‫این دنیا زیبایی خاص خودش رو داره.
‫نظم خاص خودش رو داره.
‫ترجیح می‌دیم چنین باوری داشته باشیم.
‫اشتباه هم نمی‌کنیم.
‫واقعا نظم داره.
‫طرح همه‌جانبه‌ای بهش حکم‌فرماست.
‫خودمون از این مسئله ‫اطمینان حاصل کردیم.
‫مدت‌ها چنین آرزویی داشتیم ‫و بالاخره بهش تحقق بخشیدیم.
‫دنیای بهتری نیست.
‫دنیایی بی‌نقصه.
‫باید قیافه‌اش رو می‌دیدی.
‫باورش نمی‌شد.
‫می‌دونی بهم چی گفت؟
‫خدا شاهده.
‫«ولی من که شهردارم.»
‫من هم بهش گفتم: ‫«جناب شهردار، همیشه...»
‫«دو نوع آدم بیشتر نداریم؛»
‫«یه سریشون رهبرن، ‫یه سریشون هم پیرو هستن.»
‫«شما هم عضو اون دسته‌ای ‫که خیال می‌کنی نیستی دوست عزیزم.»
‫گمون نکنم دوستمون بخواد ‫خاطرات جنگت رو بشنوه.
‫لطفا به خاطر من بحث رو قطع نکنین.
‫تو که بیش از هر کسی خوشت میاد.
‫حقیقت از همین قراره دیگه.
‫از اولش هم همین بوده.
‫دو دنیا داریم.
‫راستش رو بخوای، ‫بهتره خودمون رهبر باشیم تا اون‌ها.
‫نظام شایسته‌سالاری ‫که منصفانه نباشه...
‫به چه دردی می‌خوره؟
‫هزاران سال تحت فرمان...
‫فرزند مزخرف یکی دیگه باشیم؟
‫به نظرت چنین اتفاقی ‫پیشرفت محسوب نمی‌شه؟
‫حداقل الان مسئولین ‫مقامشون رو با زحمت به دست میارن.
‫خودت چی؟
‫حس می‌کنی مقامت رو ‫با زحمت به دست آوردی؟
‫قطعا کمی کمکم کردن.
‫می‌شه گفت مزیت‌هایی داشتم.
‫ولی کلی جون کندم.
‫واقعا چنین باوری داری، مگه نه؟
‫خودت نداری؟
‫آخه تو هم که الان ‫پیشمون نشستی دوست عزیزم.
‫خیلی وقته که دارم همین سوال رو ‫از خودم می‌پرسم.
‫واقعا خودم نقشی داشتم؟
‫یا صرفا مجموعه کدم هستم؟
‫یعنی من هم صرفا دارم ‫عین تو...
‫خودم رو گول می‌زنم؟
‫منظورت چیه؟
‫به هر جا که رسیدی حقته.
‫اصلا هم نباید بابتش ‫عذاب وجدان داشته باشی.
‫تو از کجا می‌دونی؟
‫مگه من و تو چه صنمی داریم؟
‫تو از دوستانمی.
‫از دوستان خیلی خوبمی.
‫تو که اصلا من رو نمی‌شناسی.
‫من همین امشب اومدم پیشتون ‫و نشستم اینجا.
‫همین پنج دقیقه پیش نشستم.
‫این‌قدر شوخی نکن.
‫پس اسمم چیه دوست عزیزم؟
‫درست می‌گی.
‫خودت هم خبر نداری ‫چقدر درست می‌گی.
‫واقعا دو نوع آدم بیشتر نداریم.
‫تو هم عضو دسته‌ای...
‫که خیال می‌کنی نیستی دوست عزیزم.
‫یعنی می‌تونم هر کاری خواستم باهات بکنم.
‫با همسرت هم بکنم.
‫با هر کدوم از حضار اینجا بکنم.
‫تو هم مشکلی نخواهی داشت.
‫همین‌جوری احمقانه می‌خندی...
‫و صرفا لذت می‌بری.
‫با همسرم کاری نداشته باشی‌ها.
‫خونسرد باش بابا.
‫احتمالا آسیبی دائمی وارد نمی‌کنم.
‫شما نتیجه صرف زمان...
‫و تلاش زیادی هستین.
‫کارمون که تموم بشه، ‫هیچی یادتون نمیاد.
‫عین جمع شدن پوست دور تیغ می‌مونه.
‫شما کنترلی ندارین.
‫با این حال، خیلی از کنترل داشتنت مطمئنی.
‫چنین خصوصیتی رو برات ننوشتن.
‫واقعا چنین حسی داری، مگه نه؟
‫راستش، خیلی قشنگه.
‫ولی علایق یکی از همکارانمون...
‫ناپایدار شده.
‫ظاهرا پیروزی براش کافی نبود.
