‫« هـنـر شادی »
‫برو ببینم
!‫برو
‫نباید وارد این خونه بشی
‫نه
...‫توی اتاق من نه
،‫و همراه با لئونورا ‫مُرده‌های دیگه هم اومده بودن
‫مُرده‌هایی که دیگه بهشون فکر نمی‌کردم
،‫اونا رو احساس می‌کردم ‫همه‌جا دنبالم می‌اومدن
‫مثل سایه‌ی خودم بودن
.‫صبح بخیر، خانم ‫خوب خوابیدید؟
‫- اجازه هست بیام داخل؟ ‫- بله
.‫اینم از صبحانه‌تون ‫یا به قول فرانسوی‌ها «اُپلا»
‫تخت‌تون رو مرتب کردید؟ ‫نیازی نیست، من اون کارها رو انجام میدم
.‫بهش عادت کردم ‫توی صومعه خودمون مرتب می‌کنیم
‫- سردتونه؟ آتیش رو روشن کنم؟ ‫- نه
‫کمک‌تون چمدون رو خالی کنم؟ ‫لیوان‌تون رو هم آوردید؟
...‫نمی‌دونستم دارن می‌فرستنم کجا، پس
‫- من نقره هستم ‫- مودستا
‫- اینجا بهتون صبحانه میدم ‫- اسم قشنگی داری
،‫اسم واقعیم لوئیجاست ‫اما شاهدخت بهم میگه نقره
‫چون خیلی حرف می‌زنم ‫و هیچوقت آروم نمی‌گیرم
‫- شاهدخت؟ ‫- آره، شاهدخت برندیفورتی
‫نمی‌شناسیدش؟ این خونه مال اونه
‫این خونه‌ی ویلاییشه
‫کاخ بزرگش توی کاتانیاست
‫متاسفانه، به‌خاطر شروع جنگ ‫مجبور شدیم بیایم اینجا
،‫این برای شماست ‫برای اینکه یاد بگیرید چطور رفتار کنید
‫اما شاهدخت گفت بهتون بگم ‫می‌تونید هر کاری دوست دارید بکنید
‫می‌تونید توی بوستان قدم بزنید
.‫یا با آب داغ حموم کنید !‫عالیه، حموم رو آماده می‌کنم
،‫و اگه بلدید پیانو بزنید
‫یه پیانوی بزرگ توی ‫سالن موسیقی هست
‫و اجازه ندارید برید طبقه‌ی بالا
‫- رفتن به اونجا کاملاً ممنوعه ...‫- در واقع دیشب شنیدم
!‫نزدیک بود مهم‌ترین مطلب رو یادم بره
.‫شاهدخت می‌خواد شما رو ببینه ‫بعدازظهر به صرف چای شما رو می‌بینه
،‫حتماً محترمانه باهاش صحبت کنید ‫اما خیلی رسمی نباشه
.‫شاهدخت اهل پیدمونت‌ـه ‫در شمال ایتالیا. مادرش فرانسوی بود
.‫از تشریفات خوشش نمیاد ‫اگه اجازه بدید من برم
.‫میرم که صبحونه‌تون رو بخورید ‫اگه خوشتون اومد بهم بگید
‫- روز خوبی داشته باشی ‫- روز خوش
‫حتماً یه چیزی دیدی
‫بهم بگو
.‫بهت گفتم، مامان ‫منم از دور دیدمش
‫بیا
‫خداروشکر شبیه بقیه‌ی هیولاهایی نیست ‫که توی صومعه‌مون هستن
،‫اگه لباس‌هات رو نادیده بگیریم ‫در کل ظاهر زیبایی داری
‫کاوالینا، باید بهم می‌گفتی ‫که خیلی عادیه
.‫شاید خوشگل نباشه، اما عادی هست ‫باید بهم می‌گفتی
،‫اون بئاتریچ‌ـه ‫به اسم کاوالینا هم شناخته میشه
،‫بئاتریچ خواهر کوچیک‌تر لئونوراست ‫مادر والای صومعه
‫- مادر لئونورا اینجا زندگی می‌کرده؟ ‫- آره، اینجا به دنیا اومد
