یا یه بیمار ممکنه بگه احساس افسردگی می‌کنه.
اما این فقط یه استعاره نیست.
رنگ‌ها می‌تونن تو ما هم احساس ایجاد کنن.
شاید رنگ زرد طلوع خورشید به کسی امید بده.
یکی از دنده‌ی خوب بلند شده.
فکر می‌کنی کدوم دنده بوده؟
می‌تونی دو ثانیه بدون این فکرا سر کنی؟
ولف یه جور درخشندگی داره.
آره. بسه دیگه، اریکا. حسودی نکن.
طرف معلومه که روز خوبی داشته. خوش به حالش.
حداقل یکی اینجا
وقت برای یه کمی خوشی داره.
اما یه لحظه فکر کن دنیای بدون رنگ چطور می‌شد.
چطور حسش می‌کردیم؟
چطور می‌تونستیم حس کنیم؟
جاش، سلام. منم.
فکر کنم دوباره تماست رو از دست دادم.
پس... راست می‌گی.
شاید راحت‌تر بود اگه موبایل داشتم.
به هرحال، امیدوارم خوش بگذره کنفرانس
اگه اصلاً ممکن باشه.
فقط هر وقت تونستی، بهم زنگ بزن.
من اینجام، باشه؟ خداحافظ.
دکتر ولف. سلام.
من آنجلیکا هستم، از گالری بروکس-اورت.
بفرمایید بشینید، خانم دلینی.
نمیتونم بگم چقدر ازتون ممنونم
که وقت گذاشتید و من رو دیدید.
دکتر استوارت از پریسبیتریان وست میگه شما یکی از بهترین‌ها هستید.
مطمئنم بیشتر از اینا گفته،
و اگه دکتر استوارت رو بشناسم، با زبان رنگین‌تر.
-چطور میتونم کمکتون کنم؟ -اوه، برای من نیست.
من به نمایندگی از مشتری‌م گابریل فرگوسن اینجام.
اون یکی از با استعدادترین هنرمنداییه که باهاش کار کردم.
اما یهویی، نقاشی رو ول کرده.
میگه مشکل از سرشه. میگرن.
نمیدونم. نمیتونم داستان کامل رو بفهمم.
گاب هیچ‌وقت خوب تو دلش رو باز نکرده.
اینم آدرس جایی که می‌تونید پیداش کنید.
اوه، من اینجا بیماران زیادی دارم که نیاز به توجه دارن.
پس اگه بتونید ترتیب بدید که بیاد پیش من...
تلاش کردم.
حرفم رو گوش نمیده.
چرا باید به من گوش بده؟
من کارم رو خوب بلدم، دکتر ولف.
هر کسی رو به مشتریام معرفی نمیکنم.
تو کارت برات مهمه،
و از چیزی که شنیدم، این هنرته.
مشتری‌م برای کسی که هنر داشته باشه احترام قائله.
لطفاً.
نمایشگاه داره آخر ماه،
و اگه کار ارائه نده، کارش تمومه.
سلام؟
کسی اینجا هست؟
نقاشی‌هام برای لمس کردن نیستن.
متاسفم. من نمی‌خواستم--
گالری فرستادتت؟ آنجلیکا بود؟
خدای من. اون زن مثل سگ دنبال استخونه.
من از طرف گالری نیستم. اسم من دکتر اولیور ولفه.
عصب شناس هستم توی بیمارستان عمومی برانکس.
خانم دلینی سراغ من اومد. ببین.
من خوبم.
مطمئنم آدمایی هستن که واقعاً به کمکت نیاز دارن،
اما من اون آدم نیستم.
ببخشید که وقتتون رو تلف کردم.
می‌فهمم.
اما اذیتم می‌کرد اگه نمی‌پرسیدم.
خانم دلینی گفتن در مورد سردردها؟
هیچ‌وقت یه دروغ کوچیک نگفتی، دکتر؟
فقط می‌خواستم کمی وقت اضافی برای کارم بخرم.
-اوه... -ام...
ببخشید که روزتون رو خراب کردم.
این-اینا هر دو مال شماست؟
اون یکی قدیمی‌تره-- پاریس، ۱۹۹۴.
-موزهای آبی. -جالبه.
نمی‌رفتی؟
از کی تا حالا کوررنگی داری؟
گفت که کوررنگی داره،
انگار من قرمز و سبز رو اشتباه میگیرم.
سعی میکنم همه چی رو سیاه و سفید ببینم.
همه چی انگار مثل زغال سوخته است.
پس اگه نیومدی بگی که می تونی درستش کنی...
...اون در خروجیه.
دلم براش تنگ شده.
بوی موهاش،
حسی که بهم میداد انگار تنها زن دنیا هستم.
همش سعی میکنم بفهمم کجا اشتباه کردم.
من خیلی مشتاق بودم، خیلی در دسترس.
آره. بیشتر بگو.
همیشه میذاشتم اون تصمیم بگیره.
مثل وقتی که برای تولدم منو برد یه شهر کوچیک تو شمال.
