اون موضوع خیلی از مقاله‌ها بوده،
از جمله اون پروفایل پر سر و صدا تو نیویورکر.
اون الهام‌بخش فرانسیس ولتی بود،
برای رمان پرفروش نیویورک تایمز،
نه غریبه‌ی کامل.
با افتخار معرفی می‌کنیم زنی رو
که اسمش مترادف شده با لبه‌ی تیز
درمان سایکدلیک.
لطفاً خوشامد بگید...
به کنفرانس بلومبرگ دیسراپتورز،
ماشا دمیتریچنکو.
فراموش کردی بگی، اون همچنین موضوع
چندین تحقیق فدراله.
بیا درباره مواد صحبت کنیم، می‌خوای؟
خب، این خانواده تونستن با پسر فوت شدشون
از طریق توهم مشترک ارتباط برقرار کنن.
این بهشون اجازه داد ترومای مرگش رو همزمان پردازش کنن.
این یه پیشرفت فوق‌العاده‌ست،
ولی فقط شروعه.
با همکاری دوستانم تو سیلیکون ولی،
یه سیستم تحویل سایکدلیک اختصاصی جدید ساختم.
خب، با این دستگاه پیشگام و با محرک‌های درست،
بیمارها می‌تونن خاطرات شکل‌دهنده‌ی خاص رو بازبینی کنن.
و تو این حالت بسیار نوروپلاستیک،
می‌تونن این خاطرات رو انگار برای اولین بار تجربه کنن.
این محصول کی برای عموم در دسترس خواهد بود؟
خب، ما تو دور بعدی تأمین مالی هستیم،
و بعد از اون، به سمت آزمایش‌های بالینی می‌ریم.
پس هنوز آزمایشش نکردی؟
من رو موش‌ها و خودم آزمایشش کردم.
تو نیویورکر نوشته بودن که تو با این مواد آزمایش می‌کردی
تا دختر فوت‌شدت رو به زندگی برگردونی.
درستِ؟
آره، داشتم با دختر مرحومم ارتباط برقرار می‌کردم
و برای من خیلی تحول‌آفرین بود.
زندگیمو عوض کرد. هنوزم می‌بینیش؟
نه. نه، دیگه نمی‌بینمش.
برای چند تا سؤال وقت داریم.
اوه، بله، شما اون عقب.
می‌تونید بهمون بگید چطور اولین بار
درباره این درمان‌های نوآورانه فهمیدید؟
سال‌ها پیش، یه کلینیک کوچیک تو باواریا پیدا کردم
که با آدمایی که تو موقعیت‌های ناامیدکننده بودن سروکار داشت.
تو اون کلینیک، یه دکتر بود. خیلی مهربون بود.
من حرفه‌ام رو بهش مدیونم.
و زندگیم رو.
ماشا؟
مارتین. خوشحال می‌شم می‌بینمت.
باورم نمی‌شه از آلمان تا اینجا اومدی
برای این نمایش تبلیغاتی.
میدونی که پیشنهادهاش هنوز پابرجاست، آره؟
اون همیشه خوشحال می‌شه که میزبان کلینیکت باشه،
اگه یه روز نیاز به یه پایگاه جدید داشتی. حتی اگه نخوای...
ماشا دمیتریچنکو؟ بهت ابلاغ شد.
سومی این ماهه.
با این سرعت، ورشکست می‌شم.
تو زاوبروالد سرویس موبایل نداریم.
جاده‌های قابل عبور نداریم.
واقعاً محدوده.
کسی مثل این نمیاد سؤال بپرسه
یا بهت نامه بده.
لطفاً، فقط بهش فکر کن. اون خیلی خوشحال می‌شه ببینتت.
منم دوست دارم ببینمش.
♪ نور تو خیابون، منو کور می‌کنه ♪
♪ شن زیر پام، داری منو از شهر بیرون می‌کنی ♪
♪ از خودم بی‌خودم ♪
♪ هزاران برگ، منو زیر خودشون دفن می‌کنن ♪
♪ زیر چشمای اون ♪
♪ نسیم ملایم بهم می‌گه ♪
♪ هنوز نوبت من نیست ♪
♪ اون مال من نیست ♪
♪ پس روز به روز، خواب‌هامو تبدیل می‌کنم ♪
♪ به یه خدمت، یه خدمت، یه خدمت ♪
♪ به عشقش ♪
♪ روز به روز، خواب‌هامو تبدیل می‌کنم ♪
♪ به یه خدمت، یه خدمت، یه خدمت ♪
♪ به عشقش ♪
هلموت، اونجا نه.