‫دوست داشتم مدتی ‫پیش ما زندگی کنی
‫دوست داشتم دختری رو ببینم ‫که دخترم خیلی بهش وابسته شده بود
‫میشه لطفاً بگی اسمت چی بود؟
‫- مودستا !‫- وای، خدا، چه اسم وحشتناکی
‫عجب صفت غم‌انگیزی ‫(مودستا: متواضع، فروتن)
‫ناراحت نشی، اما باید ‫اسمت رو عوض کنیم
‫- آره، باید عوضش کنیم ‫- اصلاً ناراحت نشدم
‫- بشین ‫- چای بریزم، شاهدخت؟
‫خواهر کوستانزا چطوره؟
،‫یا بهتره بگم مادر کوستانزا ‫چون لئونورا مُرده
‫- هنوزم زشته؟ ‫- حالش خوبه. ممنون
‫منم اگه زشت بودم ‫حتماً راهبه می‌شدم
‫لئونورا رو زیاد می‌شناختی؟
‫بله، از ۹ سالگی که وارد صومعه شدم ‫اون رو دیدم
‫زمان زیادی کنار اون بودی؟
‫آره
‫اون شب پیشش بودی؟
‫نه، فقط موقع شام ‫توی سالن غذاخوری دیدمش
‫مادر لئونورا برای ‫همه‌مون آدم مهمی بود
...‫اون همیشه
‫به فکر بقیه بود، مثل یه قدیسه بود
‫ولی چطور اون اتفاق افتاده؟ ‫تونستید یه توضیحی براش پیدا کنید؟
...‫خب
‫لبه‌ی برج که خراب شد ‫خیلی داغون شده بود، شاهدخت
‫لئونورا نمی‌دونست؟
‫باغبون‌مون همیشه بهش می‌گفت ‫که اونجا باید تعمیر بشه
...‫خیلی بهش گفت، خدایا
،‫اما اون لبه‌ی قدیمی خیلی زیبا بود
‫و مادر لئونورا عاشق زیبایی بود
‫آره. توی خانواده‌ی ما ‫همه عاشق زیبایی هستن
،‫قبل از اینکه بری ‫باید مدارک رو امضا کنی
‫کدوم مدارک؟
،‫سر دفتر وقتی اومد بهت میگه ‫الان دیگه برو، خسته‌ام
‫وقتی جوون‌ها رو ‫تماشا می‌کنم خسته میشم
،‫چون زشت نیستی
‫اجازه داری روزهای بعد هم ‫باهامون چای بخوری
‫اشارات واضح بودن
‫- الان خوشحال شدی، کاوالینا؟ ‫- البته، مامان، خیلی خوشحال شدم
‫مشکوک بودن که من ‫مسئول مرگ لئونورا هستم
‫اینکه ثابت می‌کردم ‫آدم مومن و معتقدی بودم
‫یه آدم با تقوا
‫داشتن یه رسالت الهی چطوره؟
‫چه حسی داره؟
...‫مثل
‫نغمه‌ی پرنده‌هاست
‫چقدر قشنگ
‫مامان میگه دختری مثل تو ‫بهتره اینطور شغلی داشته باشه
‫چون زندگی توی صومعه نسبت ‫به دنیای خارج از صومعه برات امن‌تره
‫احتیاط
،‫نمی‌تونیم بریم داخل ‫دارن آماده‌ش می‌کنن
‫برای چه کاری آماده‌ش می‌کنن؟
‫مامان دوست داره اتاق‌های آدم‌های مُرده ‫تمیز و مرتب باشن
‫آماده باشن برای وقتی که برمی‌گردن
‫کدوم آدم‌های مُرده؟
‫اینجا همه مُردن
‫فقط من و مامان زنده‌ایم
،‫باید پرده رو بکشیم ‫مهمون داره نگاه می‌کنه
‫البته خدمتکارها هم زنده‌ان
،‫با اینکه ممنوعه ‫اما اتاق‌ها رو نشونت میدم
‫لطفاً من رو ببخشید
‫این راز کوچولوی بین خودمونه
،‫نباید به کسی بگی ‫حتی به نقره هم نگو، اون یه جاسوسه
