تکان نخور!
نگهبان‌ها!
ولم کن!
اینجا!
ولم کن!
قانون به روایت لیدیا پوئت
سزاره، نامه‌ای از آقای کوستا برامون اومده؟
چی باید برات بنویسه؟
بعداً بهت می‌گم.
اوه. نه، هیچی نیومده.
رأی‌گیری یکشنبه چطوره؟
رفتم دانشگاه،
و یک سوم جواب‌دهنده‌ها مودبانه گفتن گورتو گم کن.
عادیه. بقیه چی؟
بیشترشون به جوورا رأی می‌دن. وقتی پرسیدم پدرهاشون چطوری رأی می‌دن،
هفتاد درصد گفتن با دپرتیس هستن،
یعنی با دامادت.
مثل اینه که سوسیالیست‌های کوستا وجود ندارن.
معلومه.
-سلام. -سلام.
ببخشید، موقع بدی اومدم؟
سوسیالیست‌های کوستا عقب افتادن، ولی اگه باید باهام حرف بزنی، بگو.
میشه؟
بله، حتماً.
چیه؟
نه، هیچی. داشتم
به کتابی که آتیلا از نیتی خریده بود، فکر می‌کردم.
-اعترافات سنت آگوستین. -بله.
شاید خوب دنبالش نگشتیم،
یا جای درستی دنبالش نگشتیم. نمی‌دونم.
لیدیا، تو واقعاً یه معمایی.
آتیلا حق داشت.
به هرحال، اون کتاب ناپدید شده، لیدیا.
یا یکی ناپدیدش کرده. به هرحال، کسی نمی‌دونه کجاست.
ولی
یه خبر دارم.
یه قرار ملاقات دارم با خدمتکار نیتی.
عالیه.
کی؟ شاید بتونم بیام.
-فقط برای کمک بهت با پرونده. -نه. لیدیا، لطفاً.
میشه برگردیم به اون دوران خوب که همدیگه رو نمی‌دیدیم؟
برای من که خوب نبود.
برای من بود. بدون تو خیلی بهترم.
مغزم کار می‌کنه. خوب می‌خوابم.
بعضی وقتا خواب می‌بینم. تصور کن.
باشه؟
-باشه. -آره.
میشه فقط بپرسم اگه…
اگه نیتی رو پیدا کنی...
اگه نیتی رو پیدا کنیم، به اولین کسی که خبر می‌دیم، تویی.
معلومه.
ممنون.
خواهش می‌کنم.
این یه کاغذ‌ سنگینه.
نمی‌فهمم که…
نمی‌فهمم که این یه اشاره‌ی ظریفه
به سبیل اشپیتزمه.
-نه، خدای من. نه. -نه، آره؟
اینم اشپیتز نیست. این…
یه هدیه‌ست.
یه هدیه زشت.
برای جبران شام.
-می‌خواستم بیام. گیج بودم. -لیدیا، لطفاً.
هیچ توضیحی به من بدهکاری نیستی.
هیچی. در واقع…
اگه دلیل گیجیت
آقای باربریس باشه...
چی باعث می‌شه اینو فکر کنی؟
از همون لحظه‌ی اولی که شما دو تا رو دیدم، فکر کردم.
و خوب می‌فهممش. آقای باربریس یه آدم بافرهنگ
و باهوشه که یه عمر طولانی پیش رو داره.
ولی برای یه دلیل دیگه خواستم بیای.
برای اینکه بهت بگم در مورد یه پرونده‌ای که برام مهمه.
خب، دو شب پیش،
یه مرد به نام برونو کورسی خواست از نوا فرار کنه.
فکر کنم حکم‌ش الان طولانی‌تر می‌شه.
-تا ابد. -اوه.
چون به نظر میاد که، هنگام فرار، یه نگهبان زندان رو کشته.
به نظر میاد؟
فرانچسکو ماسلی.
تو انبار پیدا شد،
خفه شده.
و نشانه‌های واضحی از درگیری تو صحنه بود.
پس مثل اینه که خواسته زندانی رو متوقف کنه.
آره. یه جورایی، آره.
ولی مشکل اینجاست.
انبار به‌هم‌ریخته بود، انگار که ساعت‌ها با هم جنگیده باشن.
و داری فکر می‌کنی چرا ماسلی فوراً هشدار نداد.
دقیقاً. به همراه بقیه ناهماهنگی‌های کوچیک.
