‫پن؟
‫اثری ازشون نیست؟
‫نه.
‫حالت خوبه؟
‫فکر نکنم.
‫بعد اون‌همه ماجرایی که داشتیم، ‫تهش رسیدیم اینجا...
‫حس می‌کنم واقعی نیست.
‫آره.
‫توی برج که بودم، جان‌دیس مادرم رو...
‫دیدم که جلوی چشم خودم ناپدید شد.
‫گمونم مرده.
‫باید حس رهایی داشته باشم.
‫چیزهایی زیادی هست که درمورد ‫خانواده‌ام درک نمی‌کنم.
‫مثلاً چی؟
‫مثلاً که چرا باهام روراست نبودن.
‫چرا چنین کار وحشتناکی کردن.
‫که چرا مادرم سیزده سال بهم اهمیت نمی‌داد،
‫ولی یهویی واسه‌اش مهم شدم؟
‫یا اصلاً چرا ولم کردن؟
‫وقتی فکر می‌کردم عزریل عموی خودمه،
‫مثل الگوی خودم قبولش داشتم.
‫بعد ازش متنفر شدم.
‫الآنم نمی‌تونم ببخشمش، ولی...
‫دیگه ازش متنفر نیستم.
‫خب، توی جنگ پیروز شد.
‫ما هم تونستیم بیایم اینجا.
‫حس عجیبی بهم می‌گه که دیگه مرده.
‫یعنی دیگه بی‌کس شدم.
‫نه، نشدی.
‫چیه؟
‫هیچی.
‫فقط خوشحالم که آب‌تنی کردی، ‫چون بدجور بو می‌دادی.
‫انگاری دلش واسه من تنگ نشده.
‫انگار... حالش خوبه.
‫وقتی ببینت حالش بهترم می‌شه.
‫فکر کن چقدر خوب می‌شه که دوباره ‫باهاشون باشید. کنار همدیگه باشید.
‫اگه مثل قبل نشه چی؟
‫اگه هیچی مثل قبل نشه چی؟
‫لایرا دوستت داره.
‫بالأخره توی جهان مشترکی قرار گرفتم.
‫اینجا جامون امنه.
‫اون‌ها که نیستن، نه؟
‫نه. اگه بودن متوجه می‌شدی.
‫می‌گه جای جان‌دیس‌هامون امنه.
‫ولی کس دیگه‌ای رو باید ملاقات کنیم.
‫هرچند پن اینجاست.
‫مثل موقعیه که توی جردن قایم می‌شدیم.
‫دقیقاً نمی‌دونم کجاست، ‫ولی حس می‌کنم بهم نزدیکه.
‫حس نمی‌کنم از هم جداییم.
‫و می‌دونم که جاش امنه.
‫گوش کن.
‫صدای چیه؟
‫زیر پاهاشون چرخ داره!
‫سلام پسر، و سلام دختر.
‫سلام.
‫بیاید دیدن مری.
‫گمونم می‌خواد بریم دنبالش.
‫- دکتر مالون؟ ‫- لایرا!
‫- باورم نمی‌شه اینجاید. ‫- چطوری اومدید اینجا؟
‫بهم گفته بودن بگردم دنبالت.
‫می‌دونستم دوباره می‌بینمت.
‫وای خدا، نگاهش کن. سلام.
‫سلام. وای خدا، شما توی جنگ بودید.
‫- از آشنایی خوش‌وقتم. ‫- هم‌چنین.
‫ازت ممنونم آتال. چطوری اومدی اینجا؟
‫جانوران گناهکار.
‫سراف اون‌ها از تو کمتره.
‫کی قراره بهشون برسه؟
‫نمی‌دونم.
‫بی‌چاره‌ها بذردانی هم ندارند.
‫آتال خیلی خوشگله.
‫تا حالا چنین موجودی ندیده بودم.
‫راستش اگه یک سال پیش بود ‫با دیدنش تعجب می‌کردم، ولی...
‫الآن دیگه از خرس‌های سخن‌گو ‫و فرشتیان عجیب‌تر نیست.
‫ممکنه شرایط واسه‌تون ‫مقداری نگران‌کننده باشه.
‫برای منم بود.
‫ما هرجایی که بگی رفتیم،
‫ولی گمونم جهان موردعلاقه‌ام اینجاست.
