‫‌از وقتی طوفان دومی اومد
‫کسی نتونسته باهاشون تماس بگیره؟
‫آره، و طوفان‌های سوم
‫چهارم، پنجم و ششم هم پشت سرش اومدن
‫هیچکس نمی‌دونه اوضاع از چه قراره ‫یا اینکه 6 هزار ساکنش خوبن یا نه
‫چندین گروه‌ خبری به اونجا فرستاده شدن ‫ولی هنوز خبری نشده
‫خب، شهر کوروزو بعد از این تونله
‫سریع‌تر برو! گردباد داره میاد!
‫حالتون خوبه؟
‫ساکاگامی! اندو... حالا چیکار کنم؟
‫باید کمک بیارم
‫انگار یه چیزی توی هوا موج می‌زنه...
‫دارم خیالاتی میشم ‫یا نفسم واقعاً داره تبدیل به مارپیچ میشه؟
‫بقیه کجان؟ چرا اینجا اینقدر ساکته؟
‫تمام این خسارات... بخاطر طوفان‌هاست؟
‫بالگرد خبریه!
‫گردابه؟
‫- باید مخفی بشی! ‫- آروم!
‫آره!
‫دبستان کوروزو جلوتره! ‫آماده‌ی حمله بشین!
‫ترکیب بشین!
‫انگار کیف میده ‫شاید منم به "گروه پروانه" ملحق بشم
‫حتی بهش فکرم نکن! ‫خیلیا موقع تقلید کردن از اونا مردن!
‫گروه پروانه؟
‫یه مشت اراذل و اوباشن که ‫دارن از این اتفاقات سوءاستفاده می‌کنن
‫تا هرکاری می‌خوان بکنن
‫خیلی ممنونم. حسابی مدیونتونم
‫نه بابا این چه حرفیه. صدمه دیدی!
‫- می‌تونی راه بری؟ ‫- آره
‫- یکی از اون امدادگرهای داوطلبی؟ ‫- میتسو، آروم‌تر راه برو
‫نه، خبرنگار "شبکه‌ی تویو" هستم ‫اسمم "چیه مارویاما"ـست
‫- شبکه‌ی تویو؟ ‫- صداتو بیار پایین
‫برای همین آشنا بنظر میای!
‫من گیریه گوشیما هستم ‫اینم برادرم "میتسو"ـه
‫داشتیم دنبال آذوقه می‌گشتیم ‫شرایط جوریه که
‫اگر یکیمون یه حرکت ناگهانی بکنه ‫فوراً یه گردباد ایجاد می‌کنه
‫مردم شهر باور دارن ممکنه ‫بخاطر انرژی 6 طوفانی باشه
‫که کشیده شدن توی اون برکه
‫همونی که گرداب داره. برکه‌ی سنجاقک
‫منظورت چیه... ‫ برکه طوفان‌ها رو کشید توی خودش؟
‫هیچکس مطمئن نیست چه اتفاقی افتاد
‫برای همین باید آروم بریم و بیایم، مثل حلزون
‫حتی تند تند نفس کشیدن هم ‫می‌تونه گردباد درست کنه، پس آروم صحبت کن
‫بنظر اثر پروانه‌ای میاد
‫بال زدن یه پروانه ‫یه جایی در دنیا طوفان بوجود میاره
‫خب، بیا برگردیم جایی که پناه گرفتیم
‫باید زخم‌هاتو پانسمان کنیم
‫همینجاست. بیا تو
‫- بجنب، یکم برو اونطرف‌تر ‫- اینقدر هل نده لعنتی!
‫- ببین، چند نفر دیگه اومدن! ‫- دیگه جا نیست! برید بیرون!
‫انصاف نیست! ما قبل از شماها ‫اینجا زندگی می‌کردیم!
‫- رسیدن بخیر عزیزم ‫- مهمون داری؟
‫دیوونه شده... ‫مارپیچ‌ها کل شهر رو دیوونه کرده
‫دیگه از غر غر کردن‌هات خسته شدم، بچه
‫دیوونه شده... کاملاً دیوونه شده...
‫خسته‌م کردی... برو گمشو بیرون!