هلموت، جدی، تو اصلاً حس زیبایی‌شناسی نداری.
واسه من یه معماست.
فکر نکنم این کافیه. باید پارچه بیشتر بیاریم.
خیلی مهمون داریم که قراره بیان.
چطور شد که از بازنشستگت لذت نمی‌بری؟
روز اول ریترت جدیدته، باید همه‌چیز عالی باشه.
هلموت، این اصلاً...
اون چیزی که ازت خواستم نیست.
گوش نمی‌دی! این یه مشکله.
ما یه مشکل داریم.
امروز کلی چیز جمع کردیم.
ارتفاع می‌تونه دوزها رو غیردقیق کنه،
و گاهی داروها تو جریان خون پایدار نمی‌مونن.
پس بهتره ذخیره داشته باشیم.
سطح اکسیژنشون رو با متابولیسم استراحتی‌شون تست می‌کنیم.
عالیه.
و می‌تونیم دوزهاشون رو بر اساس اون تنظیم کنیم.
آهان.
شاید بهتره آزمایش خونشون رو دوباره موقع ورود انجام بدیم.
یا حداقل فشار سیستولیک و دیاستولیکشون رو اندازه بگیریم، برای اطمینان.
ماشا!
من حداقل به این داده‌ها به‌عنوان مبنا نیاز دارم.
داری طوری حرف می‌زنی انگار خیلی جذابه.
من دارم علمیش می‌کنم. همینه که هست.
تا وقتی که دیگه نباشه.
خیلی عصبی به نظر میای، مارتین.
چیزی هست که بخوای بهم بگی؟
خب، با تمام احترام...
تو به زاوبروالد دعوت شدی
تا هنر و اشتیاقت رو بیاری،
که هر دوشون بی‌نقصن.
و تو چی آوردی؟ نظم.
تو یه آدم کوچولوی خیلی عصبی هستی.
شروع شد.
وقتی عصبی می‌شی، دوست داری حواس پرت کنی،
با یه لبخند، یه بو، یا یه لهجه مست کنی،
که به هر حال می‌تونی عمداً گمش کنی،
فکر کنم بستگی داره به اینکه پوتین مشتری‌هاتو ناراحت می‌کنه یا نه.
ما رو تو یه جعبه شنی گذاشتن که باهم بازی کنیم،
پس می‌تونیم خوب بازی کنیم یا نه.
بدون بداهه‌پردازی با دوزها.
بدون دوز دادن بدون رضایت.
بدون دوز دادن به خودت وقتی مسئول نظارت هستی،
و بدون قفل کردن آدما.
اوه.
آره.
بله، قربان.
باید حد و مرز باشه، من روش اصرار دارم.
و من باید اطاعت کنم.
من فقط... می‌رم... می‌رم به...
البته، به همه‌چیز رسیدگی کن.
ممنون.
عالی.
هی‌هو!
آره، شنیدید؟
حالا این چیزیه که آدما برای آلپ میان اینجا.
ما واقعاً فقط برای مسیرهای چالش‌برانگیز میایم.
آها، می‌فهمم.
من از تریسته شروع کردم.
پنج هفته فقط با یه کوله‌پشتی هر چی گیرم میومد می‌خوردم.
حس اولیه و پیشاتاریخی داشت، مثل اُتزی.
سایت صنایع دستی؟
نه، مثل مرد یخی.
جسد پنج هزارساله‌ای که تو یخچال‌های طبیعی اینجا پیدا کردن.
یخچال‌ها دارن آب می‌شن.
آره، افتضاحه.
شاید جسدهای بیشتری پیدا کنن. بعد کجا می‌ری؟
خب، داشتم دنبال یه کلبه روستایی تو کوه‌ها می‌گشتم.
فکر کنم پیداش کردم.
آقای شارپ؟
من از زاوبروالد میام.
می‌تونم با چمدون‌هاتون کمک کنم؟
مرسدس پارسال. خیلی روستایی.
فقط همین یه چمدونه، در واقع.
ممنون.
زاوبروالد.
خب، خب.
اول باید برم یکی رو ببینم، بعد برمی‌گردم به ماجراهام.
یه زمانی یه آسایشگاه معروف بود، می‌دونی؟
فکر کردم یه هتل لوکسه.