...‫می‌تونم بیام داخل یا
‫یا دوست داری تنها باشی ‫و تفکر کنی؟
‫تو یتیمی، درسته؟
‫آره
‫پس لئونورا برات مثل یه مادر بوده
‫یه جورایی، آره
‫حقیقت داره که مادرت ‫زنده‌زنده توی آتیش سوخته؟
‫ظاهراً اطلاعاتت راجع به من کامله
‫آره، حقیقت داره
‫نمی‌تونم قول بدم ،‫که موقع شام می‌بینمت
‫چون هر کی یه موقع غذا می‌خوره
‫و مامان وقتی عزاداره ‫هیچوقت شب‌ها از اتاقش بیرون نمیاد
‫فردا می‌بینمت پس
‫خداحافظ
...‫خانم
!‫خانم
‫بمونید
‫دنبال چیزی می‌گشتید؟ ‫کمک می‌خواید؟
‫نه، فقط از طبقه‌ی بالا ‫صداهای عجیب‌وغریب می‌شنیدم
‫لازم نیست نگران باشید
،‫می‌ذارم برید استراحت کنید ‫حتماً خیلی خسته‌اید
...‫اگه باعث میشه خیالتون راحت‌تر باشه
‫در اتاقتون رو قفل کنید
‫خودت می‌بینی، همه توی مراسم ‫بانوی بخشنده‌ی نیکوکار حاضر میشن
‫خانواده‌های بیسکاری، گراوینا و سراواله
‫حتی دوک‌های تارگاجی
.‫چقدر خسته‌کننده ‫آدم‌های غیرقابل تحملی‌ان
‫از اینکه تصمیم گرفتم ‫بریم اونجا پشیمون شدم
،‫خوش می‌گذره. تازه ‫کیک‌های خوش‌مزه‌ای هم دارن
‫- اسمشون چی بود، مامان؟ ‫- کیک انگشتیِ... نمی‌دونم چی
‫توی صومعه چیکار می‌کنید؟
...‫خب، مطالعه می‌کنیم
...‫سبزیجات پرورش می‌دیم
،‫گل‌دوزی می‌کنیم، موسیقی مطالعه می‌کنیم ‫اما بیش‌تر دعا می‌خونیم
‫خیلی شبیه لئونورا هستی
...‫طرز صحبت کردنت، رفتارت
‫اصلاً انگار داری رفتار ‫اون رو تقلید می‌کنی
‫من هیچوقت ندیدمش. وقتی من ‫به دنیا اومدم اون توی صومعه بود
‫چی شده؟
‫معذرت می‌خوام، شاهدخت
‫می‌خوای عرقت رو خشک کنی؟
‫ممنون
‫تموم نشد؟ داریم ذوب می‌شیم
‫دیگه آخراشه
‫سه تا کلاغ
‫شبیه سه تا کلاغیم
...‫با لباس‌های سیاه ‫سه تا پرنده‌ی بد شگون
...‫سه تا کلاغ
‫شاهدخت، می‌تونیم سوار بشیم ‫و سفرمون رو ادامه بدیم
‫نه. برمی‌گردیم خونه
‫دیگه دوست ندارم برم به بیانکاویلا
‫منصفانه نیست، گفتی باید بریم
‫- خب، نظرم عوض شده ...‫- اما مامان
‫حق ندارم حرف خودم رو عوض کنم؟
‫حق ندارم برم؟
‫از وقتی جنگ شروع شده ‫تا حالا هیچکس رو ندیدیم
،‫مثل زندانی‌ها هستیم ‫مثل راهبه‌های منزوی
‫- خب؟ ‫- خب، دیگه داریم می‌رسیم
‫- بیا مودستا رو ببریم دعا بخونه ‫- می‌تونه توی ویلا دعا بخونه
.‫عبادتگاه قشنگی داریم ‫هیچکس ازش استفاده نمی‌کنه، ولی مقدسه
.‫حداقل یکی می‌تونه ازش استفاده کنه ‫یالا، بجنبید، سریع سوار بشید
!‫یالا! روکو
!‫- گفتم بجنبید !‫- کلیسا... آخ
‫می‌خواستم ببرمش کلیسا
‫- خودتون سوار نمی‌شید، شاهدخت؟ !‫- دارم سعی می‌کنم آروم بشم
