همه چیزو بیرون بذار و برو!
قانون از دیدگاه لیدیا پوئت
هر کی نیتی رو کشته میتونه تو رو هم کشته باشه.
چرا به مسئولین خبر ندادی؟
بعد از مرگ کارلو پانکالدی، پرونده رو بستی.
چرا باید بهشون می‌گفتیم؟
کی جسد رو پیدا کردی؟
حدود ساعت شش.
آره.
قبل از اون،
یکی وارد کالسکه ما شد.
احتمالاً همون قاتل بود.
چی باعث شده فکر کنی که قاتل حرفه‌ایه، لیدیا؟
فقط یک تیر شلیک کرد، مستقیم به پیشونی.
آماتور نیست.
چطور فهمید که قراره باهاش ملاقات کنیم؟
نمی‌دونم.
می‌تونم بدونم درباره چی حرف می‌زنی؟
نیتی اسناد محرمانه بروسافرو رو فروخت.
قول داده بود که محتوای اونا رو بهم بگه.
برای همین اینجا بودیم.
ولی یکی قبل از ما به محل قرار رسید.
و چی به سر اون اسناد اومد؟
داخل یه کتاب نایاب هستن.
یه نسخه قرن هفدهمی از اعترافات سنت آگوستین.
خونه آتیلا دنبالش گشتیم، ولی پیدا نکردیم.
عالی.
صحنه جرم رو هم بهم زدید. آفرین. تبریک می‌گم.
و تعجب می‌کنی چرا به مسئولین خبر ندادیم؟
بسه، یاکوپو.
حق با اونه.
آره، حق داره.
فکر می‌کردیم داریم کار درست رو می‌کنیم.
ولی کار اشتباه رو کردید.
نیمه شب با یاکوپو چیکار می‌کردی
در بلودره دل ویتوتزی؟
همیشه اینجا داشتیمش؟
-چی؟ -اون چیز وحشتناک اونجا.
اون چیز وحشتناک یه ساعت پاندولی از کارخانه قدیمی شوارتزنبرگه.
کل ایتالیا فقط هشت تا از اینا داره.
خداروشکر.
سناتور کراورو به عنوان نشانه حسن نیت بهم داد.
-جوابم رو می‌دی؟ -انریکو، اونجا یه نقطه دید خوبه.
چیکار می‌کردم؟ داشتم منظره تورین از بالا رو تحسین می‌کردم.
-خیلی قشنگه. -عالیه.
-باید با هم بریم. -حتماً.
-خیلی‌خوبه. -می‌ریم.
لیدیا.
خواهر عزیزم.
آره.
برای تو کاندیدای مجلس شدم.
می‌دونم.
گاستریت گرفتم.
ببخشید. حق با توئه.
اونجا بودیم که یکی رو ببینیم.
امیدوار بودیم
دلیل پشت قتل آتیلا بروسافرو رو پیدا کنیم.
با این روند، بزودی باید قتل تو رو بررسی کنم.
مسخره‌ست.
مشاور؟ سناتور کراورو پشت خطه.
نتایج اومده.
صبح بخیر، سناتور.
متوجه شدم.
ممنون.
خب؟
۲۵,۲۳۱ رای.
یعنی چی؟
بردم.
تا وقتی این خط‌ها رو بخونی، لیدیا عزیز، من دیگه رفته‌ام.
می‌دونم این خداحافظی احمقانه‌ست،
ولی منم همینطور.
و شاید رم از این لحاظ بهم کمک کنه.
ارادتمند، یاکوپو.
همه کجان؟
امیدوارم دنبال کار. داریم تعطیل می‌کنیم.
منظورت چیه؟
منظورم اینه که آقای کوستا خیلی از پیشنهادم خوشش اومد.
و چند روز دیگه، دارم به رم می‌رم.
و یه روزنامه سوسیالیست جدید راه می‌اندازم.
فکر کردم بهت بگم، درگیرت کنم.