روی مچ‌های قربانی لکه‌های جوهر بود.
و دستش دررفته بود، انگار که کسی نگه داشته باشد‌ش.
ولی زندانی فراری ظاهراً تنها بود.
و این چیزیه که باعث می‌شه به گناه‌ش شک کنم، راستش.
پس فکر می‌کنی کل ماجرا یه نقشه بوده که این یارو کورسی رو مقصر کنن؟
چرا درخواست تحقیقات بیشتر نمی‌کنی؟
چون نمی‌تونم.
وزیر شخصاً به من زنگ زد
و مجبورم کرد که درخواست صدور کیفرخواست فوری بدم.
یکشنبه انتخابات هست، پس یه مجازات سخت می‌خوان.
آره، حتما. وکیل کورسی کیه؟
هیچ کسی نمی‌خواد ازش دفاع کنه.
حالا، باید براش یه وکیل دادگستری تعیین کنیم،
ولی من دوست دارم کسی باشه که بتونه پرونده منو تضعیف کنه
و مطمئن بشه که آقای کورسی دادگاه عادلانه‌ای داشته باشه.
مثلا برادرت.
یه روش عجیب برای درخواست.
به هرحال، انریکو کاندیدای انتخاباته.
-فکر نکنم قبول کنه. -میدونم.
ولی تو و من یه ایده مشترک در مورد عدالت داریم.
شاید بتونی قانعش کنی.
اگه همه‌چی صحنه‌سازی شده، نگهبانا هم باید تو کار باشن.
آره. متاسفانه همینطوره.
با این حال، ما یه مزیت داریم.
فرمانده نگهبانا اورازیو تالرکوئه.
اون نزدیکترین دوست پدرم بود.
و بعد از مرگش، ما خیلی با هم صمیمی شدیم.
مطمئنم که بهت کمک می‌کنه.
میدونی، این خیلی بیشتر از دعوت به شام حال میده.
عجیبه که بهش بگیم دادستان.
مثل پسرمه.
بیا تو.
قبل از اینکه با زندانی حرف بزنی، می‌خوام یه نکته مهم رو روشن کنم.
من به کارکنانم کاملا اعتماد دارم.
و کاملا متقاعد شدم که حقیقت به طور کامل مشخص شده.
به همین دلیل هیچ مشکلی برای کمک به تحقیقات شما ندارم.
خیلی واضح، ممنون.
-بیرون منتظر میمونم. -ممنون.
بهت قسم می‌خورم، مشاور،
وقتی از انبار رد شدم، هیچ نگهبانی اونجا نبود.
آره، کورسی. می‌فهمم. ولی قسم خوردن کافی نیست.
ما به مدرک نیاز داریم.
مدرک...
یه قاشق تو دستم بود که به تیزی یه چاقو بود.
اگه می‌خواستم بکشمش، از اون استفاده می‌کردم، نه؟
از نگهبانی که منو گرفت بپرس اگه به من شک داری.
اسمشو نمی‌دونم. جدیده.
باشه. بررسی می‌کنیم.
ولی چرا سعی کردی فرار کنی؟ فقط شش ماه مونده بود.
مراسم خاکسپاری مادرم بود.
درخواست مرخصی کردم. رد کردن.
بعد به ذهنم رسید که فرار کنم.
لعنت به من! لعنت بهش!
بی‌خیال، کورسی.
روحیه‌تو از دست نده، باشه؟
-ما طرف تو هستیم. -آره.
ممکنه که
بعضی از نگهبانا
اونقدر با همکارشون دشمنی داشتن که بکشنش؟
نمیدونم، خانم.
ولی دوتا از اونا خیلی زورگو هستن.
وقتی شیفت شب دارن، انگار اون بخش خونه‌شونه.
یه بار حتی یه شوخی بد با پسری که مرده بود، کردن.
اونو برای ساعت‌ها تو یه سلول تنها قفل کردن.
اسم این دوتا رو یادت میاد؟
سالومینی، آمبروسو، توجه کنید.
اینا وکلای برونو کورسی هستن.
به همه سوالاشون صادقانه جواب بدین.
بله، قربان.
بدن همکارت رو پیدا کردی
پنج دقیقه قبل از شش صبح؟
بله، قربان.
و قبل از اون،
متوجه نشدی که گم شده؟
چند ساعت قبل.
گفته بود می‌خواد بره دستشویی، ولی هیچ‌وقت برنگشت.
