تولد دوباره
قسمت دوازدهم: از آینده نگذر! اون چیزی رو که همیشه خواستم، می گیرم!
برج گنبو!
آتسوناگا...
ها؟! باختیم؟! چی میگی؟!
نقشه رو شنیدی.
حالا که تسوکیمیا آزاد شده و رادار زیرفضا رو از دست دادیم،
دیگه هیچ راهی برای برد نداریم.
این امکان نداره!
تو هم باید تسلیم شی تاکرون.
من نباختم!
چه بازنده ی حساسی!
میشه دیگه حرف نزنی؟
اینجور آدما ارزش دفاع کردن ندارن.
اوف.
رعد و برق.
فکر کنم دیگه تو دنیای من به اونمیوجی نیاز ندارم.
تو اولین نفری هستی که میره.
بس کن!
خواهش می کنم، اول منو بکش.
بیماری واگیردار.
یه بیماری کشنده، تو یه بدنی که نمیمیره.
ولی حسابی داره آسیب میزنه.
صبر کن. نوبت همه تون میرسه.
حالا چی؟ داره همه مونو میکشه.
تو...
چته؟ ناراحتی؟
تو هم میخوای تسوکیمیا رو متوقف کنی؟
عالیه! کمکم کن!
حالت یاشا، کامل!
اون کوچولو منو فروخت.
این مشت میخوره تو صورتش!
نه بابا!
فالگیری
آره! خورد!
این جواب میده! محافظت جی تی چان بی قید و شرطه!
ضربه پشت ضربه میزنم!
خیلی تلاش کردی.
سِیمِی سَما...
نیازی به حرف زدن نیست.
اول، خوب شدنِ خودت.
ناریهیرّا تاکِرو...
چرا حمله هاش میگیره؟
چرا احتمال حمله پاک نشد؟
پرنده‌ی زمان بزرگ تصمیم گرفت که تو رو محافظت کنه.
قدرت محافظت توی تو با من فرق داره.
میشه... تو هم روی احتمالات تاثیر بذاری تاکر؟
سئی‌می‌سام؟
این کاملا مسخره‌اس! اما دیگه چیزی به ذهنم نمیرسه.
این چیه؟
سئی‌می‌سام، صداتو می‌شنوی؟
آتسونگا! حالت خوبه؟!
یورا.
زخمی شدی، نه؟
اشکال نداره.
معذرت می‌خوام.
نتونستم رادار زیرفضا رو کاملا محافظت کنم.
آها.
ولی به موقع گرفتیمش.
رادار قبل از نابودی، پرنده‌ی زمان بزرگ رو پیدا کرد.
اطلاعات مختصاتش رو فرستاد به پیشگوی من. همین‌جا!
خوب کار کردی.
یورا، با تاکر سریع برو برج گنب.
چشم!
من اینجا رو جمع می‌کنم.
حساب می‌کنم روت!
لعنت!
تسوکیمی‌ی! چشم زخم
گفتم که فایده‌ای نداره.
این غرور حرف می‌زنه.
ها؟ کدوممون...
چ-چی کار کردی؟
حمله‌ها نباید جواب بدن.
یه چیزی رو از خودم ساختم.
اگه هیچ شانسی برای مرگ نباشه، باید خیلی مؤثرتر باشه.
واقعا؟! آتسونگا این کارو کرد!
این فقط یه کم وقفه میندازه.
زود برو برج جنبو!
حالا چی کار میکنی، هاراکى؟
ما سه تایی...
...سَرگرمش میکنیم!
بچه ها...
یه نفر اینجوری گفت:
"تا وقتی نمردی، تسلیم نشو. حتی اگه مُردی هم تسلیم نشو." عنصر
پس هر جور شده، نباختیم، نه؟
فالگیری بریم! آره!
کی فکرشو میکرد همه چیو به تاکرو بسپاریم؟
سِیمِئی.
اول باید از شِرّ تو خلاص میشدم.
مسیر عوض شد.
دیگه خسته شدم!
آتسوناگا!
تاکرو، اینجایی!
زخمی شدی، نه؟!
ولش کن.
جایی که باید بری رو پیدا کردیم.
یه بعدیه که از دسترس ما خارجه.
پس، تمومه...
خب، چی کار کنم؟
بالاخره فهمیدم.
هاراکی؟ ولی چطوری؟
دارم از طریق ذهن‌های به هم مرتبطمون حرف می‌زنم.
چیزی که فهمیدم توانایی توئه.
توانایی ساختن خودِ دلخواه‌ت.
ها؟
برگرد به گذشته فکر کن.