یه شهر خیلی کوچیک انتخاب کرد.
بعدش تمام آخر هفته از اتاق هتل بیرون نیومد.
و منم فقط گذاشتم هرکاری خواست بکنه،
با اینکه حس میکردم خجالت میکشه باهام بیرون بیاد.
اوه. نمیدونستم با هم سفر هم رفتید.
فقط یه بار.
میدونی، مامانم همیشه از اونایی بود که با جریان میرفت.
شاید اگه یه نظر میداد،
بابام باهاش میموند.
میفهمم که چطور سکوت رو
به عنوان ضعف درک کردی.
فکر میکنی تاریخچه خانوادگیت چطور
روی نظرت درباره دوست‌داشتن یه مرد متاهل تاثیر گذاشته؟
کی گفتم اون متاهله؟
اوه. ببخشید. من...
از طرز حرف زدنت درباره‌اش، احتمالاً اینطور فکر کردم.
اوه.
و وقتمون تموم شد.
باشه. خوبه. میبینمت این آخر هفته.
باشه. منم دوستت دارم.
-اریکا تو رو می‌کشه. -چی؟
اگه داری سعی می‌کنی به بچه‌ش هویج بدی،
مستقیم میره سراغ شاهرگت.
فهمیدم.
خب، داشتی با کی حرف میزدی؟
چی؟
بیا دیگه، مرد. تو تلفن.
این آخر هفته قرار کی رو ببینیم؟
هیچ‌کس.
اوه، باشه. حالا فهمیدم.
تو رازو فاش نمی‌کنی.
ولی اول ولف و حالا تو، مرد.
نمیدونم این عشق کجاست، ولی باید بیاد سمت من.
-ون، بفرستش این طرف. -باشه.
کی اولین بار متوجه تغییر تو بیناییت شدی؟
حدود شش ماه پیش. یه تصادف ماشین داشتم.
بعد از اون، انگار کل دنیام
مثل یه فیلم سیاه‌وسفید شد.
و واقعاً بگم، از فیلم‌های سیاه‌وسفید خوشم نمیاد.
-حالا درباره تصادف بگو. -چیزی نبود.
ماشینم روی یخ سیاه سر خورد، رفت تو یه گودال.
-سرت خورد به جایی؟ -نه زیاد.
سه تا بخیه.
ولی... صبح بعدش، همه چی...
...فرق می‌کرد.
این چیه همه‌ش؟
این تست پشم هولمگرنه.
این کمک میکنه من شدت وضعیتت رو بفهمم.
یه تیکه نخ رو انتخاب کن
که بیشتر از همه به این رنگ می‌خوره.
-نمیدونم. -اشکالی نداره.
گابریل، آخرین بار کی از استودیو بیرون رفتی؟
میرم بیرون. دنیا زشته. خاکستری.
غذا انگار مونده و گندیده.
آدما دیگه شبیه آدم نیستن.
بیگانه‌ان.
قبلاً عاشق نقاشی کردن دنیا بودم،
و حالا به سختی میتونم نگاهش کنم.
خیلی راحت‌تره تو خونه بمونم.
نمیدونم. این...
یه زندگی مثل این ارزشش رو داره؟
اگه مایلی، فکر میکنم بهترین کار اینه
که این مکالمه رو تو بیمارستان داشته باشیم.
نمیتونم باور کنم دارم به مغز گابریل فرگوسن نگاه میکنم.
خیلی باحاله.
-اسمشو شنیدی؟ -آره.
چند سال پیش یه مقاله تو نیویورکر درباره‌ش خوندم.
تقریباً باعث شد از مدرسه پزشکی بزنم بیرون
و برم دنبال هنر.
-تقریباً. -منم همون مقاله رو خوندم.
تو اون مقاله درباره استفاده احساسی از رنگ صحبت میکنه.
کارهای این آدم فوق‌العاده‌ست.
به نظر من که MRI کاملاً عادیه.
که خودش یه چیز خاصه،
با توجه به اینکه تصادف کرده.
ببخشید.
خیلی سرم شلوغه با مشاوره‌های اورژانس.
نمیخوام بی‌رحم به نظر بیام، ولی چقدر این فوریت داره؟
این مرد کوررنگ شده،چیز کمی نیست...
اما در مقایسه با تومور بطن سوم آقای بلانک،
این یکم بی‌اهمیت نیست؟
دکتر دنگ، این مرد چیزی رو از دست داده
که بهش کمک میکرد دنیا رو بفهمه.
رنگ برای این بیمار فقط پیگمنت نیست.
و میترسم بدون رنگ،
یه بخش مهم از خودش رو از دست بده.
خب. پس، اوه، چی داریم بررسی می‌کنیم؟
خب، به نظر میاد معاینه چشم‌پزشکی‌اش
نرمال بوده، پس مشکل از شبکیه نیست.
پس، از نظر مکانیکی چشماش سالمه.
یعنی یه نقص در سطح
قابلیت مغز برای تشخیص و پردازش رنگ هست.