‫حالا جامون یکم بازتر شد
‫- خب، حالا چیکار کنیم؟ ‫- باید دنبال یه سرپناه دیگه بگردیم
‫دیگه سرپناهی نیست ‫همه‌شون پر شدن!
‫پس باید بیشتر بگردیم
‫با این گردبادها این بیرون موندن خطرناکه
‫باید هرچه سریع‌تر از این شهر بریم بیرون!
‫آره، ولی...
‫همه میگن راه خروجی نیست
‫من فقط می‌خوام اینجا بمونم ‫و برگردم سراغ سفالگریم
‫می‌خوام کوره‌م رو بازسازی کنم ‫و هنرم رو به کمال برسونم
‫و توی هنر مارپیچ استاد بشم!
‫برای این‌کار ‫ باید از برکه‌ی سنجاقک گِل بیارم!
‫غیرممکنه! برکه‌ی سنجاقک ‫تبدیل به یه گرداب گنده شده!
‫دیوونه شده... کاملاً دیوونه شده...
‫دیگه داریم به آخر کار می‌رسیم ‫شهر بزودی تبدیل به یه مارپیچ میشه
‫شک نکنین، تبدیل به یه مارپیچ میشه!
‫اینا دیگه چین؟
‫آدم‌های حلزونی هستن! ‫این اواخر تعدادشون خیلی بیشتر شده
‫یه بوی خوبی میاد... مثل بوی کبابه!
‫میتسو!
‫همون گروهیه که دیده بودیم...
‫میتسو!
‫این یکی دیگه پخته
‫دارن آدم‌های حلزونی رو می‌خورن...
‫بچه‌جون! یکم حلزون پخته می‌خوای؟
‫کدوم حلزون پخته؟ ‫اینا قبلاً مثل ما انسان بودن!
‫چی؟ "قبلاً" انسان بودن؟
‫به جهنم. می‌خورین یا نه، خانم خوشگلا؟
‫چرا بهمون ملحق نمیشین؟ ‫می‌تونین مثل ملکه‌ها دلی از عزا دربیارین
‫علاقه‌ای به ملحق شدن ‫به گروه پروانه‌تون نداریم
‫ما خیلی وقته دیگه گروه پروانه نیستیم
‫شهد گل دیگه برامون کافی نیست
‫حالا دیگه گروه سنجاقکیم ‫یه مشت گوشت‌خواریم
‫- سنجاقک‌های غول‌پیکریم ‫- سنجاقک‌های کوچولو نیستیم
‫نزدیکشون نشین!
‫گمشو پی کارت، پیری ‫اگر دلت هوس مرگ نکرده
‫گفتم نزدیک نشین!
‫- بابا! ‫- عزیزم!
‫چیکار کردین؟
‫- ما رو پیچوندن رفتن ‫- گمونم ما هم باید بریم پیششون
‫بیاین بریم!
‫- گیریه! ‫- چیه!
‫دو تا هدف مونث دارن ‫ به سمت ساعت 12 فرار می‌کنن!
‫ترکیب بشین و برین دنبالشون!
‫چشم!
‫چیه! ببین دارم به کجا اشاره می‌کنم!
‫گردباد داره ما رو می‌کشونه ‫به سمت برکه‌ی سنجاقک!
‫کشیده میشیم داخلش!
‫این دیگه کدوم خریه؟ برگردین!
‫شویچی؟
‫دیوونه شده... کاملاً دیوونه شده...
‫- آروم... ‫- آروم راه برین
‫گردباد! بخوابین!
‫چند نفر دیگه رو از دست دادیم...
‫- هی! حالتون خوبه؟ ‫- آره. خوبیم
‫پنج روز پیش به عنوان داوطلب اومدم اینجا
‫من 4 روز پیش اومدم که دنبال اعضای خانواده‌م
‫که ارتباطم باهاشون قطع شده بود بگردم ‫ولی بنظر نمیاد امیدی باشه
‫بارها سعی کردیم از اینجا فرار کنیم
‫ولی بنظر نمیاد راه خروجی باشه
‫به هر سمت بری ‫سر از اینجا درمیاری
‫انگار جاده‌ها ‫از همون مسیری که رفتن برمی‌گردن
‫ساعت‌ها توی تونل پیش رفتم ‫ولی به جایی نرسیدم
‫آخر کار، تونل شروع کرد به پیچ خوردن
‫اونقدر ناجور شد، که نزدیک بود ‫لیز بخورم و بیفتم توی تاریکی
‫چاره‌ای جز برگشتن نداشتم
‫خدایا!
