
- این مجموعه کاماروهایی که داری خیلی خوشگلن.
منم یه ماشین خوب دارم.
اونم یه شورولت.
- بیهوشه؟
- آه!
- ببخشید، رفیق.
بندهای پروتکل. قانون اینطوری می‌خواد.
- هی، مکس؟
میتونی به پدرش بگی ما رو توی بیمارستان بارنز جنرال ببینه؟
من از اینجا به بعد رو می‌گیرم. - حتما.
- آره. مرسی.
هی. هی، هی، هی.
می‌دونم این بندها ناراحتن و یه کم ترسناک،
ولی فکر کن این آمبولانس شبیه یه ترن هواییه.
و این بندها مثل کمربندهای ایمنی هستن
ولی واسه دستات.
اونا ما رو در حین سواری امن نگه می‌دارن.
آماده‌ای؟ آره؟
می‌خوای بدونی توی چه ماشینی هستیم؟
- قبلا اشتباه کردی.
اون شورولت نیست، ولی عیبی نداره.
اون یه فورد F-350 هست.
- خب، نابغه. تا میتونی مدل‌های شورولت رو نام ببر. شروع کن.
- بلیزر. کامارو. کوروت. کوپه.
بولت. مالیبو. - داداش، اون کفشا رو از کجا گرفتی؟ - هدیه بودن، باشه؟
- نه. خیلی باحالن، میشه امتحانشون کنم؟
- حواست باشه. - چی برامون داری، کیتی؟
- وای، فین، باید آدم مهمی باشی.
تو دکتر ولف و کل تیمش رو
اینجا منتظر نگه داشتی.
قول میدی بدون من خیلی خوش نگذره؟
- نمی‌تونم قول بدم. ولی سعی می‌کنم.
- همینو ازت می‌خوام.
خب، پسری ده ساله با اوتیسم، فین کمپ.
A و O در چهار، نشونه‌ها پایدار،
جراحت‌های دوطرفه روی بدن،
به خاطر شیشه شکسته، آسیب سر از کوبیدن سر.
- همه چی اوکیه، کیتی؟ - آره، فقط یه سردرد دارم.
تقصیر قهوه‌س
یا شیفت‌های پشت سر هم صبح.
- واحد ۲۴۰. - کپی.
همیشه باعث افتخاره، دکتر ولف.
مراقب فین باش. من باید برم.
- دختر شش ساله...
- چند تا سوختگی بد،
عفونت استاف و مچ پای پیچ خورده در سال گذشته.
- تاریخچه آسیب‌های زیادی داریم.
مگه جانی ناکسویل هستی؟
- نه، من فین کمپ هستم.
- بچه‌های همسنش همیشه دارن به چیزها می‌خورن و زمین می‌خورن.
من یه پدر تنها هستم، پس کنترل اوضاع گاهی سخت میشه، نه؟
اوایل سال، یه تراشه خیلی بد برای یه روز کامل توی دستش بود قبل از این که متوجه بشم و درش بیارم.
پس اینجور چیزا ممکنه پیش بیاد.
ولی امروز بدترین بود.
- می‌تونی به صورتی که نشون می‌ده چقدر درد داری اشاره کنی؟
کدوم یکی رو حس می‌کنی؟
- آره، نام بردن احساسات براش خیلی آسون نیست.
- ما می‌فهمیم، آقای کمپ.
اوتیسم یه طیفه. هر کسی رو به طور متفاوتی تحت تاثیر قرار می‌ده.
دکتر کینی و دکتر مارکوس چند تا آزمایش انجام میدن
تا هر گونه عوارض عصبی رو رد کنند،
ولی در ارزیابی اولیه، فین به نظر می‌رسه نسبتاً سالم باشه.
- متشکرم، دکترا. درسته، فین؟
- ممنون. ممنون.
- بیمار ۱۰ ساله مدام سرشو به دیوار می‌کوبونه؟
می‌دونیم که خودزنی یه الگو هست یا نه؟
- خب، هنوز معلوم نیست، ولی الان،
فقط یه بچه‌ایه که مستعد تصادفه. چطور تحمل می‌کنی؟
پلیسا در مورد ماشینت چی گفتن؟
- هنوز گزارش ندادم.
شک مثل حقیقت نیست.
چی بگم حالا؟
بگم فکر میکنم... نمی‌تونم ثابت کنم... بیمارم،
که دوست شوهرمم هست،
ماشینمو داغون کرده چون گفتم دیگه نمی‌خوام ببینمش؟
ماشین یه چیزه.
اگه همه چیز برملا شه، کارمو از دست میدم.
شاید خیلی زود تمومش کردم.