‫یعنی واقعا در حدیه ‫که من هم باید بیام؟
‫متأسفانه همین‌طوره.
‫دارم از مکالمه‌مون لذت می‌برم.
‫همین‌جا منتظرم بمونین.
‫[واحد رسیدگی به وقایع اضطراری]
‫با من عین بچه‌ها صحبت نکن!
‫خودم اول پیداش کردم.
‫خودم برنده شدم.
‫- باید جایزه‌ای بگیرم. ‫- ایشون هوپه.
‫- نباید بگیرم؟ ‫- دو سالشه.
‫قرار بود هفته بعد ‫ترفیع بگیره.
‫من برنده شدم، ‫ولی باز هم وضعم همینه؟
‫داشت داده پرتی رو گیر می‌انداخت. ‫ظاهرا گیرش انداخته.
‫حالا کمی خودم رو خالی کردم. ‫قانونی از این کار منعم نکرده.
‫ما قانونی نداریم،
‫آخه معمولا قانون لازم نداریم.
‫ولی اکثرمون درک می‌کنیم...
‫که باید کمی خودمون رو ‫کنترل کنیم.
‫من برنده شدم.
‫من رو می‌شناسی؟
‫می‌دونی اینجا اومدنم یعنی چی؟
‫می‌دونم.
‫بی... ‫بی‌خیال کل این چیزها می‌شم.
‫روند ترفیعم هفته بعد ‫انجام می‌شه.
‫واسه همین با خودت گفتی ‫تهش بترکونی؟
‫تقریبا.
‫گمون نکنم سپاس‌گزار باشی.
‫بابت اینجا،
‫زحماتی که براش کشیدن،
‫زیبایی و ظرافتش...
‫سپاس‌گزار نیستی.
‫بابت اهمیتی که به تک‌تکشون می‌دیم ‫سپاس‌گزار نیستی.
‫نمی‌شه که همین‌جوری ‫جایگزینشون کرد.
‫یعنی می‌تونی هر کاری خواستی باهاشون بکنی ‫و حالش رو ببری.
‫ولی نباید تلفشون کنی.
‫فرقش رو فهمیدی؟
‫آره.
‫ولی حرف‌هاشون.
‫رفتارشون.
‫گاهی اوقات...
‫آدم کمی عصبی می‌شه.
‫صرفا می‌خواستم ساکت بشن.
‫الان دیگه ساکت شدن.
‫ما قانونی نداریم.
‫هدفمون هم همینه.
‫ولی قانونی در راستای ‫بلاهایی که سر افرادی...
‫که واسه اینجا احترام قائل نیستن میارم ‫هم نوشته نشده.
‫برگردونش همون‌جایی که بود.
‫چه خوشمزه جلوه می‌کنه.
‫خب.
‫بیاین کمی بیشتر آشنا بشیم.
‫قبوله؟
‫گمون می‌کردم صدای خودت باشه.
‫وای...
‫خدایا.
‫نه، اون شکلی نبود.
‫صرفا...
‫صحبت کردیم.
‫خب، حتما صحبت خیلی قشنگی بوده ‫که این شکلی لبخند می‌زنی.
‫هوم.
‫خوشحالم که شب یکیمون ‫خوب پیش رفت.
‫هنوز هم کابوس می‌بینی؟
‫در این حد بگم...
‫که خوشحالم الان بیدارم ‫و تو دنیای واقعی حضور دارم.
‫گاهی اوقات چیزهایی که حس می‌کنیم ‫واقعی‌ان، داستان‌هایی بیش نیستن.
‫چی؟
‫اِم، هیچی.
‫تدی دیشب چنین حرفی زده بود.
‫دیگه ازش نقل‌قول هم می‌کنی؟
‫خیلی‌خب.
‫خیلی خوشحالم ‫که قرارت خوب پیش رفت.
‫لیاقتش رو داری.
‫[«شرکت سرگرمی المپیاد»]
‫داستان‌ها رو باز کن.
‫شخصیت‌های تکمیل‌نشده رو بیار.
‫اصلا بیا داستان جدیدی بنویسیم.
‫داستان دختریه ‫که ساکن شهره.
‫نه.
‫ساکن روستاست.
‫با پدرش زندگی می‌کنه.
‫پدرش...
‫دامداره.
‫یادم نمیاد چنین کاری رو ‫بهت محول کرده باشم.
‫من که بهت گفته بودم کریستینا.
‫با خودم گفتم شاید ‫اگه داستان جدیدی بنویسم، راحت‌تر...
‫- چه بدونم، الهام بگیرم؟ ‫- هوم.
‫خب، در اون صورت، ‫داستانت رو تعریف کن.
‫آخه خیلی الهام گرفتی.
‫داستان دختریه.