‫به فکر فرار از طریق دریا هم افتادیم
‫طوفان‌ها تمام قایق‌ها رو نابود کرده بودن ‫برای همین یه کلک موقتی ساختیم
‫یکم بعد، یه گروه دیگه رو دیدیم ‫که با کلک خودشون زده بودن به آب
‫کشیده شدن توی یه گردابی ‫که بی‌خبر ظاهر شد
‫اونم جلوی چشمامون
‫ظاهراً راه فراری نیست ‫ولی شاید ما شانس آوردیم
‫آره. اتفاقات وحشتناکی ‫که بعضیا باهاش روبرو شدن
‫دیوونه‌شون کرده
‫خب بگین ببینم، شماها از کجا اومدین؟
‫تمام خونه‌های ردیفی پر شدن ‫و یه گردباد مامانمو زخمی کرد
‫نمی‌تونه حرکت کنی ‫برای همین فعلاً اینجا موندیم
‫سلام مامان. هنوز درد داری؟
‫حالم خوبه. باباتو پیدا کردی؟
‫همه‌جا دنبالش گشتیم ‫ولی هنوز اثری ازش پیدا نکردیم
‫می‌دونستم، وقتی اون گردباد ‫اونو با خودش برد کشته شده!
‫نگران نباش، مامان! ‫مطمئنم یه جایی صحیح و سالمه!
‫اینجا چندان امن نیست ‫شاید یه خونه‌ی ردیفی باشه که جا داشته باشه
‫بیاین بگردیم
‫اصلاً نمی‌فهمم. حتی خونه‌های بتنی تخریب شدن
‫پس چطوری این خونه‌های ردیفی داغون سرپا موندن؟
‫آره. می‌فهمم چی میگی ‫و این خونه‌ها خیلی وقت پیش ساخته شدن
‫چند تا هستن؟
‫هیچوقت نشمردم ‫ ولی چند تاییشون مرکز شهر هستن
‫و چند تا دیگه حومه‌ی شهر پراکنده‌ن
‫پس شاید چند تا از این خونه‌های ‫حومه‌ی شهر جا داشته باشن
‫ولی اگر با همین سرعت بریم ‫نمی‌تونیم قبل از تاریک شدن هوا برسیم
‫راستی، خودمونو معرفی نکردیم ‫من "تانیزاکی" هستم
‫- منم "تاکموتو" هستم ‫- خوشبختم
‫بقیه رو یکم پیش توی شهر پیدا کردیم ‫همه‌مون حسابی خسته‌ایم
‫کمرم یه مشکلی داره... ‫میشه یه نگاهی بندازین؟
‫کمرت؟
‫ظاهراً روند تبدیلش شروع شده
‫احتمالاً بزودی تبدیل ‫به یه آدم حلزونی میشه
‫چرا یهویی این همه از مردم شهر ‫دارن تبدیل به آدم حلزونی میشن، شویچی؟
‫شاید بخاطر اینه که ‫داریم اینقدر آروم حرکت می‌کنیم...
‫اونقدر آروم که حالا دیگه ‫نفرین مارپیچ دستش بهمون می‌رسه
‫شاید قربانی‌های بعدیش ما باشیم
‫- منظورت چیه؟! ‫- کمر منو ببین!
‫نه، تو چیزیت نشده. من چی؟
‫توگاوا... یه مارپیچ روی کمرته
‫- شوخی می‌کنی! ‫- صداتو بیار پایین!
‫مهم نیست، باید زودتر ‫یه خونه‌ی ردیفی پیدا کنیم
‫حتی نمی‌دونیم چی باعث میشه ‫مردم تبدیل به حلزون بشن!
‫از کجا اینقدر مطمئنی ‫توی خونه جامون امن‌تره؟
‫بنظرت وقتی رفتیم داخل ‫این جای مارپیچ میره؟
‫من از کجا بدونم؟
‫ولی بطور قطعی می‌دونیم ‫اونجا امن‌ترین جای شهره
‫تو رو خدا! بذارین بیایم داخل!