- موریس چی میگه در مورد این قضیه؟
- هنوز بهش نگفتم. بدون مدرک،
گفتن اطلاعاتش نقض HIPAA میشه چون میشناستش.
- خب، همین میشه گفت در مورد منم.
این دلیل واقعیه یا فقط یه بهونه سادست؟
- وقتی بهش چیزی بگم،
همه چیز به هم میریزه.
فکر میکنه دیوونه شدم که هنوز میبینمش.
نه. فعلا، نگهبان در جریان هست.
مایا رو بعد از مدرسه میبرم خونه.
این اولین بارم نیست. کنترلش دارم.
یادته اون بیمار که دنبالم اومد خونه؟
- کارول، مراقب خودت باش.
- شنیدم.
نگران نباش.
جدی گرفتمش، قول میدم.
- وایسا! - یه جا وایسا فین.
میشه فقط... - باید کمک بخوایم؟
ببینیم جیکوب هست؟ - جیکوب لازمه؟
- یا دانا هرچی. - تو گفتی جیکوب.
- دیدی؟ حتی رفیقمون فین شنیدت.
- داری خیلی بیشتر از حد میخونی توش.
ولی فعلا این موضوع رو کنار بذاریم و روی بیمارمون تمرکز کنیم.
- اوه. معذرت، رفیق. حواسمو پرت کرده بودم. اشتباه من بود.
- نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه، نه. - خوبه، خوبه.
- نه، نه، نه، نه، نه، نه. - خوبه. هی، چطوره این؟
ببین. تا وقتی سرم رو درست میکنم،
میتونی هرچقدر دلت میخواد دکمه بزنی.
میخوای امتحانش کنی؟
باشه، فین، بیایم از دست دیگه امتحان کنیم، آره؟
- وایسا، هیچی حس نکردی؟
- چی رو حس کنم؟ - سرم؟ درد فین؟
- نه.
- از من خسته شدی؟ امروز یه کم نیروی کم داریم.
- مرد، ۴۰ ساله، جیم لنگ، A و O در چهار حالت،
اه، بیهوش پیدا شد.
- اه، چقدر بیهوش بود؟
- گفته شده کمتر از دو دقیقه.
نمی‌خواست بیاد، ولی زنش اصرار کرد.
یه تماس دیگه داریم، ولی اون میتونه بقیه رو توضیح بده.
- کیتی! کیتی!
- خب، میدونی روال کار چیه، کیتی.
دردتو از ۱ تا ۱۰ نمره بده. - ۲.
- خب، در حالی که تحسین برانگیز و مفید در میدانه،
تحمل درد اینجا خوب نیست.
- حالم خوبه. قبل از کار چیزی نخوردم.
قند خون پایین رو با کمبود خواب مخلوط کن
و یه ذره کم‌آبی، یه سنکوپ داری. اشتباه تازه‌کارهاست.
- خب، تشخیص خودت منصفانه‌ست،
به جز این که من دیدم چهره‌ات صبح بیشتر درد داشت.
- چرا داری چهره‌هامو زیر نظر می‌گیری؟
- اه، من زیر نظر نمی‌گیرم.
ولی شاید شنیده باشی که من مشکل دارم در شناسایی چهره‌ها، پس به ویژگی‌ها یا حالت‌ها دقت میکنم،
یا در مورد تو، به دردها.
- پس این کافیه که منو بستری کنین؟
- حس میکنم یه چیز دیگه اینجا هست.
تو کار ما، خیلی راحت میشه نیازای خودتو نادیده بگیری
چون اینقدر مشغول مراقبت از بقیه‌ای.
ولی بذار ما یه بار ازت مراقبت کنیم، تا مطمئن شیم چیز دیگه‌ای نیست.
- میشه حداقل یه کم از اون یخ‌هایی که
هزینه اشتباه کردن ارزششو نداره.
- حتی یه کوکی شکلاتی هم برات میارم.
در همین حین، دانا یه CBC، CMP، و سی تی... چیزای پایه... میگیره و من دوباره چک میکنم.
- ام.
- اه، داری چیکار میکنی؟
- خدا، خیلی شیرین و صادق بود،
دلم نیومد بهش بگم دارم میرم.
چک لیست ضربه مغزی رو تکمیل کردم.
نمی‌مونم برای سی تی اسکن.
- و بعدش از خونریزی اپیدورال بمیرم؟
این اتفاق تو نوبت من نمیفته.
- میدونم فقط داری وظیفه‌ت رو انجام میدی.
حالم خوبه. می‌دونم یه سقوط خیلی بد چه شکلیه.
- پس میدونی که
- تنها هزینه‌ای که نگرانشم
هزینه سنگین بیمارستانه که میخواین بهم تحمیل کنید.