‫طی چندماهی که اینجا بودم، ‫بیشتر از ده‌ها سالی که...
‫توی جهان خودم بودم یاد گرفتم.
‫آتال کلی چیز یادم داد.
‫مثلاً چی؟
‫مثلاً چطوری به غرایزم تکیه کنم.
‫چطوری به درختان احترام بذارم.
‫چطوری می‌شه به درخت احترام گذاشت؟
‫خب، می‌تونی با این تصور شروع کنی ‫که تو ازش موجود برتری نیستی.
‫ما انسان‌ها نظرات احمقانه‌ای داریم،
‫که فکر می‌کنیم اوج تکامل ما هستیم،
‫ولی خیلی چیزها رو اشتباه فهمیدیم.
‫صبح می‌خوام چیزی نشونتون بدم.
‫همونه که فکر می‌کنم؟
‫جواب سوالیه که ازم توی آکسفورد پرسیدی.
‫یادت میاد؟
‫که آیا غبار گناهه؟
‫خب، غبار شما، ذرات سایۀ من،
‫اینجا بهش می‌گن سراف، ‫ولی هیچ فرقی با اون نداره.
‫نوریه که به معنای زندگی ماست.
‫آگاهی ماست.
‫پس غبار گناه نیست؟
‫مثل ما خوب یا بد داره؟
‫چرا غبار اطراف تو از لایرا بیشتره؟
‫مولفایان هم مثل ما هستن.
‫غبارشون با سن و تجربه بیشتر می‌شه.
‫واقعاً محشره.
‫چطوری درستش کردی؟
‫از بذردان روغن به دست میاد.
‫به خودشون جذبش می‌کنن تا سراف‌ها رو ببینن.
‫با درختان تکامل پیدا می‌کنند، ‫هم‌زیستی بی‌نقصی دارند.
‫طبیعت متعادلی داشتن، تا اینکه...
‫شرایط عوض شد.
‫ناراحت‌کننده‌ست، مگه نه؟
‫درختان دارن می‌میرن.
‫یعنی نوعی مریضی گرفته‌ان؟
‫نه، غبارشون داره ناپدید می‌شه.
‫داره از جهان خارج می‌شه.
‫افکار و تصورات و احساساتتشون،
‫همه‌اش داره می‌ره.
‫این جهان زیبا،
‫که مردمش از ما عاقل‌تر و مهربان‌تر هستن،
‫داره از بین می‌ره.
‫چی می‌تونه نجاتش بده؟
‫راهی که بتونه غبار رو برگردونه.
‫از لحاظ تئوری، غبار جذب افکار ‫و خلاقیت‌ها می‌شه و...
‫کشفیات زندگی می‌شه.
‫آتال می‌گه نمی‌تونم راه نجاتی ‫واسه‌اش پیدا کنم، ولی...
‫جز تلاش کردن کاری نمی‌تونم بکنم.
‫خب، این جان‌دیسان که گفتید، ‫دقیقاً باید دنبال چی بگردیم؟
‫خب، شبیه حیوانات هستن.
‫ولی بنا بر احساسات ما تغییر می‌کنن.
‫پس وقتی پن تبدیل به گرگینه می‌شه، ‫باید بدونی لایرا حسابی کفریه.
‫ولی بخش از خودمون هستند.
‫ویل فکر می‌کرد جان‌دیس نداره،
‫چون اهل دنیای شماست، ولی داره.
‫تو هم داری.
‫من هنوز باهاش کنار نیومده‌م.
‫ببینید، دیگه چیزی باعث تعجبم نمی‌شه.
‫این سفری که داشتم خیلی خارق‌العاده بود.
‫باید هر چیزی که فکر می‌کردم ‫بلدم رو فراموش کنم.
‫ولی به روح باور داری، درسته؟
‫چون راهبه بودی دیگه.
‫راهبه بودی؟
‫مثل راهبه‌های جهان من؟
‫هنوزم توی جهانمون راهبه‌هایی هستن.
‫چی شد که کشیدی کنار؟
‫عه...
‫صرفاً اتفاقات ناگهانی که افتاد.
‫مری، داستانت رو واسه‌شون بگو.