وقتی از تواناییت استفاده می‌کردی، چی کار می‌کردی؟
فقط داشتم...
می‌خوام یه ضربه بزنم!
مهم‌ترین ضربه رو.
تسوکی میا سان...
هر بار خیلی احساساتی می‌شدم.
فکر کردم همینطوره.
وقتی با سختی روبرو می‌شی،
یه امکانی برای شکست دادنش می‌سازی و جذب خودت می‌کنی.
حرکت بین دنیاهای موازی جزئی از این قدرته.
قدرت ساختن یه امکان؟
این شخصیت سر سخت توئه قاطی قدرت پرنده‌ی زمان بزرگ.
داری مسخره‌م می‌کنی؟
تاکرو، آرزو کن که با پرنده‌ی زمان بزرگ روبرو بشی.
اینجوری سفرت برای رسیدن بهش شروع میشه.
فقط با تصور کردنش؟
من نتیجه گرفتم ذرات اون دنیا هم منبع قدرت پرنده‌ی زمان بزرگه.
تو اونارو به انرژی تبدیل می‌کنی، پس نمی‌تونی جریان ذرات رو حس کنی؟
جریان ذرات...
به سمت پرنده‌ی زمان بزرگ راهنماییت می‌کنه.
یه امتحانی می‌کنم.
هی، دوباره به کمکت نیاز دارم.
ذرات رو حس کن.
تاکرو، مطمئنم هر آینده‌ای که تصور می‌کنی می‌تونی بسازیش.
این چیزیه که قدرتی که داری نشون داده.
می‌رم اونجا.
پرنده‌ی زمان بزرگ، داری زمین می‌خوری!
تاکرو، حسابمون روت هست.
اینجام، پرنده‌ی زمان بزرگ!
آقا سِیمئی، بازم شانسی برای برد ندارید.
نه، هیچ راهی نیست که ما ببازیم.
دارم پیر میشم.
بدن محکم!
نخورد.
یه دونه بشینید فایده نداره.
تسوکی میا سان...
آتسونگا! حواستو جمع کن!
امید همه اونمیوجیا رو دوش ماست.
سرود جنگ!
خیلی راحت.
وقت بخر، حتی اگه بی‌فایده باشه.
حتما موفق میشه!
اون خورد؟
چرا؟!
چی شده؟!
حتما تاکرۆ به پرنده زمان بزرگ رسیده!
لعنت، اینم همینه!
نمی‌تونی بزنی به من!
چی؟!
نابود شد؟!
ریکی
اخماتو کرده‌ای.
پرنده زمان بزرگ وقتی با تاکرۆ ناریهیرا می‌جنگه، نمی‌تونه ازت محافظت کنه.
درسته؟
با تاکرۆ کون؟
خب حالا چی؟
چوب با قدرت زیاد، آتیش رو زیاد می‌کنه! عنصر پنج رعد!
آیین هنوزم همون قدر قوی ام!
نمی‌ذارم پاکم کنه.
مثل کاری که با تسوکی میا سان کردم...
میزنمت!
پرنده زمان بزرگ!
یه ضربه.
یه ضربه!
باید بزنمش!
هرکاری میکنم، همه چی پاک میشه.
خب حالا چی؟!
هَرَکی...
ببخشید...
حالا ورق برگشت!
تاکه‌رو!
لعنتی.
این آخرشه؟
تا وقتی نمردی، تسلیم نشو!
حتی اگه مردی هم تسلیم نشو!
اینا...
فکرِ اونا که مُردن،هستن.
تاکه‌رو، زیادی فکر نکن.
تا غذا نخوردی، این ور اون ور فکر نکن، نه؟
با حرف نمیشه اعتماد ساخت.
جدی بگیر، نشون بده!
فکر همه داره میاد تو سرم.
اون چیزی که میبینی، همه چیزه، نه؟
فقط به چیزی که میبینی نگاه نکن، نه؟
آره، درسته.
تاکه‌رو.
کلی کار تو دنیا هست که تنها نمیشه انجام داد.
نیازی نیست چاپلوسی کنی یا خودت رو بفروشی.
ولی اگه با دل و جون یه کاری رو بکنی،
حتما یکی پشتته.
تاکه‌رو.
عادت نکن به تنها بودن.
بابا. مامان.
فکر همه دارن بهم نیرو میدن.
می‌تونم این کارو بکنم!
شعار جدید خانواده ناریهیرا:
از آینده دست نکش!
برگشتم، پرنده‌ی بزرگ زمان!
و هیچوقت تسلیم نمیشم!
احساس کن!