!‫تو برو اون ماشین لعنتی رو روشن کن
‫خانم مودستا؟
،‫با توجه به چیزی که دیشب دیدید ...‫نمی‌خوام که
.‫به کسی چیزی نمیگم ‫اگه نگران این هستید
‫ممنون
‫نباید شغلم رو از دست بدم
.‫تازه، موضوع جدی‌ای نیست ...‫فقط همدیگه رو شاد می‌کنیم
‫نیاز نیست کارتون رو توضیح بدید
‫اسم دختره «مِینا»ست
‫قبل از شروع جنگ با شوهرش ‫توی سیرک کار می‌کرد
،‫خیلی برای مردم جذاب بود ‫«زن طرح‌دار»
‫ولی شوهرش برای جنگ ‫به خدمت گرفته شد
‫و خودش هم تونست ‫اینجا مشغول به کار بشه
‫همه‌ی مردها به ارتش ملحق شدن
‫مردهای زیادی نموندن
‫اسمت... روکوئه، درسته؟
‫آره
‫تو چرا نرفتی جنگ؟
‫ریه‌هام خرابن
،‫وقتی بچه بودم سل داشتم ‫و متاسفانه طرد داشتم
‫متاسفم
‫از تاریکی می‌ترسی؟
!‫اینم از این
‫وقتی عمه آدلاید زنده بود ‫تعدادشون خیلی بیش‌تر بود
‫شبیه کلیسای جامع‌ان
‫اینجا کنار این همه ‫پرنده‌ی آوازخون می‌خوابید؟
،‫وقتی لئونورا به صومعه رفت
‫عمه آدلاید هم دیگه ‫دوست نداشت کسی رو ببینه
.‫حتی من رو هم نمی‌دید ‫من رو که می‌دید یاد لئونورا می‌افتاد
‫از مامان متنفر بود
‫می‌گفت تقصیر اون بوده ‫که لئونورا رفته
‫فقط از این موجودات مراقبت می‌کرد
‫این سالن مخصوص جشنه
‫خوبه، نه؟
‫وقتی خشک بشه بهت نشونش میدم
‫خوبم. اصلاً زمین نخوردم
‫چی شده؟
‫قضیه‌ی اون لبخند اندوهگین چیه؟
‫متوجه شدی، نه؟
‫دلت به حالم می‌سوزه؟
‫معلومه که نه
‫خیلی خوشگلی
،‫اگه جلوی مامان لنگ لنگان راه برم ‫سرم داد می‌زنه
‫حق هم داره، هیچکس دوست نداره ‫به دختری که لنگ می‌زنه نگاه کنه
‫منم با احتیاط نقشم رو بازی کردم
‫اما نمی‌دونستم موثر هست یا نه
‫بیا بریم، می‌خوام ‫اتاق پذیرایی نیاکان رو نشونت بدم
...‫همه چیز
...‫از جمله قدم‌های لرزانش
‫بهم اطمینان می‌دادن که می‌تونم ‫اعتماد به نفس داشته باشم و لبخند بزنم
‫زیباییش من رو مسحور کرد
...‫اما وقتی تنها بودم
‫شک تمام وجودم رو می‌گرفت
‫اینکه بگیم خدا خلق‌شون کرده ‫یه جواب سرسریه
‫واسه‌ی اینکه زیبایی ‫پروانه‌ها رو توجیح کنیم
‫دایی جاکوبو همیشه اینطور می‌گفت
.‫بجه‌ی موردعلاقه‌ی مامان بود ‫خوشگل‌ترین عضو خانواده‌ی برندیفورتی بود
‫یه فیلسوف بود
‫مرتد بود
.‫دایی جاکوبو دانشمند هم بود ‫هواپیما طراحی می‌کرد
‫خلبان هم بود
‫ولی توی یه جنگ زخمی شد ‫و به صورت نیمه فلج برگشت
‫قبلاً هر روز بعدازظهر می‌اومدم اینجا
‫داستان‌های جنگ رو برام تعریف می‌کرد
‫گفت به لطف هواپیماها ‫جنگ به زودی تموم میشه
‫ولی جنگ یه چیز بی‌پایانه
