« سارقان زمان » « فصل ۱، قسمت ۲»
خیلی خب کالوین. اومدی خونه‌ت. بای بای.
نرید. تنهام نذارید.
آهان می‌خوای برات سخنرانی کنیم و بگیم که توی سفرمون باهامونی،
و منظورمون از باهامونی اینه که تو قلبمونی.
آلتو.
ما هرگز فراموشت نمی‌کنیم کارمن. توی سفرمون همیشه باهامونی.
و منظورمون از باهامونی اینه که تو قلبمونی.
نه، واسه این نمی‌خوام برید که اینجا خونه‌ی من نیست.
ویجیت.
- چرا هست. - نیست.
- ویجیت. - هست.
- نیست.
چرا خودشه. ببین. خانواده‌ت هم اونجائن.
اونا خانواده‌ی من نیستن.
اما کپیِ خودتن.
اونا نئاندرتالن.
- خیلی زشته اینو به مامانت بگی. - اون مامان من نیست.
اون یه زن نئاندرتال ماقبل تاریخه.
من انسان امروزی‌ام.
احتمالاً اومدین ۵۰ هزار سال قبل‌تر.
فکر کنم مامانت داره صدات می‌زنه.
اون مامانم نیست.
برو پیشش. برگرد پیش دار و دسته‌ت.
اون مامان من نیست، اینجا خونه‌ی من نیست و ما توی عصر یخبندانیم.
اگه اون مامان تو نیست پس پیش بابای تو چی کار می‌کنه؟
اون بابام نیست.
باشه. ظاهراً یه مشکل خانوادگیه،
و باید راحتشون بذاریم.
براش سخته که دوباره برگرده آشیونه‌ش.
نه خواهش می‌کنم.
اگه بوش عوض شده باشه پسش می‌‎‌زنن.
ما توی مامورتیم.
تغییراتش توی دوران دوری از اونا.
لطفاً.
باهاش چشم‌تو‌چشم نشین.
بدرود، ماجراجوی جوان.
- من... - خداحافظ.
به امید دیدار، کرک.
من فقط یه پیژامه و حوله و کلاه تنمه.
آخ یادم رفت.
- مرسی. - تعداد اینا کمه.
داشت کلاه ترجمه رو یادم می‌رفت ها.
بیا، بیرون خیلی سرده.
ببین، اون به ما ربطی نداره. والدین اون به من چه ربطی دارن؟
متوجه نمی‌شم.
- صورت کوچولوش رو ببین. - خدایا.
باشه. اصلاً بیا.
این یکی دهنمون رو سرویس می‌کنه.
مرسی بچه‌ها.
خب. فقط می‌خوام بگم اینجا مکان درستیه.
در نهایت خونه‌ی کوین می‌شه.
فقط یه کم زمان‌بندی‌های رو قاتی کردم.
پس من و کوین هر دو راست می‌گیم.
باشه ویجیت. بیا ببریمش خونه‌ش.
ایستگاه بعد: همین مکان، یه زمان متفاوت.
- درست می‌گی. - می‌خوای تو جلو بیفتی جودی؟
فکر کردم همه کنار هم می‌ریم.
- آره. درسته. - خوبه.
من جلو بیفتم! دو بار!
خیلی خب. بعد این که از شرش خلاص شدیم می‌ریم جواهردزدی.
و نه هر جواهری، جواهر سلطنتی.
جواهر سلطنتی چیه؟
نمی‌دونم. یه بار از دهن یه نفر دیگه شنیدم.
خب جواهرات سلطنتی جواهرن دیگه.
- باشه کارلتون. - خیلی خب کالوین. بسه. بسه.
« بینگلی، انگلستان ۵۰،۰۰۰ سال پیش از عصر حاضر »
« محل خانه‌ی کوین در آینده »
وای.
اینجا زندگی می‌کنی آره؟
نه ولی دوستش دارم.
آره. فهمیدم کجاییم.
آهان دقیقاً کجاییم اونوقت؟
نمی‌دونم ولی مشخصه.
گمونم خیلی سخته که یه نقشه رو توی چهار تا بعد یاد بگیری.
منم فکر می‌کنم ساکت موندن خیلی سخته.
گل گفتی. سخته.
من وقتایی که هیجان‌زده‌م، خوشحالم، و ناراحتم زیاد حرف می‌زنم.