نه، مرسی.
تکلیف برادرم چی؟
تحقیقات و همه چیز؟
سزاره، نیتی مرده.
دادستان تحقیقات رو شروع کرده.
تنها کار عاقلانه‌ای که می‌تونیم بکنیم اینه که بذاریم اونا در آرامش تحقیق کنن.
هر کاری می‌تونستیم کردیم.
فقط باید به دادستان اعتماد کنیم.
آها، پس همین بود.
چی؟
حسودی می‌کنی؟
به دادستان؟
-حسودی می‌کنی؟ -حسادت چه ربطی داره؟
-می‌تونستیم دنبال قاتل نیتی بگردیم. -این کارو کردیم.
-نه، نکردیم. -آره، کردیم.
-الان می‌تونیم انجامش بدیم. -به هر راهی امتحان کردیم.
الان وظیفه دادستانه. نمی‌تونیم تو کارش دخالت کنیم.
-سزاره، دیگه چیزی نمونده... -باشه، کافیه. فهمیدم.
بذاریم در آرامش تحقیق کنن.
اسم راننده رو یادم نمیاد یا کالسکه چه شکلی بود.
دوباره میگم، با یه دختر جوان بودم،
و همکارتون ما رو برد به بلودره ویتوتزی.
اگه میتونی کمکم کنی...
اون دختر همونه؟
همیشه فضولی می‌کنی.
ببخشید؟
هیچی، چیزی نگفتم.
البته. می‌فهمم نمیشه استثنا قائل شد،
ولی الان ندارمش.
شاید بتونی حساب کنی، و وقتی خونه رسیدیم...
لیدیا!
اینجا چیکار می‌کنی؟ فکر کردم داری پیروزی انریکو رو جشن می‌گیری.
آه، نه.
به نظر میاد همون ایده رو داشتیم.
چی؟
میشه ۴۰ سنت قرض بدی؟
میشه بدونم واسه چی؟
خب، آقا جووانی اینجا به من می‌گفت که دیروز،
بعد از اینکه ما رو گذاشت تو بلودره، دوستمون رو برد بیرون شهر.
با ۴۰ سنت، ما رو می‌بره پیشش. ولی من پول ندارم.
اگه دو نفر باشین، ۵۰.
پنجاه.
اون داره.
ببخشید، کی به شما اجازه ورود داد؟
این هنوز خونه منه.
و هنوز صحنه جرمه.
داریم بازرسی انجام میدیم.
اگه دنبال اعترافات سنت آگوستین هستید، دارید وقت تلف می‌کنید.
آه، البته.
خب، قصد ندارم تلاشتون رو زیر سؤال ببرم، آقای بروسافرو،
ولی مقامات هم باید جستجو کنن، نه؟
بفرمایید.
ستوان گالی، دقیق باشید.
اگه کتاب تو این خونه باشه، باید پیداش کنیم.
ادامه بدین.
عمو بدون هیچ حرفی اون رو بهت داد؟
این یادداشت رو برام گذاشت.
برادرزاده، از این استفاده کن تا کسی بشی که می‌خوای باشی.
این نصف پولیه که دادند وقتی ویلای ما رو فروخت.
باید بگم هدیه قشنگیه.
بابا مجبورم می‌کنه همه رو پس بدم.
با پدرت صحبت می‌کنم.
نمی‌تونه عمو رو متوقف کنه از اینکه اون رو بهت هدیه بده.
-می‌دونی می‌خوای باهاش چی کار کنی؟ -باید با پائولو صحبت کنم.
البته. داری یه خانواده می‌شی.
عشق زیبای من!
هیچوقت حدس نمی‌زنی می‌خوام چی بگم.
تو رو وزیر دادگستری کردن.
بذار زیادی خوشحال نشیم. چرا؟ فکر می‌کنی ممکنه؟
نمی‌دونم، انریکو. بهم بگو چی شده.
سناتور کراورو تازه زنگ زد.