.‫یا مریم مقدس، بازم تویی ‫چیکار می‌کنی؟
‫بجنب، سالوو، هنوز توی خوابی؟
‫من؟ خودت چی پس؟
‫- صبح بخیر، خانم ‫- صبح بخیر
‫- از امروز دیگه عزاداری تموم شد ‫- به همین زودی؟
‫دستور شاهدخته
‫- یالا، بذار کمکت کنم ‫- ممنون
‫- این رو بگیر ‫- صبح بخیر
‫از اینجاش؟
‫خانم
‫این لباس خیلی برات احمقانه‌ست؟
‫«یک مو از تنش، یک رشته از چهره‌اش
،‫در بیت آخر
‫ورلن میگه وجدزدگی ‫مسیحیان گذشته رو تجربه می‌کنه»
‫داره با عشق زندگیش رَمبو ‫توی اروپا سفر می‌کنه
...‫- یه جور ماه عسل ‫- شاهدخت، روزنامه رو آوردن
...‫- و همچنین می‌تونیم ...‫- همچنین امروز
،‫شمع و روغن چراغ هم برامون میارن
‫اما پول زیادی برامون باقی نمونده
.‫خیلی‌خب، آنتونیو، الان نه ‫دارم با مودی حرف می‌زنم
‫- یالا، برو ‫- البته، شاهدخت
.‫در واقع، نه، آنتونیو، بیا ‫نقش «پوپی» رو بازی کن
...‫- اما ‫- یالا
!‫پالادین اورلاندو! من اینجام
‫ازت می‌خوام شمشیر وحشتناک من !‫و قدرتش رو امتحان کنی
!‫به افتخار خودمون! به سمت سلاح‌ها
‫- ممنون، شاهدخت ‫- دیگه برو
!‫برو
‫به هر حال اینجا همه ‫پول‌های من رو می‌دزدن
،‫اما اشکالی نداره
‫اگه برای خوش گذروندن ‫باید اون بها رو بپردازم، مشکلی نیست
‫«با صدای غم‌انگیز آوازِ ویولن‌های پاییز
‫قلب من...»
‫من می‌تونم مدیریتشون کنم
‫توی صومعه حسابداری یاد گرفتم
‫اگه بهم اجازه بدید، می‌تونم هزینه‌هایی ‫که آنتونیو ذکر کرد رو بررسی کنم
‫چقدر مفید
‫- ببخشید، نمی‌خواستم مزاحم بشم ‫- نه، مشکلی نیست. مشغول دعا خوندن نبودم
،‫به هر حال، وقتی برگردم به صومعه ‫از صبح تا شب دعا می‌خونم
‫- ببخشید ‫- نه
‫دیگه کسی رو ندارم
‫صومعه تنها خونه‌ایه که دارم
‫ما مثل اونا نمی‌تونیم ‫سرنوشتمون رو انتخاب کنیم
‫دیگران سرنوشت من رو رقم می‌زنن
‫من رو فرستادن وسط جنگ
‫وقتی توی سنگر بودیم ‫و بارون می‌اومد
‫چندین هفته توی آب زندگی می‌کردیم
،‫وقتی کفش‌هامون رو درمی‌آوردیم ‫پوست پامون هم درمی‌اومد
‫اگه فرار نمی‌کردم، تا الان مُرده بودم
‫سرباز فراری هستی؟
‫بقیه‌ی سربازها هم مثل من فقیر بودن
...‫اهل فریولی و ساردینیا و اینجور جاها بودن ‫اصلاً حرف‌هاشون رو نمی‌فهمیدم
‫و من باید برای ایتالیا می‌مُردم؟
‫به مدت چندین ماه توی ‫سولفاتارا قایم شده بودم
‫اگه پیدات می‌کردن چی میشد؟
‫می‌کُشتنم
‫وقتی سرباز فراری پیدا میشه ‫هم‌رزم‌های خودش بهش شلیک می‌کنن
‫عوضی‌ها. ببخشید که بی‌ادبی می‌کنم
‫فقط فکر کردن بهش ‫باعث میشه عصبانی بشم
‫پس اینکه ریه‌هات خرابن حقیقت نداره