اصولاً همیشه. تمومی نداره.
موتور دهنم همینجور کار می‌کنه.
امیدوارم رو مخ کسی نباشم.
رو مخ کسی‌ام؟ آلتو؟
- بعضی وقتا. - باشه. جودی؟
- نه. - خوبه. بیتلیگ؟
یه کوچولو.
یه کوچولو. باشه. ویجیت؟
- صد درصد. - صد درصد؟
- پنه‌لوپه؟ - آره.
خب فکر کنم وقتشه که کِوستر سابق زیپ دهنشو بکشه
و بذاره بزرگترها حرف بزنن.
ولی اگه دوست داری مفید باشی
مثلاً می‌تونی سعی کنی بفهمی کجاییم.
اگه کار مفیدیه باشه.
خب مفیده.
باشه.
پنه‌لوپه، تو کابین کوچولو رو فرستادی توی جنگل.
آره.
اون جوری رفتار می‌کنه انگار همه چی رو می‌دونه ولی نمی‌دونه.
اون واقعاً مثل بچه کوچولوها می‌مونه.
- آره. - خب بچه‌ست دیگه.
باشه... ولی این دوران تموم می‌شه.
مگه نه؟
تا حالا اتاقی مثل اتاق خوابش ندیده بودم.
به خاطر کاغذ دیواریش؟
نه، به خاطر برق.
یه لحظه نقشه جوری تکون خورد که انگار به دانش واقعی برخورده.
باشه ولی به خاطر اون نیست. اون هیچی نمی‌دونه.
بچه‌ها، می‌دونم کجاییم.
بیاین. بیان یالا!
باشه.
- خب بریم. - من...
نگاه کنین بچه‌ها.
انگار جایی که الان هستیم زمانِ قدیمِ مکزیکه، توی تمدن کلاسیک مایا.
آهان، اون‌وقت اینجا چی هست که بدزدیم؟
همیشه حتماً باید دزدی کنین؟
تجربه کردن این تمدن‌های حیرت‌انگیز خودش کافی نیست؟
دزدی شغل ماست. دزدی در طول تاریخ.
خودمون رو به کسایی ثابت می‌کنیم که بهمون شک دارن یا قدرمونو ندونستن.
والدینتون؟
یا قادر مطلق.
یا اونطور که خودش می‌گه، خیر مطلق.
آره، اون ما و همه چی رو خلق کرد.
خب اگه اون خیر مطلقه و شما ازش سرقت کردین
و دارین ازش فرار می‌کنین
به این معنی نیست که آدم بده شماهایین؟
آره، پس بهتره مراقب باشی. خب بچه‌ها.
باید بی‌سر و صدا ولی فرز باشیم. پس بدویین.
- آره. - بدویین.
بدویین.
- صبر کن. - صبر کن.
- وایستین. جمع شین دور هم. - صبر کنین. جمع شین دور هم.
مسئله اینه:
من خوندم که مایاها افراد بخصوصی رو انتخاب می‌کرد
و حسابی بهشون می‌رسیدن.
- آره! چه خوب. - ایول.
نه مسئله این نیست.
اونا رو می‌سوزوندن، پوستشونو می‌کندن و بعد سرشونو می‌زدن.
بعد شکمشونو باز می‌کردن
و سرشون رو می‌ذاشتن توی دل و روده‌شون.
بعد روده‌ها رو درمیاوردن و روی یه درخت مینداختن
انگشتاشونو قطع می‌کردن و می‌کردن توی دهنِ سر بریده.
بعد گوش‌هاشونو می‎بریدن و برای خدایان قربانی‌شون می‌کردن.
- چی؟ نه. حقیقت داره؟ - وای نه.
چیز دیگه‌ای هم هست که بخوای درموردشون بهمون بگی آقای ضدحال؟
اونا کاکائو دوست داشتن.
منم کاکائو دوست دارم.
کاکائو هم پیدا می‌کنیم، همینطور چیزهای دیگه.
- آره. - گوش به زنگ باشین.
نباید نگهبان‌ها بگیرنمون.
- بدویید. - بدویید.
درجا گرفتنمون.
- فرار؟ - کی ما؟
خب منظورم خودمون بودیم ولی شما هم می‌تونین.
- همه‌مون می‌تونیم. همه‌مون. - شما کی هستین؟
- خب... - از شهرهای مجاور اومدین؟
- آره. - نه.
