« سارقان زمان » « فصل ۱، قسمت ۷ »
با صورت اومدم زمین.
من خوبم. وحشت نکنین. حالم خوبه.
- همه موفق شدن؟ - آره.
آره خوبه!
نه آلتو هم همینطور. آره.
با صورت اومدم زمین. من صورتم رو واسه روی صحنه لازم دارم.
آره البته. کجاییم؟
از یخ‌ها معلومه عصر یخبندانه.
سرده.
یخبندونه.
کوین مطمئنی می‌خوای والدینت رو نجات بدی
حتی با این که از اینجور موقعیتای یخبندون هم پیش میاد؟
آره.
دوستشون داشتی نه؟ دوستشون داشتی؟
آره. می‌دونم شاید ظاهراً عالی نبودن اما گاهی وقتا می‌تونن باشن.
مثلاً گاهی وقتا تو روز تولدت.
می‌تونستی هر کاری دلت می‌خواد بکنی.
مثلاً اونا...
نه نه. ادامه بده.
خب مثلاً می‌ذاشتن برم «وودهنج».
می‌دونم شاید از این کار لذت نبردن اما گذاشتن برم.
درسته.
آدم احساس می‌کرد مهم‌ترین آدم دنیاست.
چه عالی. تموم شد؟
نمی‌خوام وسط حرفات بپرم. فقط این که...
از جاتون تکون نخورید شاید ما رو نبینه.
وای نه. می‌خواد اون «کرگدن» رو بخوره.
سکوت.
توجهش رو جلب نکنید.
آهای.
غذا می‌خوای گنده بک دندون‌دار کثیف؟
- بیتلیگ! - چیه؟
اینجا رو نگاه کن!
بیتلیگ، توصیه‌ی جمله‌ی قبلم رو یادته؟
بهش فکر نکردم.
می‌خوام از این فرصت استفاده کنم
و عذرخواهی کنم که جون همه‌تونو به خطر انداختم.
پس نگران نباشید همه‌ش تقصیر منه.
باشه خیلی خب. همه‌ی گنجینه‌های دزدی رو پرت کنید سمتش.
- واقعاً؟ - آره. آره.
- خیلی خب. - خطا رفت.
نخورد. نخورد.
تموم شد. همینا رو داشتیم.
- به این زودی؟ - این خوشبوکننده‌ها رو دارم.
- خوشبوکننده‌ دهان پرت کنم؟ - آره.
می‌ترسم.
محض رضای...
- زدمش! - آره!
حال کردی؟!
داره منو نگاه می‌کنه؟
- آره. - آره.
کاملاً.
بترسونیدش. فراریش بدید.
- بترسونیمش؟ - برو گم شو!
باهمدیگه یه شکارچی بزرگتر می‌شیم.
یالا. همه باهم. گم شو!
گم شو!
- گم شو! - جواب داد!
- آره! - آره!
- قدرت بازیگری! - آره!
آره!
فرار کنید! فرار کنید!
اونجا! اون پشت! سریع!
زود باشید!
خیلی خب. اینجا چیزیمون نمی‌شه.
ماموت.
کوین!
سفرون؟
بالاخره پیدات کردم کوین. بالاخره پیدات کردم.
- کوین؟ - داداش کوین؟
- آره. - آره؟
آره. ایول.
سفرون، چه جوری... چی... کی...
چی... چرا سوار یه ماموت شدی؟
چی؟
دیرینه‌شناس‌ها می‌گن هیچ شواهدی مبنی بر سوار شدن انسان‌ها روی ماموت‌ها نیست.
خب به همون دیرینه‌شناس‌‌ها بگو یه بار سوار شن
چون من سوار یه ماماوت کوفتی‌ام، مگه نه؟
کوین، ما خانواده‌ت رو پیدا کردیم.
- کمکم کن. مرسی. - اون... نه.
از دیدنت خوشحالم. دنبالت می‌گشتیم.
- اونا... - همه‌تون شبیه همین.
غارنشین‌ها قبلاً به من حمله کردن.
اونا... خانواده‌شن.