و این باعث نگرانی‌ت نشد؟
بله، خانم. اگه اونو مرده پیدا نمی‌کردیم، به فرمانده اطلاع می‌دادیم.
معلومه. می‌تونم تصور کنم. بهم بگو،
درسته که تو و همکارت یه بار ماسلی رو تو یه سلول خالی قفل کردین
تا اذیتش کنین؟
فرمانده، ما ۱۶ ساعت شیفت بودیم.
یه دوست‌مون مرده.
و حالا باید تحمل کنیم این خانم جوان به ما تهمت بزنه.
مشاور، ممنون.
سالومینی!
جرئت نکن اینطوری حرف بزنی.
سالومینی می‌خواد بگه
که همه نگهبانای اینجا مثل برادرن.
با هم غذا می‌خورن، با هم همه‌ی کاراشونو انجام میدن.
تو بخش A، برای هر شیفت، چهار افسر برای هر ۴۰ زندانی داریم.
سالومینی،
آمبروسو،
ماسلی.
چهارمی غایبه.
رفته دوش بگیره.
مانرا!
اون همونیه که کورسی رو گرفت و هشدار داد.
آه، بله، جالبه باهاش حرف بزنیم...
ما برای یه جلسه مهم دیرمون شده.
-خداحافظ، ممنون. ببخشید. -ببخشید. خداحافظ.
سالومینی دوست داره خشن‌بازی در بیاره، ولی آدم بدی نیست.
آمبروسو کمتر حرف میزنه.
چهار تا بچه داره و همیشه خسته به نظر میاد.
ماسلی؟ چطور بود؟ با هم خوب بودن؟
اگه می‌خوای همکارام رو مقصر کنی تا کورسی رو از مشکل در بیاری،
نمیتونم کمکت کنم.
نه، ما نمی‌خوایم کسی رو مقصر بدونیم، لورنتسو.
پس من نمی‌فهمم چی می‌خوای. و من دیگه برای تو کار نمی‌کنم، نه؟
بیا بریم، لورنزو.
جایی که الان هستیم باغ نداره. آخرش هم می‌خواستیم اخراجت کنیم.
ولی راست می‌گی.
خانواده پوئت خیلی بد باهات رفتار کردن. درسته.
ولی این ربطی نداره به چیزی که برای همکارت افتاد.
پس لطفاً، اگه چیزی می‌دونی که می‌تونه به ما کمک کنه حقیقت رو پیدا کنیم،
این آدرس جدید خونمونه.
سلام منو به ماریانا برسون. براش آرزوی خوشبختی می‌کنم برای ازدواجش.
باورم نمیشه. آدرس خونمون رو بهش دادی.
-نمی‌فهمم تو سرت چی می‌گذره. -فرضیه.
لورنزو داشت لابی رو گشت می‌زد.
مازلی با سالوینی و آمبروسیو دعوا می‌کنه، اونا هم می‌کشنش.
باید جسد رو از بین ببرن. نمی‌دونن چطور.
ولی شانس باهاشونه. آژیر به صدا در میاد.
یه زندانی فرار کرده.
صبر می‌کنن تا آشوب بخوابه،
بعد جسد رو به سمت انبار می‌کشن از مسیر فرار کورسی.
می‌دونی اگه به جای حقوق خوندن رمان می‌نوشتی،
خیلی از دردسرها رو نداشتیم؟
مامان، نمی‌خوام کار ناپسندی انجام بدم.
فقط می‌خوام ده دقیقه از زندگیم رو با پائولو تنها باشم.
لطفاً. حتی زندانی‌ها هم یک ساعت هوای آزاد دارن.
می‌دونی که اونا حتی تو اون یک ساعت هم تحت نظارت هستن، درسته؟
-آلبرتینا؟ -بله؟
آلبرتینا.
برای گاستریت انریکو گل ختمی خریدی؟
-بله. -کجاست؟
-تو آشپزخونه. -عالیه.
پائولو میگه این منظره اتاق خوابه.
عزیزم…
می‌خواستم بهت بگم. نمی‌دونم اگه پدرت قبلاً گفته یا نه.
اخیراً دوباره لورنزو رو دیدیم.
نه. اون چه ربطی به این موضوع داره؟
نه، چون الان نگهبان زندانه، و تصادفاً خودش رو...
نه، منظورم اینه، چه ربطی به من داره که می‌خوام برم ناپل زندگی کنم؟
هیچی.