نه.
پس بیگانه هستین؟
منظورت از بیگانه کسیه که نمی‌شناسید؟
معلومه که منظورم همینه.
خب من همیشه می‌گم...
«یه غریبه دوستیه که هنوز باهاش آشنا نشدی.»
منم همیشه همینو می‌گم.
- واقعاً تو هم همیشه همینو می‌گی؟ - آره. آره، میگم. آره.
خیلی خوشحالم که شما بیگانه هستین
چون ما مایاها خیلی مهمون‌نوازیم.
- واقعاً؟ - آره بابا. خیلی.
دوستان آینده‌ی من، باید بیاین ملکه رو ببینین.
آره. اون عاشق بیگانه‌هاست.
برای قربانی کردن!
چی؟
اونو ولش کن. اسکله.
- ببخشید. - بچه‌ها همینن دیگه.
دنبالم بیاین.
حرکت کنید.
خوش اومدین بیگانه‌های من.
لطفاً برای ملکه‌مون بانو ساک‌کوک تعظیم کنید.
سلام.
خوش اومدین بیگانه‌ها. از دیدنتون خیلی خوشحالم.
- سلام علیاحضرت. - سلام.
- حالتون چطوره؟ - عالی.
گرسنه‌ای گنده‌بک؟
آره من همیشه گرسنه‌مه.
پس بیاین غذا بخوریم.
نه، فقط من دست می‌زنم. اما بیاین از خودمون پذیرایی کنیم.
جمع شین. خیلی خب. نقشه اینه:
سر شام از هم جدا می‌شیم و اطلاعات جمع می‌کنیم که چی بدزدیم.
خب.
و دنبال نقاط ضعف نگهبانی می‌گردیم.
- نقاط ضعف. باشه. - آره.
- کوین، فقط خرابکاری نکن. - چه جوری خرابکاری‌ کنم آخه؟
احساس می‌کنم کلاً تو ذاتته.
آره.
- تو ذاتته. - پس نکن. باشه؟ بریم.
نمی‌دونم این چه خوراکیه ولی واقعاً دلچسبه.
- اینجایی. - خوش می‌گذره؟
- فوق‌العاده‌‌ست نه؟ - آره.
- آره خیلی خوش می‌گذره. - بیشتر بخورید.
- غذای بیشتر غذای موردعلاقه‌مه. - نوش جان.
من سعی دارم جسورتر باشم...
و خیلی دوست دارم بدونم که چه جوری این شهرو اداره می‌کنید.
حقیقتش خیلی راحت بود. فوق‌العاده حوصله‌سربره.
به نظر من که حوصله‌سربر نیست.
و جسارتاً...
توی محل کار احتمالیم یه جای خالی مدیریت هست،
و خب شما یه مدیر موفق خانم هستین.
و دوست دارم توصیه‌هاتون رو برای شکستن این سد شیشه‌ای بدونم.
سد چی؟
شیشه‌ای. مثل ماسه‌ایه که اون‌ورش پیداست.
می‌دونی اینجوری...
من با کمال میل حاضرم هر چی که می‌دونم رو یادت بدم.
اما امشب ما ضیافت داریم.
می‌تونی بهم بگی چه حسیه...
که یکی از پیشرفته‌ترین تمدن‌ها از لحاظ ارتباطات باشی؟
نمی‌دونم.
یه سوال دیگه:
آیا دلیل تشریفاتی‌ا‌ی داره که من و تو سر یه میز جدا و کوچیکتر نشستیم؟
میز بچه‌هاست. ما بچه‌ایم.
ولی یه نصیحتی بهت می‌کنم:
به تصمیم‌گیری ادامه بده.
این که منتظر بمونی همه چی خودش اتفاق بیفته یعنی مرگِ رهبری.
هدفت رو پیدا کن.
بپر طرفش.
«بپر طرفش»
یه سوال: به نظرت توی این شهر باارزش‌ترین چیز چیه؟
احساس همدلی مردم.
شئ باارزش چی؟
هرم باشکوه.
- آهان. آره. - آره.
یه چیزی که کوچیک‌تر باشه چی؟ مثلاً توی کیف جا بشه...
وای پسر.
خب توی خزانه‌ی شهر خیلی چیزهای قیمتی هست.