‫اِم، برای کنفرانسی رفته بودم لیسبون،
‫و داشتم مقاله‌ای درمورد ‫فیزیک ذرات ارائه می‌دادم.
‫دستورات مذهبی من خیلی ‫پشتوانۀ حرفۀ تحصیلی‌ام بود.
‫اولین بار بود به جایی سفر می‌کردم، ‫و داشت خیلی خوب پیش می‌رفت.
‫داشتیم جشن می‌گرفتیم.
‫برای همین گمونم کمی ‫حس جسارت بهم دست داده بود.
‫راستش رو بگم، تا اون لحظه...
‫حس نمی‌کردم توی زندگیم چیزی کم دارم.
‫تا اینکه... با یکی آشنا شدم.
‫مثل بقیۀ اعضای فرهنگستان نبود.
‫خوشش نمی‌اومد درمورد ‫دانسته‌هاش به کسی پز بده.
‫صحبت کردن باهاش خیلی راحت بود.
‫ناگهان باهاش چیزهایی رو درمیون گذاشتم، ‫که فکرشم نمی‌کردم بخوام به کسی بگم.
‫بعد جلوی چشم‌هام...
‫دنیایی از احتمالات رو دیدم، ‫از احساساتی...
‫که هیچ‌وقت تجربه نکرده بودم.
‫بعد سمتم چیزی مثل...
‫بادوم قندی تعارف کرد.
‫و به محض اینکه مزه‌اش رو چشیدم،
‫خاطره‌ای رو توی ذهنم زنده کرد.
‫و متوجه شدم...
‫که قبلاً این احساس رو داشته‌م.
‫سال‌ها پیش که توی مدرسه بودم.
‫احساسی مثل کلی پروانه ‫که توی شکمم جمع شده بودن.
‫درد نزدیک شدن به یکی رو حس کردم.
‫گمونم قبلاً انقدری می‌ترسیدم...
‫که این حس رو نمی‌شناختم،
‫ولی این بار نمی‌خواستم فراموشش کنم.
‫می‌دونستم بعد اون احساس ‫نمی‌تونستم به صومعه برگردم.
‫نمی‌تونستم زندگی‌ای رو تحمل کنم...
‫که بدون اون حس زندگی سپری بشه.
‫بعد با خودم گفتم آیا به نفع همه‌ست...
‫که برگردم توی هتلم و دعا بخونم،
‫و دیگه توی دام وسوسه‌ای نیفتم؟
‫و بعد جواب سوالم رو گرفتم.
‫نه.
‫به نفع هیچ‌کس نیست.
‫بعد متوجه شدم...
‫هیچ‌کس وجود نداره که برای ‫خوب بودنم بهم پاداشی بده،
‫یا هیچ‌کسی وجود نداره که ‫برای شرارت‌هام مجازاتم کنه.
‫هیچ‌کس وجود نداره.
‫و این حس...
‫رهایی‌بخش بود.
‫و البته... کمی حس تنهایی داشت.
‫ولی می‌دونستم دلم می‌خواد ‫تمام احساساتی که...
‫توی جهان هست رو تجربه کنم.
‫می‌خواستم عشق رو تجربه کنم.
‫تجربه کردی؟
‫آره.
‫ترسیده بودی؟
‫آخ خدا، وحشت کرده بودم.
‫همه‌چی رو به خطر انداختم، ‫و مطمئن بودم قراره جواب رد بشنوم.
‫ولی ارزشش رو داشت.
‫چنین اتفاقاتی خیلی نادره.
‫وقتی چنین حسی داری، ‫باید دودستی بهش بچسبی.
‫بامزه‌ست، مگه نه؟
‫توی یک لحظه اتفاق افتاد.
‫اون فقط سمتم شیرینی تعارف کرد،
‫ولی کل زندگی من رو عوض کرد.
‫برای اولین بار،
‫داشتم با تمام طبیعتم چیزی رو می‌طلبیدم.
‫نه فقط با بخشی ازش.
‫کجایی پن؟
‫کلی حرف دارم که می‌خوام بهت بزنم.
‫جسم و روح حوا سست و ناتوان بود.
‫فریب حیلۀ زبان ماری رو خورد.
‫زبان اون مار رو جدا می‌کنیم.
‫شک نکن...