فقط می‌خواستم بهت بگم.
خاله، من بین دو تا مرد دودل نیستم.
واقعاً اهلش نیستم.
منم همینطور.
ببخشید.
-نمی‌خواستم نمک رو زخم بپاشم. -زخمی وجود نداره.
در واقع، می‌خواستم ازت مشورت بگیرم.
من و پائولو، تا حالا…
نمیدونم این واضحه یا نه، ولی ما تا حالا…
ما هرگز
همدیگه رو ندیدیم.
آه، نه. این دفعه واقعاً نمی‌تونم کمکت کنم، ماریانا.
نه، خاله، ما کمکی نمی‌خوایم.
فقط اینکه
می‌خوام بدونم آیا قبل از ازدواج کار غلطیه؟
نگاه کردن به هم.
فقط نگاه کردن به هم.
می‌خوای حقیقت رو بدونی؟
بله.
برای من، زیاد مهم نیست نگاه کردن یا نکردن به هم.
اشتباه خودِ…
خودِ چی؟
خودِ ایده‌ی ازدواج در این سن احمقانه‌ست، ماریانا.
با پائولو، با لورنزو، با هر کسی.
باید روی هدف تمرکز کنی.
توپ می‌خوره، باید بزنی. باشه؟
تقریباً.
ولی، برای اولین بارت،
بد نبود.
باشه. آماده‌ای؟
چرا منو اینجا آوردی؟
فکر کردم خوشت بیاد. اگر نه…
نه، موضوع اینه که…
نمی‌دونم. معمولاً تو سن تو، مردها خانواده و بچه دارن.
چرا تنها هستی؟
اول از همه، من اینقدر پیر نیستم.
و بعد، تا حالا، عاشق دخترای اشتباهی شدم.
می‌دونی، سال‌ها تو پاریس زندگی کردم،
بعد برگشتم، برای روزنامه‌های مختلف کار کردم.
الان می‌خوام برم رم یه روزنامه سوسیالیستی راه بندازم، و…
راستی، آندریا کوستا رو می‌شناسی؟
من از این بازی خوشم نمیاد.
مارتا؟
چیزی اشتباه گفتم؟
نه، خیلی واضح گفتی.
داری دنبال راهی می‌گردی که وقت بگذرونی قبل از رفتنت.
-نه. مارتا، کاملاً اشتباه متوجه شدی. -پس چی؟
می‌خوای ازم بخوای بیام؟
حق با تو بود. صادق نبودم.
موضوع اینه که،
تو یه مدت با کسی کار کردی که واقعاً باید باهاش حرف بزنم.
اسمش اومبرتو نیتی هست.
خیلی مهمه.
سال‌هاست ازش خبری ندارم.
و باید از اول می‌گفتی. خودت رو از این نمایش مسخره نجات می‌دادی.
شش. دوتا.
مانرا، نوبت توئه.
نه، نمی‌خوام بازی کنم.
دور‌ها؟ می‌خوای حداقل اونا رو انجام بدی؟
بیا دیگه، مانرا. نمی‌بینی که داره بازی می‌کنه؟
بیا دیگه، مانرا.
دور‌ها.
برو بیرون.
حتی امشبم؟
باید تمومش کنیم. تکون بخور.
در خدمتیم.
واقعا عاشق منن.
تصمیمت برای دفاع از کورسی باعث افتخارته، انریکو. جدی میگم.
ممنون.
ولی انتخابات یکشنبه‌ست.
و این همه شلوغی به نفع ما نیست.
این همچنین یه خطره برای پیشنهاد قانونیمون.
مگر اینکه بتونیم ثابت کنیم برونو کورسی بی‌گناهه.
فکر میکنی تا یکشنبه میتونی این کارو بکنی؟
آره.
اگه اول نکشنت.
امیدوارم اینطور نشه.
سلام.
حالا چی می‌خوای؟
هیچی.
اومدم عمه‌ات رو ببینم. دعوتم کرد.
و تو هم از فرصت استفاده کردی.
بیا تو.
عمه سرش شلوغه، باید صبر کنی.
- خداحافظ آنا. - تا دم در همراهیت میکنم.
ممنون. مواظب باش.
مراقب باش.
نگران نباش.
لورنتزو، سلام.
خانم.
چی شده؟ چیزی پیدا کردی؟
آره. درباره‌ی سالوِمینی و آمبروزیوئه.