دوست داری بری ببینی؟
زدی تو خال.
می‌دونی، من تا یه سال دیگه که ۱۲ سالم بشه پادشاه می‌شم.
پس به زودی توی جایی که حقمه می‌شینم:
سر میز.
بد نیست.
هنوز مسئولیت‌‌ها با مامانمه.
اون... اونی که قرمز پوشیده مامانته؟
نه. اون یه سارق...
نه، مامانم اصلاً آدم خفنی نیست.
اما باید بهشون احترام گذاشت.
می‌دونی، مامانم به خاطر من خیلی چیزها رو قربانی کرده.
درسته.
- اوه آره. خیلی چیزها. - ببخشید.
من نقطه ضعف نگهبانی رو کشف کردم. اونا زیادی مهربونن.
یعنی چی؟
یعنی نگهبان‌ها زیادی مهربونن.
منم همینو گفتم آره.
بچه‌ها بچه‌ها بچه‌ها، باید بریم.
کوین این میز بزرگترهاست. برگرد سر میزِ بچه‌ها.
اونا دارن ما رو برای مراسم قربانی کردن آماده می‌کنن.
چی؟ چرا؟
اشتباه می‌کنی کرلی. اونا تا وقتی که زنده‌ایم ازمون پذیرایی می‌کنن،
و تو گفتی قبل این که ما رو قربانی کنن انجامش می‌دن.
وای نه. دیگه نخورین.
پس خودت چرا هنوز می‌خوری؟
نمی‌تونم جلوی خودمو بگیرم. می‌دونم ولی نمی‌تونم.
خیلی خب. من اطلاعات جمع کردم.
کوین می‌گه دارن ما رو برای قربانی کردن آماده می‌کنن.
و اون گفت که اونا پوستمونو می‌کنن...
بس کن.
- اونا چاق و چله‌مون می‌کنن... - نه.
و بعد ما رو قربانی می‌کنن.
نه، اونا قراره ما رو ببرن خزانه‌‌شون.
- نه. - نخورش دیگه.
انگار خوب‌تر از اونیه که بخواد واقعی باشه.
شاید چون واقعاً خوب‌تر از اونیه که بخواد واقعی باشه.
منم همینو گفتم... گفتم خوب‌تر از اونیه که بخواد واقعی باشه.
آره، خوب‌تر از اونیه که بخواد واقعی باشه.
آره منم همینو گفتم.
اما من از جنبه‌ی منفی می‌گم.
خیلی خب بچه‌ها همگی آروم باشین.
کوین می‌شه لطفاً چند کلمه باهات حرف بزنم؟
- باید فرار کنیم. - آره، خیلی فوری.
داری چی کار می‌کنی؟
دارم سعی می‌کنم بهتون هشدار بدم.
نه تو داری اعتبار منو کم می‌کنی.
نگاهشون کن. اونا وحشت‌زده شدن.
تا اونا حرف می‎‌زنن من یه کم دیگه می‌خورم.
من سعی دارم کمکتون کنم وگرنه همه‌مون قربانی می‌شیم.
گوش کن، تو کاری که بلدی رو بکن،
منم کاری که بلدمو می‌کنم.
یعنی چه کاری؟
رهبر نبودن ولی مسئول بودن.
منظورم اینه من چه کاریو بلدم؟
خب نمی‌دونم. مطمئنم یه کاریو بلدی.
مامان و بابام می‌گن من همیشه اشتباه می‌کنم.
شاید این کارو خوب بلدم.
اینو بهت می‌گن؟ همینجوری تو روت؟
خب، اشتباه می‌کنی که فکر می‌کنی مایاها...
دارن ما رو برای قربانی کردن آماده می‌کنن.
اما مطمئنم درمورد همه چیز اشتباه نمی‌کنی.
گاهی وقتا که همچین حسی دارم.
شاید وقتی ببریمت خونه بهتر باشه با والدینت حرف بزنی.
واقعاً؟ یعنی تو هم میای؟
نه... با من نه.
من نمی‌شناسمشون. خودت می‌تونی تنهایی باهاشون حرف بزنی.
خیلی خب.
مرسی.
خوش اومدین. بفرمایین تو. خجالت نکشین.
برخی از ارزشمندترین دارایی‌های ما اینجان،
که نسل به نسل به ارث رسیدن، مثل این سرپوش.