‫صبح بخیر.
‫واسه‌تون خوراکی آوردم.
‫- مرسی. ‫- صبح بخیر.
‫صبح بخیر.
‫می‌خواستم با آتال و بقیه...
‫برم جنگل بذردان،
‫ولی اگه بخواید می‌تونم به شما ‫کمک کنم جان‌دیستون رو پیدا کنید.
‫عه...
‫نه، گمونم لزومی نداشته باشه.
‫یعنی خودمون از پسش بر میایم، نه؟
‫آره، خودمون از پسش بر میایم.
‫- آره. ‫- ممنون.
‫باشه.
‫خداحافظ.
‫عجیبه که پن اینجاست، ‫ولی خودش رو نشون نمی‌ده.
‫امیدوارم...
‫امیدواری که چی؟
‫امیدوارم از دستم عصبانی نباشه.
‫گمونم شرایطت رو درک می‌کنه.
‫اونم همین‌طور.
‫منظورم جان‌دیس خودمه.
‫اگه تبدیل به چیز ناجوری بشه چی؟
‫مثلاً پشه، یا حلزون؟
‫یا حتی ماهی؟
‫من شنیده بودم یکی جان‌دیسش دلفین بود.
‫ولی چون ملوان بود مشکلی نداشت.
‫آره، تصور کن با دلفین زیر بغلم،
‫بیام توی آکسفورد قدم بزنم.
‫پیداش می‌کنی.
‫لایرا. خود حواست.
‫تصور کن اگه جایی موفق بشم،
‫که بقیه شکست خورده‌ان، ‫چقدر مورد برکت قرار می‌گیرم.
‫والاتوان را شکر.
‫صبر کن!
‫تو کی هستی؟
‫چه موجودی هستی؟
‫فرشته‌ام.
‫ما توی جناح مشترکی هستیم.
‫نه، نیستیم.
‫بیا نزدیک‌تر.
‫من خادم شمام.
‫بذارید این عمل فداکاری رو انجام بدم،
‫تا ببینید...
‫اقدامی که من قراره انجام بدم، ‫چطوری دنیا رو از گناه پاک می‌کنه.
‫میل طبیعی گناه نیست.
‫عشق میلیون‌ها حالت داره،
‫که هرکدوم زیباست،
‫هرکدوم ارزشمنده.
‫تویی که دیگران رو قضاوت می‌کنی،
‫فقط ترسیده‌ای.
‫من بالتاموسم،
‫و اجازه نمی‌دم خون بچۀ ‫بی‌گناهی رو به زمین بریزی.
‫باروخ...
‫- کار لایرا و ویله؟ ‫- آره.
‫جریان خروج غبار داره کند می‌شه.
‫پس پیش‌گویی به نتیجه رسیده.
‫عشق حوا زمین رو شفا می‌بخشه،
‫و تمام دنیا عشقش رو حس می‌کنند.
‫طبیعت احیا خواهد شد.
‫جرقۀ امید در تاریکی شکل خواهد گرفت.
‫با تجربه‌ای که جای معصومیت رو می‌گیره،
‫دوباره همه‌چیز به توازن ‫و هماهنگی برمی‌گرده.
‫نگاه کن. جوانان دارن میان...
‫کار خودشون بود.
‫می‌تونیم هرجایی بریم.
‫اگه بخوایم می‌تونیم به هر جهانی بریم.
‫یا می‌تونیم اینجا بمونیم.
‫به نظرت پن می‌دونه؟
‫گمونم حدس زده باشه.
‫مجبوریم مدتی برگردیم جهان خودمون، نه؟
‫که برای اون‌ها اتفاقی نیفته.
‫می‌خوام جردن رو نشونت بدم.
‫آکسفورد درست‌حسابی‌ایه.
‫می‌تونیم به جهان توئم بریم.
‫می‌تونی دوباره بری سینما.
‫سرافینا پکالاست.
‫دیدید جهان چطوری داره عوض می‌شه؟
‫به لطف شما و انسان‌های شماست.
‫کسی که چنین موهبتی به جهان می‌ده، ‫باید اسم درخوری داشته باشه.
‫کریاوا.
‫کریاوا؟
‫بهت میاد.