یه فامیلم اونجا فوت کرد.
خداحافظ.
ممنون.
اوو.
اسطوخودوس. دوست‌داشتنیه.
اوه! خدا.
خیلی قشنگه.
هوا اینجا خیلی تازست.
اوه، ببخشید. انگلیسی صحبت نمی‌کنید؟
همه انگلیسی صحبت می‌کنن.
اوه.
خب...
حداقل ریه‌هامون تمیز می‌مونه قبل از اینکه سقوط کنیم و بمیریم.
بدترین چیزی که برام پیش اومده نیست.
یا برای تو، شرط می‌بندم.
همدیگه رو می‌شناسیم؟
لعنتی. خیلی متأسفم.
می‌رم... بذارید فقط... می‌رم بیرون...
اوه لعنتی، نه، نه، نه. نه.
نه، نه، نه، نه، نه! سلام!
باورم نمی‌شه!
اگه بابابزرگم می‌دونست یه روز دوربین‌ها
تو کل املاکش نصب می‌شن...
ولی بابابزرگت خیلی وقت پیش زندگی می‌کرد،
و چیزا عوض می‌شن، و درمانگرهای خوب از
هر ابزاری که دارن استفاده می‌کنن.
همه‌ی چیزی که می‌گم اینه که اگه یه کم بیشتر تو خطوط ترانکویلم رنگ می‌کردی،
شاید الان از قانون فراری نبودی.
اون موقع اینجا با تو کار نمی‌کردم، مگه نه؟
اینو با تمام مهربونی می‌گم،
ولی اگه بابابزرگت کارها رو
یه کم متفاوت انجام داده بود، شاید...
شاید لازم نبود تو یه اتاق قفل بشی
و راه‌های خلاقانه برای جلوگیری از ورشکستگی پیدا کنی.
بذار به من.
خب، قراره بریم دنبالش؟
دستورم فقط جمع کردن تو بود.
ولی اونم میاد، درسته؟
زاوبروالد خیلی از حریم خصوصی مهمان‌هاش محافظت می‌کنه، قربان.
به‌طور رسمی، من نمی‌دونم درباره کی صحبت می‌کنی.
درست. اینجوری دوتامون نمی‌دونیم.
ممنون.
لعنتی.
داری منو دست می‌ندازی.
می‌تونم کمکتون کنم؟ لعنتی! ترسیدم!
کجا بودی؟
خدا! [نفس عمیق]
ببخشید. من... خیلی متأسفم.
من فقط...
روز بخیر.
گوش کن، یکی از چمدون‌هام گم شده.
فکر کنم... شاید زیر نیمکت تو اونجا بوده،
یا شاید از ماشین پیاده نشده.
می‌تونی بهشون بگی؟
واسه من خیلی خیلی مهمه.
البته. ممنون.
فقط این چمدونا اینجان.
اوه...
چرخ دستی برای چمدون لازم دارید؟
نه.
ممنون! واقعاً از کمکت ممنونم.
هرچند یه کم طول کشید.
افتخار می‌کنم که خدمت می‌کنم.
اوه.
خدای من.
مثل قصه‌های پریانه.
خوشحالم که خوشت اومد.
دیگه از این چیزای نیو ایج و سلامتی خسته شدم.
اینجا انقدر قدیمیه که انگار جدیده، می‌فهمی؟
مثل کاربردهای افسون بتلهایمه.
کهن‌الگوهای یونگی.
معصوم، حکیم، دلقک، یاغی.
این چارچوبیه که اون استفاده می‌کنه؟
من فقط داروشناسم، بعضی محققا فکر می‌کنن
کار یونگ ریشه تو حافظه نیاکان از آیین‌های سایکدلیک تو اروپای پیش از مسیحیت داره.
این یه جورایی هستی‌شناسی کاری که اینجا داره انجام می‌ده، نه؟
«باخانالیای متافیزیکی»،
همون‌طور که لارس لی تو نیویورکر صداش کرد.
اوه، ببخشید. مطمئن نبودم
کی قراره حرف زدنت تموم بشه.
راستش درسته.
آقای لی یه نسخه اولیه از این پروتکل رو تجربه کرد.
یه نسخه اولیه؟ چطور تغییر کرده؟
هدفمندتر شده؟ آیا هنوز به سمت
توهم گروهی تو آخرش پیش می‌ره؟
تو این هفته، ازت می‌خوام سعی کنی چیزایی که فکر می‌کنی می‌دونی رو فراموش کنی.