بفرمایید.
نرخ فروش مجددش چقدره؟
قیمت؟ قیمت نداره.
یادداشت کن.
قیمت، قیمت نداره.
بگذریم، دنبالم بیاین.
این آثار زیبا رو ببینید.
همه‌شون دست‌سازن.
- یادداشت کن. - باشه.
و این اثر موردعلاقه‌ی منه. مجسمه‌ی یشم وزغه.
پنه‌لوپه، یه چیزی.
چیه؟
نه.
در مورد این توضیح بده.
از من دزدی نکن.
از اونا دزدی نکن.
من دست خالی از اینجا نمی‌رم.
برش گردون سر جاش بچه.
واقعاً شرمنده. می‌خوای... شوخی می‌کنم.
- گوش کن ببین چی می‌گم! - تو گوش کن ببین چی می‌گم!
من خوندم که قبل قربانی شدن
مایاها برای آدما ضیافت برگزار می‌کنن و خدمات ویژه بهشون می‌دن،
بعد لباس‌های مجلل تنشون می‌کنن و می‌برشون بالای قصر...
و توی یه تشریفات می‌کشنشون.
دیگه داری حوصله‌م رو سر می‌بری.
اونا به جز دو مورد اول هیچکدوم این کارها رو نکردن.
- سلام دوستان. - سلام.
در نظر داریم که حالا لباس‌های مجلل بهتون بدیم.
بعدش براش تشریفات می‌بریمتون بالای قصر.
- حق با توئه. - خب؟
مرسی. نه.
- تو چی؟ - نه من راحتم.
حق با پسره بود.
دارن ما رو برای قربانی کردن آماده می‌کنن.
- آروم باشید. - حالا چی کار می‌کنیم؟
یه جوری فرار می‌کنیم. می‌رم جودی رو بیارم.
- چند وقته همدیگه رو می‌شناسین؟ - این پسر منه.
آره به نظر میاد همدیگه رو می‌شناسین.
- آره. - آره.
واقعاً همه چیز باشکوه بود، اما باید بریم.
- بیا جودی. - صبر کن چی؟
هنوز گنج‌های بیشتری هست که می‌خوام ببینم. چشمک.
نه... نگو. تو قربانی هستی.
شماها حالتون خوبه؟
خیلی داره بهمون خوش می‌گذره.
چه عالی. ما می‌خوایم شما رو ببریم بالای هرم.
یه مراسم قشنگی داریم که خوشحال می‌شیم شما هم شرکت کنین.
توی مراسم قربانی کردن آدما شرکت کنیم!
حالا گرفتی چی شد؟
خیلی خب. بدویید.
- بدویید. - بدویید.
جونتونو بردارین در برین!
می‌شه آروم‌تر بدوییم؟ دلدرد می‌گیریم.
آره. آروم جونمونو برداریم در بریم. فکر خوبیه.
- این نزدیکی یه پورتال هست. - چقدر مونده؟
- نمی‌دونم. - خدای من!
ویجیت، اونا دارن نزدیک می‌شن.
- نمی‌تونم وایستم! نمی‌تونم... - پرتگاهه.
- پرتگاه. - می‌ترسم.
خیلی خب، باید با پیچک‌ها تاب بخوریم رد شیم.
جودی، بذار اول من برم. ممکنه امن نباشه.
- بیتلیگ، اون ماره! - چی؟ نه!
- ببخشید. اشتباه شد. پیچکه. - خدایا!
- اصلاً تا حالا مار دیدی؟ - اعتراف می‌کنم ندیدم.
خیلی خب. بیتلیگ، برو.
وای نه، شدنی نیست.
نه. باشه. مشورت پرتگاهی.
حالا چی کار کنیم؟
اگه سوزان بود از پرتگاه می‌پرید.
- همین کارو کرد دیگه. واسه همین مرده. - درسته.
نظرتون در مورد سوزان؟
من دلم واسه سوزان تنگ شده.
اونا دقیقاً پشت سرمونن نه؟
آره. خودشونن آره.
- خب، برگردیم؟ - سلام.
- سلام بیگانه‌ها. - سلام.
سلام. سلام.
- اینجایین. - سلام.
راه قصرو اشتباهی رفتین.
خب سلام.
چیزی نمونده بود قبل تشریفات فرار کنین.
چه شیطون.