‫چرا شما پیش ویل و لایرا نیستید؟
‫هنوز می‌خواید بابت خیانتشون ‫اون‌ها رو مجازات کنید؟
‫ولی همچنان دوستشون دارید، درسته؟
‫و ازشون جدا نشدید.
‫نه.
‫هنوز به همدیگه وصلیم.
‫ولی خیلی اذیت شدیم.
‫برای اتفاقات آینده به شما نیاز دارن.
‫پن.
‫ولم کردی.
‫مجبور شدم مسیر زیادی رو برم ‫تا دوباره پیدات کنم.
‫معذرت می‌خوام.
‫خیلی ازت ممنونم.
‫دست خودم نبود.
‫معذرت می‌خوام.
‫خواهش می‌کنم...
‫خواهشاً من رو ببخش.
‫دلم واسه‌ات تنگ شده بود.
‫دوستت دارم.
‫لایرا...
‫دلم می‌خواست تبدیل به سمور جنگلی بشی.
‫بهت میاد.
‫منم دوستش دارم.
‫من...
‫کریاوا هستم.
‫کریاوا.
‫خوب نقش مار رو بازی کردی.
‫سلام.
‫من زفانیا هستم.
‫و سپاسگزاری‌ام رو نمی‌تونم ‫در قالب کلمات بیان کنم.
‫ببخشید، احیاناً...
‫شما رو می‌شناسم؟
‫توی آزمایشگاهت صحبت کرده بودیم.
‫من تو رو تحت نظر داشتم و هدایتت می‌کردم.
‫خیلی شجاعی که تا اینجا اومدی.
‫به لطف تو جهان‌های چندگانه ‫داره شفا پیدا می‌کنه.
‫من که حتی کاری نکردم.
‫تو جسارت رو به دو معصوم یاد دادی.
‫و با کشف عشقشون،
‫غبار رو به جهان ما برگردوندن.
‫واقعاً همین نیاز بود؟
‫چنین چیز کوچیک و معمولی‌ای؟
‫عشق برای کسانی که اولین بار ‫کشفش کردند چیز کوچکی نبود.
‫مأموریتت دیگه تمام شده.
‫وقتش رسیده تا...
‫برگردی خونه.
‫خونه؟
‫ولی من که آماده نیستم.
‫صدها سال،
‫غبار ما داشت از جهانمون خارج می‌شد.
‫کاری که لایرا و ویل کردن ‫این بود که ورق رو برگردوندن.
‫ولی عشق اون‌ها به تنهایی ‫برای پایداری ابدی‌اش کافی نیست.
‫باید تمام پنجره‌هایی که باز شده رو بست.
‫من تمام پنجره‌هایی که باز کردم رو بستم.
‫تعداد بی‌شمار دیگه‌ای مونده...
‫پنجره‌هایی که خنجرداران سابق باز کرده‌ان.
‫هر باری که خنجر برشی ایجاد می‌کنه،
‫جریان خروج غبار افزایش پیدا می‌کنه.
‫و از گیسختگی بین جهان‌ها،
‫نیروی تاریکی آزاد شده،
‫و داره در سراسر جهان ویرانی به بار میاره.
‫می‌تونه اَشکال مختلفی داشته باشه.
‫مثل یک آفت.
‫یا یک شبح.
‫شبح‌ها کار من بود؟
‫اگه ویل نمی‌تونه از خنجر استفاده کنه،
‫و اگه نمی‌تونیم پنجره‌ای رو باز بذاریم،
‫اون‌وقت چطوری...
‫باید بین دو جهان انتخاب کنیم؟
‫جهان ویل یا من؟
‫نمی‌شه مدت زیادی توی جهان ‫یکی دیگه زندگی کرد.
‫جان‌دیس‌هامون زنده نمی‌مونن.
‫یعنی دیگه نمی‌تونیم توی جهان مشترکی باشیم.
‫نه.
‫نمی‌شه که بیای و چنین درخواستی کنی.
‫اونم بعد مشکلاتی که پشت سر گذاشتیم. ‫انصاف نیست.
‫از راستی‌سنج می‌پرسم. ‫اون می‌دونه باید چی کار کنیم.
‫نمی‌دونم چه اتفاقی داره میفته.
‫کار نمی‌کنه.
‫عجله نکن.