دقیقاً درسته.
جیکوب و ون، می‌خوام شما بیشتر درباره این حادثه بررسی کنید.
اریکا، یه تاریخچه کامل پزشکی از گابریل بگیر.
و دانا، بخش اورژانس رو تموم کن
و بعدش شروع کن به تکمیل مدارک پذیرش در H&P.
می‌خوام گابریل رو بستری کنم. الان نباید تنها باشه.
مم. می‌تونیم آخر ماه آخر هفته‌ها رو عوض کنیم؟
بلیت‌های نیکس رو گرفتم، و دوست دارم مایا رو ببرم.
فقط باهاش شام خوردی؟
فقط یه شام بود یا... چیز دیگه‌ای هم بود؟
کارول، ما اینو هزار بار مرور کردیم.
اون هیچ اهمیتی نداشت.
باید چیکار کنم تا باورم کنی،
دستگاه دروغ‌سنج بگیرم؟
گفتی که اون کنفرانس سلول‌های بنیادی توی فیلادلفیا
رو داشتی توی تعطیلات روز رئیس‌جمهور.
اونم دروغ بود؟
-موریس، با اون بودی؟ -این از کجا اومده؟
نه.
معلومه که نه.
سعی می‌کنم صبور باشم.
می‌خوام بهت همه زمان و فضایی که نیاز داری رو بدم.
اما تا کی می‌خوای همه‌مون رو توی بلاتکلیفی نگه داری؟
تو ما رو به اینجا رسوندی، موریس، نه من.
و هر روز ازش پشیمونم.
شاید باید دوباره درباره مشاوره حرف بزنیم.
نذار یه شب که هیچ اهمیتی نداشت
بیست سالی رو که همه چیزه، خراب کنه.
دوستت دارم.
یه جایی، باید بگذریم از این.
برای تو راحته بگی.
چقدر باید اینجا بمونم؟
اوه، فقط تا وقتی که بتونیم بهتر بفهمیم
چی باعث شده حالت اینجوری بشه.
دکترا و سیاستمدارا.
نمیشه از هیچ‌کدومشون یه جواب درست و حسابی گرفت.
می‌دونم زندگی بدون یه حس و به همین خاطر جدا افتادن از همه چیه.
من پروزوپاگنوزیا دارم.
همه برام شبیه هم میشن.
می‌تونم ویژگی‌ها و حالات چهره رو تشخیص بدم،
ولی نمی‌تونم چهره‌ها رو از هم تشخیص بدم.
و بعضی روزا، اگه غافلگیر بشم،
حتی نمی‌تونم انعکاس خودم رو تشخیص بدم.
پس همیشه برای خودم غریبه‌م.
همیشه از دیدن یا ندیدن کسی که می‌بینم متعجب میشم.
پس می‌فهمم چی داری می‌کشی، گابریل.
تموم شد؟
-آره. -خوبه. گوش کن.
نمی‌دونم کی رو نتونستی قبلاً کمک کنی
که باعث شده فکر کنی باید هر کسی که جلوت قرار داره رو نجات بدی،
ولی من اون آدم نیستم.
یا اینو درست کن یا منو بفرست خونه.
مرد، کجا غیب شدی؟
لذت ظهرگاهی با دختر مرموز؟
-شروع نکن. -اوه، بی‌خیال، مارکوس.
-کیه، مرد؟ -دست از سرم بردار.
صبر کن. اون کسی نیست توی بیمارستان، نه؟
اون مشاوره هذیانی رو نداری، توی بخش ارتوپدی؟
قبلاً انجامش دادم. نگران کار من نباش.
تو فقط کار خودتو ادامه بده، مرد.
هی. چی گیرتون اومده؟
پرونده‌های بیمارستان.
بعد از تصادف ماشین، عجیب اینه که به نظر نمیاد ضربه مغزی‌اش
اونقدر شدید بوده که حتی باعث کوررنگی بشه.
یعنی، دکترای قبلی‌اش حتی سی‌تی‌اسکن هم نخواستن.
مطمئن نیستم ضربه مغزی حتی دلیلش باشه.
گفت که از صبح روز بعد از تصادف شروع شد.
-پس این یه معماست. -اینو نگاه کن.
گزارش پلیس از تصادف گابریل.
ساعت‌ها توی ماشین گیر کرده بود قبل از اینکه کسی پیداش کنه.
و تنها نبود. یه کشته.
تواناییش برای دیدن رنگ تنها چیزی نیست که
گابریل اون شب از دست داد.
زنشو از دست داد.
ما همه نتایج تست‌هات رو بررسی کردیم،
با توجه به تصادف ماشین،
چیزی که تو داری بهش میگن آکروماتوپسیای مغزی اکتسابی.
کوررنگی کامل.
این به خاطر ضربه تصادف نبوده،
بلکه در زمانی که در ماشین گیر کرده بودی
به سطح سمی مونوکسید کربن مواجه شدی،
که باعث آسیب به بخشی از مغزت شد
که مسئول پردازش رنگه.