می‌خواد من رو مستقیماً معرفی کنه به نخست‌وزیر دپرتیس.
فردا تو تورین خواهد بود،
و قبل از شام گالا، می‌خواد یه پذیرایی کوچیک اینجا داشته باشه.
-اینجا؟ -بله.
داشتن یه شکلات داغ به نظرم رسید. چطوره؟
نه، بابا. اون ۱۹۰ سالشه. معده‌اش اذیت می‌شه.
ماریانا، لطفاً بی‌احترامی نکن.
آلبرتینا؟ همه چیز برای درست کردن شکلات داغ رو داریم؟
شکلات داغ برای رئیس‌جمهور!
وقتی ازدواج کردی هم همینطور بود؟
عین همون.
عاشقش شدم از همون لحظه اول.
مثل تو با پائولو.
دقیقاً همینطور. از همون نگاه اول.
میهمان‌خانه
درود.
-سلام. -سلام.
نوشیدنی؟
اینجا فقط نوشابه داریم. یا آبمیوه.
آبمیوه. از نبیولو؟
دو تا آبمیوه. همین عالیه.
چهار سنت می‌شه.
حتماً.
از من خوشش اومده.
ببخشید، تخت هم دارین، یا فقط نوشیدنی سرو می‌کنید؟
گم شدین؟
نه. دقیقاً جایی هستیم که باید باشیم.
بله.
فقط یه اتاق داریم.
شبی یه لیره.
یه لیره و ده سنت اگه بخواین لباس‌هاتون هم شسته بشه.
به جهنم با خساست. بفرما.
و آیا شانسی هست که باید دفتر مهمان‌ها رو امضا کنیم؟
دنبال من بیاین.
برنامه‌ای داریم؟
اینجا چیزی نیست، دادستان.
انتظار داشتی چی؟ که آتیلا کتاب رو توی دیوارها قایم کرده باشه؟
اون شومینه همیشه مهر و موم بوده؟
هیچوقت ازش استفاده نکردیم.
اعترافات.
جلد دو.
یاکوپو.
خیلی‌خوب.
-آدمکش اینجا خوابیده. خوبه. -بله.
اگه اینجا مونده، می‌دونیم که توی شهر زندگی نمی‌کنه.
حیف که کارت ویزیت نذاشت.
میتونستم ازش بپرسم چقدر میگیره تا یه دادستان رو بکشه.
باشه، ببخشید.
فکر نمیکردم انقدر جدی باشه.
نمیدونم اصلاً جدی هست یا نه.
فقط میدونم اون باعث نمیشه حس کنم کمبود دارم.
چرا؟ کی باعث میشه حس کنی کمبود داری، لیدیا؟
بیا بریم.
هیچوقت نمیتونیم یه کالسکه پیدا کنیم، عزیزم.
متأسفم که باید بهت بگم،
اما تا حداقل فردا صبح حس کمبود خواهی کرد.
آره.
خب، اگه هروقت خواهرزنم ناپدید میشد هول میکردیم،
تا الان از استرس مرده بودیم.
راستشو بخوای، فکر نمیکردم برنده بشی، مشاور.
دیپرتیس هنوز هم اینجا طرفدارای زیادی داره.
من فقط خوشحالم که فرصتی دارم به کشور خدمت کنم.
وقتی رم هستی، باید پسرعمویم رو ملاقات کنی.
-بهش گفتم منتظرت باشه. -حتماً.
ماریانا، حالت خوبه؟
با نزدیک شدن تاریخ یه ذره عصبی شده، نه؟
عزیزم، بیا بریم اتاق دیگه یکم استراحت کنیم، باشه؟
یه حرفی دارم.
پائولو…
تو آدم فوق‌العاده‌ای هستی.
و من از همون لحظه اولی که دیدمت عاشقت شدم.
و هنوز هم هستم، بیشتر از همیشه.
اما نمیتونم باهات ازدواج کنم.