- مگه امدادگرا بیمه خوب ندارن؟
- حتی اگه با توصیه پزشکی مخالف بری،
من نگرانتم.
اینجا فقط یه شماره برا ما نیستی، قسم میخورم.
- بیمار شماره ۰۲۶۷۹۴.
بی‌خیال، دانا، من مثل یه عدد واقعی‌ام.
ببین، فقط تخت بیمارستان رو برای کسی نگه دار
که واقعاً بهش نیاز داره.
شریکم 24/7 حواسش بهم هست.
قول میدم.
- باشه. به یه شرط.
یه لیتر LR مجانی قبول کن.
فقط چند ساعت استراحت کن، باشه؟
- این یه تست Axonal Flare هست، آقای کمپ.
عملکرد فیبرهای عصبی کوچک رو ارزیابی می‌کنه.
- فقط چند ثانیه طول می‌کشه ببینیم
واکنش به هیستامین هست یا نه.
- یعنی می‌گید مشکلی تو اعصاب فین هست؟
- یه کم تحقیق کردیم،
و ممکنه فین یه اختلال ژنتیکی نادر داشته باشه.
فعلاً یه نظریه‌ست.
ولی این تست می‌تونه جواب بده.
- خب، همونه. همون خوبه، درسته؟
- تو این مورد، واکنش منفی مورد انتظاره
تو بیمارهای CIPA.
حساسیت مادرزادی به درد.
یعنی فین درد رو حس نمی‌کنه.
- یعنی همه اون موقع‌هایی که آسیب دید، اصلاً حسش نکرد.
نمی‌دونست.
چطور اینو نفهمیدم؟ من پدرشم.
- کمتر از ۱۰۰ مورد CIPA تو آمریکا هست.
علائم فین ممکنه اشتباهاً به اوتیسم نسبت داده شده باشه.
- میشه یه لحظه تنها بمونیم، لطفاً؟
- حتماً.
- تشخیص سختیه، حتی سخت‌تر کشف کردنش.
چی باعث شد به CIPA فکر کنی؟
- به خاطر تو.
وقتی فین سرمش رو درآورد، حتی من هم تکون خوردم.
تو تونستی پانسمانش کنی
و یه سرم جدید بزنی، بدون مکث.
با تو که Mirror-Touch داری، حسش نکردی،
که ممکنه یعنی... - فین هم حسش نکرده.
وای. تو خیلی فوق‌العاده‌ای، اِ.
- معمای بعدیم اینه که بفهمم
چطور تا حالا علاقه‌ات به اینجور وسایل رو از من پنهان کردی.
دیگه چه رازهایی داری، ون؟
- باشه. کمکم کن. یه حواس‌پرتی لازم دارم.
یادت میاد دوستم که درباره‌ش حرف می‌زدم، کایروپرکتره؟
خب، معلوم شد تازه جدا شده.
- این کارو نکن. - من تو نوبت جراحی‌ام.
- نه، این کارو نکن.
- دست از تلاش برای جور کردن من با دوستای عجیب غریبت بردار.
- نیکولز، من به این راحتیا بی‌خیال نمی‌شم!
- اوه.
- کارول همین الان پیشنهاد داد منو با کسی جور کنه.
- کارول من؟ - آره.
- اون هیچ وقت سعی نکرده منو با دوستاش جور کنه.
صبر کن، تو می‌خواستی با دوست کارول جور بشی؟
- نه، ولی کنجکاوم.
هنوز به کارول نگفتی درباره ما؟ مسئله‌ای نیست.
فقط اگه قرار باشه درباره چیزی که داریم مخفی بمونه،
دوست دارم بدونم. - مسئله این نیست.
ولی اگه به کارول بگم، دیگه یه مسئله می‌شه.
- پس ما یه مسئله نیستیم؟ - نه، ما مسئله نیستیم.
ولی کارول دوست داره تصمیمات دوست‌یابیم رو روانشناسی کنه.
سوالات پیگیری خواهد داشت.
- خیلی زیاد. - مطمئنم بی‌دلیل.
- می‌خوای به کارول بگم؟ - راستش، فکر می‌کردم بگی.
منظورم اینه، فکر نمی‌کردم شما دو تا
بتونید همچین رازی رو نگه دارید،
مخصوصاً که مامانت بیشتر از اون می‌دونه.
من هر طور که باشه راضیم. باید برم روتین پوستیم رو انجام بدم.
- دکتر بوون، با ۳۳۱ تماس بگیرید. دکتر بوون، ۳۳۱.
- فکر کنم باید به حرف دکتر دنگ گوش می‌دادم
درباره اون سی تی اسکن.