- ببخشید. جسارت کردم. - لعنتی.
رفتی با کیا؟
فقط این خواهر کوچیکه‌مه.
- تو یه خواهر داری؟ - همون رو مخه؟
- آهای! - من هیچ‌وقت اینو نگفتم.
من هیچ‌وقت اینو نگفتم.
نه منظورم اینه اونی که رومخه خواهرته؟
به من می‌توپی؟
- نه نمی‌‌توپم. - به اون می‌توپی؟
- نه.
- می‌خوای حمله کنی رفیق؟ - بس کنید. نه.
- نه. - ویجیت.
- چیه؟ خودشون شروع کردن. - فقط تسلیم شو.
آره. به حرف رفیقت گوش کن.
- تسلیم شو! - تسلیم شو رفیق.
- یالا تسلیم شو. - تسلیم شو رفیق.
- کوین؟ - کوین؟
- غش کرد. - حالش خوبه.
به هوش اومدی داداش؟
آره.
خیلی خب، معرفی می‌کنم.
اینا فازا و هاولر هستن.
در اصل مراقب من بودن.
در واقع والدین غارنشینم بودن.
سلام.
اونا هم توث توث و میتگرل هستن.
می‌خوای این آدما جورواجوری که باهاشونی رو بهم معرفی کنی؟
بدم نمیاد.
به خودشون می‌گن «سارقان زمان».
بیشتر جورواجورهای زمانن.
- سلام! - آره سلام.
چه دختریه.
چه جوری اومدی اینجا؟
با ماموت.
معلومه دیگه کوین.
- عجب خنگیه. - عجب خنگیه.
میتگرل، توث توث خفه شین. اون داداشمه.
شرمنده. هه هه.
منظورم سفر تو زمانه.
رفتم اتاق جادوییت رو گشتم.
بعدش از بقیه پرسیدم این بچه‌مثبت رو ندیدین؟ و اونا گفتن...
«چرا، با یه مشت آدم عجیب غریب اون طرفی رفت.» معلومه خب شماها رو می‌گفت.
وای نه.
همون کرگدن پشمالوئه‌ست. پاش شکسته.
نمی‌تونیم کمکش کنیم؟
باشه ولی نمی‌تونیم نگهش داریم. حیوون خونگی ممنوع. زیادی بزرگه.
من بهشون می‌گم تک‌شاخ‌های کرگدنی.
اما تکشاخ نیست نه؟ دو تا شاخ داره.
خب پس یه دوشاخ لعنتیه.
نه نیست.
- چرا هست. - نه نیست.
من اینجا زندگی می‌کردم. عادی رفتار کن.
خوبی بیزا؟
سف.
همینجا منتظر بمون مامبو ۲. بمون.
من بلد نیستم چه جوری... سف.
«دادبزن»، شمارش چطور پیش می‌ره؟
یک دو سه!
ایول بهت رفیق.
سلام گرانت.
این داداشمه.
سلام گرانت.
نه. گرانت. چون اون اینجوری سلام می‌کنه.
نئاندرتال‌ها اینجوری با آدما سلام می‌کنن؟
۱۳ ساله‌ها اینجوری به آدما سلام می‌کنن.
نژادپرست.
تو این همه چیزو از کجا می‌دونی؟
چه جوری می‌تونی بدون مترجم باهاشون حرف بزنی؟
چه جوری یاد گرفتی ماموت‌سواری کنی؟
و نیزه پرتاب کنی؟
و چرا همه مثل تو حرف می‌زنن؟
یاد گرفتم و یه چیزایی بهشون یاد دادم.
اما خیلی وقت نیست که اینجایی.
من خیلی وقته اینجام کِو.
نزدیک سه ساله اینجام.
چی؟
سی و دو ماهه اینجام. هر روز رو علامت زدم.
اثر دستم رو انداختم.
عالیه، «دادبزن».
آره.
این دایره‌های کوچولوی قرمز برای چیه؟
اونا تولدهامن.
من توی تولدهات نبودم؟
اشکال نداره.
وای خدای من.
این یعنی حالا از تو بزرگترم.