اون یه گاز بی‌بوئه. حتی متوجه نمیشدی.
اما چند دقیقه بیشتر توی اون ماشین، و ممکن بود بمیری.
-این دائمیه. -این همینیه که داری میگی؟
این... این آخرشه.
این همون چیزیه که دارم بهت میگم.
گابریل، چیزی دیگه‌ای هست که بخوای... بگی...
...درباره اون تصادف؟
نه.
می‌دونم که اینجوری حس نمیشه، ولی یه تشخیص پیشرفته است.
حالا یه نقطه شروع داریم.
می‌دونی، آخرین کاری که می‌کنم اینه که به یه نقاشی اسم بدم...
چون اون موقع تموم شده.
تو به مشکل من اسم دادی.
حس می‌کنم الان تموم شدم.
-باید دکتر پیرس رو ببینم. -اگه نیاز داشتی، پیجش کن.
دکتر پیرس برنامه‌اش پره،
و تو وقت نداری.
-نه، لطفاً. -تو نمی‌فهمی.
این یه اورژانسی پزشکیه.
قرص‌هایی که تجویز کرده دارن با سرم بازی می‌کنن.
ببین خانم، همونطور که گفتم، می‌تونم برات یه وقت بگیرم--
من تو "منطقه گرگ و میش" هستم؟
نمی‌خوام با کس دیگه‌ای حرف بزنم.
می‌خوام با دکتر پیرس حرف بزنم!
پس فقط برو به دفترش
و بهش بگو که آلیسون ویتاکر بهش نیاز داره.
خانم ویتاکر، اه، من دکتر دنگ هستم.
و من روانپزشک نیستم،
ولی یه بار سر تراپیستم داد زدم
وقتی نتونست برام شنبه جا باز کنه.
واقعاً گوشی رو روش قطع کردم.
-واقعاً؟ -من همه‌اش رو دیدم.
آره.
معذرت می‌خوام که داد زدم.
احساس می‌کنم که احساسم دارن کنترل از دست می‌دن.
خب، بیا اینجا. بیا بشین.
یه چیزی دارم که شاید کمک کنه.
تو بخش زنان و زایمان یه آشنا دارم و از آروماتراپی استفاده می‌کنن
تا به مادرا کمک کنن در طول زایمان آرامش پیدا کنن.
پس، حس بویایی می‌تونه سیستم عصبی رو آرام کنه.
اجازه هست؟
تراپی خیلی عجیبه.
تو روح و روانت رو برای کسی باز می‌کنی،
و حس می‌کنی کاملاً درگیرته.
و بعد اون سه کلمه ترسناک رو می‌شنوی--
وقت‌مون تمومه.
و بعد انگار نمی‌تونن زودتر از دفترشون بندازنت بیرون.
بعضی وقتا فکر می‌کنم اصلاً برای دکتر پیرس مهم هستم.
براش مهمی.
کاملاً درگیر بیمارانشه.
-وقتی وقت دارن. -این درست نیست.
اخیراً دکتر پیرس اومد پیش من
چون واقعاً نگران تو بود.
چند روزی ازت خبری نداشت،
و می‌خواست کمک کنه پیدات کنه.
اگه این یه روانپزشکی نیست که براش مهمه،
پس من نمی‌دونم چی هست.
مرسی.
به این نیاز داشتم.
این فقط از دست دادن رنگ‌ها برای گابریل نیست.
این... از دست دادن احساساتی هست
که باهاشون مرتبط می‌دونه--
آدم‌ها، جاها، حتی صداها.
گابریل اساس هنر و زندگیش رو از دست داد.
-خودش رو. -بله.
و از دست دادن احساس به اندازه از دست دادن رنگ مانعی برای بهبودی‌اش هست.
همونقدر که از دست دادن رنگ.
گابریل خودش رو از دست داد،
و این چیز آسونی برای قبول کردن نیست.
هنوز داریم در مورد بیمار من صحبت می‌کنیم،
-یا در مورد تو حرف می‌زنیم؟ -این در مورد من نیست، آقا.
از سر کنجکاوی، اوضاع با موریس چطوره؟
بذار یه صفحه از کتاب‌تو بدزدم.
احساست چطوره؟
احمق... برای اینکه هنوز دوستش دارم.
-خب، نیستی. -اوهوم.
انتخابش کردم.
انتخاب کردم که دوستش داشته باشم، تا بقیه عمرم رو باهاش باشم،
تا باهاش خانواده تشکیل بدم.
و موریس یه پدر فوق‌العاده‌ست.
باید به اینکه چی برای مایا بهتره هم فکر کنم.
نمی‌تونم... نمی‌تونم خانواده‌مون رو از هم بپاشم.
هی، تو این کار رو نکردی. موریس کرد.
و می‌خوام ببخشمش.
واقعاً می‌خوام.
نمی‌دونم زندگی‌ام بدون اون چه شکلی می‌شه.
خیلی خوش‌تیپ شدی، داداش.
