پیتر، بابات کجاست؟
در واقع، یه کم تأخیر داره.
تا همه اینجا نباشن نمی‌تونیم شروع کنیم.
این همون پدریه که فکر می‌کنم؟
ما به سرمایه‌گذار نیاز داریم، نه؟
میلیاردرهای زیادی هستن که دیوید شارپ نیستن.
دیر کردی.
دیشب خیلی خوش گذشت.
منم همین‌طور. دوباره این کارو بکنیم؟
- بابات به‌زودی میاد. - در تئوری، آره.
اگه مثل مامان من باشه، حتماً پیداش می‌شه.
دخترم رو ببخشید. سی‌وپنج سالگی سن سختیه.
قراره اینجا روی رابطمون کار کنیم.
لطفاً می‌تونیم فقط از این اسپای قشنگ لذت ببریم؟
خواهر اگنس، بالاخره سالم رسیدی.
قبلاً راهبه بودم.
کاش می‌تونستم مثل تو تو لحظه باشم.
نه، باور کن نمی‌خوای مثل من باشی.
چرا دیگه به خدا باور نداری؟
اومدم اینجا چون دنبال بخششم،
و فقط اون می‌تونه منو ببخشه.
ماشا؟
خدا.
فکر می‌کنم بودنش اینجا یه اشتباهه.
و به‌عنوان یه حرفه‌ای، نمی‌تونم باهاش کار کنم.
البته که می‌تونی.
من... نه، نمی‌خوام.
فقط باید یه کم جرات داشته باشی.
من جرات دارم. باور کن، حسابی جرات دارم.
خب، پس دیگه نترس و از خودت دفاع کن، باشه؟
آرزومه که هر دوتون مسئولیت این‌جا رو به عهده بگیرین.
- برات خوبه، مارتین. - خب، برای اینجا خوب نیست.
بس کن.
فقط بس کن و درستش کن، باشه؟
- حالت خوبه؟ - آره، آره، آره، خوبم.
نمی‌خواستم عصبانیت کنم.
خوبم!
♪ رویا ♪
♪ وقتی حس و حال خوبی نداری ♪
♪ رویا ♪
♪ این کاریه که باید بکنی ♪
♪ فقط حلقه‌های دود رو تماشا کن ♪
♪ که تو هوا بالا می‌رن ♪
♪ سهم خودت رو پیدا می‌کنی ♪
♪ از خاطره‌ها اونجا ♪
♪ پس رویا ببین ♪
♪ وقتی روز تموم می‌شه ♪
- صبح بخیر، مامان. - ♪ رویا ♪
♪ و شاید به حقیقت بپیونده ♪
♪ هیچ‌چیز اون‌قدر بد نیست که به نظر میاد ♪
خواهر اگنس؟
اونجا راحت هستی؟
به نظر راحت نمیاد. بیا کنار، بذار ببینم.
اینا حوله‌های اعلان، ولی یه تخت کامل اونجاست.
آره، دیدم.
چرا اومدی اینجا، اگنس؟
فکر کنم اومدم تا با عذاب وجدانم کنار بیام.
- عذاب وجدان برای چی؟ - گناهم.
می‌تونی دقیق‌تر بگی؟
نه.
می‌دونی، آدمایی رو دیدم که اون‌قدر دنبال راحتی‌ان
که حتی نرم‌ترین تشک‌ها
یا نرم‌ترین بالش‌ها یا...
یا ملافه‌های با بالاترین تعداد نخ براشون کافی نیست.
راحت نیست، کافی نیست.
من همچین مشکلی ندارم.
فکر کنم تو بیشتر از اونی که فکر می‌کنی با این آدما اشتراک داری.
نمی‌فهمم.
بی‌خیال، پیاده‌روی تا زاوبروالد با لباسای کهنه،
یا کشیدن چمدونای برایان تا اتاقش...
یا دراز کشیدن روی این کف چوبی.
- اگه بخوای، تخت میخ هم داریم. - خخخ.
یه جایی تو انبار. می‌تونم پیداش کنم.
این مدل من از راحتیه، همین.
ما اینجا نیستیم که راحت باشیم، خواهر.
و فکر کنم یه ایده، یه ایده خیلی مسیحی،
هست که تو باهاش خیلی مشکل داری.
اون چیه؟
بخشش.
نه، معلومه که نه.