بخواه!
بساز!
امکانات رو برای آینده!
به جهنم که تسلیم بشم!
کی بیشتر جرات داره؟
من، همین!
بهت نشون میدم!
تاکه‌رو ناریهیرا هیچوقت نمیبازه!
هاره‌اکی!
تاکه‌رو، انجامش دادی.
آتسوناگا! یورا!
همه چی رو بذار تو میدون!
چشم!
حسابمونو با هم صاف کنیم!
بیفت پایین!
از پسش برمیام!
نمیتونید جلوی مارو بگیرید!
بیشتر از شما لازمِ.
بیشتر از شما لازمِ!
نمیتونم.
بردیم، نه؟
آره. دیگه ازش هیچ قدرتی حس نمیکنم.
اوخ، اوخ.
تاکه رو!
وای، شماها!
بردیم، ها؟
آره. تو هم خوب جنگیدی.
تسوکی میا سان.
تاکه رو کون.
آها.
اصلا منطقی نیست. چرا همه چی اینطوری تموم شد؟
چون تو همیشه تنها بودی.
فقط برای خودت میجنگیدی.
این کاملا فرق داره با اینا،
که برای محافظت از آدمایی که دوستشون داشتن و جاهایی که براشون مهم بود میجنگیدن.
من هم نمیدونستم.
که تنها نبودن میتونه انقدر آروم‌بخش باشه، و انقدر امکان داشته باشه.
خودت فهمیدی، نه تسوکیمیاسان؟
یه شعار خانوادگی ناری هیرا:
"یه بار واقعی با کسی بجنگ، بعد میفهمیش."
گفتی وقتی میرقصیدی فقط برای خودت بود،
ولی فکر نمیکنم اینجوری باشه.
این حقیقت نداره که فهمیدی؟
برای همین نمیخوام ازت دست بکشم.
از حالا به بعد امکانای بی‌پایانی برای آینده هست.
شرط میبندم یکی‌شون اینه که من و تو باهم کلی بخندیم.
ببخشید، نیست.
به هر حال میرم.
تسوکیمیاسان!
فکر میکنی یه آینده‌ی خسته‌کننده مثل اون میتونه منو جذب کنه؟
کی گفت آینده‌ی خسته کننده‌س؟
آینده دیگه قطعی نیست.
دست نمیکشم.
میام دوباره میبینمت!
واقعا خنگی تکرؤکون.
اگه همچین چیزی ممکن بود،
یه آینده‌ی دیگه ای وجود داشت.
حالت خوبه؟!
بالاخره رسید.
انگار حالا که آرزوی بزرگم برآورده شده، اثر این تابو تموم شده.
فاجعه‌ی همگرایی خطوط زمانی تموم شد.
بالاخره مرگ داره میاد سراغم... هزار سال دیر اومد.
نه!
هاره‌اکی...
یه دقیقه صبر کن!
دنجی هیان کیو به تو احتیاج داره!
بعد از شکستن اون تابو، خیلی پرروئه اگه بخوام کنار بقیه آینده رو ببینم.
الان خیلی خوشحالم.
دیگه لازم نیست «تراش جهان» رو انجام بدم.
آینده بی‌پایان داره ادامه پیدا می‌کنه.
زندگی‌های جدید به دنیا میان، زندگی دیگه منقرض نمیشه.
حتما اون آینده‌ای رو که تصور می‌کنی، میسازی.
آره.
بالاخره...
نه! سِیمه‌ی‌ساما!
یک سال بعد
ناریهیرا کی عروسیتونِ، شما دوتا؟
ما که هنوز با هم نیستیم!
ها؟
هنوزم اینطوریه؟
شانس خوب می‌بینم کار و کاسبی خوبه، مثل همیشه. عالیه، نه؟
فکر نمی‌کردم پیشنهاد اونمایویی رو رد کنی، این کارو بکنی.
سود می‌کنی، نه؟
می‌خوای خرجش کنی؟
ها؟
خب...
شانس خوب قولامو نگه می‌دارم.
کپسول خواب سرد فاجعه همگرایی خط زمانی تموم شد، این دنیا حالا پتانسیل بی‌نهایتی داره. جنبو شاید هزار سال دیگه تو آینده ما،
اونمایویی‌ها با دوچرخه اینور اونور برن، بدجنسا رو بگیرن. جنبو
اگه اینطوریه، مشکلی ندارم.
این طرف!
هااا؟!
شششش.
سالمی.
چون باید بتونی هر آینده‌ای که تصورش رو می‌کنی، بسازی.
قول داده بودم، نه؟