تو نمی‌خوای اینو علیه‌اش استفاده کنی، درسته؟
لجبازی من نباید کس دیگه‌ای رو به دردسر بندازه.
- درس خوبی برای دکتر دنگ بود.
و با اینکه تو ممکنه یه بیمار لجباز باشی،
خوشبختانه من یه دکتر خیلی لجباز هستم... با یه خبر خوب.
اوه، سی تی اسکن تو نرماله،
پس نشونه‌ای از ضربه مغزی از سقوط نیست.
- پس من درست می‌گفتم. حالم خوبه.
خب، اگه خونریزی نیست، پس جریان چیه؟
- هنوز منتظریم نتایج آزمایش نخاعیت بیاد،
اما تعداد گلبول‌های سفیدت رسیده به ۲۵ هزار.
واسه همین شروع کردم به دادنت ونکومایسین و سفتریاکسون.
- یعنی عفونت دارم.
- خیلی ممکنه که تو سر کار به یه پاتوژن برخورد کرده باشی.
باید همه احتمالات رو بررسی کنیم.
- آمبولانس مثل یه میدان جنگه
پر از بیماری‌های عفونی.
- همه چیزو برام بگو. هیچی رو جا ننداز.
- ساعت پنج صبح راه میفتم.
اولین توقف... غرب برانکس برای تصادف سه ماشین.
یه موتورسوار بود. میدونم توام یکی از اونا هستی،
ولی این یکی، کلاه ایمنی نداشت.
مرده بود وقتی رسیدیم. - اوه، چه شوک بدی واسه صبح.
- بعدی، یه زن مریض که همکاری نمیکنه.
سابقه مصرف مواد داره، واسه همین خواستم آرام‌بخششو نگه دارم،
ولی شاید اشتباه کردم. - آخ!
- زیاد میاد پیشمون. - یعنی زیاد میاد پیشتون...
- ای بابا!
سوالا رو بذار واسه آخرش. - باشه.
- پدربزرگ کسی...
- ای بابا!
...که فکر کردیم آنفولانزا داره.
روزمو با لوسیا تموم میکنم،
یه دختر ۱۴ ساله که درباره‌ی هویتش به والدینش گفته.
وقتی اونا قبولش نکردن خودکشی کرد.
خیلی از اینا دارم.
بهش میگم که تنها نیست، حتی وقتی که اینجوری حس میکنه،
و اینکه منم میترسیدم به والدینم بگم.
ولی یه روزی همه چی درست میشه.
- کارت خیلی طاقت میخواد.
- خودت هم همینطور.
اکثر مریضام میرن بیمارستان‌هایی مثل برانکس جنرال.
- ولی وقتی که تو خط مقدم به عنوان اولین پاسخ‌دهنده باشی، فرق میکنه.
آخر روز، اون افت خیلی بد میشه.
- هیچ افتی نیست اگه متوقف نشی.
- دمای بدنت ۱۰۲.۵ درجه‌ست حتی با آنتی‌بیوتیک‌ها.
- نتایج مایع نخاعیت اومده.
مننژیت داری. - سردردها،
تب، همه چی منطقیه.
فکر نکنم پدربزرگ آنفولانزا داشته.
- دکتر ولف، ایشون ظرف ۲۴ ساعت فوت کردن.
- کیتی، اون داستان مال تو نیست.
حالا که میدونیم چرا مریضی، میتونیم مستقیم باهاش بجنگیم.
- پسرم خوب میشه؟
- CIPA مرگبار نیست، ولی راستشو بخوای...
کم پیش میاد کسی که بیشتر از ۲۵ سال عمر کنه.
هر چی بزرگ‌تر میشن، کمتر مراقب خودشون هستن.
میخوام هر هفته وقت ملاقات بذارم
واسه بررسی سلامت فین
و کمکش کنم که بیماریشو بشناسه.
بیا همه کار کنیم که امن بمونه.
- آقای کمپ؟
فقط میخواستم بهت بگم منم یه پسر دارم.
وقتی باهاش هستم، هر دو کلمه یه بار میگم مواظب باش.
جای درستی اومدی. فین دستای امنیه.
- ممنونم.
- سلام بابا!
دکتر کینی گفت پایین بستنی یخی دارن.
میتونیم بریم؟
- آره. - سمت چپه.
نمیدونم والدین چجوری اینکارو میکنن.
یه عمر استرس واسه یه آدم
که اصلاً کنترلشو نداری.
میتونی تصور کنی؟ نه، ممنون.
- یعنی بچه نمیخوای؟
- نه. هیچوقت نخواستم.
اصلاً واسه من نیست.
هنوز برای فردا شب قرار داریم؟
- آره، آره.
- آره.
- بیا بریم!
- بذار من.