سف باید یه چیزی رو بهت بگم.
من بزرگترم.
این یعنی هر وقت دلم بخواد می‌تونم بهت بگم خفه شو.
همینجوریش هم هر روز می‌گی.
این یعنی وقتی مامان و بابا اینجا نیستن من رئیسم.
سف، مامان و بابا...
من ازت بلندترم.
- سف... - بذار از این لحظه استفاده کنم کوین!
- باشه. - من بزرگترم. من بالاترم.
من بزرگترم و بهترینم.
خودت هم می‌تونستی این رو بکشی.
پنه‌لوپه، من نمی‌تونستم ببینم چون اشک توی چشمام یخ بسته بود.
من توی همه جا از تو برترم.
خواهر رومخت چطوره کوین؟
تا حالا انقدر خوشحال ندیده بودمش.
پس اینجا آشپزی می‌کنین؟ و رژیم غذایی دیرینه دارین؟
- چی؟ - تو چی؟
من عاشق این آدمام.
می‌خوام تئاتر یادشون بدم.
همه چی مرتبه.
حالا پیش بیتلیگی.
- حالا بخوریمش آره؟ - نه.
الان بخوریمش؟
نه قرار نیست بخوریمش.
قراره نجاتش بدیم.
که الان بخوریمش؟
نه نه نه نه. فقط نجاتش بدیم تا زندگیشو بکنه.
و آینده داشته باشه.
- بعداً دیگه؟ - آینده.
من همه جا برترم.
حالا رومخ‌ترین عضو خانواده‌تون کیه؟
- همه جا برترم. - یه مرز باریک داره نه؟
بین شما دو تا یه مرز باریکه.
برترم. به چی نگاه می‌کنی؟ برو پی کارت.
خودت برو پی کارتت. کارت.
نه جنابعالی بار و بندیلت رو جمع کن و برو پی کارت.
برو پی کارت.
اون اینجا می‌مونه نه؟
باید رئیس رو ببینیم.
اون یه جورایی راس قدرته. مثل نخست‌وزیر غارنشین‌ها می‌مونه.
خوبی سف؟
آره. تو چی؟
این همون داداشمه که بهتون می‌گفتم.
کوین؟
آره.
من اون مدلی حرف نمی‌زنم. نمی‌دونم چرا بقیه اینجوری فکر می‌کنن.
خب من که...
مگه نه؟
- هه هه. - هه هه. آره.
تو به همه‌‌ی آدمای اینجا گفتی من حوصله‌سربرم؟
حداقل درموردت حرف زدم.
و این یه گروه آدم جورواجوره که باهاشون سفر می‌کنه.
- جورواجور؟ - آره، ما رو می‌گه.
سف، تو آدمای جورواجور رو آوردی اینجا؟
- آره؟ - آره. شرمنده.
ما دختره رو با خودمون می‌بریم.
- سف رو می‌برین؟ - مطمئنم یه نفس راحت می‌کشین.
نه. خنده‌دار نبود. سف حالا با ماست. مگه نه؟ درسته؟
اون خواهر منه.
خواهر منه. خواهر منه. خواهر منه.
من باید برم والدینم رو ببینم.
ما به سف احتیاج داریم. اون یه اسطوره‌ی تمام‌عیاره، مگه نه؟
سف اسطوره.
- سف اسطوره‌ست. - اسطوره‌ی تمام‌عیار. آره.
من یه اسطوره‌ی تمام‌عیارم مگه نه؟ همونطور که می‌بینی.
از چه لحاظ؟
مثلاً از همه لحاظ.
خیلی شوخم. به اونا هم شوخی کردن یاد دادم.
صندلی رو اختراع کردم.
ببین. صندلی خفنیه نه؟ روش جمجمه هست.
«ف ی ب ز م»
فقط یه بار زندگی می‌کنی.
فیبزم.
- فیبزم. - فیبزم
فیبزم.
یه جور نمایشه.
داره میاد سراغت.
ترسناکه.
اون باحاله بابا.
- چالش پذیرفته شد. - چی؟
نه نه من...
«دن»، همین کارو کردی.