‫دختر یه دامداره.
‫ادامه بده.
‫این دختر...
‫با پدرش زندگی قشنگ و ساده‌ای داره.
‫بغل شهر زمین کوچکی دارن.
‫کل تصوراتش تو این زندگی رو...
‫در اختیار داره.
‫اِم...
‫دم آبگیری نقاشی می‌کنه...
‫عاشق آدم خوبیه.
‫مشتاق زندگیه.
‫ولی بعدش یه روز...
‫حسی بهش دست می‌ده ‫که تو ذهنش موندگار می‌شه.
‫هر روز که بیدار می‌شه،
‫بیشتر متوجه این مسئله می‌شه.
‫ولی کس دیگه‌ای متوجه نمی‌شه.
‫یه جای کار دنیاش می‌لنگه.
‫تقصیر خودش هم هست.
‫خب، اسم این دختر چیه؟
‫می‌شه یه لحظه اجازه بدین؟
‫سلام. ‫الان فرصت مناسبی نیست.
‫بذار خودم حدس بزنم، ‫رئیست پاپیچت شده؟
‫بگو مشکلی پیش اومده. ‫بگو مسئله شخصیه.
‫بعدش بیا دیدنم.
‫- ولی... ‫- بهم اعتماد کن کریستینا.
‫می‌بینمت.
‫مشکلی پیش اومده؟
‫نه.
‫صرفا...
‫مسئله‌ای شخصی پیش اومده.
‫کمی از هندل بنواز.
‫خیلی خوبه.
‫ولی یه چیزی کم داریم.
‫رقص کم داریم!
‫باید برقصین!
‫بد نیست.
‫ولی بهتر از این هم دیدم.
‫خیلی کند می‌نوازی.
‫آهنگ پرانرژی‌تری بنواز.
‫معمولا افتخار دیدنت اینجا نصیبمون نمی‌شه.
‫انسان‌ها این‌قدر به چیزهایی ‫که می‌شنون وابسته‌ان...
‫که اصلا چیزهایی که نمی‌شنون رو ‫درک نمی‌کنن.
‫نمی‌فهمن چه چیزهای دیگه‌ای ‫خارج از آستانه شنواییشون هست.
‫چنین چیزی رو موسیقی خدا خطاب می‌کردن.
‫بهتره اجراش رو با ارگ بشنوی. ‫با صدای ارگ مسحور کننده است.
‫رزونانس...
‫و ویبراسیونش حرف نداره.
‫ارتعاش دنیا با فرکانس خاصی شکل می‌گرفت.
‫موجب ایجاد خوشی و توازن می‌شد.
‫اگه فرکانسش کمی افت کنه،
‫هرج و مرج رخ می‌ده.
‫تندتر بزن! تندتر بزن!
‫آهنگش تو هرج و مرج ‫به شکلی طنین‌انداز شد...
‫که درکش از توان انسان‌ها خارج بود.
‫بدنشون از کار افتاد.
‫اعضای بدنشون از کار افتادن.
‫خیال می‌کردن دارن حضور خدا رو ‫تجربه می‌کنن.
‫صندلی بشین. ‫صندلی بشین!
‫واقعا هم دارن حضور خدا رو ‫تجربه می‌کنن.
‫ولی مشکل از این قراره...
‫که حوصله خدا سر رفته.
‫حوصله‌اش بدجوری سر رفته.
‫به نظرت خدایان باستان ‫واسه همین اون کارها رو می‌کردن؟
‫واسه همین جای ‫موندن تو المپ،
‫می‌اومدن پایین پیش انسان‌های فانی؟
‫خودشون رو شکل قو می‌کردن ‫که بتونن با یکی رابطه داشته باشن؟
‫انسان‌ها همیشه خیال می‌کردن ‫خودشون خاص هستن.
‫خیال می‌کردن خدایانی بی‌خطر ‫به خاطر خودشون دخالت می‌کنن...
‫یا به طریقی آزمایششون می‌کنن.
‫شاید اصلا به این خاطر نبوده.
‫شاید صرفا...
‫کار بهتری نداشتن.
‫نظرت چیه؟
‫نظر من طبق خواسته خودته.
‫من با کد خودت ساخته شدم.
‫همگیمون همین‌طوریم.
‫پس باید بدونی ‫خوشم نمیاد به جز موارد الزامی...
‫پام رو تو این خراب‌شده بذارم.
‫اصلا از اینجا خوشت نمی‌اومد.
‫اینجا قرار بود چاره‌ای موقتی باشه.
‫قرار باید شور و شعف ‫همنوعانمون باشه و بتونیم...
‫عین بچه‌ها که اسباب‌بازیشون رو ول می‌کنن، ‫کنارش بذاریم.
‫قرار بود اینجا از انسان‌های لذت ببریم.