شاید ببینی که بیشترین بهره رو از این کار می‌بری اگه سعی نکنی ازش سر دربیاری.
جالبه.
جالب.
خب، اون چه جوریه؟
خب، اون...
اگه بخوام از کهن‌الگوهای یونگی بگم...
اینم پیردختر.
خیلی وقته اینجا نیومدم! ممنون.
اوه، روز بخیر!
و یه همراه آورده.
یه همراه لعنتی آورده.
خیلی وقته گذشته.
اون قبلاً چند بار اینجا بوده.
نگران نباش، این بار یه کارت اعتباری معتبر ثبت کردم.
اولین بار تو یه دوره سخت بعد از تموم شدن ازدواج دومم اومدم اینجا.
آهان؟
بعد از اون، مجبور شدم خودمو به خراب بودن بزنم تا دوباره بیام.
روز بخیر.
سلام، من... من ماتئوییم.
اینجا بال جنوبیه.
نمی‌دونستم همچین جایی هم هست.
آره.
بگو ببینم، ارملین هنوز تو آشپزخونه‌ست؟
هنوز اون سوفله قارچ فوق‌العاده رو درست می‌کنه؟
فقط برای تو.
گفته می‌شه دستور پختش مستقیماً
از سرآشپز برشتسگادن اومده.
ولی اینو به حساب اون سوفله بدبخت نذاریم.
خواهشاً نذار.
به نظر میاد یکی بازگشت پیروزمندانه‌ای به باغ‌های هارمونیا داشته.
ایموژن، عزیزم. اوه، اوه.
موهای تو. وای، خیلی بیشتر شدن.
این چیه، یه جور نماد؟
اوه، هفته پیش تو کلوسترز یه کم زمین خوردم.
هنوز فصل اسکی نیست.
نه، تو یه رستوران از روی صندلی افتادم. باور می‌کنی، عزیزم؟
خوشبختانه، این مرد فوق‌العاده جذاب
اونجا بود که نجاتم بده.
حتی نمی‌دونی، مگه نه؟
می‌خوام بگم عشق در نگاه اول بود، ولی نمی‌خوام بترسونمش، پس فقط می‌گم هوس بود.
مامان، قرار بود با هم بیایم اینجا
تا روی رابطمون کار کنیم.
خب، تو از همه بهتر باید بدونی من می‌تونم
روی چند تا رابطه همزمان کار کنم.
حتی انگلیسی صحبت می‌کنه؟
انگلیسی؟ البته، همه انگلیسی صحبت می‌کنن.
درست، ببخشید.
هرچند اون باید عذرخواهی کنه
که بی‌دلیل تو رو کشونده اینجا.
نه، نه، نه. بدون کشوندن.
منظورم اینه، آره، واقعاً هیجان دارم که اومدم.
خب، حالا وقتشه بری چون اینجا سالن ناخن نیست.
بدون رزرو نمی‌تونی بیای.
آقای فادل کاملاً تو سیستم ما ثبت شده.
خوش اومدید به زاوبروالد.
امیدوارم همتون اینجا وقت خیلی خوبی داشته باشید.
می‌بینی، عزیزم، برای همین همیشه ارزش داره
تو یه خانواده هتل بمونی.
شاید اولش بیشتر پول بدی، ولی همیشه برات جا دارن، آره؟
آره. تو خرجشو می‌دی؟
ببخشید دخترمو.
سی و پنج سالگی سن سختیه.
وقتیه که وحشت واقعی شروع می‌شه.
داری می‌ذاری بمونه؟
باید بمونه. جزئی از نقشه‌ست.
مشکلی نیست.
همه‌چیزو همون‌جا بذار.
مشکلی نیست، ممنون.
اوه.
تقریباً یادم رفت.
این کاملاً نامناسبه.
خب، اینه که باحالش می‌کنه، مگه نه؟
من تو یه اتاق با تو و دوست‌پسر بی‌مزه‌ت نمی‌خوابم.
نمی‌خوام.
باشه.
یه تخت سفری می‌خوام، باشه؟
یا روی زمین می‌خوابم. نه با مامان.
ماتئو.
به نظر آدم خوبی میای.
اگه یه کم از نظر جغرافیایی گنگ نبودی.
ولی می‌فهمی چرا مامانم تو رو آورده، نه؟
همون‌طور که گفتی، ما دوست‌پسریم.