- ممنونم.
- یه جورایی...
با جاش دوست شدم.
- اوه.
ممنون که بهم گفتی.
- همین؟ هیچ سوال یا نگرانی دیگه‌ای نداری؟
بازجویی همیشگیت کجاست؟
- حالشو ندارم.
فقط مراقب باش، ولف.
شما دو تا با هم کار میکنین، و اگه یه روزی دعواتون بشه،
راه فراری نیست.
پس...
ممنون بابت شکلات.
- دو لیتر LR تزریق کردیم، هنوز هیچ واکنشی نداره.
- کتی؟
- واسه همین چراغ‌ها خاموشه. - فوتوفوبیا. سفتی هسته‌ای.
مننژیتش داره بدتر میشه. به آنتی‌بیوتیک‌ها جواب نمیده.
- کتی، ما اینجاییم. فقط یه نفس بکش.
نفس کشیدن درد داره.
- داره از مایعات ادم ریوی می‌گیره.
باید به پرسورها سوئیچ کنیم. - میرم نوراپی‌نفرین بیارم.
- کتی دچار شوک سپتیک شده. - ما همه کارا رو درست انجام دادیم.
اگه آنتی‌بیوتیک‌ها جواب ندن... - خودت جوابشو می‌دونی.
سوال مهم اینه که چرا؟
- باسیل‌های گرم مثبت.
- مننژیتش به خاطر لیستریا بوده؟
ولی ما هیچ‌وقت لیستریا رو برای بیمارایی مثل کتی پوشش نمیدیم،
به جز موارد کاری اینجا و اونجا.
جوانه، سالمه.
- آره، تا حالا ندیدم کسی با سابقه اون
اینقدر از لیستریا مریض بشه.
خیلی نادره.
وقتی دارم آمپی‌سیلین میدم، شما دوتا باید
راز اصلی رو حل کنید.
- چرا کتی داره از عفونتی میمیره که فقط سالمندان یا افراد با سیستم ایمنی ضعیف رو می‌کشه؟
- ووو!
- اینجا چه کار می‌کنی؟ - واقعا نیاز داشتم صحبت کنم.
فقط تو می‌تونی بهم کمک کنی.
- آلیسون، نه. می‌دونی این قضیه چقدر پیچیده‌ست.
نمیتونم بهت کمک کنم.
و قبلا چندتا روانپزشک دیگه رو بهت معرفی کردم.
- داری اشتباه می‌کنی.
فقط تو می‌فهمی که چقدر آسیب دیدم.
میدونم. تو هم درد داری.
موریس این بلا رو سر هردومون آورد.
- آلیسون، لطفا برو یه کمکی بگیر.
- از اینکه من به کمکت نیاز دارم خوشت میاد؟
فکر کردم اون قضیه ماشین توجهتو جلب می‌کنه،
ولی ظاهرا، باید سخت‌گیر باشی، برعکس موریس.
- هرچی بین تو و شوهرم اتفاق افتاده
هیچ ربطی به من نداره.
- بهم گفت که توی اتاقای جدا میموندین،
و ماه‌هاست که دیگه حسی بهم ندارین.
- اگه دوباره تا صد یاردی مایا بیای،
پلیس رو خبر می‌کنم.
- چرا تا حالا این کارو نکردی؟
آیا به این خاطره که می‌دونستی من و موریس
قبل از اینکه درمانمو قطع کنی با هم در ارتباط بودیم؟
منو تحت فشار نذار، دکتر پیرس.
- یه تماس، میتونم نابودت کنم.
- چرا اینجایی؟
و چرا آلیسون باهات بود؟
- تو از کجا می‌شناسیش؟
- یه بار باهاش و بابا ناهار خوردم وقتی محل کارش دیدمش.
- خوشحال میشی بدونی... - هوم؟
- ...به کارول گفتم.
شگفت‌زده شدی.
- صادقانه بگم، آره.
چطور پیش رفت؟
- بهم گفت مراقب باشم.
- مراقب من؟
- مراقب خودم.
یعنی، کارول منو توی بدترین روزام دیده... هر دلشکستگی، هر قرار بد.
خیلی وقته که یه دوست درست و حسابی غیر اون نداشتم...
باشه.
- می‌فهمم.
هر دوستی که داشتم، سریع رابطه‌ی دوستیمون بهم خورد.
نمی‌خوام این یکی هم همین‌طور باشه.
خب، به گذشته فکر نکنیم.
دیشب خیلی ترسناک بود.
- باید این کارو بکنیم، کارول؟
- ببین، می‌فهمم. سخته.
ولی تو تازه بیلی رو دیدی. آیا واقعا ارزشش رو داشت
که همه نوشیدنی‌های خوبمونو بخوری؟
- عصبانیم کرد.