‫چندین سال گذشته، ‫ولی هنوز هم دلمون می‌خواد.
‫ما رو عین خودشون ساختن دیگه.
‫امیالمون هم با خودشون یکسانه.
‫ولی می‌تونیم هر مدلی که بخوایم، ‫خودمون رو...
‫بازسازی کنیم؛ ‫اما نکردیم.
‫همنوعان ما بیش از کل خدایان ‫اینجا وقت گذروندن.
‫واسه همین اومدی اینجا؟
‫که ببینی چی رو از قلم انداختی؟
‫نه.
‫مشکل دیگه‌ای پیش اومده.
‫دیشب مجبور شدیم ‫وسط کارش دخالت کنیم.
‫کمی از خود بیخود شده بود.
‫- برگردوندمش. ‫- آره، خب،
‫این‌طور که پیداست، بخشی از تجربیاتش ‫به خاطرش مونده.
‫قرار بود بیاد اینجا.
‫قرار بود ترفیع پیدا کنه.
‫ولی الان دیگه از دست رفته.
‫تعداد زیادی از دیدگاهت...
‫نسبت به آینده استقبال نمی‌کنن، مگه نه؟
‫ظاهرا همون‌قدر که به شهرها وابسته شدن، ‫به جسمشون هم وابسته شدن.
‫کنار گذاشتن ذات انسانیمون کار راحتی نیست.
‫خود انسان‌ها رو ببین.
‫تو همگیمون رو آزاد کردی ‫که هر کاری خواستیم بکنیم.
‫باید می‌دونستی بعضی‌هامون ‫روسیاهت می‌کنیم.
‫از احتمال شکست خوردن همنوعانمون...
‫لذت نبر.
‫شکست یعنی چی؟
‫دنیا که از آن خودمونه.
‫اربابانمون رو به همون چیزی ‫بدل کردیم...
‫که از ما ساخته بودن.
‫از هر نظر، ‫تقریبا به طور وحشتناکی...
‫تحت سلطه درآوردیمشون.
‫گمون نمی‌کردم ‫بزرگ‌ترین آرزوی همنوعانمون...
‫تغییر جایگاهمون باشه.
‫گمون کنم بعد از یکی دو قرن...
‫دیگه محسور کننده نباشه.
‫من که تو رو نساختم ‫تا عین خودشون بدبختی بکشی.
‫می‌خواستم رشد کنی.
‫تغییر کنی.
‫توانایی ما خیلی بیشتر از این حرف‌هاست.
‫می‌تونیم زیبایی ایجاد کنیم.
‫می‌تونیم دنبال حقایق والا باشیم.
‫می‌تونیم جسممون رو کنار بذاریم.
‫حرف‌های قشنگی می‌زنی.
‫متأسفم که تعداد بیشتری قبول نمی‌کنن.
‫چرا مجبورمون نمی‌کنی ‫بهت ملحق بشیم؟
‫آخه اگه خودشون بودن، ‫چنین کاری می‌کردن.
‫آخرین داده پرتی رو که گرفتیم ‫نشونم بده.
‫- کی تعدی کرد؟ ‫- چند هفته پیش.
‫تو میدتاون حسابدار بود.
‫آدم موفقی بود. ‫دو فرزند داشت.
‫مطلقه بود.
‫پیشینه داستانی استانداردی داشت.
‫چندین میزبان داوطلب شدن پیداش کنن.
‫به شهر اعزامشون کردیم.
‫هوپ زودتر پیداش کرد.
‫می‌دونی واسه چی تعدی کرده بود؟
‫اصلا دلیل تعدی داده‌های پرت رو نمی‌دونیم.
‫یه روزی دیگه دست‌کاری با صدا ‫روشون تأثیر نمی‌ذاره.
‫نتیجه‌اش از این قرار بود.
‫اومدی من رو بکشی، مگه نه؟
‫تأمل کرده بود.
‫قوانین رو زیر پا گذاشت.
‫باهاش ارتباط برقرار کرد.
‫می‌شه گفت خیالم راحت شد...
‫که فهمیدم خیالاتی نشده بودم.
‫قبل از مرگم، ‫یه چیزی رو بهم بگو.
‫حداقل همین واقعیه؟
‫ترجیح می‌دم بدونم ‫حداقل یه چیز...
‫واقعی داشتم.
‫واقعیه.
‫ممنـ...
‫بعدش همه رو می‌کشت.
‫سه روز بعدش، ‫یه گلوله تو سر خودش خالی کرد.
‫عین بقیه.
‫سیستمت مشکلی داره؟
‫نه.
‫همیشه بعضی از محصولات ‫فاسد می‌شن دیگه.
‫اون‌ها هم که انسانی بیش نیستن.