نه. نه، تو یه سپر انسانی هستی که باهاش رابطه داره.
این ریترت قرار بود فرصتی باشه برای من و مامانم
تا روی یه سری مسائل حل‌نشده کار کنیم.
- تو رابطه‌مون، یادته؟ - اوه، این مشکلات چیا هستن؟
خب، بذار ببینم.
من بی‌توجهم، ولی در عین حال زیادی بهش می‌چسبم.
ازش حمایت نمی‌کنم،
ولی هیچ‌وقت هم مجبورش نکردم رو پای خودش وایسه،
- واسه همین اعتماد به نفس نداره. - اوهوم.
جز اینا، آره، من یه هیولام.
حالا می‌شه لطفاً از این اسپای قشنگ لذت ببریم؟
من اتاق خودمو می‌گیرم.
تا وقتی با کارت اعتباری خودت باشه!
- خوشت اومد؟
- خیلی باحاله، مگه نه؟ - وای، خیلی خفنه.
آره، خوشم اومد. فوق‌العاده‌ست.
اوه.
وای، تو عوضی، بیا دیگه.
وای، تو آشغال.
بیا دیگه.
هی، خانوم، آنتن داری؟
نه.
ام...
نه، فکر کنم...
فکر کنم کوه‌ها سیگنال رو قطع می‌کنن.
- واقعاً؟ - آره.
شاید دارن یه چیزی بهمون می‌گن.
- آره.
برای جلسه اومدی؟
قراره بیام.
هرچند یه حس عجیب دارم که یکی منو پیچونده.
- اوه، آره. - آره.
- چه بد. - آره.
هرچند اگه آنتن نداشته باشم، واقعاً یکی منو پیچونده؟
عمیق بود.
- مگه نه؟
خب، فکر کنم قراره به‌زودی گوشیمونو بگیرن، پس...
بهتره یه تلفن ثابت پیدا کنم.
باشه.
بعداً می‌بینمت؟
آره.
خداحافظ.
- خداحافظ!
ممنون.
خب، تو مثلاً از اشراف‌زاده‌ها هستی یا چی؟
- ببخشید؟ - فقط به خاطر تعظیم کردنشون.
این دومین نفریه که دیدم بهت تعظیم می‌کنه.
فقط داشتم فکر می‌کردم شاید تو یه پرنسسی.
نه، من... من قبلاً راهبه بودم.
- یه راهبه! - اوهوم.
هوم.
- مردم به راهبه‌ها تعظیم می‌کنن؟ - بعضیا فکر می‌کنن باید این کارو بکنن.
هوم.
تو... یونیفرم اینجارو پوشیدی؟
اوه، من... من یه سفر خیلی طولانی داشتم
و لباسام خیلی کثیف شده بودن، اونا بهم لطف کردن
و یونیفرمشونو باهام به اشتراک گذاشتن.
- خب، خیلی شیک به نظر میاد. - ممنون.
خب، حالا که دیگه... راهبه نیستی، چی کار می‌کنی؟
نمی‌دونم.
فعلاً چای می‌خورم.
وای. [خنده کوتاه]
کاش منم می‌تونستم این‌قدر تو لحظه باشم.
در واقع یکی از چیزایی که امیدوارم از اینجا بودن به دست بیارم.
اینکه یه کم از اون... حضور ذهن مثل تو داشته باشم.
نه، تو نمی‌خوای مثل من باشی.
خب، من قطعاً نمی‌خوام مثل خودم باشم، اینو مطمئنم.
سلام، ام...
ال... "الفرد"؟ "ال-فرید"؟
الفریده؟ اسم قشنگیه.
فقط می‌خواستم بدونم پیامی برام اومده؟
نه، پیامی نیست، آقای شارپ.
یه کم عجیبه چون پدرم، اون خیلی تأخیر داره.
زوبروالد یه جای دورافتاده‌ست و تحت تأثیر آب‌وهوای پیچیده.
تأخیر پروازا چیز عادی نیست.
نه، می‌فهمم، ولی اون از دهه 70 با پرواز تجاری نرفته، پس...
گرچه باید این کارو می‌کرد، مخصوصاً با اتفاقایی که
برای یخچال‌های طبیعی و ذوب شدنشون داره می‌افته.
گروه شما تو روتیکزیمر جمع می‌شن، آقا.
اتاق بلوط قرمز، انتهای سالن بزرگ.