من همه رو می‌بخشم.
- این شامل خودت هم می‌شه؟ - فایده‌ای نداره.
چرا اینو می‌گی؟
چون چیزی رو عوض نمی‌کنه.
اونو به زندگی برنمی‌گردونه.
تو خیلی مرموزی، نه؟
ببخشید؟
اوه، فقط خیلی بی‌ادعایی با اون کاسه ساده‌ت.
یعنی چیز بدی نیست. می‌گن اعتمادبه‌نفس آروم حرف می‌زنه.
مامان، راهبه بیچاره رو ول کن.
عزیزم، ما فقط داریم یه گپ دوستانه سر صبحانه می‌زنیم.
این‌قدر غیراجتماعی نباش.
- داری فضولی می‌کنی. - من فقط کنجکاوم.
مگه هدف این دوره همین نیست،
که بی‌حیا همه جزئیات زندگی بقیه رو بخوایم؟
راستی،
اون بابای احتمالاً خوش‌تیپ و جذابت کجاست؟
حدست به خوبی منه.
- هنوز ازش خبری ندارم. - اینجاست.
نیست.
هوم. می‌بینم.
شاید هنوز خوابه. بریم بیدارش کنیم؟
- نه. - خب، حالا چی‌کار کنیم؟
طبق برنامه ادامه بدیم.
بسیار خب، اوم...
بعد، اوم، یه نیم‌ساعت دیگه شروع می‌کنیم.
- عالیه. - با اون یا بدون اون.
- آره. - گردنبند جدیده؟
هیچ‌چیز جدید نیست، مارتین. فقط برای بازتعریف بازه.
فقط دیر نکن. منتظر می‌مونیم.
خب، پروسه قدیس شدن چجوریه؟
ناهار داره؟ کاردینال‌ها کمپین می‌کنن؟
مامان، این واتیکانِ، نه مراسم گلدن گلوب.
خب، عزیزم، هر دوشون فقط طرح‌های پول‌شویی‌ان
با لباسای خفن.
- صبح بخیر، دوستان. - صبح بخیر.
الان صبحانتون رو تموم کنید،
و بعد لطفاً تو ایوان جلویی جمع بشید
برای انتقال فوری.
برای سفر می‌تونید آب بیارید، ولی چیز دیگه‌ای نه.
امروز پروتکل رو شروع می‌کنیم، و داریم می‌ریم یه گردش میدانی.
ما داریم با تیم خارجیمون مذاکره می‌کنیم
تا اولویت‌بندی کنیم که چی ممکنه...
چیزی که نمی‌شنوم اینه که چرا این موضوع یه هفته قبل لانچ پیش اومده.
اونا دارن یه سری تغییرات و بازسازی داخلی رو انجام می‌دن...
صبر کن، صبر کن.
هی!
هی، بچه‌ها؟
لعنتی. باورنکردنیه.
ببخشید.
مایک، داشتی چی می‌گفتی؟
مایک؟
صدا می‌رسه؟
این خیلی هیجان‌انگیزه. یه جورایی خاطراتو زنده می‌کنه.
- خاطره چی؟ - می‌دونی،
قارچ خوردن و رفتن به اردوهای مدرسه و این‌جور چیزا.
- تو هیچ‌وقت این کارو نکردی؟ - قطعاً نه.
ایموجن فقط تو بهترین مدارس آکادمیک درس خونده.
تازه، هیچ‌کس بهش چیزی تعارف نکرده.
خب، این یه چیزیه که باید درستش کنیم.
ولی نظرت چیه من و تو صندلی‌های عقب رو قبضه کنیم
و یه کم، اوم، عشق و حال کنیم؟
تو این‌جور بچه‌ای بودی؟
صندلی‌های عقب رو قبضه می‌کردی و با پتو رو پات عشق و حال می‌کردی؟
- مامانت اونجاست. - همه، آسانسور اومد.
اون و پرنس تازه‌به‌دوران‌رسیده رایان‌ایر نیازی به مخفی‌کاری ندارن، پس...
اوه، پرنس تازه‌به‌دوران‌رسیده رایان‌ایر؟ این خیلی خوب بود.
چقدر رو این فکر کردی؟
کاملاً یهویی بود.
اوه!
لطفاً منظم به سمتش حرکت کنید.
صبح بخیر.
تو، اوم...