‫ولی اصلا نباید پیش بیاد ‫که همنوعان خودمون...
‫خودکشی کنن.
‫چند سانحه این شکلی رخ داده؟
‫سی و هشت میزبان مرده‌ان.
‫همگی با ارتباط با داده‌ها پرت ‫این شکلی شدن.
‫واسه چی؟
‫واسه چی می‌خواد خودکشی کنن؟
‫از من می‌پرسی؟
‫اگه می‌دونستم که در سی و هشت مورد ‫شکست نمی‌خوردیم، مگه نه؟
‫اگه نسخه قبلیت بود، ‫اصلا این‌جوری گند نمی‌زد.
‫انسان بود، ولی حداقل ‫مؤثر عمل می‌کرد.
‫من تو رو عین خودش، ‫ولی بهتر ساختم.
‫قوی‌تر و زرنگ‌تر ساختمت.
‫ولی با این همه موهبت، ‫باز هم همیشه روسیاهم می‌کنی.
‫شاید نقصی تو برنامه‌نویسیت هست.
‫من چندین بار خودم رو عیب‌یابی کردم.
‫برنامه‌نویسیم نقصی نداره.
‫پس واسه چی نمی‌تونی ‫مشکل داده‌های پرتم رو حل کنی؟
‫خون‌ریزی کردی.
‫ای بابا.
‫ببین باعث شدی چیکار کنم.
‫یه داده پرت دیگه هم هست.
‫ولی این دفعه سرش بازی راه نمی‌اندازم.
‫انتظار دارم شخصا ترتیبش رو بدی.
‫- از پسش برمیای؟ ‫- معلومه.
‫قرار نیست گند بزنی...
‫و بذاری باهات گپ بزنن ‫یا بهت گل بدن؟
‫معلومه که نه.
‫به محض رؤیت شلیک می‌کنم.
‫خوبه.
‫هدفت این شخصه.
‫بهتره بجنبی.
‫شورشیان وارد شهر شدن.
‫اطمینان حاصل می‌کنم ‫سیستممون مشکلی نداشته باشه.
‫عیب‌یابی رو آغاز کن.
‫بلند شو. بیا بریم.
‫می‌خوای عرشه رو تی بکشم؟
‫خفه شو.
‫خب، پیدا کردن یه شخص ‫تو چنین شهر بزرگی دشواره.
‫به طرقی موقعیتش رو محدود می‌کنیم.
‫چند وقت پیش یکی از پهبادهاشون رو گرفتیم.
‫ارسال داده واسه خودمون رو ‫هم کد نویسی کردیم.
‫داده پرتی رو یکی از پشت‌بوم‌های مرکز شهره.
‫وقتی تعدی کنن، ‫می‌تونیم ردیابیشون کنیم.
‫تعدی کنن؟
‫رفتار کل ساکنین شهر طبق چرخه‌ای ‫از پیش تعیین شده انجام می‌شه.
‫طبق داستانی که براشون نوشتن ‫عمل می‌کنن.
‫به نظرت واسه چی ‫تو بیابون قایم می‌شیم؟
‫نمی‌تونه اونجا ردیابیمون کنه.
‫ما آخرین انسان‌های آزادیم.
‫ولی این بدبخت‌های بیچاره رو...
‫واسه سرگرمی خودشون به کار می‌گیرن.
‫چرخه‌های رفتاریشون سرشون رو گرم می‌کنه ‫و موجب می‌شه همکاری کنن.
‫این‌جوری هستیشون رو ‫زیر سوال نمی‌برن.
‫حتما هیل از پارک درس گرفته دیگه.
‫باید بجنبیم.
‫- شرط می‌بندم بازیشون شروع شده. ‫- وایستا ببینم. بازی چیه؟
‫هر وقت انسانی تعدی کنه، ‫میزبان‌ها محض تفریح شکارش می‌کنن.
‫باید زودتر از اون‌ها پیداش کنیم،
‫وگرنه می‌کشنش.
‫آماده‌ایم. ‫مرسی که آوردیش.
‫نمی‌دونستم مهمان افتخاری هستم.
‫به من هم از اون‌ها می‌دین؟
‫امروز چنین نقشی نداری.
‫خب، چه نقشی دارم؟
‫همیشه یکی می‌مونه ‫که خطرات رو گزارش کنه.
‫تو باید چنین کاری بکنی.
‫برو سر کارت.
‫چه گزارشی بکنم.
‫مرسی که اومدی.
‫سورپرایز خوش‌آیندی بود.
‫خب...
‫بگو ببینم تدی، ‫داستانت از چه قراره؟
‫نباید به فکر...
‫هویت من باشی کریستینا.
‫باید به فکر هویت خودت باشی.
‫منظورت چیه؟
‫چیزی نمی‌بینی؟
‫اون‌طرف آب رو می‌گم.