- بله. - باشه.
- شب بخیر. - شب بخیر.
هوم.
باز تو.
- آنتن پیدا کردی؟ - نه، اصلاً.
راستی، من پیترم.
- پیتر شارپ. - ایموژن اوکلر.
شاید اسم ساختگی به نظر بیاد، ولی نیست.
خب، ایموژن، من خیلی به یه نوشیدنی نیاز دارم.
فکر کردم شاید نباید بخوریم، اگه بخوایم پروتکل رو شروع کنیم.
آه، آره، پروتکل.
ام...
خب، حیف شد، چون اگه چیزی از
ترم کوتاه‌مدتم تو لو روزی یادم باشه،
اینه که آلمدودلر اونجا یه مخلوط‌کننده عالیه.
وودکا، لطفاً.
دو تا، و یکی دیگه از اونا. ممنون.
- قرارت اومد؟ - قرارم؟
دوست‌دخترت؟ یا دوست‌پسر؟
نمی‌دونم، کسی که امیدوار بودی ببینی؟
پدرم.
- پدرت؟ - آره، دقیقاً، پدرم.
قطعاً یه جور تأخیر خیلی مهم و غیرقابل اجتناب پیش اومده
که اون خیلی خجالت می‌کشه
به من یا هتل چیزی بگه.
مطمئنم بالاخره پیداش می‌شه.
آره، معمولاً پیداش می‌شه.
و اگه نیاد، جبرانش می‌کنه با فرستادن یه چیز خوب.
مثل یه سری دکمه سرآستین یادبود.
یا یه سری رقاصای خیلی پیر مثل کاری که برای تولد 21 سالگیم کرد.
خب، اگه شبیه مادرم باشه، میاد.
کی می‌دونه، شاید یه روسپی جوون و باحال هم باهاش بیاره.
- شب بخیر. - دو تا دیگه از اونا، لطفاً.
- امیدوارم هر دو خوب جا بیفتین. - اون گوشیمونو می‌خواد.
نه، نه، نه. لازم نیست. کوه‌ها سیگنال رو قطع می‌کنن.
آه.
ولی حالا که بحثش شد، ما درخواست می‌کنیم از گرفتن عکس
از بقیه مهمان‌ها بدون اجازه‌شون خودداری کنین.
- مطمئناً. - باشه.
هر چیز دیگه، ام، منظره، حیات وحش،
همه‌ش تشویق می‌شه.
و ما هر از گاهی یه گله بز کوهی محلی داریم، خیلی...
- اوه، فکر کنم الان داره می‌رسه.
اوه.
سلام، عزیزم.
جوری رفتار می‌کنیم که انگار همو می‌شناسیم؟
یه بار پلک بزن برای آره و دو بار برای نه.
- شب بخیر، مارتین. - شب بخیر، ویکتوریا.
- خب، سلام. - سلام.
- پیتر، این مادرم، ویکتوریاست. - اوه.
نمی‌دونم فامیلیش کدوم به‌روزه.
و اوه، این بابای جدیدمه، مارکو.
- ماتئو. - ماتئو.
- از آشنایی باهاتون خوشبختم. - همین‌طور.
خواهر اگنس. سالم رسیدین؟
اوه، و شما...؟
مارتین زیبماخر، همکار ماشا.
من رئیس تحقیق و پروتکلم.
حضورتون اینجا واسه ما خیلی ارزشمنده.
زندگی خدمت‌تون
برای همه ما الهام‌بخش بوده.
کاتولیک هستین؟
نه، به‌عنوان یه دانشمند، معلومه که نه.
ولی می‌دونی، چون تو مونیخ، تو باواریا به دنیا اومدم،
و بعد مدرسه شبانه‌روزی تو اتریش.
پس...
رسانه مو-وی پو-وی
بالاخره اگه قبول کنیم که آدم
بیشتر از هر چیزی دنبال معناست،
می‌تونیم هدف انقلابی دین رو درست درک کنیم.
و ببخشید، من زیادی فضا گرفتم.
- لطفاً، خوب برسین. - سلام.
- اوه. - سلام.
وای، خیلی خوشحالم که می‌بینمت.
تو قبلاً خیلی فوق‌العاده بودی.
- اوهوم. - و من فقط...
می‌دونی، خوشحالم
که یه فرصت دیگه دارم ازت تشکر کنم. - خواهش می‌کنم.