می‌گه راستش رو بخوای این کارو کردی.
نه نه. من فکر کردم دارم سلام می‌دم.
اون فکر می‌کنه تو قدرتش رو تهدید می‌کنی چون یه رهبری.
چیز مهمیه. یه جورهایی مثل پدرسالاری و ایناست.
آره آره. ولی من رهبر نیستم.
آره اما هستی.
- نه. - اما هستی.
آره فهمیدم چی گفت.
اما ببین، ما رای می‌دیم.
تو هستی چون روالش همینه.
و تو رهبری. مگه نه؟
من رهبر نیستم.
- تو رهبری مگه نه؟ هستی. - نه اماووو
اون ازت خوشش نمیاد.
خودم می‌فهمم.
آره تو رهبری.
- خیلی خب آره. - بس کن.
- تموم نشده نه؟ - باشه.
دیگه باید بریم.
- فعلاً. - باشه.
خیلی خب.
تموم نشده!
دوشاخ، حالا می‌خوایم پات رو جا بندازیم واسه همین یه کوچولو درد داره.
هر چی که لازم دارم اینجاست.
پس تو فقط استراحت کن. هیچ جای ترسی نیست.
آماده‌ای؟
آماده نیستی؟ باشه.
آره من آماده بودم ولی اگه تو نیستی اشکال نداره.
می‌تونیم بذاریم واسه بعد.
آره بعداً انجامش می‌‌دیم وقتی که آمادگیشو داشت تا...
- حالا بخوریمش. - نه.
الان چی؟
نمی‌خوریمش.
- نه. - به به.
برید لطفاً.
اسکل.
نگران نباش.
- احتمالاً یه جنگ فیزیکی بود. - چی؟
چون تو سعی داری منو ببری.
- شاید کتک‌کاری با مشت. جنگیدن با یه حیوون. - چی؟
پرت شدن توی یه دریاچه‌ی سرد و یخ.
چی؟
ببینیم چه قدر تحمل چماق داری.
چی... نه. فکر کنم باید بریم.
- موافقم. - اون بیرون شب می‌میرین.
نه. اونجا زنده نمی‌مونیم.
باهاش موافقم.
به هر حال به اینا نیاز دارین چون شب سرد می‌شه.
شب؟ همیشه سرده دیگه.
آره. عصر یخبندانه ها عصر گرم که نیست.
وای این معرکه‌ست.
بوی گند می‌دن.
تو مشکلت چیه؟
اون ازت خوشش نمیاد چون نمی‌شناستت.
آره از اون هم خوشم نمیاد چون می‌شناسمش.
این چیه؟
برای اینه که گرم بمونی.
تا گرم بمونم؟
شرمنده.
ولی من مشغول مراقبت از تکشاخِ دوشاخ بودم.
اون تکشاخ نیست.
برای ما هست.
برای ما هست کوین. اسرارآمیزه.
- نیست. نیست. نیست. - خفه شو. خفه شو. خفه شو.
- سف. - کوین خفه شو!
از پرتگاه پرتش کنین.
نه.
اما مرسی هاولر.
نه. نه اون داغه. یادته؟ داغه.
- سوزانه. - آره مگه نه؟
آره همینطوره.
- الان بهت گفتم بهش دست نزن. - شرمنده.
همه چی درست می‌شه.
پات رو خوب می‌کنیم.
و تو دوباره راه می‌ری. آره.
سوزان رو از دست دادیم. جودی رو از دست دادیم.
اما تو رو از دست نمی‌دیم رفیق.
سف باید یه چیزی رو بهت بگم.
گفتنش سخته اما...
صبر کن.
بزرگ قبیله اینجاست.
- ای وای. این یاروئه. - پنه‌لوپه.
همون که تو غار بود.
آره شناختمش.
واقعاً زل زده بهت.
نمی‌دونم چی کار کردم.
تو کاری نکردی پنه‌لوپه.
مرسی.
فقط یه انرژی عجیبی به آدما و حیوون‌ها می‌دی.
این دیگه یعنی چی؟
ببین الان واقعاً زل زده بهت.