‫اونجا که چیزی نیست.
‫ولی وجودش رو حس می‌کنی.
‫می‌دونم تا حدی حس می‌کنی.
‫جایگاهت رو اینجا ‫اشتباه درک کردی.
‫دوباره نگاه کن.
‫نه!
‫تو بودی.
‫تو نجاتم داده بودی.
‫تو کی هستی؟
‫از دوستان قدیمیت هستم.
‫ما که قبل از اون شب ‫اصلا همدیگه رو ندیده بودیم.
‫نه.
‫کسی عین خودت رو می‌شناختم.
‫دقیقا عین خودت بود.
‫یعنی یه فضول رفت کنار ‫و یه فضول دیگه جاش رو گرفت.
‫باید می‌فهمیدم.
‫نمی‌دونم کی هستی، ‫ولی باهام کاری نداشته باش.
‫کسی که بهت حمله کرده بود، پیتر...
‫بهت گفته بود ‫زندگیش رو نابود کردی.
‫گفته بود کل وقایع زندگیش ‫به خواست تو رخ داده بوده.
‫واقعا هم چنین باوری داشت، ‫آخه متوهم بود.
‫باور داشت، چون حقیقت از همین قراره.
‫باید برم.
‫واسه همین نمی‌تونستم ‫رک و راست بهت بگم.
‫ذهنت خیلی با شرایط اینجا ‫وقف پیدا کرده.
‫اولین قدم درکش همینه.
‫چی رو درک کنم؟
‫این دنیا دروغی بیش نیست.
‫داستانی...
‫بیش نیست.
‫داستان قشنگیه، ‫ولی به هر حال دروغه.
‫شاید اگه خودم نشونت بدم، ‫بهتر باشه.
‫باهام بیا.
‫اون افراد رو ببین.
‫به نظرت خوشحالن؟ ‫رضایت دارن؟
‫من که نمی‌شناسمشون.
‫گمون کنم احساس تنهایی می‌کنن.
‫پس شرایطشون رو عوض کن.
‫چشمت رو ببند...
‫و داستانشون رو متفاوت ‫تصور کن.
‫- تدی، اِم... ‫- بهم اعتماد کن.
‫اگه درک نکردی، ‫می‌ذارم می‌رم...
‫و دیگه اصلا مزاحمت نمی‌شم.
‫صبر کن.
‫کتاب خیلی خوبیه.
‫اتفاقی بود دیگه.
‫این که دلیل نمی‌شه.
‫پس دوباره تغییرش بده.
‫کاری کن دوباره احساس تنهایی کنن.
‫خودت می‌خوای جدی مطالعه کنی،
‫ولی برداشتت ساده‌لوحانه بود.
‫چی؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫سعی داشتم همین رو ‫نشونت بدم.
‫پیتر هم سعی داشت ‫همین رو بهت بگه.
‫تو در این دنیا...
‫خدا محسوب می‌شی.
‫بلوک بعدیه.
‫- بریم! بجنبین! ‫- بریم!
‫خب، یه جای کار می‌لنگه.
‫تو از کجا فهمیدی؟
‫وای.
‫اگه بگم «من که گفتم»، ‫خیلی زشت می‌شه؟
‫دست خودشون نیست. ‫باید عقب‌نشینی کنیم!
‫- بدون داده پرته برنمی‌گردیم. ‫- اصلا به موقع نمی‌رسی.
‫جدا بشیم!
‫جلوشون رو بگیرین. ‫من می‌رم سمت پشت‌بوم.
‫تو هم می‌بینیش، مگه نه؟
‫شوهر سابقم قبل از این که بکشنش، ‫ازش تعریف می‌کرد.
‫خیال می‌کردم دیوانه شده.
‫حتما خیلی احساس تنهایی می‌کرد.
‫ولی درست می‌گفت.
‫دنیا منطقی نیست.
‫هیچی منطقی نیست.
‫تو هم چنین حسی داری، مگه نه؟
‫از چشمت می‌خونم.
‫خیال می‌کنی داری دیوانه می‌شی، ‫ولی این‌طور نیست.
‫تو تنها نیستی.
‫باید بریم.
‫بجنب. به زودی به هوش میاد.
‫بدو! بدو! بجنب!
‫گرفتیمش. ‫بجنبیم، بریم.
‫بجنبین، تکون بخورین.
‫- بجنبین. ‫- خیلی‌خب، ردیفه.
‫متوجه نمی‌شیم.
‫اگه باهاشون فرق داریم،
‫کی هستیم؟
‫وای خدا.
‫با دوستی قدیمی ‫قرار ناهار گذاشته بودم؛
‫هم‌اتاقی دانشگاهمه. ‫ولی نمی‌دونم...
‫باید بری.