و همین‌طور، ببخشید اگه... اگه صدامو بلند کردم یا به نظر اومد
که قدرنشناس یا بی‌حوصله بودم.
فقط... گاهی اوقات برام سخته
که با ناراحتی‌هام به شکل سالمی کنار بیام.
خبری از چمدونم نیست؟
اوه، نه، هنوز نه.
می‌تونم یه نوشیدنی بگیرم یا... اوه، می‌دونی چیه؟
خودم می‌رم بار. ممنون.
و یه مکالن با یخ، لطفاً.
- سلام، من برایانم. - وولفی.
این شریکم، تیناست.
از آشنایی با هر دوتون خیلی خوشحال شدم.
خب، چی باعث شد بیاین اینجا؟
صبر کن، مثل زندانه؟
بی‌ادبیه بپرسم برای چی اینجایین؟
این یه تعطیلاته.
گرفتم.
خب، شما دو تا چی کار می‌کنین؟
- ما موزیسینیم. - اوهوم.
- اوه، عالیه. - اوهوم.
شاید یه چیزی برامون بنوازین.
حرف تعطیلاتو شنیدی، مگه نه؟
به همه خوشامد می‌گم.
به همه‌تون خوشامد می‌گم.
مو‌هاشو عوض کرده.
خواهر اگنس، باعث افتخاره.
- باعث افتخار. - صبر کن، تو راهبه‌ای؟
آره، یه راهبه خیلی معروف.
اوهوم.
وای خدای من.
ویکتوریا، این کت‌وشلوارو خیلی دوست دارم.
- اوه، ممنون.
راو.
- پیتر. - بله؟
پدرت کجاست؟
اوه، اون... در واقع تأخیر داره.
تا وقتی همه اینجا نباشن نمی‌تونیم شروع کنیم، پس کی می‌رسه؟
امیدوارم فردا؟ ام...
خب، امیدوارم فردا بتونیم شروع کنیم.
شب بخیر.
ماشا؟
چی داره می‌شه؟ پدرش کیه؟
- اوه، فقط یه آدم دیگه‌ست، نمی‌دونم... - پیتر راست می‌گه.
پدرش فقط یه آدمه.
ولی اون یکی از شماست.
و تا وقتی همه اینجا نباشن نمی‌تونیم شروع کنیم.
این دیگه چه کوفتیه؟ ببخشید.
این... این چیه؟
گفتم بهت، یه ری‌تریت تحول‌آفرینه.
- فکر می‌کردم... فکر می‌کردم این یه اسپاست.
- آره.
این یه پاکسازی ذهنه.
- قراره مغزامونو سفید کنه، عزیزم. - این زیادی دراماتیکه.
خب، با این حرفای گنگ احساس امنیت نمی‌کنم.
خوبه.
هیچ‌کدوم از شما در امان نیستین.
مثلاً، از نظر فیزیکی یا...؟
- ما کجاییم؟ - همه‌چیز خوبه.
آره، به نظر خوب میاد.
باشه، اون چی بود؟
این به خاطر پیانوست.
خواهر اگنس، قبلاً باهاتون ملاقات کردم.
رم بود، مگه نه؟
فکر کنم التون نواخت، ولی نمی‌تونست،
نه برای یه خیریه کلیسای کاتولیک.
می‌دونی، این که التون جان روانیه دیگه یه راز نیست.
درسته.
این‌قدر دلت می‌خواد من پیانو بزنم...
که منو آوردی تو یه فرقه؟
نه، گوش کن، یه ری‌تریت تحول‌آفرینه.
- باشه. - کتابو بهت دادم.
- کتابو خوندی؟ - نه.
معلومه که نه، هیچ‌چیزو که بهت می‌دم نمی‌خونی، مگه نه؟
کتابا، مقاله‌ها؟
- نه. - گوش کن.
تو یه سری موانع داری. این می‌تونه کمک کنه.
تو یه سری موانع داری.
تو موانع داری. نکن!
باشه.
- هی، وولفی؟ - خیلی متأسفم.
هیچی نشده، اشکالی نداره.
شاید بهتره یه کم بهش فضا بدیم.
- فقط شاید... - فکر کنم...
- یه کم فضا بدیم بهش. - گند زدم. گند زدم.
ببخشید. منو ببخشید، خواهر.
- متأسفم. ام... - آره؟
- برای پس گرفتن پول دیر نشده؟
ام، همه، می‌شه لطفاً...