بدون شما نمی‌تونیم انجامش بدیم.
به حضورتون نیاز داریم.
ای داد بیداد.
نه نه نه.
از این طرف. این طرف.
برید برید برید.
ای وای من. خیلی خب...
از جون دوستام بگذرین!
به جاش منو ببرید! من عمرمو کردم! اونا بی‌گناهن!
چاقوتونو بردارید بزنید تو شکم من،
پوست لطیفم رو بکنین و چهره‌ی باجذبه‌‌م رو خراب کنین.
بذارید بالای یکی از ستون‌‌هاتون.
منو سلاخی کنین. پوست منو بکنین.
من جونم رو فدا... نه، نمی‌تونم رفقا.
شرمنده. نمی‌تونم. کار بزرگیه.
دارم از ترس سکته می‌کنم.
- نمی‌تونم. شرمنده. - حالش خوبه؟
من می‌خواستم خودم رو قربانی تشریفات کنم اما حالا نظرم عوض شده.
واقعاً شرمنده.
تشریفات میوه‌خوری و تماشای غروب آفتاب؟
- میوه‌خوری؟ - میوه‌خوری؟
آره. ما میایم این بالا و غروب آفتاب رو تماشا می‌کنیم
یه کم میوه می‌خوریم، یه گپی می‌زنیم.
همچین بدک هم نیست.
این که یه چیز دیگه‌ست.
علیاحضرت، عمراً اگه باورتون بشه...
ولی ما فکر کردیم که مایاها انسان‌ها رو قربانی می‌کردن.
قربانی؟
فکر کنم منظورش اینه که «ذرت»هامونو به خدایان هدیه می‌دیم.
آره. منظورم همینه فقط به جای ذرت منظورم «آدم‌ها» هستن.
و به جای «هدیه دادن»
منظورم اینه که «بطور تشریفاتی پوستشون رو می‌کنین و پشت و رو می‌پوشین.»
چرا خدایانی که مراقب ما هستن همچین چیزی رو باید بخوان؟
بله. «ممنون خدایان.
ما می‌خوایم به خاطرتون پوست سلاخی شده‌ی انسان بپوشیم»؟
با عقل جور درنمیاد.
اینو کجا شنیدین؟
از کوین.
کرلی.
از ویکی‌پدیا.
مدل قدیمیِ همون «ویکی‌پدیوم» معروفه؟
«ویکی تاپاله» این اطلاعات رو از کجا آورده؟
راستش روایت از طرف مهاجم‌هاست.
به حرفای مهاجم‌ها گوش نده. اونا هر حرفی از خودشون درمیارن.
یعنی خب وقتی من به مردمی حمله کنم
دلم می‌خواد اونا رو بدتر از چیزی که هستن نشون بدم.
می‌گم «اونا به جای پا مار دارن و بچه گربه می‌خورن.»
و بعد مردم می‌گن «آهان آره، حالا فهمیدیم چرا بهشون حمله کردی.»
یعنی مردم اونیکی روستا واقعاً بچه‌گربه نمی‌خوردن؟
ولی ما حمله کردیم.
باید می‌‌دونستم نباید به یه منبع دست دوم اعتماد کنم.
حالا من نظر خودمو می‌گم، خیلی کم پیش میاد مردمی رو ببینی...
که انقدر صلح‌طلب و خوش‌برخوردن و دائماً همدیگه رو نمی‌کشن.
- ما هم گاهی وقتا آدم می‌کشیم. - آره عزیزم.
ولی اونا غارتگرها، مهاجم‌ها، پا ماری‌ها و دزدها هستن.
شما دزدها رو می‌کشین؟
آره بابا، چه جورم! ما از دزد جماعت متنفریم.
شما از سارق‌ها متنفرین؟
آره. ما گردن سارق‌ها رو می‌زنیم.
شما که سارق نیستین، هان؟
نه بابا.
شما که چیزی ندزدیدین، هان؟
- نه. - نه؟
نه.
پس شما واقعاً کی هستین؟
ما... بیگانه‌ایم.
بیگانه.
از مهمون‌نوازتیون متشکریم اما باید راه بیفتیم بریم.
وایستین.
کیف‌های کوچیک و کیسه‌هاشونو بگردین.
بگردین.
- نگهبان‌ها. - من که ندارم.
فقط یه کوزه‎ست.