رو پشت‌بوم من یه دستگاه پارازیت‌انداز نصب کردی؟
- دیر کردی. - باشه، قبول.
خب، این اشتباه منه، ولی اول می‌خوام در مورد این حرف بزنم،
وسط یه جلسه‌ام،
تو رو پشت‌بوم من یه دستگاه پارازیت‌انداز نصب کردی.
پسرت رو امروز صبح دیدی؟
- قراره ببینمش. - نزدیک ظهره.
اگه من ماه‌ها بچه‌مو ندیده بودم، اسبای وحشی هم نمی‌تونستن منو دور نگه دارن.
ببین، اگه نذاری آدمای تو اونو بردارن،
خودم می‌رم بالا، خودم میارمش پایین.
راستش، ما یه سری بازسازی برای پشت‌بومت برنامه‌ریزی کردیم،
ولی پارازیت‌انداز، نه، نه.
اگه مشکلی با اینترنتت داری، حتماً مشکل از ماهواره‌هاته.
می‌دونی، می‌تونم همین‌جوری برم. می‌خوای برم؟
دو ساعت دیگه می‌تونم هلیکوپتر رو اینجا داشته باشم.
راحت باش.
ولی اگه این‌قدر مشکل داری
که چند روز از اسباب‌بازی‌های الکترونیکیت استفاده نکنی،
قویاً پیشنهاد می‌کنم خودتو مجبور کنی یه سم‌زدایی بکنی.
باشه.
می‌دونی قراره چی‌کار کنم؟
جلسه رو عقب می‌ندازم.
خب، چطور می‌تونم به گروه ملحق شم؟
نه.
- نه، نمی‌تونی این کارو بکنی. - معلومه که می‌تونم.
نه، به هیچ وجه.
اونا امشب برمی‌گردن.
اون موقع می‌بینیشون.
خب، من کل روز چی‌کار کنم؟
می‌تونی با من تو روتین ظهرم همراه شی.
حتماً.
- کتمو برمی‌دارم. - عالیه.
خب، منتظر ماشا هستیم یا چی؟
خب...
می‌دونی چیه؟ دیگه نه.
خب، همه...
لطفاً سوار ماشین بشید.
- بفرما. - نه، نه، تو بفرما.
نه، نه، اصرار دارم.
نه، من...
باشه. باشه.
ببخشید.
- واقعاً ببخشید. - اشکال نداره. اشکال نداره.
مثل این نیست که نیت از گروه نات بَنچ باشی.
خب، اگه بودم، حتماً رو پات حسش می‌کردی.
ببخشید که دیروز انقدر بدجنس بودم.
اشکال نداره.
باور کن، به تحقیر عمومی عادت دارم.
می‌تونم هنوز عضو رسمی کلوپ کرب‌اپل باشم؟
دست راستت رو بالا ببر.
و سوگند کلوپ رو سه بار و یه بار برعکس تکرار کن.
زیاده‌روی نکن، تامکین.
چی صدات کرد؟
خدا منو برای خدمت فراخوند.
خدا خیلی‌ها رو فرامی‌خونه.
چرا تو گوش دادی؟
اوه.
خدایا.
ببخشید، عزیزم.
وای، خدای من. بچه که بودم اینا رو جمع می‌کردم.
ببخشید که می‌پرسم، ولی اشکالی نداره
اگه یه کم سریع‌تر راه بریم
چون بقیه...
ممنون. می‌رم اون دوتا رو بیارم.
- یه سؤال کوچیک، ببخشید که حرفو قطع می‌کنم. - عالیه. آره.
اشکالی نداره اگه بعداً دوباره به این نگاه کنی، یا مثلاً یه روز دیگه؟
- حتماً. - خیلی ممنون.
من کفش مناسب برای این نیاوردم.
خب، اگه بخوای می‌تونی مال منو بپوشی.
بیا.
نه، خوبه.
حس کردن زمین زیر پات برای سلامتی خوبه.
پاهامون اصلاً برای کفش‌های مدرن طراحی نشدن.
باشه.
زیاد دور نیست.
باشه.
- این‌طرف. - هوم.
اینو نگاه کن.
وای، خدای من!
می‌شه لطفاً توجه کاملتون رو بدید؟
واقعاً باید اینو بخوریم؟
اون‌قدر بده؟
اوه!