چرا؟
نمیتونی این کارو بکنی.
-دوک، لطفاً، الان وقتش نیست. -لطفاً، مشاور.
ما باید به این موضوع توجه کنیم؟
با دخترت صحبت کن. حلش کن.
الان وقت چنین شک و تردیدهایی نیست.
نگران نباش. ما حلش میکنیم.
نه، انریکو. ماریانا حق داره شک و تردیدهاشو بیان کنه.
حتی روز عروسی.
عزیزم، بشین.
یه کاری بکن.
میدونی که مجبور نیستی ازدواج کنی.
اگه چیزی باعث شده نظرت عوض بشه، فقط باید بگی.
خانم، چی میگی؟
نمیبینی مثل یه بچه لوس رفتار میکنه؟
یکم مودب‌تر باشیم، لطفاً.
نمیتونی تو خونه‌مون اینطوری باهامون حرف بزنی.
انتخاب شدم، اما هنوز رسماً دوره‌م شروع نشده.
دقیقاً.
اما کاملاً با حرفای زنم موافقم.
خیلی‌خوب.
پائولو.
چی؟
تو نمیشناسیش.
اون منو آورد.
اون با یه آدم مهم ازدواج کرده، اما دوستش نداره.
و من نمیتونم ولش کنم.
فکر کردیم راهی پیدا کردیم تا از شر شوهرش خلاص شیم.
واسه همین اینجاییم.
قرار بود با کسی ملاقات کنید؟
یه مرد
میتونه از شر
مشکلمون خلاصمون کنه.
میفهمی، نه؟
گفت اسمش جولیوئه، و قرار بود اینجا ببینیمش.
اما به نظر میاد فقط داشت مارو سر کار میذاشت.
اسمش ماریوئه.
نه جولیو.
برای لیدیا
لیدیا عزیز،
خیلی دوست داشتم یه خداحافظی دلنشین بنویسم،
اما فقط تصویرا تو ذهنم پر میشن.
لیوانی که پرت کردی به پرتره پدرت
شبی که اولین بار همو دیدیم.
-تو کی هستی؟ -من یاکوپو باربریس هستم.
تو آشپزخونه من نیمه‌شب.
وقتی این خطوط رو میخونی، لیدیا عزیز، من دیگه رفته‌ام.
میدونم این خداحافظی احمقانه‌ است،
اما منم احمق هستم.
و شاید رم تو این زمینه بهم کمک کنه.
ارادتمند، یاکوپو.
چی گفتی…
چیکار کردی، مهمونخونه‌دار رو وسوسه کردی؟
آدم‌کشمون اسمش ماریو گارونه‌ست.
تو گروگلیاسکو زندگی می‌کنه،
توی یه مزرعه تو جنگل.
فکر کنم وقتشه به مقامات مربوطه خبر بدیم.
آره.
حالت خوبه؟
باید از هر دوتون عذرخواهی کنم.
به‌ویژه تو، باربریس.
دوستت بروسافرو دستش به یه گنجینه اطلاعات رسیده بود.
کجا پیداش کردی؟
خوب مخفی شده بود.
این برگه‌ها نشون‌دهنده واریز‌های قابل توجهی‌ان به چندین حساب بانکی
مربوط به یه ماموریت مخفی به اسم پانزدهم مارس.
فساد؟
آره، ممکنه، ولی برای اطمینان،
باید بدونیم این حساب‌ها مال کی‌ان.
معلومه.
یکی از اینا قطعا مال جوواراست.
ما زمان لازم داریم.
ولی من قبلاً ده‌ها درخواست به قاضی جنووزی فرستادم.
نگاه کن.
از اینجا تا اینجا.
و یکی دیگه.
این رو ببین.
باید گم شدنشو گزارش بدیم؟
هنوز زوده.
پس چیکار کنیم؟
هیچکاری نمی‌تونم بکنم.
جز اینکه با این بغض تو گلوم به نخست‌وزیر دپرتیس خوش‌آمد بگم.