‫شنیدم اگر بیرون بمونی ‫تبدیل به حلزون میشی!
‫برین گم شین! جا نداریم! ‫برین یه جای دیگه پیدا کنین
‫نمی‌تونین این‌کارو بکنین! ‫التماستون می‌کنم، بذارین بیام داخل!
‫دارم تبدیل به حلزون میشم!
‫برو رد کارت! برام مهم نیست ‫داری تبدیل به چی میشی!
‫مرتیکه‌ی مریض! هرجور شده میام داخل!
‫- آره! ‫- ما هم همینطور
‫همه با هم!
‫باز شد!
‫- حرومزاده‌ها! ‫- فوت کنین!
‫- بریم! ‫- با همدیگه!
‫موفق شدیم! برید داخل!
‫- اینجا چه خبره؟ ‫- بهت که گفتم جا نداریم
‫سعی کردیم حواسمون باشه ‫ولی تعداد بیشتری یواشکی اومدن داخل!
‫و ببینین چی شد! ‫با اون همه هل دادن‌ها
‫بدن‌هامون اونقدر درهم پیچید ‫که دیگه نمی‌تونیم خودمونو از هم جدا کنیم!
‫دارن چیکار می‌کنن؟
‫دارن سعی می‌کنن بدن‌هاشون رو ‫با چوب‌های اضافی بپوشونن
‫می‌خوان طول خونه رو بیشتر کنن...
‫- دارن طول خونه‌ی ردیفی رو بیشتر می‌کنن؟ ‫- آره
‫شاید بتونیم کنارش سرپناهی اضافه کنیم...
‫وایسا ببینم، تانیزاکی! ‫واقعاً می‌خوای اینجا بمونی؟
‫باید قبلش به فکر راه فرار باشیم!
‫حتی اگر بتونیم ‫بریم توی یه خونه‌ی ردیفی
‫اگر تبدیل به اون هیولاها بشیم ‫زندگی‌مون جهنم میشه!
‫بخوابین زمین!
‫ببینین! زندگی همین الانشم جهنمه!
‫ترجیح میدین این بیرون بمیرین ‫یا اون داخل زنده بمونین؟
‫می‌خوام از اینجا فرار کنم!
‫راست میگه! باید یه راه خروجی باشه!
‫اونجا رو ببینین!
‫کشتی‌های نجات اومدن!
‫بالاخره اومدن نجاتمون بدن!
‫عالیه، مگه نه گیریه؟ ‫باید بریم به مادرت و میتسو بگیم
‫ولی هنوز نمی‌دونیم بابام کجاست...
‫فقط همینقدر برامون مونده؟ ‫اصلاً برای سیر کردنمون کافی نیست
‫اینجا یکم گوشت هست!
‫- گوشت؟ ‫- گوشت آدم‌های حلزونیه!
‫حتماً گروه سنجاقک اینجا ولشون کردن!
‫گوشت آدم‌های حلزونی... ‫حالا دیگه بهشون میگیم گوشت...
‫ولی خب... چاره‌ای که نداریم، مگه نه؟
‫خیلی خوشمزه‌ن ‫ای‌کاش زودتر خورده بودم
‫وقتی اوکاموتو تبدیل به حلزون شد ‫بیاین فوراً کبابش کنیم!
‫بیاین شما هم بخورین! ‫اگر نخورین زنده نمی‌مونین!
‫حتی دیگه انسان هم نیست! بخورین!
‫شویچی...
‫سرپناه از بین رفته... چه اتفاقی افتاده؟
‫آبجی!
‫- میتسو! ‫- آبجی من اینجام!
‫گردباد اومد سراغتون؟ مامان کجاست؟
‫- گردباد مامانو با خودش برد! ‫- چی گفتی؟
‫گیریه، صبر کن! ‫ کمر میتسو رو ببین!