دیشب، یه زندانی رو بردن به یه قسمت متروکه‌ی زندان.
و به نظر میومد قبلا هم اونجا بودن. انگار عادتشونه.
این زندانی کیه؟
اسمش امیلکاره رولیه. پنج سال حبسشه
به خاطر جعل پول و اوراق قرضه دولتی.
ظاهرا تو کار خودش یه هنرمنده.
کافیه که دستور تفتیش بدیم؟
دکتر فرانچسکو دورانته
لیدیا.
نه. من فقط یه فرضیه رو مطرح کردم که
رولی و سالوِمینی و آمبروزیو
دارن از اون قسمت متروکه زندان برای چاپ پول جعلی استفاده میکنن.
و مسلی رو کشتن چون اونها رو کشف کرده بود؟
شاید. این میتونه لکه‌های جوهر روی مچ قربانی رو توضیح بده.
پس مسلی تهدید کرده بود که گزارششون میکنه، اونا بهش حمله کردن،
و از فرار کورسی استفاده کردن تا قتل رو بندازن گردن اون.
آره، منطقیه.
اون سگ اشناوزره که حواستو پرت کرده؟ میتونم جابجاش کنم.
نه اون اشناوزر نیست. نه.
این چیزیه که توجهت رو جلب کرده.
این فقط یه تشخیصه، خانم پوئت.
مننژیومای فرونتال چپ.
داخل جمجمه.
باشکوه، نه؟
باشکوه، آره.
فقط اومدم عذرخواهی کنم. قول میدم.
نیازی نیست. واقعا.
خیلی بی‌ملاحظه بودم، مارتا.
خیلی ناعادلانه بود.
لطفا برو.
مارتا، به عنوان دفاع جزئی، می‌خوام وضعیت خودم رو توضیح بدم.
آقای نیتی یه مدت تو بانک تورین کار می‌کرد.
و مطمئنم که به یه سری اطلاعات حساس دست پیدا کرده بود.
به خاطر اون اطلاعات دوست صمیمیم کشته شد.
ولی در واقع، برگشتم اینجا چون مطمئنم
که تو خیلی بیشتر از چیزی که بهم گفتی، می‌دونی.
و بنابراین...
اونجا کیه؟
هیچکس.
یاکوپو، لطفا. میگم که هیچکس نیست...
آقای نیتی؟
پیر، باید باهات صادق باشم.
اصلا از این حکم تفتیشت خوشم نیومد.
می‌فهمم، ولی این اصلا علیه تو نیست.
اگه زندان من رو بگردی،
انگار داری شخصا به من تهمت سهل‌انگاری میزنی.
- ستوان، تموم شد؟ - دادستان، اینجا چیزی نیست.
اینجا رو هم چک کردی؟
اونجا چی هست؟
هیچی.
میشه چک کنیم؟
بفرمایید.
لعنتی.
- اینجا چیزی نیست. - می‌بینم.
میشه حداقل بدونم کی این شایعه‌ها رو درباره‌ی آدمای من پخش کرده؟
- اوراتزیو... - فقط من، فرمانده.
شخصا عذرخواهی میکنم.
دیگه تکرار نمیشه.
فرمانده بی‌طرف نیست.
شنیدی چطوری درباره‌ی آدماش حرف می‌زنه؟ انگار بچه‌هان.
باشه، پس.
فرض کنیم حق با توئه.
موسسه فاسده. نگهبانا هوای همدیگه رو دارن.
لورنزو هم مثل همیشه بی‌فایده‌ست.
چیکار می‌تونیم بکنیم؟
یه کار هست که می‌تونیم بکنیم.
آره، ولی سریع.
ممنون که قبول کردید ما رو ببینید، آقای رولی.
من پوئت هستم، یه وکیل، و اینم خواهرم، لیدیا.
سلام.
تو پنج سال پیش محکوم شدی به کلاهبرداری شدید، جعل و دزدی.
چون تکرار کننده جرمی بودی، تو حداکثر حبس رو گرفتی.
و قراره تو مارس ۱۸۹۱ آزاد بشی، درسته؟
برادرم گفت قراره چون الان یه فرصت عالی داری.
بله.
اگه از جزییات مربوط به مرگ فرانچسکو ماسلی خبر داری،
و تصمیم بگیری با سیستم قضایی همکاری کنی،
ما مطمئنیم که می‌تونیم حکمت رو کاهش بدیم.