تقریبا امیدوارم مرده باشه. اگه هنوز زنده باشه، خودم می‌کشمش.
از خاله خبری نیست؟
نه هنوز، عزیزم.
وقتی فکرشم نمی‌کنیم برمی‌گرده، می‌بینی.
غیرقابل پیش‌بینیه.
چیزی می‌خوای بخوری، عزیزم؟
خیلی گرسنه نیستم.
میشه یه چیزی بپرسم، ماریانا؟
نگران نباش.
نمی‌خوام با لورنزو ازدواج کنم.
نگران نبودم.
از وقتی با خاله حرف زدم بهش فکر می‌کردم.
برام عجیب بود که نظری در این مورد نداشت.
عمو هم، وقتی نوشت که باید هرچی که می‌خوام باشم.
فهمیدم اصلا نمی‌دونم کی‌ام.
باید تنها باشم.
تا بفهمم یه رسالتی دارم، یه استعدادی، یه هدفی.
با همدیگه می‌فهمیم، عزیزم.
منظورم همینه. می‌خوام خودم بفهمم.
خودش، ترزا.
-مواظب باش! -برو گمشو!
-بخواب زمین! -زمین بخواب!
-برو عقب. -بذار باهاش حرف بزنم.
نه. می‌گیریمش،
بازجویی‌ش می‌کنم، بعدش می‌تونی باهاش حرف بزنی.
مواظب باش!
شلیک نکن! زنده می‌خوامش. شلیک نکن!
-حالت خوبه؟ -آره.
-اگه بذاری باهاش حرف بزنم... -لیدیا، به خاطر خدا، برو یه جای امن.
خیلی‌خوب نمی‌شناسیش.
لیدیا!
-بذار برم! -لیدیا!
با من حرف بزن، گارونه.
می‌تونی همین الان منو بکشی اگه بخوای، ولی باور کن، هنوز می‌تونی خودتو نجات بدی.
برای پول کُشتی، درسته؟
وقتی مُردی، می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
یا فکر می‌کنی رئیسات ازت محافظت می‌کنن؟
فکر کنم بیشتر از اینکه ما به تو نیاز داشته باشیم، تو به ما نیاز داری.
بذار بیام تو، حرف می‌زنیم.
می‌تونیم بدون اسلحه؟
نه؟ باشه.
اگه بهم بگی کی بهت پول داد برای کشتن نیتی…
دادستان اینو نشونه‌ای از ندامت می‌دونه.
از دادگاه می‌خواد تا حکم کمتری بهت بده.
و از اون لحظه به بعد،
ازت محافظت می‌کنه از هرکسی که بخواد بکشتت.
شاهد دردسرسازی هستی. اینم که می‌دونی.
نیاز به محافظت ندارم.
فکر کنم داری.
وگرنه نمی‌ذاشتی بیام تو.
درسته؟
یه نفر نیست فقط.
چند نفرن. همه‌شونو نمی‌شناسم.
اما یکی‌شون آنتونیو جوواراست، درسته؟
و…
چیزی که می‌خواست پنهون کنه چی بود که اینقدر جرمش سنگین بود؟
اگه باهام حرف نزنی نمی‌تونم کمکت کنم.
عملیات پانزدهم مارس چیه؟
اون تاریخ برات معنایی داره؟
ایدس مارس؟ نمی‌دونم.
چیه، امتحان مدرسه‌ست؟
نه، خانم.
یه کودتا.
یه کودتا؟
دقیقا.
خوش اومدی به تورین، نخست‌وزیر.
همیشه باعث افتخاره، سناتور.
دپرتیس امشب به یه شام دعوت شده. خونه سناتور کراورو.
می‌خوان منفجرش کنن.
این چیه؟ کی سفارش داده؟
هدیه‌ای برای سناتور از بانک تورین.
عالیه. از همین حالا دارن هدیه رد و بدل می‌کنن.