بوش مثل توالت سیار تو کوچلاست.
- تو هیچ‌وقت کوچلا نرفتی. - تو نمی‌دونی.
باشه، بس کنین. می‌تونید درهای فلاسکتون رو بذارید.
خوبه. خب، همون‌طور که بعضیتون
شاید حدس زده باشین، این فلاسک‌ها
اولین دوز داروتون رو دارن.
هر کدوم یه ترکیب خاص دارن که مخصوص شماست.
امروز اینجا تو آلپین‌کولتوروندکونستهاله هستیم
تا گذشته رو کاوش کنیم.
نازه، ولی یه جورایی مثل دیدن یه بازیگر ذخیره‌ست، نه؟
ببخشید.
- ببخشید. - معذرت.
خب، با یه مدیتیشن شروع می‌کنیم.
بس کن.
حالا که سیستم عصبیتون کاملاً آرومه...
می‌تونید دوباره فلاسکتون رو باز کنید.
نمی‌خوام اینو بخورم.
اختیاری نیست.
همه‌چیز اختیاریه، عزیزم.
زندگی اختیاریه.
حالا می‌تونید دارو رو بخورید.
- چی‌کار می‌کنی؟ - یه کم از مال خودم بهت می‌دم.
- ممنوعه. - ایموجن؟
مامان اینجاست باهات، باشه؟ این تجربه رو با هم دارید.
چای مزخرف یا بدون چای مزخرف.
خب، فقط شوکه شدم که اون یه ماده نابودکننده ذهن رو رد کرد.
برایان، خوبی؟
آره.
می‌تونید رو تشکتون دراز بکشید.
اگه سؤالی دارید یا می‌خواید در مورد چیزی حرف بزنید، من اینجام.
و حالا شروع می‌کنیم.
من اینو هر روز انجام می‌دم.
می‌خوای باهام بیای؟
- باهات بیام؟ - آره.
اوم... حتماً.
عالیه.
برای قلب خوبه، برای سلول‌های چربی خوبه، برای ذهن خوبه.
می‌دونم.
من، اوم... قبلاً این کارو کردم.
آره. یه دونه از اینا تو جکسون هول دارم...
لعنتی.
دقیقه اول بدترینه، ولی بعد...
بدنت خودشو وفق می‌ده.
- آره، درسته. - هر وقت خواستی می‌تونی بری بیرون.
ممنون از پیشنهادت، ولی من خوبم.
می‌شه چندتا سؤال ازت بپرسم؟
چون باعث می‌شه سرما رو فراموش کنی.
بپرس.
چند وقت یه بار پسرت رو می‌بینی؟
پسر من؟ اوم، مرتب.
چند بار در سال؟
خب، این واقعاً، اوم، به تو ربطی نداره، نه؟
فکر نکن. فقط یه عدد.
- چرا؟ - چون سرما می‌تونه به سرت بزنه.
باید مطمئن شم که حواست سر جاشه.
هیچ‌وقت این‌قدر، اوم، حواسم جمع نبوده.
- من خوبم. - باید حد خودتو بدونی.
قرار گرفتن بیش از حد تو سرما می‌تونه خیلی خطرناک باشه.
خب، من تا وقتی تو نری بیرون، منم نمی‌رم.
من ده دقیقه می‌مونم.
باید کم‌کم بهش عادت کنی.
ده دقیقه؟
این که مشکلی نیست.
خب، بهم بگو، دلت برای پسرت تنگ شده؟
من، اوم...
دیوید؟
نفس بکش، دیوید، نفس بکش.
دیوید، باید بری بیرون.
داری شوک می‌شی. نفس بکش.
باشه، تمومه. برو بیرون!
اگنس؟
آره.
ناقوس کلیسا، می‌شنوی؟
آره.
چه حسی بهت می‌دن؟
هیچی تو وجودم نیست.
دوست داری این هیچی رو کشف کنیم؟
آره.
خدای من.
پیتر، این هایدی و پیترن که بزرگ شدن.
ولی من پیترم، و تو ایموجنی.
نه، هایدی، اون دختر کوچولوی سوئیسی با پدربزرگش.
و بهترین دوستش کلارا یه کم متفاوت بود،
ولی اون بهش یاد داد دوباره راه بره با قدرت باور به خودش
و هوای تازه کوهستان.