‫نفس عمیق بکش، خب؟
‫خراب شده.
‫برگرد!
‫خراب نشده لایرا.
‫تو عوض شدی.
‫بزرگ شدی.
‫یعنی همین؟
‫دیگه نمی‌تونم تفسیرش کنم؟
‫دانشش همچنان وجود داره، ‫ولی باید اون رو فرا بگیری.
‫مثل کسانی که قبلاً داشتنش.
‫با متانت تفسیرش می‌کنی،
‫و با تلاش می‌تونی بازیابی‌اش کنی.
‫که چی بشه؟
‫اصلاً چرا تا اینجاش اومدیم؟
‫اگه قرار بود جدا بشیم چرا با همدیگه...
‫انقدر مشکل پشت سر گذاشتیم؟
‫نمی‌دونستم آدم می‌تونه ‫انقدر حس بدی داشته باشه.
‫این احساس ابدی نیست.
‫نمی‌خوام این احساسم ‫نسبت به لایرا از بین بره.
‫فقط خودش رو می‌خوام.
‫تو ساحره‌ای.
‫حتماً طلسمی بلدی یا...
‫روشی بلدی که بشه بین جهان‌ها سفر کرد.
‫قرار بوده من و ویل با هم باشیم.
‫این کار اشتباهیه!
‫اون قصه‌ها رو شنیدی که می‌گن...
‫ارزشمندترین عشق اونیه که ‫نتونی با فقدانش زندگی کنی؟
‫همونی که حاضری واسه‌اش بمیری؟
‫درست نیستن.
‫عشق این‌شکلی نیست.
‫می‌دونم مرگ برای عشق ‫امر شاعرانه‌ای به نظر می‌رسه،
‫ولی زندگی کردن برای عشق شاعرانه‌تره.
‫هیچ‌وقت چیزی که با ‫ویل داشتی رو از دست نمی‌دی.
‫تا ابد شخصیتتون با همدیگه شکل گرفته.
‫می‌دونم الآن چنین حسی نداری،
‫ولی آینده‌ای هم داری لایرا.
‫شما هدیۀ بزرگی به این دنیا دادید.
‫ولی جریان خروج غبار از جهان‌ها ‫همچنان ادامه داره.
‫وقت زیادی نمونده.
‫اگر بشریت ذهن خودش رو به مکاشفه،
‫و قلبش رو وقف مهربانی کنه،
‫می‌تونن به اندازه‌ای غبار تولید کنه،
‫تا همچنان روزنه‌ای باقی بمونه.
‫ولی شما می‌دونید اون پنجره کجاست.
‫دنیای مرگان.
‫نمی‌تونیم اون پنجره رو ببندیم.
‫مهم‌ترین پنجره‌ست.
‫ارواح بهش نیاز دارن.
‫و حالا باقی پنجره‌ها باید بسته بشن.
‫ولی چطوری؟ خیلی زیادن.
‫مادامی که خنجر وجود داره، ‫فقط خودت می‌تونی ببندی‌شون.
‫خنجر رو بشکن،
‫تا ما بتونیم کمکت کنیم.
‫باید خنجر رو بکشنم؟
‫آره.
‫وقتی برگشتی به خونه،
‫وقتی شکسته بشه،
‫فرشتیان گیسختگی‌ها رو می‌بندن.
‫تا دوباره جهان کامل و خاص بشه.
‫اگه راهی هست که بتونیم ‫با همدیگه باشیم، همین الآن بگو.
‫متأسفم.
‫گاهی اوقات حتی قدرتمندترین موجودات...
‫باید از سرنوشت پیروی کنند.
‫دوستت دارم.
‫تا روزی که بمیرم همچنان عاشقت می‌مونم.
‫ولی برمی‌گردیم اینجا.
‫وقتی زندگی‌مون تموم شد.
‫می‌ریم توی سرزمین مردگان،
‫به رئوف‌بال می‌گیم چه کارهایی کردیم.
‫دوباره همدیگه رو پیدا می‌کنیم...
‫...اینجا.
‫انقدر می‌گردم...
‫تا پیدات کنم.
‫منم دنبالت می‌گردم.
‫هر لحظه.
‫تک‌تک لحظاتم دنبالت می‌گردم.