-چه نوع تمرینی می‌کنی؟ -می‌شه فقط کارمون رو بکنیم؟
مامانم هر لحظه ممکنه برگرده.
-همون چیزای قبلی. -یادت باشه، زیاده‌روی نکن.
این چیزا می‌تونه یکم شدید باشه.
عوارض جانبی ممکنه شامل-- تونل کارپال،
مقاومت به انسولین، عدم تعادل هورمونی، آکرومگالی.
فهمیدم.
دیوانه‌کننده‌ترین حس دنیاست. رویات به حقیقت می‌پیونده.
رنگ‌هایی رو می‌بینی که قبلاً تجربه نکردی.
روانگردان‌ها.
اینطوری گابریل دوباره رنگ رو می‌بینه
و با واقعیتش کنار میاد-سیلوسایبین.
می‌فهمم که ممکنه توهم رنگ‌ها رو ببینه وقتی توی حال خودش نیست،
ولی اون محو می‌شه.
مگر اینکه بخوای دائماً بهش روانگردان بدی،
که به نظر... مشکل‌ساز می‌آد.
از وقتی تصادف کرد، گابریل قفل شده
تو حال عزاداریه، نمی‌تونه جلو بره.
اما روانگردان‌ها می‌تونن مغز رو باز کنن.
اون مراکز رنگ رو واقعاً آسیب نزده،
فقط مسیرهاش رو، اما می‌تونیم مسیرهای جدید بسازیم.
اون می‌تونه با اتفاقات تروماتیک روبرو بشه، آرامش پیدا کنه، ادامه بده.
بله. دقیقاً.
گابریل هنوز تو ذهنش رنگ داره،
حتی اگر مغزش نتونه تشخیصش بده.
درباره روان‌گردان‌ها و افسردگی خوندم.
نتایج مختلطه، اما بهبود بوده،
حتی بعد از چند جلسه درمان.
اما مکانیسمش چیه؟
نوروپلاستیسیته-توانایی مغز برای تغییر خودش.
سیلوسایبین باعث می‌شه نورون‌ها از اتصالاتی استفاده کنن
که معمولاً استفاده نمی‌کنن و سیناپس‌های جدید بسازن.
و چرخه تروماتیک گابریل رو بشکنه.
می‌تونیم رنگ رو موقتاً تو ذهنش بیدار کنیم.
نمی‌خوام حالگیری کنم، اما درمان از طریق روانگردان
دقیقاً تو ایالت نیویورک قانونی نیست.
-مامور مخفی. -اریکا درست می‌گه.
برای انجام این کار با یک آزمایش بالینی
زمان می‌بره-- ماه‌ها، شاید.
پس بگیم بیمارمون جدیدترین موضوع آزمایش بالینیه.
-باشه. آزمایش کی؟ -مال من.
شانسی هست که تو لیست آهنگ‌ها دالی پارتن باشه؟
امم، متاسفانه نه.
امم، حدود ۳۰ دقیقه گذشته.
-حالت چطوره؟ -انگشتای پام مور مور می‌کنه.
باید بگم این یه درمانیه که می‌تونم پشتش باشم.
خب، این نشونه خوبیه.
فقط سعی کن آروم باشی، گابریل. این سفر توئه.
ذهنت تو رو به هر جایی که نیاز داری می‌بره.
چی می‌بینی؟
اونو.
اونو می‌بینم.
لطفاً.
اونو برگردون.
استراحتت خوب بود؟
بابا؟
می‌دونی، واقعاً خوشم اومد از کاری که مامانت با خونه کرده.
هیچ‌وقت نمی‌خواستم اون صندلی رو دوباره روکش کنم،
اما آبی واقعاً جالب شده.
آخرین باری که دیدمت... توی جنگل بود، کجا رفتی؟
اون روز بهترین روزم نبود.
ببخشید که تنها گذاشتمت.
اما اونقدر دور نبودم که فکر می‌کنی.
کنارت بودم، درست همینجا.
منظورم این بود که گفتم-- هیچ‌وقت ترکت نمی‌کنم.
خب، مدرسه چطور پیش می‌ره؟
برای تفریح چیکار می‌کنی؟
دختری تو زندگیت هست؟
امم...
...راستش بابا، من... اونا رو دوست دارم.
کسی توی زندگیت هست؟
آره. بود، امم...
یه زمانی بود، خیلی وقت پیش.
اما، امم، مامان تمومش کرد.
اونو فراری داد، درست مثل تو.
خیلی سخت‌گیر نسبت به مادرت هستی.
و می‌خوای یه راز بدونی؟
معمولاً حق با اونه.
می‌خوام بیشتر درباره تو بدونم. همه چیز رو برام بگو.
چی رو از دست دادم؟
از موقع مراسم خاکسپاری راجع‌بهش حرف نزدم.
خیلی سخت بود.
چرا من لیاقت زندگی داشتم و نه اون؟
اه. این یه سوال غیرممکنه.
-اسمش چی بود؟ -امبر.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم دوباره اونو اونجوری ببینم، و با رنگ.