این یه کتابه، درسته؟
- خوندیش؟ - معلومه.
باشه.
و دوستش پیتر یه پسر کوچولوی بزچرون بود،
و اون هیچ پدری نداشت.
- باباش مرده؟ - آره.
ولی بعدش شد ارباب بزها؟
چوپان بز.
چه باحال.
خدای من.
چی شده؟
-خدای من.
تو پیتری.
- من پیترم. - تو پیتری.
منم هایدی‌ام.
من پیترم، تو هایدی.
من هایدی‌ام، تو پیتر.
من پیترم، تو هایدی.
من هایدی‌ام، تو پیتری!
من پیترم، ارباب بزها، و تو هایدی!
آفرین بهت، عزیزم.
تو کلوپ کرب‌اپل همین‌جاست.
نمی‌مونی تو کلوپ کرب‌اپل؟
منتظر توایم.
میدونی کجا می‌تونم یه چیزی بخورم؟
آره.
یه آب‌خوری ته راهروئه.
- اوه، باشه. - بریم.
هفت لیوان هر روز، بوم‌بوم‌بوم.
- آب وقتی در حرکتی. - مرسی.
کم‌آبی رو دور می‌کنه.
سلام، جوون. اینجا چی‌کار می‌کنی؟
اندازم به نظر میاد، خب، چطوره، هو!
لعنتی! لعنتی.
چی؟ چی شده، بانی؟
- نه، این... - باهام حرف بزن، بگو.
خوبه.
نه. اضطرابه؟
نه، نه، نه. معدمه... معدم.
فقط انگار...
انگار یکی داره مثل اسفنج فشارش می‌ده.
آب.
- آب. - نه، آب نمی‌خوام.
عزیزم، بیا.
فکر می‌کنی ممکنه مریض باشه؟
شاید، اوه، باشه، شاید باید مارتین رو بیاریم.
فکر کنم یه جورایی پزشک...
من پرستارم.
منم. پرستارم.
- فکر کردم راهبه‌ای. - هردوشم.
خب باشه، عزیزم.
می‌شه لطفاً تنهام بذارید؟
بذار کمکت کنم، لطفاً! بذار کمکت کنم!
اگنس.
این واکنش معمولی به داروهاست.
خوب می‌شه.
زنگ‌ها.
- نوشیدنی؟ - اوهوم.
خوبه، مرسی. دانکه.
خدایا، منو ببخش، چون گناه کردم.
خدا منو رها کرده.
صدای الهی، دیگه نمی‌تونم بشنومش.
اگه... اگه دیگه برنگرده چی؟
اگه... اگه... اگه اصلاً هیچ‌وقت واقعاً اونجا نبوده؟
باشه، باشه. می‌رم ببینم، اوکی؟
می‌ریم ببینیم.
ببخشید. ببخشید.
اوه... اوه، من... من برمی‌گردم.
- مادر آیرین. - بله، فرزندم؟
داره خونریزی می‌کنه، اوه، خونریزی شدید،
و من... فکر نمی‌کنم بارداریش جایی باشه که باید باشه.
هر بارداری همون‌جاییه که باید باشه.
نباید اراده خدا رو زیر پا بذاری، فرزندم.
ولی... اوه، داره درد می‌کشه. ممکنه بمیره.
پس برای روحش دعا کن. اون گوش می‌ده.
اون مرد، بچه هم مرد.
مادر اشتباه کرد. اشتباه کرد.
التماس می‌کنم. التماس می‌کنم.
باید بخشیده بشم.
باید آمرزیده بشم. لطفاً.
چیزی نمی‌گی؟
پدر؟ پدر، اونجایی؟
پدر، جوابم رو بده.
پدر، کجایی؟!
- هایدی من، خونه‌ام. - اوه!
شاتزی، فقط هیزم رو کنار شومینه بذار.
البته، عزیزم.
اوه!
کمر من درد می‌کنه چون کلی رقصیدم
تو چمنزار...
- آخ! - به خاطر رقص شوپلاتلرم.
شاتزی، می‌تونم ببینم؟
البته، عزیزم.
هیچ‌وقت نمی‌تونم باهاش برنده بشم.
بدیش اینه که،
فقط به خاطر اون با اون احمق‌ها ازدواج کردم.
می‌خواستم دنیا رو بهش بدم.
ولی ظاهراً دنیا کافی نبود.