‫وقتی همدیگه رو دوباره پیدا کردیم،
‫دیگه هیچ‌کس نمی‌تونه ما رو جدا کنه.
‫با همدیگه پیوند می‌خوریم.
‫تک‌تک اتم‌های من...
‫با تک‌تک اتم‌های تو.
‫وقتی خواستن از اتم‌های ما ‫حیات جدیدی خلق کنن،
‫مجبورن دو تا خلق کنند.
‫یکی برای تو، و یکی برای من.
‫می‌شیم بخشی از گل‌ها و پرتوی خورشید.
‫با همدیگه پیوند می‌خوریم.
‫همراهتون میایم.
‫ما رو فراموش نکن مری.
‫داستان ما رو تعریف کن.
‫نمی‌تونم قبولش کنم آتال.
‫به محض اینکه تمام پنجره‌ها بسته بشه،
‫تمام جهان‌ها با همدیگه هم‌سو می‌شن.
‫ویل، ولی برای الآن...
‫آکسفورد لایرا باید این حوالی باشه.
‫مواظب لایرا می‌مونی دیگه، نه؟
‫دختر شدیداً شجاعیه،
‫ولی گمونم خیلی بهش سخت بگذره.
‫مواظبش هستم.
‫دیگه تا ابد مثل خواهر می‌مونیم.
‫حداقل ویل کریاوا رو با خودش داره.
‫تو هم می‌تونی جان‌دیست رو ببینی،
‫البته اگه بخوای.
‫وقتی با فرشته‌های توی غارت صحبت کردی،
‫خودت رو توی شرایط ذهنی خاصی نگه داشتی.
‫مثل موقعی که لایرا از راستی‌سنج ‫خودش استفاده می‌کرد.
‫دقیقاً.
‫ما همه چیزهایی رو می‌بینیم، ‫که انتظار دیدنشون رو داریم.
‫تو موقعی تونستی غبار رو ببینی، ‫که باور داشتی می‌تونی ببینی.
‫امتحان کن.
‫ببین کی اینجاست.
‫می‌تونیم هر سال برگردیم اینجا.
‫تو توی دنیای خودت باشی، ‫منم توی دنیای خودم.
‫روز چلۀ تابستون.
‫سر ظهر.
‫حتماً می‌رم.
‫هر سال می‌رم اونجا.
‫تا آخر عمرم.
‫اگه از کسی خوشمون اومد،
‫باید باهاشون مهربون باشیم.
‫نباید مقایسه‌شون کنیم.
‫وقتی اومدیم اینجا، ‫حتی برای یک ساعت،
‫می‌تونیم با همدیگه باشیم.
‫هر سال میام.
‫قول می‌دم.
‫زود تمومش کن.
‫هیچ‌وقت فراموشت نمی‌کنم.
‫به محض اینکه برسم خنجر رو می‌شکنم،
‫چون می‌دونم وسوسه می‌شم برگردم پیشت.
‫چی شده؟
‫فقط دارم تصور می‌کنم...
‫وقتی پیر بشی چه شکلی می‌شی.
‫معلومه که خوش‌تیپ می‌شم.
‫خیلی.
‫لایرا...
‫ویل...
‫فقط بهش فکر کن.
‫[یک سال بعد]
‫می‌تونیم هر سال برگردیم اینجا.
‫تو توی جهان خودت، ‫منم توی جهان خودم.
‫و می‌تونیم کنار همدیگه باشیم.
‫هر سال میام اینجا.
‫تا آخر عمرم.
‫قول می‌دم.
‫لایرا.
‫[ویل و لایرا به سالگرد بازگشتشان ‫به نیمکت وفادار ماندند.]
‫[طبق عهدشان، سعی کردند زندگی خوبی ‫برای خودشان رقم بزنند.]
‫[ویل در آینده دانشجوی پزشکی، ‫و سپس جراح موفقی شد.]
‫[لایرا برای تحصیل به دانش‌سرای ‫سن‌سوفی در آکسفورد رفت،]
‫[جایی که درش آموخته بود چگونه ‫راستی‌سنج را تفسیر کند.]
‫[که به لایرا و پن در ماجراجویی بزرگی ‫که خواهند رفت، کمک خواهد کرد.]
‫[اما آن قصه بماند برای بعد...]