و-و وقتی دیدمش، توی اون-اون لحظه کوتاه...
...دنیا رو برام زیبا کرد.
بهش رنگ داد.
اما تصادف یادت رو ازش نگرفت.
اما هر روز بیشتر تار می‌شه.
من-دارم فراموش می‌کنم دنیا چطور بود...
...اون چطور بود.
پس نقاشیش کن-- اونجوری که قبلاً می‌دیدیش.
-دکتر پیرس، یه دقیقه وقت دارید؟ -دارم دیر می‌رسم برای یه جلسه.
دربارهٔ الیسون ویتاکره.
اون قبلاً اومده بود و به نظر می‌رسید نزدیک فروپاشیه.
تونستیم آرومش کنیم، اما شاید بخواید پیگیری کنید.
متوجه شدم. پیگیری می‌کنم. ممنون.
بیشتر استرسش از احساساتی بود
که فکر می‌کرد شما به بهبودیش اهمیت نمی‌دید.
خب، بهش می‌گم که اینطور نیست.
وقتی بهش گفتم شما نگرانش بودید
و می‌خواستید کمکمون کنید پیداش کنیم، خیلی آروم شد.
بهش چی گفتی؟
خب، اون تو حالت بدی بود، و شما در دسترس نبودید.
ما داشتیم اوضاع رو آروم می‌کردیم
که می‌تونست یه بحران سلامت روانی بشه.
-خواهش می‌کنم. -ببخشید؟
شما کارآموز هستید.
کارآموز نورولوژی.
وقتی به کمکتون نیاز داشته باشم، ازتون می‌خوام.
یادتون باشه دفعه بعدی که
می‌خواید تو کار بیمارانم دخالت کنید.
فقط اینجا امضا کن،
و بعدش می‌تونی بری خونه.
باید اون رو برداری... قبل از اینکه کسی رو بکشه.
بیچاره.
زدن به زنی که عاشقشه. می‌تونی تصور کنی؟
باشه، داداش. واقعاً تمومش کن.
همه شوخی‌ها، حدس‌ها-- فقط بس کن.
با هیچ‌کس ارتباط ندارم،
مخصوصاً کسی که تو بیمارستان کار می‌کنه.
وان، آروم باش، داداش. من اصلاً اونجوری منظورم نبود.
من فقط می‌گم... وضع بیمارمون خرابه.
همین.
دکتر نیکولز، این دکتر ولفه.
امیدوارم این کنفرانس جراحی مغز و اعصاب مفید باشه.
-نبودنت تو برانکس حس میشه... -اینجوری شنیدم.
اه-ام، امروز شنیدم.
یه بیمار دارم که ازم متنفره.
پس حتماً دوسش داری.
یه نقاش با آکروماتوپسیای مغزی.
خیلی عجیبه، نه؟
و، اه--
اگه می‌خوای پیامت رو بشنوی، 1 رو بزن.
برای حذف، 2 رو بزن.
جاش؟
اوه. نه. متاسفم. فکر کردم یکی دیگه‌ای.
اوه، فقط آروم-آروم باش. آروم باش. چی شده؟
باشه. نه. هیچ کاری نکن تا من برسم.
دارم میام.
دیوونه شدی!
گیب، اینو متوقف کن. متوقف کن!
دیگه نمی‌تونم بهش نگاه کنم!
لطفاً کمکش کن. نمی‌دونم چیکار کنم.
گابریل. باید کمکش کنی.
سعی کردم، دکتر ولف.
سعی کردم نقاشی کنم، مثل چیزی که گفتی یادش کنم.
اما اشتباه می‌کردی!
دیگه هیچ‌وقت عادی نمی‌بینم!
نمی‌خوام اینجوری زندگی کنم!
نمی‌تونم بدون اون زندگی کنم.
می‌تونی.
گابریل... می‌دونم چیکار می‌کنی،
چون خودم این کار رو کردم-- همه رو از خودت دور می‌کنی،
از خودت عصبانی هستی، از دنیا عصبانی هستی.
اما همه اینا فقط به خودت آسیب می‌زنن،
و هیچ‌کدومش اونو برنمی‌گردونه.
به امبر فکر کن.
الان می‌خواست چیکار کنی؟
حالت چطوره؟
پدیالیت و آسپرین. عالی.
یه دکتر دارم که مواد غذایی تجویز می‌کنه.
داری چیکار می‌کنی؟
اه، فکر کنم کیف پولم رو تو بقالی اونور خیابون جا گذاشتم.
صبر کن.
کیفت روی پیشخوان کنار صندوقه.
چی...
توی تاریکی هم می‌تونی اونو ببینی؟
آره.
اه...
می‌تونی بخونی چی نوشتم؟
لازم نیست این کار رو بکنی.
کمیسیون‌هام دو هفته دیگه موعدشه.
هیچی برای نشون دادن ندارم،
پس رسماً معاف‌ات می‌کنم از انجام قسم بقراط یا هرچی.