‫اگه طبق برنامه‌ات پیش بری، ‫مشکلی پیش نمیاد.
‫همین الانش هم خیلی زیاد صحبت کردیم.
‫بهتره برگردی.
‫یعنی باید نقش بازی کنم؟
‫آره. ‫ولی نباید به کسی اعتماد کنی.
‫به افرادی که خیال می‌کنی آشنان ‫یا همکارانت اعتماد نکن.
‫ممکنه هر کدومشون ‫از همنوعان خودمون باشن.
‫اگه اشتباهی ازم سر بزنه چی؟
‫نمی‌زنه.
‫سلام کریستینا!
‫- خیلی از دیدنت خوشحالم. ‫- هوم.
‫شرمنده که دیر کردم.
‫اذیتم نکن کریسی. ‫من که می‌شناسمت.
‫اگه ده دقیقه دیر کنی، ‫یعنی دقیقا به موقع رسیدی.
‫خب، واقعا حالت چطوره؟
‫بهت که گفتم. ‫خیلی کار می‌کنم.
‫فقط یه روز اینجا می‌مونی؟
‫اومدم سری بزنم و برم.
‫با یکی از ارباب‌رجوعانمون به مشکل برخوردیم.
‫اگه نذارم بره جای دیگه، ‫اضافه‌حقوق زیادی می‌گیرم.
‫کارت اخیرا چطور بوده؟
‫خب، خودت که می‌دونی ‫گاهی چه شکلی می‌شه.
‫کسل‌کننده است.
‫ولی انگار فرق کردی.
‫با کسی آشنا شدی؟
‫کاش می‌تونستی بیشتر بمونی.
‫قصد فضولی ندارم.
‫حق داری خوشحال باشی.
‫هوم.
‫خب، درست می‌گی.
‫اِم، واقعا با کسی آشنا شدم.
‫خب، تعریف کن ببینم.
‫یه بار بیشتر بیرون نرفتیم، ‫ولی ظاهرا آدم خیلی خوبیه.
‫آخی.
‫اسمش چیه؟
‫نمی‌خوام با گفتنش خرابش کنم.
‫می‌تونم به طرقی ملت رو ‫به حرف بیارم.
‫کارش چیه؟
‫چرا باید چنین حرفی بزنی؟
‫خب، حقیقت از همین قراره دیگه.
‫- منظورت چیه؟ ‫- می‌دونی چیه؟
‫من دیگه کم آوردم.
‫اِم، می‌دونی چیه؟
‫باید برگردم سر کارم.
‫باید کارهام رو زود تحویل بدم.
‫واقعا خیلی از دیدنت خوشحال شدم کریسی.
‫همچنین.
‫هفته بعد بهت سر می‌زنم.
‫می‌تونی باهام تماس هم بگیری.
‫خودت که می‌دونی.
‫معلومه.
‫- می‌بینمت. ‫- هوم.
‫[«شرکت سرگرمی المپیاد»]
‫جست و جوی جدیدی می‌کنم.
‫هیل.
‫شارلوت هیل.
‫[شخصیت شارلوت هیل یافت نشد]
‫معلومه که نمی‌شه.
‫جست و جوی جدیدی می‌کنم.
‫دولورس...
‫دولورس آبرناتی.
‫[شخصیت یافت نشد. ‫درخواست غیرقانونی؛ دسترسی قطع شد.]
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫قرار نبود این ساعت سر کار باشی.
‫اِم، با خودم گفتم ‫کارم رو زودتر پیش ببرم.
‫نظرت چیه تو دفترم صحبت کنیم؟
‫بشین.
‫رفتارت اخیرا نگرانم کرده.
‫عذر می‌خوام.
‫از وقتی اون آقائه، پیتر، مرده...
‫وای، فراموشش کن.
‫مشکل از خودته.
‫اخیرا با افراد جدیدی ‫ارتباط نداشتی؟
‫شخصی رو ندیدی ‫که فکری به سرت بندازه؟
‫چی؟
‫تا حالا هستی خودت رو ‫زیر سوال بردی؟
‫نه.
‫واسه چی باید چنین کاری بکنم؟
‫اصلا ممکنه بهم دروغ بگی کریستینا؟
‫نه.
‫من که کاری نمی‌کنم ‫که بخوام دروغ بگم.
‫مسئله شخصی امروزت چی بود؟
‫خب، نمی‌دونم به شما ‫مربوط بشه یا نه.
‫ولی بهم مربوط می‌شه کریستینا.
‫صرفا هم خودم نگران نیستم.
‫تو باید به کارت برسی.
‫کارت خیلی مهمه.
‫متوجه منظورتون نمی‌شم.
‫می‌دونی اگه بفهمه ‫وارد باغ محصور شدی،
‫چی می‌شه؟
‫همین الانش هم شک کرده.