‫اگر قبل از اینکه تبدیل به آدم حلزونی بشه ‫از شهر بریم بیرون
‫مطمئنم دوباره به حالت عادی برمی‌گرده! ‫وقتی جاش امن بود
‫برمی‌گردم و بازم دنبال مامان بابام می‌گردم
‫ولی چطور می‌تونی بری؟ ‫تونل و دریا امن نیستن
‫هنوزم میشه از کوهستان رفت
‫ممکنه مسیری توی جنگل باشه ‫که هنوز کسی پیدا نکرده
‫فایده‌ای نداره... نفرین بی‌پایان مارپیچ ‫ما رو نشون کرده
‫حق با توئه ‫بهتر از اینه که دست روی دست بذاریم
‫آره. بیا یه مسیری رو انتخاب کنیم
‫فایده‌ای نداره...
‫آبجی، کمرم خیلی می‌خاره
‫طاقت بیار، بزودی از شهر خارج میشیم ‫اون‌موقع حالت بهتر میشه
‫خونه‌های ردیفی اطراف برکه‌ی سنجاقکن
‫اونجا رو!
‫یکی داره کنار اون خونه‌ی ردیفی ‫ خونه می‌سازه
‫و گردباد تولید می‌کنه!
‫وایسا ببینم، اون.... تانیزاکی نیست؟
‫کجا دارین فرار می‌کنین؟
‫تا شماها برگردین این خونه رو تموم می‌کنم
‫- این مسیر تا کجا ادامه داره؟ ‫- خسته شدم
‫عجیبه، باید مدت‌ها پیش به جاده می‌رسیدیم
‫ظاهراً تازه‌واردهای بیشتری ‫سر از شهر درآوردن
‫تاکموتو! شماها چطوری اومدین اینجا؟
‫- شماها چی؟ ‫- ما چی؟
‫داریم سعی می‌کنیم از شهر خارج بشیم
‫این راه باید ما رو از مسیر کوهستان ‫به شهر بعدی برسونه
‫منظورت چیه؟ جاده از اون طرفه!
‫دیدیم دارین از کوه میرین بالا ‫برای همین دنبالتون اومدیم!
‫تمام جاده‌های این شهر ‫از همون راهی که رفتن برمی‌گردن!
‫- هیچوقت نمی‌تونیم از اینجا خارج بشیم! ‫- آروم باش!
‫بیاین همینطوری ادامه بدیم ‫و ببینیم به کجا می‌رسیم
‫لعنتی... انگار داریم توی یه مسیر ‫دایره‌وار و بی‌پایان پیش میریم
‫- بیاین غذا بخوریم! ‫- دوست دارم بدونم خام‌خام چه طعمی میدن
‫بنظر خوشمزه میاد!
‫- رفت توی صدفش! ‫- خیلی کُندی!
‫- بیاین صدفشو بشکنیم! ‫- وایسا!
‫می‌دونستی بعضی حشرات ‫این شکلی حلزون‌ها رو می‌خورن؟
‫- بسه! ‫- همه‌شو نخور!
‫- گیریه، بیا بریم... ‫- باشه
‫توی چنگ مارپیج افتادن...
‫می‌دونی کجاییم یا چقدر دیگه مونده؟
‫نمی‌دونم والا
‫بهتون که گفتم راه فراری نیست
‫نفرین ما رو نشون کرده
‫میشه از تنه‌ی درخت فهمید شمال کدوم سمته
‫- شویچی... برگرد پیش ما... ‫- بابام! بابامه!
‫انگار گذر زمان داره از دستمون در میره
‫انگار داریم بصورت صحنه‌آهسته حرکت می‌کنیم...
‫- چرا از دستمون فرار می‌کنین؟ ‫- فرار نمی‌کنیم...
‫میشه بگی چرا کمر اون بچه ‫اینقدر باد کرده؟
‫بخاطر کوله‌پشتیشه
‫بنظر خیلی خسته میاد ‫براتون کولش می‌کنم
‫- خودم کولش می‌کنم ‫- باشه... ممنون
‫- خیلی گشنمه... ‫- این اطراف هم حلزون هست؟
‫معلومه که نه ‫چرا باید توی کوهستان باشن؟
‫- می‌دونستم! ‫- چطوری بخوریمش؟
‫فرار کنین!