چی؟
داری منو مسخره می‌کنی؟
- ببخشید؟ - منو مسخره می‌کنی؟
یعنی چی؟>
فکر می‌کنه داری مسخره‌ش می‌کنی.
یعنی چی؟
فکر کنم منظورش اینه که تو مسخره‌ش کردی.‌
- یعنی چی؟ - یعنی دست انداختیش.
منو مسخره می‌کنی مگه نه؟
- منو مسخره می‌کنی؟ - نمی‌کنم. خیر. نه.
- آره! - نه واقعاً. چه وضع ناجوری.
چه جوری ازش خلاص شم؟
سف. باید یه چیز مهم بهت بگم.
نه. من مسخره نمی‌کنم.
- چی رو از دست دادم؟ - می‌شه خصوصی حرف بزنیم؟
- آره. - کوین منو تنها نذار...
آهان می‌خوای... باشه.
سف، درمورد مامان و باباست.
دلم براشون تنگ شده. تو هم؟
خب واسه تو مدت زیادی نگذشته پس اونقدر شدید نیست.
اما هنوزم دلتنگشونی دیگه؟
اون چیه؟
اونائن. اینا مامان و بابائن.
شبیه چند تیکه زغاله.
- آره می‌دونم خیلی فاجعه‌ست. - خیلی فاجعه‌ست؟
چه بلایی سرشون اومد؟
یه شیطان اونا رو به زغال‌سنگ تبدیل کرد.
یه شیطان؟ چی؟
تقصیر توئه؟
واسه منم سواله.
اونا مردن؟
آره.
اما یه نقشه داریم که می‌تونیم باهاش توی زمان سفر کنیم.
فکر می‌کنیم اگه پورتال مناسب رو پیدا کنیم می‌تونیم...
این شیطان رو پیدا می‌کنین و با زانو می‌زنین توی شکمش؟
اون دختره. جنسیت‌زده.
نه ما می‌تونیم مانع این اتفاق بشیم.
اون زنیکه شیطان چشمای نارنجی براق و موهای شلخته داره؟
تو دیدیش؟ توی خونه‌مون؟
نه. اون زنیکه‌ی عجیب و غریب توی جنگل تعقیبم کرد.
حالمو بهم زد.
- خیلی پتیاره‌ست. - خودشه.
اگه الان میومد سراغم دمار از روزگارش درمی‌آوردم.
اون قدرتمنده.
یه نیزه برمی‌داشتم و بعد رفیقام کاگاه و میتگرل و اسکارلت رو صدا می‌زدم.
اونا دوستای مدرسه‌من. بعد می‌ترکوندمش. می‌بستمش.
اون یه شیطانه سف.
از وقتی اون اتفاق افتاده در تلاشم برم پیش مامان و بابا.
و نمی‌دونم چه جوری.
نمی‌دونم کجا برم.
نمی‌دونم کی برم.
حتی نمی‌دونم ممکنه یا نه.
تقریباً تسلیم شدم.
خب منم تسلیم شدم کوین.
نمی‌تونستم راه خروج از اینجا رو پیدا کنم.
گشتم و گشتم و گشتم و جا زدم.
باید روی بقا تمرکز می‌کردم.
حالا همدیگه رو پیدا کردیم.
و باهمدیگه این کارو می‌کنیم درسته؟
آره.
- آره؟ - آره.
و تسلیم نمی‌شیم.
رفقای حقه‌بازت رو می‌بینی؟
شاید اینجوری.
یا شاید اینجوری.
من بانو کاپولتم. «به رخت خوابتان بروید و هر چقدر می‌خواهید استراحت کنید.»
و حالا ژولیت می‌شم. نگران نباش میتگرل. تو روز جای تو می‌شم.
اونا شبیه آدم‌‌دزدهایین که لباس‌ بازیگرهای سیرک مناطق محروم رو پوشیدن.
اما تا وقتی که اون تک‌شاخ دوباره راه نرفته، اون تسلیم نمی‌شه.
اون هم تا وقتی که به غارنشین‌ها بازیگری یاد نداده تسلیم نمی‌شه.