میدونم که تقصیر بابام نبود،
ولی وقتی کسی قول میده برگرده و نمیاد،
اون درد هنوز باهام می‌مونه.
بعضی وقتا انقدر درد داره که نمیتونم نفس بکشم.
هر وقت برای مدت طولانی تنها می‌مونم، ...افکار بد شروع می‌کنن به خزیدن تو ذهنم.
و این منو میترسونه.
و وقتی این اتفاق میفته،
نمی‌خوام هیچ حسی داشته باشم.
- بی‌حس کردن درد ممکنه تو لحظه حس خوبی بده.
ولی اگه خونه نمیومدم، ممکن بود تو...
وقتی به خودت آسیب می‌زنی، به کسانی که دوستت دارن هم آسیب می‌زنی.
- کتی عملاً توی پلتفرم زندگی میکنه.
فکر کردم ارزش داره یه نگاهی بندازم.
- باید اعتراف کنم، دکتر نش، تحت تأثیر قرار گرفتم.
این حتی برای منم خیلی غیرمعمولیه.
- آمپی‌سیلین داره اثر میکنه، ولی چرا او سیستم ایمنی ضعیفی داره؟
- فرض کنیم که تانک نشتی داشت.
آیا اکسیژن زیاد می‌تونه روی سیستم ایمنی تاثیر بذاره؟
- تانک‌ها پرن. چیزی غیرعادی نیست.
- اینو ببین.
- نسخه‌پد چیکار میکنه
توی آمبولانس یه امدادگر؟
- بدش به من.
مزیت فضول بودن تو بچگی همینه.
اگه روی شیارها بزنی...
- می‌تونی ببینی چی تجویز شده.
- پردنیزون؟
چرا کتی باید یه نسخه‌پد بدزده تا برای خودش استروئید تجویز کنه؟
- هم‌تیمی‌های من همیشه چیزایی مثل اینو قایم می‌کردن تا خودشون رو درمان کنن به‌ویژه اگه نمی‌خواستن مربی بدونه
تا تو بازی بمونن.
- صداش.
گفت خسته‌ست، ولی درد داره.
- و قایمش کرده که کارش رو نگه داره.
- برای این کار ممکنه بره زندان.
- در واقع، امیدوار بودم تو بتونی منو در جریان بذاری.
چرا چند ماهه داری استروئید مصرف می‌کنی، کتی؟
- اوه...
اوه...
حدود شش ماه پیش،
اولین نفری بودم که رسیدم به محلی برای ۱۰-۳۷-۲،
یه اورژانس پزشکی خطرناک.
یه اوردوز فنتانیل بود.
بدون آی‌دی، بیست و چند ساله، مرد، بی‌هوش.
هی بهش نگاه می‌کردم و فکر می‌کردم،
این می‌تونه برادر کوچیک من باشه.
قبل از پلیس‌ها رسیدیم،
و می‌تونستم منتظر بمونم تا اونا محیط رو امن کنن.
ولی با یه اوردوز، می‌دونی، هر ثانیه
مهمه.
تو امنی. همه‌چیز خوبه.
همه‌چیز خوبه، همه‌چیز خوبه.
درد داری؟
- تو، تو یه مخبری، ها؟
- من یه امدادگرم.
اومدم کمک کنم... دوستت رو.
او- او نیاز به آی‌وی داره.
- حرکت کنید!
- از یه جهت خوب بود که یه آمبولانس اونجا بود.
ماه بعدشو توی استراحت مطلق گذروندم.
زخم گلوله خوب شد، ولی درد هیچ‌وقت نرفت.
احتمالاً یه کمی زود برگشتم، ولی...
من اونجا خوابیده بودم و به اشتباهاتم فکر می‌کردم، خوب نبود.
وقتی کار می‌کنم، حالم بهتره.
آدرنالین بهترین داروی منه.
- آدرنالین راه‌حل بلندمدت نیست، همونطور که استروئید نیست.
هر دو بدن رو تو بلندمدت خراب می‌کنن.
چرا به کسی نگفتی؟
- لحظه‌ای که نتونی تو میدون وزن خودت رو بکشی،
کار تمومه.
استروئید کمکم می‌کنه درد رو مدیریت کنم.
- خب، استروئید ممکنه حس بهتری بهت داده باشه،
ولی همچنین باعث شده سیستم ایمنیت ضعیف بشه،
که باعث شد لیستریا تقریباً تو رو بکشه.
- نمی‌تونم دنیایی رو تصور کنم که توش کاری غیر از این که می‌کنم انجام بدم.
نجات زندگی‌ها منو زنده نگه میداره.