‫میتسو، بنظرت می‌تونی ‫از این صخره بخزی پایین؟
‫از پسش برمیای! بجنب، برو!
‫باید بری! برو وگرنه می‌زنمت!
‫برو! زود باش!
‫برمی‌گردم دنبالت، قول میدم!
‫- بازم دارین سعی می‌کنین ما رو بپیچونین؟ ‫- اون حلزون رو رد کنین بیاد!
‫- می‌خوای این یکی رو هم خام‌خام بخوریم؟ ‫- معلومه
‫یادته اوکاموتو چقدر خوشمزه بود؟
‫وقتی رفتیم توی صدفش ‫و گونه‌های نرمش و صورت خوشگلشو خوردیم!
‫خیلی خوشمزه بود!
‫- مارپیچ نفرینشون کرده... ‫- بیاین فعلاً برگردیم شهر
‫امکان نداره اینجا کوروزو باشه!
‫حتماً رسیدیم به یه شهر دیگه ‫که مارپیچ نفرینش کرده!
‫نه، اینجا "کوروزو"ـه
‫خونه‌های ردیفی؟
ساخت خونه‌های ردیفی رو از هر دو سمت ادامه دادن
‫چطور ممکنه؟
‫تازه وقتی راه افتادیم شروع کرده بودن
‫همونطور که گفتی ‫ وقتی توی کوهستان سرگردون بودیم
گذر ‫زمان از دستمون در رفته بود
‫چطوری اینقدر خوب به هم می‌خورن؟
‫انگار جوری ساخته شدن ‫که به شکل مارپیچ به هم وصل بشن
‫شاید برعکسشه
‫شاید مدت‌ها پیش ‫یه ساختمون مارپیچ شکل بیشتر نبوده
‫و در طی سال‌ها، کم‌کم مخروبه و ویران شده
‫و فقط چند تا تکه‌ش باقی موندن
‫و حالا، اینی که می‌بینیم ‫شکل اصلی شهره
‫« تصویر هوایی کوروزو »
‫باید برم داخل و دنبال مامان و بابام بگردم
‫شما برین دنبال یه راه خروج بگردین ‫بعداً پیداتون می‌کنم
‫این چه حرفیه، گیریه ‫کمکت می‌کنیم دنبالشون بگردی
‫مرکز مارپیچ...
‫می‌خوام خودم راز مارپیچ رو حل کنم!
‫- تانیزاکی! ‫- عه، شماهایین
‫چند وقت گذشته؟ یه روزم پیرتر نشدین
‫اینجا رو تبدیل به یه هزارتوی واقعی کرده ‫بزودی ساختنش تکمیل میشه
‫ساکنین خونه‌ها داشتن از داخل ‫خونه‌ها رو گسترش می‌دادن
‫از انصاف نگذریم خیلی سخت‌کوش هستن
‫احیاناً نمی‌دونی والدینم کجان؟
‫گردبادها مامان و بابام رو با خودشون بردن
‫- بابام یه سفالگره ‫- بابات سفالگره؟
‫در مورد یه زوج شنیدم که هنوزم ‫کنار برکه‌ی سنجاقک سفال درست می‌کنن
‫- وایسا ببینم! جدی میگی؟! ‫- آره
‫تابحال شخصاً ندیدمش ‫ولی شنیدم مدام در مورد اینکه
‫"سفالگری هنر مارپیچه" صحبت می‌کنه
‫- می‌دونستم، زنده‌ن! ‫- گیریه! عالیه!
‫خیلی ممنونم، جناب تانیزاکی! ‫میرم اونجا!
‫موفق باشین
‫ولی بعید می‌دونم بتونین نزدیک اونجا هم بشین
‫حتی منم تابحال نرفتم برکه‌ی سنجاقک
‫بنظرتون تمام مارپیچ پر از همچین آدماییه؟
‫اگر این شکل اصلی "کوروزو"ـه...