تقصیر آنارشیست‌ها میندازن.
بذار اونجا. امشب می‌خوریمش.
و قدرت رو می‌گیرن.
به موقع می‌رسیم، لیدیا. نگران نباش.
فیلیپو. ممنون.
نخست‌وزیر همراهت نیست؟
فرستادمش خونه‌ی انریکو پوئت.
می‌خواستم همدیگه رو ببینن.
ولی سر شام همدیگه رو می‌دیدن.
راستی، شام چی شد،
همه چی اوکیه، درسته؟
بله.
ارتش آوردی؟
-متاسفانه، من مهمون نیستم. -چی شده؟
دلیلی داریم که فکر کنیم یه بمب اینجا پنهان شده.
-چی؟ -یه بمب تو خونه‌ی ما؟
باید فوراً خونه رو ترک کنین. باید تخلیه کنیم.
بیشترین دقت رو به خرج می‌دیم.
شکلات رو امتحان می‌کنی؟ غلیظه، همون‌طور که دوست داری.
دلم می‌شکنه که می‌بینم این‌قدر نگران خواهرتی، مشاور.
یا ترجیح می‌دی بگم جناب عالی؟
اینقدر اغراق نکن، آلبرتینا. همون مشاور کافیه.
اومد!
-اومد! -اومد!
باشه.
همه جاگیر بشن.
آلبرتینا، در.
-ماریانا، برو تو اتاق غذاخوری. -بله.
برو! با وقار!
بله!
همه‌چی خوب می‌شه.
نخست‌وزیر. خیلی خوش آمدین.
افتخار از منه، مشاور.
-این دخترم، ماریانا. -خوشبختم، نخست‌وزیر.
شب بخیر.
لطفاً، بشینین.
یه چیزی بوی خوبی می‌ده. چیه؟
جسارتاً یه شکلات داغ آماده کردم.
می‌خوای از سوءهاضمه بمیرم؟
شام تشریفاتی نیم ساعت دیگه‌س.
باشه. یه چیز سبک‌تر بیارین.
-یه چای می‌خوریم. -بلافاصله.
ببخشید، یه لحظه لازمه با سناتور صحبت کنم.
متاسفم خانم، ولی دادستان دستور اکید داده.
یاکوپو، تو هم چیزی بگو لطفاً.
لیدیا، چی بگم؟ دارم می‌خونم.
تا حالا یادداشت‌های حسابداری برای کودتا نخونده بودم.
-منم همین‌طور. -باشه، پس.
سه سال برنامه‌ریزی کرده بودن. یه عالمه پول خرج هتل کردن،
رستوران‌های لوکس، یه کالسکه.
دو تا اسب عرب! کی می‌دونه باهاشون چی کار کردن.
هر کاری!
یه شوارتزنبرگ و چند تا نوشیدنی خیلی‌خوب.
-هزینه‌هاشون سرسام‌آوره. -چی؟
نوشیدنی‌های باور نکردنی!
نه، قبلش.
یه شوارتزنبرگ، یه ساعت پاندول خیلی گرون و نایاب.
-تو کل ایتالیا ده تا بیشتر نیست. -نه، فقط هشت تا.
هشت تا، ده تا، هر چی. از کجا می‌دونی؟
یه ساعت از کارخانه‌ قدیمی شوارتزنبرگ.
لیدیا؟
سناتور کراورو اونو به عنوان حسن نیت بهم داد.
تعهدت به مبارزه با تبعیض علیه زنان واقعاً الهام‌بخشه.
شوهرم رک حرف می‌زنه.
طرفداران پیشرفت و آزادی بهت رای می‌دن.
پس از خودمون پرسیدیم، نزدیک‌ترین فرد به لیدیا پوئت کیه؟
-بالاخره تموم شد. -تموم شد، مشاور؟ تازه شروع شده.
۷ جولای ۱ بعد از ظهر - سناتور کراورو
آتیلا بروسافرو و شوهرت دو روز قبل از قتل همدیگه رو دیدن.