لطفاً. فقط یه لطفی در حقم بکن.
توی این نور نمی‌تونم بخونم. تو می‌تونی؟
اسم زن مرده‌ام رو نوشتی.
-باشه. -پس یعنی چی؟
یعنی تو می‌تونی چیزهایی رو ببینی که بقیه نمی‌تونن.
عالیه.
بدون رنگ،
مغزت باید به طول موج‌های نور حساس باشه
که توسط چشم معمولی قابل تشخیص نیست.
چیزی که برای بیشتر مردم تاریکه، چشم‌های تو می‌تونن ببینن.
پس بقیه وقت‌ها رو چطور توضیح می‌دی،
وقتی حتی نمی‌تونم اشیا رو تشخیص بدم؟
ماشین‌ها فقط چراغ‌های جلوشون معلومه.
درست، چون احتمالاً رنگ ماشین خیلی شبیه
طول موج نور به پس‌زمینه‌شه،
پس ناپدید میشن، همه با هم یکی میشن.
دکتر ولف، سعی کردم با استفاده از حافظه رنگم نقاشی کنم.
کاری که گفتی رو انجام دادم، ولی جواب نداد.
فکر می‌کنم باید تمرکزت رو محدود کنیم،
نوری رو که می‌بینی فیلتر کنیم.
در اصل... می‌تونیم یه روش کاملاً جدید برای دیدنت بدیم.
حالش چطوره؟
خب، حالا که جواب‌ها رو داره،
داره کمی بهتر با واقعیتش کنار میاد.
اما نمی‌تونیم آسیب رو برگردونیم.
-چی دیگه می‌تونیم براش انجام بدیم؟ -خب، برای گابریل...
مانع پیشروی‌اش فقط رنگ نیست.
احساس هم هست.
و الان همه احساسی که داره دلتنگ زنش هست،
مثل همه رنگ‌ها تو دنیای خودش.
الان کمی کمک نیاز داره تا زیبایی رو ببینه.
پس... اینا رو براش درست کردم.
اینا چیکار می‌کنن؟
صبر کن. چی بود اون؟
چرا از دکتر پیرس قایم شدی؟
ها؟
نمی‌دونم داری درباره چی حرف میزنی.
چرا سر کارآموزهای من داد زدی؟
من داد نزدم.
چی شده؟
این موریسه؟
آلیسونه. آلیسون، مریضت؟
احساس گناه می‌کنی که دیگه نمی‌بینیش؟
من هنوزم می‌بینمش. هیچ‌وقت نایستادم.
ولی فقط به خاطر این که ازم خواست و چون می‌خوام کمکش کنم.
کارول، این یه تضاد منافع کلاسیکه.
آره. تنها چیزی که مطمئنم همین یه چیزه.
بقیه چیزا، من و موریس...
حتی نمی‌دونم چطوری به اینجا رسیدیم.
کار من بود؟
ببین، من نمی‌خوام اینجا بشینم
و تظاهر کنم که من زن کاملی بودم،
ولی برای این ازدواج جنگیدم.
و الان دارم شغلم رو قربانی می‌کنم.
و برای چی؟
برای حقیقتی که شاید هیچ‌وقت نفهمم؟
کارول، این خیلی دیگه داره زیادی میشه.
می‌دونی باید چیکار کنی.
هی. من به جیکوب هیچی درباره ما نگفتم، باشه؟
یه چیزی شنید که کلاً بی‌ربط بود
و یه فرضیه زد، ولی چیزی نمی‌دونه.
-قسم می‌خورم یه کلمه هم نگفتم. -اگه بفهمه چی؟
نمی‌خوام به عنوان دختری که با همکاراش معاشرت میکنه
شناخته بشم.
دیگه با کی معاشرت میکنی؟
چی؟ هیچ‌کس.
موضوع این نیست.
نمی‌خوام کسی درباره من حرف بزنه.
می‌دونی، برای اولین بار در زندگی‌م، فکر کردم، بی‌خیال.
یکم خوش بگذرون، اریکا.
این داره خیلی بی‌نظم میشه، ون،
و این چیزی نیست که هیچ‌کدوم از ما دنبالش بودیم.
شاید این یه اشتباه بود.
راحتی؟
و زشت.
هر وسیله پزشکی باید این‌قدر زشت باشه؟
به نظر من خیلی شیکن.
فیلتر توی لنزها باید کمک کنه اشیایی که از نظر طول موج شبیه‌ان
دیگه با هم قاطی نشن.
عینک‌ها باید بهت کمک کنن با دیدت کار کنی
به جای اینکه برعکسش باشه.
از دست دادن یه جنبه از دیدت
متفاوته با از دست دادن یه نقطه نظر.
گابریل، تو فقط سیاه و سفید نمی‌بینی.
تو سایه‌های خاکستری رو می‌بینی که خیلی از آدم‌ها اصلاً نمی‌بینن.
یه جفت عینک چطوره
که دوباره مثل قبل ببینم؟
شاید یه روزی.