‫چرا باید مردم اون زمان ‫همچین چیزی بسازن؟
‫ممکنه از اون زمان تا الان ‫مدام همچین اتفاقاتی تکرار می‌شده
‫شاید هر قرن، یا هر چند قرن
‫نفرین مارپیچ به قلمروش برمی‌گرده
‫و هر دفعه، ساکنینش ‫به حالت اصلی برش می‌گردونن
‫ولی اگر اینطور باشه
‫نباید سابقه‌ای چیزی ازش باشه؟
‫شاید از یه جا به بعد بخاطر یه اتفاقی این رسم برچیده شده
‫شاید تمام کسایی که می‌تونستن ‫اون خاطرات رو به نسل‌های بعدی بگن
‫همراهش نابود شدن
‫خسته شدم... دیگه نمی‌تونم راه برم
‫اونجا رو ببینین
‫دارن یکی رو اونجا می‌سوزونن
‫می‌تونیم ازش به عنوان راهنما استفاده کنیم! ‫زود باشین، تا ناپدید نشده!
‫ببینین، یه مسیر اونجا هست!
‫زود باشین، تا بسته نشده!
‫نه، چیه!
‫- گیریه... ‫- چیه!
‫- وصل شد! ‫- وصل شد!
‫- اینجا هم همینطور! ‫- همه‌شون به هم وصل شدن!
‫این زیر برکه‌ی سنجاقک بوده!
‫من میرم پایین ‫مامان و بابام اون پایین هستن، مطمئنم
‫با هم میریم
‫باشه
‫بیا بریم
‫منم با خودتون ببرین!
‫حتماً چیز واقعاً خارق العاده‌ای ‫ اون پایین هست!
‫- ولم کن! ‫- منم با خودتون ببرین!
‫ولش کن!
‫شویچی!
‫دستم داره ول میشه...
‫خرابه‌های عظیمی بود ‫که تابحال مثلشو ندیده بودم...
‫نور کورکننده‌ای می‌درخشید
‫توی راه‌پله‌ی مارپیچ دیده بودمش
‫داشت از این مارپیچ‌ها ساطع می‌شد
‫اطرافم دریایی وسیع از انسان‌ها بود...
‫حتماً از خونه‌ی ردیفی اون بالا اومده بودن
‫و حالا دیگه همه‌شون ‫با نگاهی خیره، محو مارپیچ‌ها شده بودن
‫انگار دارن با خرابه‌ها یکی میشن
‫مامان، بابا... ‫امیدوار بودم این پایین پیداتون کنم
‫گیریه...
‫گیریه... این خرابه‌ها رو ببین
‫همه‌ش بخاطر این بوده ‫این حقیقت پشت نفرین بوده
‫تقریباً بنظر میاد زنده‌ست
‫آره، و فکر کنم خواست و اراده‌ی خودشو داره
‫مارپیچ‌ها نگاه هرکسی که اونا رو می‌بینه رو ‫به سمت مرکزشون خیره می‌کنن
‫سازنده‌های باستانیش ‫هر هدفی هم برای ساخت اینجا داشتن
‫حالا دیگه این خرابه‌ها ‫فقط بر اساس غریزه عمل می‌کنن
‫و با گذر هر قرن با گرسنه‌تر شدن
‫موجودات زنده و از همه‌جا بی‌خبر ‫اون بالا رو به سمت خودشون می‌کشونن
‫شویچی، اگر اینطوره
‫حالا چه بلایی سرمون میاد؟
‫فکر نکنم دیگه بتونم ‫جلوی نفرین مارپیچ مقاومت کنم
‫گیریه... هرکاری لازمه
‫برای بیرون رفتن از اینجا بکن
‫یه حسی بهم میگه ‫نفرین دیگه داره به آخراش می‌رسه
‫منم قدرتی برام نمونده ‫که جلوش مقاومت کنم
‫می‌خوام اینجا پیش تو بمونم
‫به همین سادگی، نفرین مارپیچی
‫که به جون شهرمون افتاده بود به پایان رسید
‫« ادامه دارد »
‫این شهر کوچیک و ترسناک‌مون
‫با گذر زمان با خاک یکسان شد
‫و به عنوان شهری جدید احیا شد
‫و شاید...
‫این‌دفعه، مردمش در آرامش زندگی کنن
‫اِری! رسیدن بخیر
‫میگما، ساتوشی...
‫حاضری با همدیگه از این شهر بریم؟
‫حداقل تا اینکه اون خرابه‌ها
‫دوباره از خواب بیدار بشن