شنیدم داری ماجرای خبرنگار مقتول رو بررسی می‌کنی.
دنبالشون نگرد، وگرنه میان سراغت.
اون عوضی انریکو شوارتزنبرگ رو ملاقات کرد.
با جووارا همکاری می‌کنه.
باشه، بریم!
منتظر بودم خواهرت رو ببینم.
آخرین گفت‌وگومون واقعاً جذاب بود.
خواهرم نمی‌دونست که تو میای.
رفته یه تعطیلات کوتاه.
عاشق پیاده‌روی‌ طولانیه، می‌دونی؟
دره ژرمناسکا، وال کیسون.
می‌دونستی که فامیلی پوئت یکی از قدیمی‌ترین‌ها تو پیمونته؟
هرچند که باید به درستی پُئت تلفظ بشه. ولی...
-انریکو! -آلبرتینا!
-اونجاست. -آلبرتینا!
-اونجا. خواهرم. -نگفتی تو وال کیسون بود؟
-نه. -همیشه سر بزنگاه می‌رسه.
-آشکارا، او... -انریکو، خداروشکر.
-همه باید برن! -لیدیا!
-خوشامد بگو... -در خطری!
خوشامد بگو به نخست‌وزیر محترم.
نخست‌وزیر، وقت نیست. یکی می‌خواد تو رو بکشه.
اون ساعت هر لحظه ممکنه منفجر بشه.
چی، لیدیا؟ شوارتزنبرگ هدیه‌ی سناتور کریوروئه.
-دقیقا! -سناتور کریوروئه تو یه توطئه هست!
کمکم کن.
معذرت می‌خوام برای این رفتار شرم‌آور.
خواهرم تحت فشار عاطفی زیادی بوده اخیراً...
-بیا بریم. -چیکار می‌کنی؟ اون رو ول کن!
حرکت کن، انریکو! ولش کن! دور شو!
-اذیت نکن لعنتی! -ببخشید، نخست‌وزیر.
-انریکو! به ما اعتماد کن! -ساعت منو ول کن!
-انریکو! -ولش کن!
-تو ولش کن! -به ما اعتماد کن!
-بیا بریم! یک، دو، سه! -ولش کن! خیلی معذرت می‌خوام!
-پوئت! -همه خوبن؟
عقلت رو از دست دادی؟
-تو، بابا؟ -خوبم.
مامان؟
خانم.
داشتی چی می‌گفتی؟
خوبی؟
-آره، تو خوبی؟ -خوبم.
به نظر میاد من زندگیمو مدیون شما هستم، خانم.
ما همه هستیم.
لطفاً درک کنید که شوکه‌کننده است برای عموم اگر بفهمند
که تلاشی برای کشتن من شده.
قول بده که این موضوع رو محرمانه نگه می‌داری.
البته.
و
چی به سر سناتور کریوروئه میاد؟
یه راهی پیدا می‌کنیم که مجازاتش کنیم بدون اینکه رسوایی به پا بشه.
مشاور، اگر زحمتی نیست،
اون شکلات داغی که قول دادی رو می‌خوام.
البته.
شکلات داغ.
برای همه.
بله.
تو روزنامه‌ها می‌خونی، صفحات چهار یا پنج،
که سناتور کریوروئه تو یه رسوایی کوچک فساد گیر افتاده،
به همراه آقای جووارا و همکاران دیگرش از احزاب سیاسی مختلف.
همچنین می‌خونی که کریوروئه به صورت داوطلبانه استعفا داده.
و بلافاصله بعد از خوندن این،
فراموشش می‌کنی.
فقط تو روزنامه ما،
رو صفحه اول، حقیقت بدون سانسور رو می‌خونی.
کریوروئه، به دستور بانک تورین،
علیه نخست‌وزیر آگستینو دپرتیس توطئه کرده.