‫نه
‫اینجا هیچکس نمی‌دونه ‫که من سرباز فراری‌ام
...‫حتی نمی‌دونم چرا دارم به تو میگم
.‫حس می‌کنم می‌تونم بهت اعتماد کنم ‫معذرت می‌خوام که اینقدر راحت باهات حرف می‌زنم
‫معلومه که می‌تونی بهم اعتماد کنی
‫منم می‌خوام یه رازی رو بهت بگم
‫هیچوقت رسالت الهی‌ای نداشتم
،‫وقتی دعا می‌کنم ‫کسی رو خطاب نمی‌کنم
‫می‌تونی مودستا صدام کنی
‫خیلی‌خب؟
‫خانم مودستا، همه‌جا رو دنبالتون گشتم
،‫شاهدخت باهاتون کار داره ‫توی اتاق مطالعه منتظره
...‫خانم گایا
‫وقتش رسیده دوباره سوار اسب بشی
‫- اما دیگه ضعیف و بی‌حال شدم ‫- الکی میگی
.‫فقط تو می‌تونی من رو شکست بدی ‫باز هم باید اسب‌سواری کنی
...‫کارمین، اون
،‫همون دختریه که گفتم ...‫اسمش مودستاست، اما
‫من ترجیح میدم مودی صداش کنم
‫صبح بخیر
‫- صبح بخیر ‫- کارمین از بچگی بخشی از خانواده‌ی ما بوده
‫اون اینجا رو مدیریت می‌کنه
...‫کشاورزی، کارگرها، حیوانات
‫خیلی از زمین‌هامون رو هم اجاره میده
‫مدیریت کردن همه‌شون برام سخت بود
‫- اما هنوزم مال خودتن ‫- آره، باشه
‫مال خودتن
‫به هر حال، سردفتر موسومچی ،‫الان می‌رسه
‫و می‌تونی اون مدارکی ‫که گفتم رو امضا کنی
‫- قبل از اینکه بری ‫- واقعاً؟
‫- دو روز دیگه ...‫- کسی بهم نگفته بود
‫خب، الان دارم بهت میگم
‫یا باید یه پیغام برات می‌فرستادم؟
‫کارمین، برو ببین گائتانو نرسیده
‫ممکنه پایین منتظر مونده باشه
‫بشین
‫نمی‌تونم به مرگ لئونورا فکر نکنم
‫حقیقت رو بهم بگو
‫داشت عذاب می‌کشید؟
.‫تو باهاش صمیمی بودی ‫نظرت چیه؟
‫از زندگی راضی نبود؟
‫کارش از روی ناامیدی بود؟
...‫شاهدخت، فکر می‌کنید
...‫اون
‫نه
...‫نه، نباید ‫نباید اونطور فکری بکنید. به خدا
.‫لئونورا توی صومعه به آرامش رسیده بود ‫زندگیش سرشار از خوشی بود
‫فقط یه حادثه‌ی وحشتناک بود
.‫لبه‌ی برج خراب شده بود ‫باید عوضش می‌کردن
‫چندین بار بهش گفته بودیم
‫حرف‌هات بهم آرامش میدن
‫وزن سنگینی از روی ‫قلبم برداشته شد
‫اومدن
‫خب، بیاید مدارک رو امضا کنیم، یالا
‫- صبح بخیر، شاهدخت ‫- صبح بخیر، همیشه دیر میایی
‫- یک ساعت پیش رسیدم ‫- بشین. بفرما
‫- ممنون ‫- یالا، کارمین
...‫خب
...‫مودستا
‫- اِسپاتارو ‫- اِسپاتارو
‫متولد ۱ ژانویه‌ی سال ۱۹۰۰
.‫روز اول قرن جدید به دنیا اومدی ‫دختره‌ی خوش‌شانس
‫یالا. امضا کن
‫منطقه ذکر شده، کیانا دل بووه
‫اما شهر و آدرس دائمی نوشته نشده
.‫آدرس صومعه رو بنویس ‫قراره اونجا زندگی کنه
‫«در حضور شاهدخت گایا برندیفورتی
‫مودستای مذکور...»