من هیچی نمی‌دونم.
اما ما یه چیز رو می‌دونیم.
و اون اینه که شب دیگه،
دو تا نگهبان زندان تو رو از سلولت بیرون بردن. درسته؟
ظاهرا یه آدم عوضی خواسته یه افشاگری بزرگ بکنه.
آدمای عوضی اونایی هستن که افسر ماسلی رو کشتن.
و می‌دونیم که دوستات درگیر بودن. سالومینی و آمبروزیو.
من دوستی ندارم. و صد سال زندگی می‌کنم.
از این صد سال، می‌خوای پنج سال دیگه رو اینجا بمونی؟
مشاور،
اینجا بهتره از اون بیرون.
اینجا هر روز غذا می‌خوریم.
برونو کورسی بی‌گناهه.
و تو هم اینو می‌دونی.
درسته؟
حقیقت رو بهم بگو.
ماسلی نقشه‌ات رو کشف کرده بود،
و اونا کشتنش که حرف نزنه. تو اونجا بودی.
تو دیدی.
شاید موکل تو بی‌گناهه،
ولی می‌تونم بهت اطمینان بدم که موقع کشتن ماسلی،
نه سالومینی بود و نه آمبروزیو.
پس تو بودی؟
تو وکیل خوبی هستی.
و شما هم، خانم.
-کدومه، وکیل یا وکیله؟ -هر چی دوست داری.
می‌دونی چیه؟
اینه که من آدم خیلی سختی هستم برای قانع کردن.
ممنون.
نگهبان، تموم کردیم.
خداحافظ.
هی، مشاور.
چه کت قشنگی داری.
تبریک می‌گم.
ممنون.
مشاور، برای انتخاباتت بهترین‌ها رو آرزو می‌کنم!
امیدوارم مردم بتونن واقعاً ازش سود ببرن.
می‌دونی پیروزی دپرتیس چه معنی‌ای برای بانک داره؟
بهت اطمینان می‌دم که نمی‌بره، مدیر.
ولی اینجا شرط‌بندی نمی‌کنیم.
ببین، اگه دپرتیس توانایی چاپ پول رو ازمون بگیره،
همه اینا از بین می‌ره.
حالا، می‌خوام دقیقاً بدونم قصدت چیه.
یه بمب، مدیر.
طوری جلوه می‌کنه که کار آنارشیست‌هاست.
می‌دونی که دپرتیس خیلی دشمن مخفی داره،
حتی توی جبهه خودش.
و با اونا یه حکومت ملی متحد تشکیل می‌دیم،
یه حکومتی که دوست بانک تورین باشه.
خب، چی از خانم پوئت، خواهر وکیل؟
اونم شروع کرده به خیال‌بافی در مورد پیشنهادات قانونی احمقانه.
می‌خوام تاکید کنم که داریم در مورد یه زن حرف می‌زنیم.
خیلی نگران نباش.
در واقع بهم گفتن اون یه آدم ضدحال معروفه،
همونطور که دوست روزنامه‌نگارش.
درسته. به خاطر همین تلفن‌هاشون رو شنود کردیم.
برای احتیاط.
سلام؟
یه تماس محلی برای یاکوپو باربریس. وصل کنم؟
بله. حتما. بله.
آقای باربریس.
اینجا اومبرتو نیتی هست.
سرت چطوره؟
واقعا زنگ زدی که بپرسی سرم چطوره؟
بله. چون من آدم خوبی هستم.
پس بهم بگو کتاب اعترافات کجاست.
هیچ ایده‌ای ندارم.
ولی می‌دونم دقیقا چه مدارکی داخلش بود.
-و چی در عوض می‌خوای؟ -یاکوپو.
ترجیح می‌دم حضوری در موردش صحبت کنم.
منتظرت می‌مونم یکشنبه عصر تو بلودره ویتوزی.
-ساعت شش. -قبوله.
کی بود؟
نیتی.
نیتی؟
می‌خواد یکشنبه شب منو ببینه
تو بلودره ویتوزی همه‌چیز رو بهم بگه.
خب؟ به لیدیا بگیم.
نیازی نیست.
دلقک!
پوئت عوضی
قهرمان برای قاتلان دشمن پادشاهی
-شرم بر تو! -لعنت بر تو!
نگو که دستگیر شدی.