یه داستان از اچ‌جی ولز هست-- کشور نابینایان؟
درباره یه مسافر گمشده که
می‌افته تو یه جامعه‌ای از آدم‌ها
که قرن‌هاست نابینا بودن،
که حتی مفهوم دیدن رو هم از دست دادن.
حالا، اون مسافره رو به عنوان یه آدم عجیب و غریب می‌بینن،
چالش می‌کشه ایده‌های ما رو درباره چی نرماله.
این... نرمال جدید توئه.
ولی تطبیق یعنی عقب رفتن.
یعنی... جا شدن توی دنیا.
یعنی آدم‌ها رو بیاری تو دنیای خودت همون‌طور که الان می‌بینیش.
دوست دارم زود بیدار شم تا طلوع خورشید رو ببینم.
همیشه همین‌طور بودم.
هر روز بعد از تصادف... همه چیز خاکستری بوده.
خورشید. می‌تونی تصورش کنی؟
امید داشتم
که یه روز صبح دوباره زیبا و باشکوه بشه.
خب، گابریل، حسی که داری،
روی دیدت به دنیا تأثیر می‌ذاره.
پس... شاید فردا طلوع خورشید دوباره زیبا بشه.
شاید.
رنگ‌ها رو بردار همه‌شون رو.
به جز سفید و سیاه.
اونا رو لازم دارم.
قبل از اینکه چیزی بگی،
ببخشید که اون روز این‌قدر شلوغش کردم.
برای پرستاری که سرش داد زدم کلوچه آوردم.
بهترین لحظه من نبود.
احتمالاً باید درباره تنظیم داروهام حرف بزنیم،دوباره.
فکر می‌کنم بهتر باشه
روانپزشک بعدیت داروهاتو دوباره بررسی کنه.
روانپزشک بعدی؟ من تازه معذرت‌خواهی کردم.
-دیگه تکرار نمی‌شه. -می‌دونم داری سختی می‌کشی.
همچنین می‌دونم درباره رابطه‌ات با شوهرم،
و نمی‌تونم دیگه درمانت کنم.
دارم معرفیت می‌کنم به یه روانپزشک دیگه.
فکر کنم منو با کس دیگه‌ای اشتباه گرفتی.
نمی‌تونم چیزی که نیاز داری بهت بدم، آلیسون.
نمی‌تونم بی‌طرف باشم.
ولی امیدوارم کمک لازم رو بگیری.
بهم گفت عاشقمه.
باید بدونی.
خداحافظ، آلیسون.
هی. یعنی، قبلاً پشت تلفن، با یه دختر حرف نمی‌زدم.
با پسرم حرف می‌زدم. اون ۶ سالشه.
با مامانش زندگی می‌کنه، پس من خیلی نمی‌تونم ببینمش.
خب چرا هیچ‌وقت چیزی نگفتی؟
بخشی از زندگیم که به کار ربطی نداره،
و دوست دارم همینجوری بمونه.
آره، رفیق.
آره. معلومه. به کسی چیزی نمیگم.
مرسی.
صد در صد.
ولی کاملاً اشتباه نمی‌کردم.
یعنی، شش سال دیرتر، ولی مبارکه بابت اون قضیه.
دنیای بدون رنگ، دنیای بدون احساس نیست،
ولی یه راه جدیدی می‌خواد
تا احساساتمون رو بیان کنیم.
یه تحقیق جدید اومده که می‌تونن از این آنزیم استفاده کنن
تا طول تلومرهای سلول‌هامون رو بیشتر کنن.
اگه کار کنه، شاید بتونه فرآیند پیری رو توی انسان‌ها کند کنه، شاید حتی برعکسش کنه
یعنی، این خیلی باحاله، موافق نیستی، بابا؟
بابا؟
شاید این هدیه‌ی یه هنرمند واقعی باشه،
که ما رو وادار به احساساتی کنه که قبلاً هرگز تجربه نکردیم،
سلام. چطوری؟
این یکی رو دیدی؟
واو. گابریل واقعاً جوهره‌ی ولف رو گرفت.
ذاتش رو.
همه‌ش توی چشماشه.
آره، حس می‌کنم انگار دارن یه چیزی میگن.
آره. بیمار اتاق ۷ فوری نیاز به LP داره.
و در ضمن، کفشاشون رو بپوش
و دقیقاً همه‌چیز رو درباره‌شون بفهم
از روزی که به دنیا اومدن.
دارم برای تولدت می‌خرمش.
امم. خوبه که پولش رو نداری.
گابریل... این فوق‌العاده‌ست.
بعضی از بهترین کارهامه.
باید از تو تشکر کنم.
که من رو به هنرم برگردوندی.
خب، ممنون که من رو راه دادی.
اوه.
گاب، بیا. بذار بهت افتخار کنم.
اه... برو جلو. بگیرش.
امیدوار بودم ازت خبری بشه.
آره، مایا. الان دارم میام خونه.
شام سفارش دادم. آره. توی ماشینم، واقعاً
آره، هستم!