توطئه خنثی شد
به لطف سرسختی دوست ما آتیلا بروسا‌فرو،
راستی دادستان پیرلوئیجی فورنو،
و از همه مهم‌تر، هوش وکیل لیدیا پوئت،
که امیدواریم
به زودی بشه یک الگوی قابل پیروی،
نه یک استثنا که باید باهاش مبارزه کرد.
آقای باربریس، خیلی متأسفم.
دستور دارم تمام مواد چاپی رو ضبط کنم.
متأسفم.
بله.
باید خودم اونو می‌کشتم.
قبل از اینکه دستگیر بشه.
حتی به شوخی هم اینو نگو، آنا.
سعی کن روی آینده تمرکز کنی.
فکر می‌کنی من آینده‌ای دارم؟
فکر می‌کنم.
در واقع،
حقیقت اینه،
افتخار می‌کنم که مشاورم تو مونتچیتروری باشی.
چرا می‌خندی؟
از من می‌پرسی، از همه مردم؟
بعد از اینکه نزدیک بود تو رو بترکونم؟
یه فرصت بزرگ بهمون داده شده
که یه قانون ناعادلانه رو تغییر بدیم و کشور رو جلو ببریم.
اگر این کار رو نکنیم یه جرم حتی بدتر از اونیه که خنثی کردیم.
این دفعه اصلا احساسی نشدی.
یعنی بله؟
بذار بگم که فعلا، این…
یه ممنونه.
و…
و قول می‌دم که بهش فکر کنم.
خیلی دقیق.
پس تصمیم گرفتی.
داری با انریکو میری رم؟
بهش فکر کردم.
ولی اینجا یه دفتر وکالت داریم که اداره کنیم، پس…
البته.
تنها دلیلش همینه؟
می‌خوای بگم که دارم برای تو می‌مونم؟
-برای من؟ -آره.
خب،
خوشم میاد. آره.
واقعا دلم برای سبیل شانه‌زرت تنگ میشه.
لیدیا، مرسی.
برای چی؟
مرسی.
کجا داری میری؟
اگه اجازه بدی، دادستان،
چی باعث شد نظرت عوض بشه؟
قدیمی‌ترین جواب دنیا، دکتر.
یه زن.
و آیا این زن از عملیات خبر داره؟
یه دوستی مهمه،
ولی نمی‌خوام اونم تحت فشار باشه.
ببخشید، معذرت می‌خوام.
یاکوپو!
لیدیا.
راهنما گفت پنج دقیقه تا حرکت دارم.
-چی شده؟ -هیچی. باید باهات حرف بزنم.
چی شده؟
میدونم یه روزنامه جدید و یه زندگی جدید منتظرته،
و از این بابت خوشحالم.
و از دیدن اینکه چقدر از وقتی که همدیگرو دیدیم جلو رفتی، متأثر شدم.
و…
منم برات خوشحالم، ولی نمی‌فهمم...
نه، موضوع این نیست.
شاید بهت اینجوری القا کردم که رفتنت برام مهم نیست.
ولی اینجوری نیست. در واقع...
لیدیا،
چی شده؟
دلم برات تنگ میشه، یاکوپو.
وقتی با هم نیستیم، دلم برات تنگ میشه.
ولی وقتی با همیم،
نمیدونم چرا،
احساس عدم کفایت میکنم و این ناراحتم میکنه، برای همین ازت دوری میکنم،
و بعد دوباره دلم برات تنگ میشه و وارد یه چرخه معیوب و بی‌پایان میشم.
لیدیا، باشه. میفهمم.
ولی خداحافظی‌ها منو افسرده میکنه.
پس، به دردناکی‌اش،
لطفا،
پیاده شو.
ولی واقعا خیلی درد داره.
میدونم، لیدیا. منم همینطور.
-خداحافظ، مراقب خودت باش! خداحافظ! -خداحافظ، تو هم همینطور! خداحافظ!
زود برگرد!
سفر خوبی داشته باشی!