با توجه به وضعیت بدی که توش هستیم،
خانم کراورو با وزیر کشور صحبت کرد
و یه تیم امنیتی برام ترتیب داد.
ممنون بچه‌ها. می‌تونید پایین منتظر من بمونید.
داری مهم می‌شی.
بله. یه کالسکه هم بهم دادن.
اما فقط تا انتخابات.
ای خدا!
-بهش دست نزن، به خاطر خدا. -ساکت باش.
فقط
یه دندون طلاست.
به نظرت عادیه یه دندون طلا تو جیبت پیدا کنی؟
می‌خوام یه نکته مهم رو روشن کنم.
من به افرادم کاملا اعتماد دارم.
داری به چی فکر می‌کنی؟
این همون پالتویی هست که پوشیده بودی وقتی با رولی صحبت کردیم، درسته؟
آره. ولی چرا اون عوضی یه دندون طلا تو جیبم گذاشت؟
چون تو زندان نمی‌تونست حرف بزنه. از نگهبان‌ها می‌ترسید.
ولی یه راهی پیدا کرد که بهمون یه سرنخ بده بدون اینکه خودش رو به خطر بندازه.
داری از چه سرنخی حرف می‌زنی، لیدیا؟
این.
همونطور که شاید متوجه شدی،
فرمانده تالاریکو حداقل دو تا دندون طلا داره.
یه دندون پیشین و یه نیش که وقتی می‌خنده دیده می‌شن.
تو بهتر از من اینو می‌دونی.
از طرف دیگه،
این یه دندون آسیاب هست.
و چطور به دستش آوردی؟
نکته اینه که،
فرمانده کاملا آگاه بود
که همکارای تو با رولی یه کار غیرقانونی داشتن.
ولی تو چیزی پیدا نکردی.
شاید رفته بودن اونجا سیگار بکشن یا بازی کنن.
یا شاید مجبور بودن تمام مدارک رو از بین ببرن.
ما فکر می‌کنیم که شب قتل،
تالاریکو، آمبروزیو، سالومینی و رولی داشتن پول تقلبی چاپ می‌کردن.
ماسللی کشفشون کرد، و فرمانده بهش حمله کرد.
یه دعوا شد. تالاریکو یه دندونش رو از دست داد.
که اون عوضی رولی برداشتش.
-این دندون. -آره.
ماسللی خفه شد.
تو اون لحظه، فرار کورسی بهش فرصت عالی‌ای داد
که جسد رو به جای درست منتقل کنه و هرگونه شکی رو از بین ببره.
اگه اینقدر مطمئنی که دندون مال فرمانده تالاریکوئه،
چرا نمی‌بریش پیش دادستان؟
چون مطمئن نیستم.
و قبلاً کاری کردم که یه قدم اشتباه برداره، پس…
باید بری پیش فرمانده و بگی که این دندون رو داری.
تو اون لحظه، اگه لیدیا درست بگه، سعی می‌کنه رشوه بده.
فکر می‌کنم اشتباه می‌کنی.
فرمانده هیچ ربطی به این موضوع نداره. اون صادق‌ترین آدمیه که تا حالا دیدم.
باشه، اگه این‌قدر مطمئنی،
پس از چی می‌ترسی؟
هیچ‌چیز.
فردا می‌بینمش.
مطمئنم که فرمانده یه توضیح بهم می‌ده.
مرسی، لورنزو.
در کل، آدم خوبیه.
ماریانا اونو داغون می‌کرد.
آره. تیکه تیکه‌اش می‌کرد.
آره.
کیه؟
بفرمایید بیایید داخل.
مانرا، چی شده؟
مسئله اینقدر ساده نیست، فرمانده.
یه چیزی پیدا کردم و کاش پیدا نکرده بودم.
چیزی که ممکنه مال شما باشه.
-و جایی بود که نباید می‌بود. -دوست داری معما بگی؟
نه، فرمانده.
دارم درباره این دندونی حرف می‌زنم که تصادفی پیدا کردم.
تو بخش متروکه بود. نمی‌فهمم چطور اونجا رفته.
باید می‌بردیش پیش دادستان. اون دندون ممکنه یه سرنخ مهم باشه.
آره، حق با شماست، به جز اینکه،
برای یه لحظه، ترسیدم که شما رو به دردسر بندازم.
البته که نه، مانرا.
بیا با هم بریم پیش دادستان و دندون رو تحویل بدیم.