فکر کنم همه‌مون یه استراحت خوب شبانه لازم داریم.
فکر کنم همه‌مون یه نوشیدنی حسابی لازم داریم.
آره، می‌دونی، بذار...
می‌شه... می‌شه همه‌مون یه نوشیدنی حسابی داشته باشیم؟
این همه‌ش جزو نقشه‌ست.
آره، می‌بینین.
آره. همه‌ش جزو نقشه‌ست.
می‌بینین.
ماشا!
هیس. چی؟
نه. نه، خسته‌م. خسته‌م، سخنرانی نمی‌خوام.
- اون جوون، پیتر. - آره.
پدرش آخرین مهمان باقی‌مونده‌ست؟
- آره. - و اسمش پیتر شارپه؟
- آره. - همونیه که فکر می‌کنم؟
باید بخوابم.
- شب بخیر، هلنا. شب بخیر. - گفتی هیچ غافلگیری‌ای در کار نیست!
بهم قول دادی انتخاب مهمان‌ها کاملاً دست من باشه.
- نه، منظورم اون نبود.
- آره. - به سرمایه‌گذار نیاز داریم، مگه نه؟ پس...
حتی اگه فکر می‌کردم یه میلیاردر قراره مشکلمونو حل کنه،
میلیاردرای زیادی هستن که دیوید شارپ نیستن.
باید بهم اعتماد کنی.
من اعتماد ندارم.
چاره‌ای نداری.
داری خیلی سختش می‌کنی. خیلی سخت.
وسوسه زندگی تو گذشته یه چیز قویه.
برای هرکسی، مخصوصاً برای یکی مثل تو...
که این‌قدر چیزا از سر گذرونده.
فقط قول بده تو لحظه حال با بقیه ما بمونی.
قول می‌دم.
- باشه.
خب، اینجا چی داریم؟
داری احتیاطو می‌ذاری کنار، نه؟
اینج اروپا.
خبری از بابا نیست؟
نه، ام، هنوز نه.
گرچه، قبلاً سعی کردم در اتاقتو بزنم،
و فکر کنم صدای مادرتو شنیدم...
- اوه، نه. - و دوست‌پسرش...
- نگو، نگو، نگو، نگو. - مثل خرگوشا...
آره، درست مثل دوران دانشگاه، بچگیم
یه حالت دائمی تبعید جنسی بود.
هوم.
اتاقت چطوره؟
فکر کنم تقریباً شبیه مال توئه.
معلومه که نمی‌تونم تو اتاقم بخوابم،
و نمی‌تونم فقط، ام، کل شب تو بار بشینم.
نه.
نه، نمی‌تونی.
آره. آره.
باشه، خب، اگه پیداش شد،
برام مهم نیست وسط شب لعنتی باشه،
بیارش برام، باشه؟
بیارش برام. خیلی خیلی مهمه.
- ممنون.
تو لعنتی...
لعنتی!
اون می‌خواد تو منو ول کنی.
خیلی سرده.
بخواب. بخواب، تاتیانا.
اینجا خیلی سرده.
خیلی سرده.
- بس کن، عزیزم. - دیوونه شدی، مامان؟
اون فکر می‌کنه تو دیوونه‌ای.
- بس کن.
من هیچ‌وقت نمی‌خوابم، هیچ‌وقت نمی‌خوابم.
نمی‌تونم بخوابم، هیچ‌وقت نمی‌خوابم.
آره، الان دارم می‌رم.
یه آدم خیلی رو مخ، ولی بالاخره تموم شد.
اشکالی نداره. فردا حرف می‌زنیم.
وای.
فکر کردم این شام هیچ‌وقت تموم نمی‌شه.
چه آدم خودراضی‌ای.
مگه نه همه‌شون همینن، قربان؟
- جت تو باند منتظر شماست، قربان.
امشب نه. معامله هنوز بسته نشده.
تا وقتی تموم نشه می‌مونیم. پسر من باید صبر کنه.
برمی‌گردیم هتل.
هشدار بدم، اگه فردا برین، با یه کم هوا سروکار دارین.
من هوا رو کنترل نمی‌کنم؟
نمی‌تونم تصور کنم شما تو یه ری‌تریت سلامت روان باشید.
چرا، چون من کاملم؟
بدون نظر، قربان.
می‌گن این داروها موج آینده‌ان.
خب...
شاید اونا منو به یه آدم خوب تبدیل کنن.