جیب‌ها.
- فقط یه کوزه اینجاست. ببین. آره. - هیچی نیست.
فقط کوزه‌ هست.
من دیدم اون یه چیزی گذاشت تو کیفش.
- آووکادو. - فقط یه آووکادوئه.
راستش... وای، ما واقعاً باید بریم.
پس بازم ممنون.
- ممنون. - افراد... بریم.
- ممنونیم. - آره.
- خیلی ممنون. - فکر کردیم شامل همه چی می‌شه.
- آدمای خوبی بودن. - خیلی دوست‌داشتنین.
منبع دست دوم.
حالا همه درموردم چی فکر می‌کنن؟
من به درد سارق و مسافر زمان بودن نمی‌خورم.
- خب، این کار واسه هر کسی نیست. - تقصیر تو نیست.
ویجیت و پنه‌لوپه هم اشتباهات رایج خودشونو داشتن.
از حمایت رایجت ممنونم جودی.
خیلی خب ویجیت. ما باید اونو ببریمش خونه‌ش.
پس اینجا چی کار می‌کنیم؟
خب نقشه نشون می‌ده که پورتال یه جایی همینوراست.
اما نیست، مگه نه؟
- اونجاست. - کجا؟
اون که خیلی دوره.
- تا پایین خیلی راهه. - ای دل غافل.
کاساندرا توی «تروآ» گفت که من باهاتون از روی پرتگاه می‌پرم.
آره خب حرف اونو نمی‌شه باور کرد نه؟
- خب من که نمی‌پرم. - منم نمی‌پرم.
من به حرف بانو ساک‌کوک گوش می‌دم.
می‌خوام بپرم.
- کوین؟ - منم.
ویجیت.
- باشه. - الان یه کم استرس دارم.
می‌دونم درمورد مایاها اشتباه می‌کردم اما فکر کنم در این مورد درست می‌گم.
باشه.
« بینگلی، انگلستان سال ۲۰۲۴ »
اینجا نوشته این برنامه خیلی خوبه.
نوشته نمی‌تونید ازش چشم بردارید.
جدی؟ اینجا نوشته قسمت دوم یه کمی بی‌مزه‌ می‌شه.
اوه نوشته توی قسمت سوم یه نفرو می‌کشن.
امیدوارم همون زن ناجوره باشه. توی چه فیلمی بود؟
الان سرچ می‌کنم.
نه سرچ نکن.
- چرا نکنم؟ - خودمونو محک بزنیم.
فیانا... وقتشه.
نخندین. نخندین.
شرورانه‌ست پس جدیه.
- متاسفم ارباب. - متاسفم ارباب.
کوین، داری گیم بازی می‌کنی؟
آفرین کوین. چقدر امروزی!
آره.
خب اینجاست، اتاق خوابت.
اومدیم دقیقاً به لحظهی رفتنمون
که اتفاق عجیبیه چون دقیقاً فکر کردم همینجوری بشه.
همگی سکوت.
نزدیک بود ها.
خیلی خب. آقا کوچولو... کاس...
- کوین. - آره درسته.
حالا دیگه وقت خداحافظیه.
می‌شه یه چیزی بگم؟
- آره. - بگو.
سریع.
من می‌خوام یه لحظه وقتتونو بگیرمو بگم...
به خاطر این ماجراجویی شگفت‌انگیزی که یه بار تو عمر آدم پیش میاد از همگی ممنونم.
واسه لحظه‌ی کوتاهی توی زندگیم احساس کردم عضو یه اکیپم.
اما می‌دونی، این اکیپ سارق‌هاست و تو خیلی قضاوتشون می‌کنی.
درسته. قضاوت می‌کنی.
شما واقعاً سارقین؟ چیز خاصی ندزدیدین.
خوب شد گفتی.
- این مال توئه. و این. - چی؟ اون مال منه.
- آهان آره. با این. - چه جوری؟
من اینو برداشتم.
آره، وقتی پیداش کردم شکسته بود.
منم اینو برداشتم. یه کم کثیفه. شرمنده.
- نمی‌دونم این چیه. - پلاستیک.
موقعی که نمی‌شناختمت ازت دزدیدمش. معذرت می‌خوام.
کوین، با کی حرف می‌زنی؟ اون بالا مهمون داری؟
- هیچکس. - معلومه خب. شوخی می‌کنم.