و نمی‌دونم اونا اونجا می‌خوان چی کار کنن.
تو قشنگ داشتی منو مسخره می‌کردی مگه نه؟
اما اونا نمی‌تونن جا بزنن.
ما هم نمی‌تونیم.
فردا راه میفتیم می‌ریم پورتال رو پیدا کنیم.
و مامان و بابامونو نجات می‌دیم.
- آره. - آره.
ما تسلیم نمی‌شیم.
درست مثل رفیق‌های تو.
نمی‌تونم این کارو بکنم. روش درمانی‌ دیگه‌ای ندارم.
من تسلیم می‌شم دوشاخ. تسلیم می‌شم.
- من زنده‌م متوجهین؟ - تو مردی.
نه جولیت توی نمایشنامه مرده اما من در واقع زنده‌م. این بازیگریه.
- تو مردی! - همین. متوجه نیستین.
- تو مردی! - قرار نیست بفهمین... بیخیال. نخواستم.
- تسلیم. - منو مسخره می‌کنی آره؟
- شیفون. - کاملاً داری مسخره‌م می‌کنی.
- وای نه. دوباره گیر داد به رفیقت. - منو مسخره می‌کنی آره؟
اونو به چالش بکش.
نه!
پنه‌پوله باید یه چالش انتخاب کنه تا بتونه سف رو ببره. مگه نه؟
انتخاب کن خب؟
باید یه چالش انتخاب کنی.
وگرنه نمی‌تونم باهاتون بیام.
پس یا باید با کاگا دست به یقه بشی...
و ناخون‌های محکمی داره.
احتمالاً کارتو می‌سازه.
کارتو می‌سازه مگه نه؟
- کاگا! - خب؟
یا باید قدم‌روی ترس بری.
خیلی خب. قدم‌روی مرگ چیه؟
ترسناک به نظر میاد.
باید تنهایی تا اون سنگه پیاده بری و برگردی.
چه خطراتی داره؟
همین امروز یه بسته خوشبوکننده‌ی دهان
به سمت یه شیر غارزی پرت کردم و گنونم هنوز همون دور و برها باشه.
- برو. - برو.
- آره باشه. - برو. راه بیفت.
حرکت کن.
راستش خیلی تاریکه.
خب این کار خیلی خاصی نمی‌کنه نه؟
زنده می‌مونه؟
بستگی داره خوب بلد باشه با حیوون‌ها بجنگه یا نه.
سردمه ویجیت.
دارم یخ می‌‌زنم رفیق.
آره منم دارم یخ می‌زنم بیتلیگ.
این خز سایز من نیست نه؟
نه نیست.
گوش کن...
یه راهی هست که خز بیشتری گیرمون بیاد.
- واقعاً؟ چه جوری؟ - آره.
نه.
فکر کردی می‌تونی منو بترسونی. من یه نئاندرتال واقعیم.
واسه من غرش کنی واسه‌ت غرش می‌کنم.
صدای من بود مگه نه؟
من کجام؟
نمی‌دونم.
خیلی خب.
رد پا. اونجا و اونجا.
گل گفتی که من یه رهبرم.
خیلی خب اون برفه.
چیزی نیست.
می‌بینی؟ از قدم‌روی ترس ابایی ندارم.
من توفان آتشم.
من ترس حالیم نیست.
خب گمونم این ترسه.
نه نمی‌تونم. من عاشق اون «کرگردنم».
می‌دونم رفیق.
آخه من چشماش رو دیدم ویجیت.
دوستش دارم. نمی‌تونم.
یا اون حیوون زنده می‌مونه یا ما.
اینا مردها و زن‌های پشمالو و قویِ کوهستانن.
من برای این شرایط ساخته نشدم.
آلتو رو ببین.
فکر کنم داره می‌ره بیرون.
ویجیت، کجا داره می‌ره؟
مجبورم نکن بگم.
- دوباره یه نگاه میندازم. - آره.
اونجاست.
خیلی خب.
چشمان مرگ.
داره منو نگاه می‌کنه.
واقعاً متاسفم...