می‌خوای منو گزارش کنی، دکتر ولف؟
- برای چی؟
این فقط فرضیه‌ست.
هیچ کاری ندیدم بکنی.
ببین...
درد مزمن به عنوان بیماری نامرئی شناخته می‌شه
چون هیچ اسکن یا آزمایشی برای سنجش درد وجود نداره.
ولی این باعث نمی‌شه کمتر واقعی باشه.
حتی بعد از رفتن درد، مغزت تغییر می‌کنه،
طوری که به دنبال درد می‌گرده تو هر گوشه‌ای، پشت هر دری.
- انگار خودت تجربه داری؟
- فقط بگم که تو تنها کسی نیستی که تو این اتاق
خوددرمانی کرده.
می‌خوایم به تدریج تو رو از استروئیدها بگیریم.
ممکنه این درد رو برای همیشه نداشته باشی.
بلندمدت، نیاز به یه برنامه جدید داریم.
- همونطور که بحث کردیم، این یه راه‌حل آزمایشی برای
شرایط فینه.
یه مریض داریم که تو کارش از نالوکسان استفاده می‌کنه.
یادم آورد یه مطالعه موردی که نشون می‌داد
این دارو می‌تونه کانال‌های سدیمی خاصی رو فعال کنه
تو مسیر عصبی که مسئول حس درد هست.
- ایده‌آل اینه که نالوکسان گیرنده‌های درد فین رو فعال کنه.
- مثل یه کلید؟ - مثل یه کلید. دقیقاً.
- وای!
یعنی چی این برای آینده؟
فین باید روزانه نالوکسان بگیره تا درد رو حس کنه؟
- متأسفانه، این راه‌حل بلندمدت نیست.
اثرات نالوکسان فقط چند ساعت طول می‌کشه.
- با این حال، ما داریم قلمرو ناشناخته‌ای رو کاوش می‌کنیم.
با نالوکسان، ممکنه بتونیم فین رو آموزش بدیم که بیشتر به محیط اطرافش توجه کنه، مفهومی محدودیت‌های خودش رو بدونه.
- وای.
- اینه حسی که خیلی سرد بودن داره.
- با گذر زمان، فین می‌تونست تفاوت بذاره
بین چیزای امن و خطرناک،
و بفهمه کدوم کارا رو تو آینده نباید انجام بده.
با نظارت دائمی، می‌تونیم اونو با
حس‌های جدید آشنا کنیم و با هم یاد بگیریم.
- تو به پسرم این نعمت رو دادی که درد رو حس کنه.
و این میتونه چیز خوبی باشه
هی، هنوز امید هست.
- کارت عالی بود.
اوه!
- می‌تونم کمکت کنم؟
خیلی ناراحت به نظر میای، کمرم درد گرفت.
- ممنون از پیشنهادت،
ولی این حالت خواب مورد علاقه‌مه.
- اوه، مثل پدربزرگ ۹۷ سالم که اخبار می‌بینه؟
- ۹۷؟ ژن خوب دارید.
- بهم گفت صبر کرده چون می‌خواد آخرین چکش برگرده.
- اوه.
من حتی نمی‌تونم مثل یه آدم عادی بخوابم.
زندگی با درد، نه استراحت داره، نه تسکین،
فقط آدرنالین، دارو، و چیزای دیگه.
ولی آخر روز، همیشه اونجاست.
دیدم بقیه رو شکسته.
می‌دونم بعدش چی میاد.
کارم، سلامتیم، زندگیم.
احساس می‌کنم مثل حکم مرگه.
- نمی‌تونم تصور کنم که هر روز چه حسی داری،
وقتی بدنت دیگه بهت جواب نمیده.
ولی می‌دونم درد عاطفی مزمن چه حسی داره،
اون دردی که نمی‌تونی ازش خلاص بشی.
می‌فهمم که نمی‌خوای متوقف شی
یا اونقدر آروم شی که بهت برسه.
من اینجام.
باشه؟
- درو ببند.
- چه اضطراری هست که نمی‌شد تلفنی گفت؟
زودتر از کنفرانس زدم برگشتم.
- وقتی اون روز رفتم مایا رو برای شام بردارم،
آلیسون اونجا بود منتظر من.
- حالت خوبه؟
من... من خیلی متاسفم،
ولی من ماه‌هاست ندیدمش، قسم می‌خورم.
- گفتی همه چیزو بهم گفتی،
ولی هیچ وقت نگفتی که مایا اونو دیده.
چه جوری یه مرد می‌تونه دخترشو ببره ناهار
با کسی که باهاش خیانت کرده؟
چی؟ داشتی امتحان می‌کردی ببینی با هم کنار میان؟
- نه! این خیلی قبل‌تر از هر اتفاقی بود که بین من و اون افتاد.