- معلومه که مهمون نداره. - انقدر با خودت حرف نزن و برو بخواب.
آره برو بخواب عزیزدلم.
دیگه توی چه فیلمی بود؟
- می‌دونی... - اوه آره.
آره. وای خدا چی بود؟
- اون فیلمه. - سرچ می‌کنم. سرچ می‌کنم.
بدرود برادر.
- دلم برات تنگ می‌شه. - کوین مرسی از اطلاعاتی که دادی.
آره اون اطلاعات کمی که بهمون دادی...
گاهی وقتا مفید بود.
آره، درمورد اسبه
آره خیلی خب.
آفرین.
درموردش یه نقد می‌نویسم.
آره باید بنویسی.
تو دیگه کدوم خری هستی؟
چی بود؟
- مامان! بابا! - کوین!
نه. نرو.
کوین.
کوین، نگاه نکن.
نگاه کردی.
اوه کوین.
اونا زغال‌سنگ شدن.
به زغال‌سنگ تبدیل شدن. متاسفم کوین.
اینا مامان و بابائن؟
پیش میاد. کار شیطانیه.
آره، من نمی‌خوام زغال‌سنگ بشم. عمراً.
- زود باش کوین! زود باش! - ویجیت، پورتال!
آره. خودشه.
- پورتال باز نمی‌شه. - بهش بگو باز شه.
می‌شه لطفاً به درخواست ما باز شی؟
نچ.
نخیر.
- والدین من مردن؟ - نه.
خب حالشون خوب نیست. بذار اینجوری بگیم.
یه نفس بکش داداش!
ذهنت رو پاک کن. به هیچی فکر نکن.
حالا به یه چیز قشنگ فکر کن و دوباره امتحان کن.
و درو باز کن.
موفق شدم!
- بیاین بریم. - بریم.
- فعلاً کوین.
- صبر کنید... - خیلی خب برید.
توفان آتش، لطفاً.
من می‌تونم والدینم رو نجات بدم؟ اگه به گذشته برگردم می‌تونم نجاتشون بدم؟
ای خدا. تو هم باهامون میای.
بیا بریم.
- جسپرها. - بله قربان.
- بله قادر مطاق؟ - من باید از این بیام بیرون.
خیلی گرمه. یالا کمک کنید درش بیارم.
خیلی خب. یک دو سه.
مرسی. روز افتضاحی داشتم.
اون سارق‌ها دوباره در رفتن.
- چی؟ - دوباره؟
- پلاتیپوس؟ - آره، پلاتیپوس رو نگه دار.
من عاشق پلاتیپوسم.
من اون نقشه رو می‌‌خوام.
اون سارق‌ها توی زمان سفر می‌کنن و پورتال‌ها رو قفل نمی‌کنن.
موزغندر؟
موزغندر... موزغندر دیگه چیه؟ نه.
- یعنی چی؟ - که یعنی بهرحال درهای لامصب
تو همه جا بازن.
- دعای امروز آقا؟ - نه ببخشید.
الان وقتش نیست. هلن!
یه پورتال باز می‌تونه همه جور فاجعه‌ای به بار بیاره،
مثل نابهنجاری تاریخی، تناقض و ناهنجاری.
چقدر بد. چاشنی کروب می‌خوری؟
الان چاشنی کروب می‌چسبه.
بفرمایید آقا. این آرومتون می‌کنه.
ممنون.
مرسی بابت این چیز خوشمزه...
دست به سرش کن. خب. بیاین اینجا بچه‌ها. بیاین اینجا.
خب این فوق محرمانه‌ست... بیرون بیرون! برید بیرون!
خیلی خب، این رو می‌خواستم نشونتون بدم.
پروژه‌ی فوق خفن و جدیدمه.
بی‌صبرانه منتظرم به همه بگم.
آره. که باعث می‌شه من...
اون فوق‌العاده هم...
یعنی هرچقدر بگم فوق محرمانه‌ست کم گفتم.
هیچمس نباید بفهمه. شنیدین؟
- بگین. - هیچکس نباید بفهمه.
باهمدیگه.
هیچکس نباید بدونه.
- حله؟ - روش کار می‌کنیم. خب نشونش بده.
باورنکردنیه.
این... قطعاً ادراره.
و یادتون باشه، به هیچکس چیزی نگین.