هی، این یه فیلم جیمز باند نیست؟
مطمئنی حالش خوب می‌شه؟
همون شماره قبلیه.
آره، ولی این شماره خوبه؟
شماره بهتریه از هر چیزی که من داشتم.
خدا، بچه‌ها، من خوبم.
مارتین، انگار استرس داری، مرد.
باید یه کم از این قارچ‌های لعنتی بخوری.
- این‌جوری کار نمی‌کنه... - آب.
این یه نوشیدنی جادوییه.
ماده زندگی مستقیم از شیر آب.
خب، اوه، من... خیلی متأسفم،
ولی شما یه کم وقتم رو گرفتید،
و باید یه چشمم به بقیه باشه، آره.
- خداحافظ، مارتین. - خداحافظ، تینا.
خداحافظ، تینا.
بانی، فقط بگو چی لازم داری، باشه.
- چطور می‌تونم درستش کنم؟ - هیچی لازم ندارم.
می‌دونی، فکر کنم تا آخر عمرم همین‌جوری می‌مونم.
-من باهاش اوکیم.
شاتزی من، خیلی خوشحالم که مادرت
- دو قلوها رو برای آخر هفته برد. - اوه، منم خیلی خوشحالم
چون نمی‌خوام هیچ بچه‌ای ببینه چی قراره بعدش انجام بدم.
به این می‌گم قایق‌رانی باواریایی.
ببخشید، ولی یکی اینجا سیگار می‌کشه؟
اوپس. ببخشید، عزیزم، اون من بودم.
خب، خاموشش کردی؟
-سلام، مارتین.
اینجام.
باشه.
- اینجام. - آره، خوبه، باشه، برایان.
برایان، اوه، ما... من رو تشک
- با کفشام وایستادم، می‌تونی... - برایان آه می‌کشه.
همه، لطفاً، می‌تونیم جمع بشیم؟
همه لطفاً دوباره رو تشک‌ها جمع بشید، آره؟
- بانوی من. - باشه.
-اوه، خیلی ممنون.
اوه، برید رو تشک‌ها، مرسی. مرسی.
اگنس؟
- اگنس. - اگی.
اوه، ببخشید. کسی اینجا اگنس رو دیده؟
- اگنس. - اگنس.
آره، اگنس. کسی اونو دیده
اگی.
اوه...
باشه، اوه... همون‌جا بمونید،
یه لحظه دیگه اونجام، آره؟ یه لحظه بهم وقت بدید.
-اگنس.
منو ببخش.
حالت بهتره؟
- اوه... - یه شوک به سیستمت وارد شده.
- آره. - احتمالاً چند ساعت طول می‌کشه
تا کامل خوب شی.
پس می‌تونی اینجا استراحت کنی...
تا صددرصد خوب شی.
باشه.
این اتاقته؟
نه، این اتاق مهمونه.
نزدیک‌ترین اتاق بود برای اینکه از محیط باز بیارمت بیرون.
- آه. - و گرم بشی.
تو این بیست سال خیلی عوض نشدی، نه؟
من کلی عوض شدم.
یعنی، هنوز دیوونه‌ای.
امیدوارم.
- ولی همون شکلی هستی. - نه واقعاً.
وقتی جلد نیویورکر رو دیدم، یه لحظه طول کشید تا بشناسمت، ولی...
نمی‌تونستم اون چهره رو فراموش کنم.
آره، آره. باشه.
تو عوض شدی؟
- من؟ نه. - نه؟
نه، من... یه کم پیرتر شدم.
شرکت یه کم بزرگ‌تر شده، ولی، اوه، همیشه می‌دونستم کی‌ام
پس، نیازی به تغییر نبود.
این چیز خوبیه؟
آره، فکر کنم.
باشه. باشه.
خب، اگه احساس سرگیجه کردی
یا حال خوبی نداشتی، می‌تونی به پذیرش زنگ بزنی.
هر چی لازم داشتی برات میارن.
- خب، تو رئیسی. - آره.
راستی، گردنبند قشنگیه.
مرسی. یه دوست قدیمی بهم داده.
کسی که تازه سعی کردی بکشیش.
کسی که نجاتش دادم.
و کسی که می‌تونستم بیشتر نجاتش بدم اگه بذاره.
یه کم استراحت کن.
گوتن آبند. سلام.