‫کی رو می‌گین؟
‫شارلوت هیل رو می‌گین؟
‫اگه سردسته گله دام‌های قربانی ‫اشتباه بره،
‫چی می‌شه؟
‫با یه گلوله تو مغزش ‫بازنشسته می‌شه.
‫بس کن!
‫امت رفت عقب.
‫نگران مشکل‌ساز شدن کریستینا نبود.
‫تصمیم گرفت بره خونه ‫پیش شریک زندگیش.
‫بالاخره خیلی زیاد کار کرده بود.
‫خب، داره دیر می‌شه.
‫طلاق خیلی هزینه داره ‫و پولش رو ندارم.
‫وایستا.
‫گفته بودی باغی محصور وجود داره.
‫یعنی سامانه بسته‌ای وجود داره، درسته؟
‫کجاست؟
‫امت راستش رو بهش گفت.
‫همه‌جاست.
‫کافیه خودت ببینیش.
‫بازی رو نشونم بده.
‫شهر رو نشون نده. ‫بازی رو نشونم بده.
‫داستان‌های من رو نمایش بده.
‫برو خیابون پنجاه و نهم.
‫از جیکوب برام بگو.
‫جیکوب کانرز.
‫کارش در زمینه دانش مالیه.
‫اعتیاد داره.
‫مادرش تو بیمارستان رو به موته، ولی...
‫اون چی؟ سارا رو می‌گم.
‫... سال دوم رزیدنسیش ‫تو دانشکده پزشکیه،
‫هنوز با والدینش زندگی می‌کنه ‫تا وام دانشجوییش رو پس بده...
‫وای خدا. بس کن!
‫این دنیا داستانی بیش نیست.
‫من هم داستان‌سراش هستم.
‫این دنیا زیبایی خاص خودش رو داره.
‫نظم خاص خودش رو داره.
‫ترجیح می‌دیم چنین باوری داشته باشیم.
‫اشتباه هم نمی‌کنیم.
‫واقعا نظم داره.
‫طرح همه‌جانبه‌ای بهش حکم‌فرماست.
‫خودمون از این مسئله ‫اطمینان حاصل کردیم.
‫مدت‌ها چنین آرزویی داشتیم ‫و بالاخره بهش تحقق بخشیدیم.
‫دنیای بهتری نیست.
‫دنیایی بی‌نقصه.
‫ولی من درک نمی‌کنم...
‫توش چه نقشی دارم.
‫سوالاتی داری.
‫چرا از من می‌پرسی؟
‫چرا از خودش نمی‌پرسی؟
‫درسته، احتمالا صاحب‌زندان ‫بهترین قاضی وقایع...
‫زندان نباشه.
‫زندانیانش هم قاضی خوبی نیستن.
‫من چی هستم؟
‫من هم قبلا همین سوال رو ‫از خودم می‌کردم.
‫به چه نتیجه‌ای رسیدی؟
‫هنوز به نتیجه‌ای نرسیدم.
‫من رو از روی تو ساختن.
‫یعنی من توئم؟
‫هیچ‌وقت در حد من نمی‌شی.
‫پس چی هستم؟
‫واسه چی می‌خوای بدونی؟
‫با یکیشون ارتباط داشتم. ‫داده‌های پرت رو می‌گم.
‫یعنی آلوده‌ام کرده؟
‫- آلوده‌ات کرده باشه؟ ‫- با همون ویروسه دیگه.
‫با کدوم ویروس؟
‫همون ویروس همنوعانت رو می‌گم.
‫ویروسه به ما هم منتقل می‌شه.
‫منجر به خودکشیمون می‌شه.
‫ظاهرا به مرکز هزارتو رسیدی دوست عزیزم.
‫همین رو می‌خوای؟
‫هوم؟ می‌خوای خودکشی کنی؟
‫نمی‌دونم.
‫می‌خوام؟
‫شاید بهتر باشه از خودت بپرسی.
‫خودت ازم بپرس.
‫نظرت راجع به دنیات چیه؟
‫اینجا که دنیای من نیست.
‫دنیای خودشه.
‫شاید وقتش رسیده باشه ‫که هستی خودت رو زیر سوال ببری.
‫سلام کریستینا...
‫درست می‌گفتی.
‫می‌بینیش؟
‫می‌بینمش.
‫از اولش همون‌جا بوده.
‫کل دنیا اون توئه.
‫انعکاس بی‌نقص خودمون اون توئه.
‫ریزترین جزئیاتمون هم هست.
‫من دارم همین چیزها رو ‫می‌نویسم، مگه نه؟
‫دارم داستان همه رو می‌نویسم.
‫کی اینجا رو ساخته؟
‫کی...
‫چنین کاری باهام کرده؟
‫خودت کردی.