که اون بسته‌ی خوشبوکننده‌ی دهان رو...
پرت کردم تو سرت.
واقعاً متاسفم.
لطفاً منو ببخش.
من فقط... اشکال نداره اگه من...
من می‌خوام...
خوبه. تموم شد. خداحافظ.
چشمان مرگ. چشمان مرگ.
چشمان مرگ.
چشمان مرگ. چشمان مرگ.
چشمان مرگ.
نتونستی نه؟
نه.
خیلی خب، وقت رفتنه ناشی‌ها.
نه... ما سارقان زمانیم.
بریم تو کارش.
من جلوتر می‌رم چون بزرگترم.
من زودتر به دنیا اومدم.
من بزرگترم.
- سن به این بستگی داره که کی زودتر به دنیا اومده. - خدای من کوین...
- پس اگه من باشم، من بزرگترم. - من سه ساله اینجام.
- آره ولی الان گذشته‌ست. - نزدیک ۱۳ سالمه.
- ۱۱ سالته. - الان گذشته‌ست.
- من نزدیک ۱۳ سالمه. - این خط زمانی عادی نیست.
من جلوتر می‌رم تا از همه محافظت کنم.
خوبه. گربه بزرگ‌ها یا جلوتر از همه می‌رن یا عقب‌تر.
آره. خب راستش گمونم من وسط می‌رم
تا به همه جای گروه دید داشته باشم.
من برای پنوپه احترام قائلم مگه نه؟
اون می‌گه برات احترام قائله چون تا حالا هیچکس تا سنگ نرفته بود برگرده.
- اونا می‌ترسن. - اسطوره.
اوه مرسی.
می‌خواین برین؟
نه نه.
- داشتم شوخی می‌کردم. هه هه. - هه هه.
چه بامزه.
- زن من شو. - چی؟
من و تو می‌تونیم باهمدیگه اینجا رو اداره کنیم.
اون بهت علاقه داره.
تو هم علاقه داری؟
خب من یه نفر دیگه رو دارم.
- فهمیدم. - نامزد دارم.
مزدا؟
تو که نمی‌دونی اون کجاست پس در واقع می‌تونی...
اما من نامزد دارم. که یعنی غیرقابل‌دسترسی‌ام.
حسودیم شد.
واقعاً حسودیم شد. آره.
- الان می‌رین؟ - باید خانواده‌مون رو نجات بدیم.
آره ما هم خانواده‌ایم مگه نه؟
اون‌یکی خانواده‌م.
می‌خوایم ببینیم می‌تونیم والدینمون رو نجات بدیم یا نه.
چی شده؟
خب اونا مردن.
- مردن؟ - آره.
اما می‌خوایم ببینیم می‌شه دوباره زنده‌شون کنیم یا نه.
زنده‌؟ دوباره؟
اما «فیبزم». (فقط یک بار زندگی می‌کنیم.)
فیبزم.
شاید بیشتر از یه بار می‌شه زندگی کرد. شاید «فدزم» (فقط دوبار زندگی می‌کنیم.)
فدزم.
اون مرده.
نه. من زنده‌م. مرسی.
اون بازی بود.
تو مردی.
- بازی بود. - دلم واسه این غارنشین‌ها تنگ می‌شه.
می‌دونی چه حسیه باهوشِ جمع باشی؟
آره.
«کرگردن» رو نخورید.
- می‌خوریمش. - می‌خوریم.
نه من برمی‌گردم.
نه نخورید. ما برمی‌گردیم.
برمی‌گردیم؟
- باشه سف. - باشه سف.
زنم می‌شی؟
- خیلی خب بیاید بریم. - آره از این طرف.
- یعنی احتمالش هست پنوپه؟ - بدرود!
اوه نه.
پنه‌لوپه، کی می‌تونیم برگردیم؟
برگردیم؟ نه چرا؟
- باید به «کرگردن» کمک کنیم. - من باید رفقام رو ببینم.
- همونایی که الان دیدی؟ - آره.
دوست دارین یه حقیقت در مورد عصر یخبندان بدونید؟
- نخیر. - نه.