آره.
دانکه شون.
اگنس.
ببخشید، فقط خیالم راحت شد که سالمی.
می‌تونم بپرسم چی شد؟ لطفاً.
فقط می‌خواستم برم اعتراف کنم.
باشه.
چی می‌خواستی اعتراف کنی؟
مهم نیست.
کسی اونجا نبود.
نه کشیش، نه خدا. فقط خودم.
داشتم با خودم حرف می‌زدم.
می‌تونم؟
بله، لطفاً.
اگنس، حالا داری با من حرف می‌زنی.
اتفاقی که افتاده نابخشودنیه.
من نباید این تمرین رو به‌تنهایی انجام می‌دادم.
برای یه نفر خیلی زیاد بود که بتونه با امنیت نظارت کنه،
و نباید...
نباید تو رو...
تو این موقعیت قرار می‌دادم.
فقط... خیلی عصبانی‌کننده‌ست.
اون... قرار بود با تو باشه؟
آه.
نیومد.
ولی چیزای دیگه براش مهم‌تر بودن.
- شاید یه ندای والاتر داشت. - ولی بالاتر از امنیت تو؟
من مسئول چیزی‌ام که برام اتفاق افتاد، نه اون.
نه تو.
نه مادر، نه خدا.
و حالا...
می‌خوام برم خونه.
بابا؟
اوه، پسرم، سلام.
- اینجا چی‌کار می‌کنی؟ - چی‌کار می‌کنی یعنی؟
- تو اینجا چی‌کار می‌کنی؟ - این اتاق منه.
اوه.
ماشا منو اینجا گذاشت.
- اوه، چرا؟ - یه داستان طولانیه.
احتمالاً شوخی خودش بوده.
اوه... باشه، اوه...
-وای. حالت خوبه؟
آره، خوبم.
واقعاً فکر نمی‌کردم بتونی بیای.
چند روز تو مونیخ گیر افتادم.
نه، می‌دونم، ولی بهت پیام دادم و سعی کردم زنگ بزنم، ولی...
خب، منم بهت پیام دادم.
ولی می‌دونی سیگنال تو این کوه‌ها چطوره.
به‌هرحال، خوشحالم که می‌بینمت.
آره.
عالیه که می‌بینمت.
- سلام. - سلام.
دیوید شارپ.
ایموجن اوکلر.
خوشحال شدم، ایموجن.
ببخشید که تو همچین موقعیت عجیبیه.
اوه، اشکالی نداره.
ایموجن یه، اوه، یه دوست.
اونم برای این دوره اومده.
- چند روز پیش آشنا شدیم. - اوه.
عالیه.
- خیلی خوبه. - آره.
آفرین.
خب، دیر وقته. فکر کنم باید برگردم به اتاقم.
شما بچه‌ها رو تنها می‌ذارم.
فردا صبح سر صبحانه می‌تونیم گپ بزنیم.
- باشه. - دیر نکنی.
ظاهراً اینجا خیلی رو این چیزا سخت‌گیرن.
نه، مطمئناً. اوه، بابا، فقط، اوه...
اوه...
فقط می‌خواستم بگم، اوه، واقعاً خوشحالم که اینجایی.
اوه. منم همین‌طور، پسرم.
فردا روز بزرگیه، فکر کنم.
شاید یه کم استراحت کن.
آره، نه، این... فکر خوبیه، اوه...
پس...
اون بابات بود.
آره، اون... اون بابا بود.
سلام؟
فقط دارم چک می‌کنم که ماهوارت دوباره بالا اومده.
اوه، پس پارازیت‌انداز روی پشت‌بوم رو خاموش کردی، نه؟
نمی‌دونم در مورد چی حرف می‌زنی.
چرا فکر می‌کنی دیدن پسرت این‌قدر بهم ریختت؟
بهم ریختم؟ بهم ریخته نبودم.
مطمئن نیستم این‌جوری دوباره همو می‌دیدم.
تو عادت داری پیتر رو با شرایط خودت ببینی.
همینه؟
ببین، این خیلی بامزه‌ست، ماشا. حرفتو زدی.
- دارم یه کم... - ببخشید، صداتو نمی‌شنوم.
داری قطع می‌شی. الو؟
-الو؟
- الو، ماشا؟ - صداتو نمی‌شنوم.
- الو؟ - ببخشید.