بیا، نترس.
این راه به دفتر دادستانی نیست.
آفرین، مانرا. همیشه اینقدر با دقت.
بعداً می‌ریم پیش دادستان. اول باید یه جا دیگه بریم.
کجاییم؟
پیاده شو، بیا.
هی. لطفاً یه کاری بکن.
باید به کار خودت می‌رسیدی و دخالت نمی‌کردی.
برو. از این طرف.
آره.
-برو. -لطفاً، فرمانده.
-حرکت کن. -آره.
همینجا وایسا.
کسی دنبال‌مون اومده؟
کمک!
اگه داد بزنی، می‌کشمت.
خفه شو!
فرمانده تالاریکو!
اینجا دو تا کارابینری مسلح باهامون هستن.
تسلیم شو، وگرنه ممکنه یکی آسیب ببینه.
آقا، بیا تسلیم بشیم.
نه. من سمت راست رو می‌گیرم، تو سمت چپ رو. سه که گفتم.
یک…
فرمانده، لطفاً گوش کن به من.
بذار منرا رو رها کنن.
اون آدم مهربون و حساسی هست.
دو…
برعکس، انجامش بده، فرمانده. آزادانه منرا رو بکش.
ولی بعدش باید سالومینی رو هم بکشی، درسته؟
اون شاهدی مزاحم تو دادگاه میشه، نه؟
بعدش باید من رو هم بکشی،
وکیل پوئت و همراهش رو.
با تحلیل وضعیت،
به نظرم تسلیم شدن معقول‌ترین راه‌حل هست.
اما من وکیل تو نیستم.
-هر کاری می‌خوای بکن. -تا آخرش باهاتم، فرمانده.
دستاتو بذار جایی که ببینم. و آروم بیا جلو.
ازش بخواه
از طرف من معذرت‌خواهی کنه.
خوابی؟
مامانم ازم خواست از طرفش معذرت‌خواهی کنم.
تقصیر منم بود.
اگه می‌تونستم برگردم، هیچوقت اون پول رو قبول نمی‌کردم.
همه‌چی رو خراب کردم.
شاید قرار بود اینطوری بشه.
درد داری؟
دیدن تو؟ یکم.
گفتن که کار خیلی شجاعانه‌ای کردی.
فقط امیدوارم برای من نکرده باشی.
چی؟
خیلی خودپسندی.
هنوزم همونی. هنوز هم خودخواهی.
فکر کن اومدم معذرت‌خواهی کنم بخاطر رفتاری که باهات داشتم.
عذرخواهی قبول شد. دیگه چی؟
مامانت همیشه حق داشت.
از اتاق زیرشیروانی که برامون پیدا کرده بودم، دریا دیده نمی‌شد.
بالاخره تموم شد.
تموم شد، مشاور؟ تازه شروع شده.
واقعا اینطور فکر می‌کنی؟
شوهرم فقط چیزی رو می‌گه که واقعا بهش باور داره.
-لحظه‌ای دیگه آماده‌ایم، آقایون. -همه آماده.
لبخند نزن.
جدی.
تکان نخور.
-عالی. ممنون. -خوبه.
سال‌ها الگویی بود.
و حالا چی شده؟
توی بازجویی، حتی نمی‌تونستم به صورتش نگاه کنم.
تو به من نشون دادی اون واقعا کیه.
و حالا به خاطرش ازم متنفری؟
نه، لیدیا.
ازت متنفر نیستم.
برعکس.
برعکس؟
اگه دعوتت کنم به شام، بازم ریسک می‌کنم تنها بمونم؟
برام فرقی نداره تورین رو ترک کنم. نه.
فقط باید یه مسئله کوچیک رو حل کنم، بعدش اولین قطار به رم رو می‌گیرم.
به زودی می‌بینمت، آقای کوستا. به زودی.
سنت آگوستین اعترافات
-سلام؟ -یه تماس محلی برای لیدیا پوئت.
بله.
یاکوپو هست.
-سلام. -سلام.
با نیتی صحبت کردم. وقت ملاقات باهاش دارم.
و…
و؟
باید با هم بریم.
بله، البته. مشکلی نیست.
تقریباً فکر کردم که…
چی؟
که دیگه هیچوقت نمی‌بینمت.
منم همینطور.
اینجا منتظر باش.
برو.
برو!
نه! صبر کن!
اون کی بود؟
نیتی.
آه، لعنتی.