‫تا من می‌خونم تو هم ‫لطفاً اینجا رو امضا کن
،‫«برای تضمین داشتن آینده‌ای امن‌تر
‫مادر لئونورا برندیفورتیِ فوت‌شده‌ی عزیز
‫برات یه مستمری ‫سالانه‌ی ۱۸۰۰ لیری تعیین کرده»
...‫خب
‫- تا آخر عمر؟ ‫- آره
‫اما اگه زندگی مذهبیت رو کنار بذاری ،‫و بری سراغ لذت‌های دنیوی
‫مستمریت قطع میشه
‫- اما اون اتفاق نمیفته. برو ‫- لطفاً اینجا رو هم امضا کن
‫- خب، هنوزم حضور من نیازه؟ ‫- آره، شاهدخت، اما بعداً میام پیشتون
،‫پس من برم ‫چون حوصله‌م داره سر میره
‫شاهدخت
!‫مودستا
‫صبح بخیر
‫- روز زیباییه، نه؟ ‫- آره
.‫محل اقامت من اینجاست ‫اینجا زندگی می‌کنم
...‫داشتم به اون ماجرا فکر می‌کردم ...‫اون روز
‫به حرف‌هامون فکر می‌کردم
‫هر دوتامون توی زندگی زجر کشیدیم
‫زندگی خیلی بهمون سخت گذشته
‫اما مهربونیت ...‫و طرز اعتماد کردنت بهم
‫باعث خوشحالیم شد
‫احتمالاً درست فکر می‌کنم ...‫که تو هم از من بدت نمیاد
‫باید اعتراف کنم که از همون روز اولی ‫که دیدمت، خیلی بهت علاقه‌مند شدم
...‫- روکو، من نمی ‫- صبر کن
‫گفتی نمی‌خوای برگردی ‫به صومعه، درسته؟
‫گفتی رسالت الهی نداری. پس بمون
‫حاضرم باهات ازدواج کنم
‫اگه قبول کنی، به شاهدخت میگم ...‫که عاشق همدیگه شدیم
‫چون خوندن و نوشتن بلدی ‫می‌تونی توی دفتر حسابداری کار کنی
...‫- آدم‌های زیادی بلد نیستن ‫- آره، ولی آروم باش
‫روکو، نمی‌دونم چی بگم
‫تا همین چند هفته پیش ‫داشتم توی صومعه زندگی می‌کردم
‫و باید برگردم
‫حاضرم باهات ازدواج کنم
‫اما درک می‌کنم
‫و لازم نیست الان جوابم رو بدی
‫به هر حال، نترس، عاشق شدن ‫یعنی به هم علاقه داشتن
‫باهاش ازدواج کنم؟
‫این راه موندن توی ویلا بود؟
،‫اما اگه به صومعه برنگردم ‫ارثیه رو از دست میدم
‫مستمری سالانه‌ی لئونورا یه هدیه نبود
‫یه تله بود
...‫اون
‫یه احمق بود. با دست‌های خودش ‫زندگیش رو نابود کرد
‫با زیبایی و مقامی که داشت
‫می‌تونست توی زندگی ‫به همه چیز برسه
...‫در عوض
‫به مردی علاقمند شد ‫که نمی‌تونست باهاش ازدواج کنه
‫من و شوهرم مجبور شدیم ...‫وضعیتش رو پنهان کنیم
‫تا اینکه بئاتریچ رو به دنیا آورد
...‫متوجه نمیشم
.‫راجع به لئونورا حرف می‌زنم ‫تنها دخترم
،‫وقتی بچه‌ش به دنیا اومد ...‫اینجا پیش خودمون نگهش داشتیم، اما
‫صومعه تنها گزینه‌ش بود
،‫البته هیچوقت ما رو نبخشید
‫دیگه نمی‌خواست ما رو ببینه
‫تمام نامه‌هام رو پاره می‌کرد
،‫اگه دست من بود ‫همین‌جا نگهش می‌داشتم
،‫اما توی این کشور ‫پدرها و شوهرها تصمیم‌گیرنده هستن
‫شاید هم به اندازه‌ی کافی براش نجنگیدم
‫برو
‫از خداحافظی متنفرم
‫باهام ازدواج می‌کنی؟
!‫روکو! روکو
!‫روکو، عجله کن ‫نمی‌تونم کنترلش کنم، بیا
!‫عجله کن، روکو !‫خیلی عصبانیه
‫- چه بلایی سرت آورده؟ ‫- انواع و اقسام بلاها
‫چیکار کرده؟
،‫گازم گرفت، بهم چنگ انداخت !‫با ناخن‌هاش و دندون‌هاش
،‫مجبور شدم ببندمش ‫دیگه نمی‌تونستم کنترلش کنم
‫گوش کن. می‌شنوی؟ ‫خیلی عصبانیه
‫خانم، نیاید داخل. خطرناکه
!‫برید بیرون، خانم
!‫آروم باش، آروم باش. بس کن
!‫بهش دست نزنید
‫ولش کنید. ولش کنید
‫یه معجزه‌ست
‫هیچوقت چنین اتفاقی نیُفتاده
‫آروم شد
‫خانم، شما یه قدیسه هستید
‫شما یه قدیسه هستید
‫یه معجزه‌ست
‫معجزه‌ست. بدون هیچ دارو ‫و تزریقی آروم شد
!‫یه قدیسه