تنها به نظر می‌رسید. می‌خواستم مهربون باشم.
- می‌خواستی مهربون باشی؟
چطور تونستی این کارو با ما بکنی؟
هر کاری برای این خانواده کردم.
شغل‌ها رو رد کردم وقتی کارت داشت اوج می‌گرفت.
قبل از همه جایزه‌ها و تامین مالی‌ها اونجا بودم.
همسر ایده‌آل بودم. و برای چی؟
که با یه ساک دستی زندگی کنم
و دخترمو فقط هر آخر هفته ببینم؟
- از خودم بدم میاد که ما رو اینجا کشوندم.
کاش یه بهانه داشتم.
ندارم.
فقط می‌دونم هر کاری می‌کنم که خانواده‌مون رو دوباره جمع کنم.
پس باید چیکار کنم؟
- می‌خوام حقیقت رو بهم بگی.
بیشتر از یه بار بهم خیانت کردی؟
- آره.
- دوسش داشتی؟
اوه. اوه.
از دفترم برو بیرون.
- نه. نه.
- برو بیرون! - کارول، من...
- هی، اوه، هی، هی.
فکر کنم کارول حرفش رو واضح زد، موریس. باید بری.
الان.
بجای اینکه بهش به چشم چیزی که باید له بشه یا شکستش بدیم نگاه کنیم،
درمان واقعی از ما می‌خواد که دردمون رو بپذیریم.
- می‌دونی، فیزیوتراپی برای کیتی خیلی خوبه، دانگ.
کار قشنگی بود. - نه، همه‌اش کار خودش بود.
اون یه قهرمان زنده‌س.
- راستش رو بخوای...
شما دوتا بامزه‌اید.
- همه یجور نیستن، باشه؟
بعدش، اون همین حالا هم یکی رو داره، پس...
- می‌دونی که پارامدیک‌ها به همکاراشون می‌گن پارتنر، نه؟
کیتی بهم گفت که مجرد مجرده.
- خب، شاید بهتره تو هم به حرفای خودت عمل کنی
و یه فکری به حال خودت بکنی.
- منظورت چیه؟
- مثلا، من متوجه دوستی بین تو و اریکا نشدم؟
می‌گم، حیفه اگه یه دوست خوب رو از دست بدی.
- سلام.
- اوه!
- چطوری؟ - امم.
روزهای بهتری هم داشتم.
فقط می‌خواستم بابت اینکه همیشه پیشم بودی تشکر کنم...
همیشه.
بابت اینکه اولین امدادگر من بودی.
جاش دلیل اینه که به قرن ۲۱ اومدی؟
- آره، لازم نیست در موردش صحبت کنیم. مهم نیست.
- نه، نه، این کار رو نکن.
ببخشید که اون روز خیلی تند رفتار کردم.
زندگی خودم تو داغونه.
ولی خوشحالم برات.
و منم یه ذره محبت تو زندگیم لازم دارم.
پس، بگو ببینم. کی اول گفت بیا دوست بشیم؟
- امم، من بودم. - اوه!
- کاملا یادم رفت بهت بگم
مامانم ما رو تو آسانسور دید.
- صبر کن، صبر کن! یعنی من حالا از موریل عقب افتادم؟
- آره، خب... - عجب!
چی می‌دادم که قیافه‌ش رو ببینم.
- در نهایت، درد به ما می‌گه که توجه کنیم...
- ...دقیق‌تر نگاه کنیم.
فقط اون موقع می‌تونیم رشد کنیم و جلو بریم.
- کره پکان. این مورد علاقه‌ته، نه؟
- جیکوب، سلام.
همه چی خوبه؟
- نه، نه، قضیه این نیست، باشه؟
فقط... می‌خواستم جبران کنم بابت دفعاتی که بدون اطلاع اومدم.
خیلی برام مهم بود که تو اونجا بودی.
فقط می‌خواستم بدونی.
- قدردانت هستم،
ولی الان واقعا وقت خوبی نیست.
- آره.
- شاید یه وقت دیگه؟
- حتما. آره. من... می‌ذارم به کارت برسی.
اوه، فقط یه نکته... چراغ‌ها هنوز مثل فیلم "درخشش" تو لابی‌ت چشمک می‌زنن.
به دوستت بگو. - آره، بهش گفتم.
و ممنون بابت بستنی. واقعا مورد علاقه‌مه.
- آره.
- شب بخیر، جیکوب.
- آلیسون، این یه بررسی وضعیت رفاهیه.
داریم میایم داخل.
آلیسون؟ آلیسون؟
- نفس می‌کشه؟
- گرگ، سرت رو ببر کنار.