‫دیگه آخر خطه.
‫- چه گُهی بخوریم؟ دعا کنیم؟ ‫- نمی‌دونم. به خدا اعتقاد داری؟
‫فکرکنم. فکرکنم الان باور دارم.
‫باورم نمی‌شه قرار نیست زنده ‫بمونم و آینده‌ی جک رو ببینم.
‫آخرین عکسی که ازش گرفتم ‫از جوش وحشتناک روی کمرش بود.
‫- می‌فهمی الان چه حالی دارم؟ ‫- اصلاً مهم نیست.
‫‏الان هیچی جز اینکه آخرین لحظاتمون ‫رو در کنار هم بگذرونیم مهم نیست.
‫اینطوری نگو!
‫- دوستت دارم. ‫- منم دوستت دارم!
‫چند مدته می‌خوام یه حرفی رو بهت بزنم،
‫فکرکنم الان زمان مناسبی باشه...
‫اون شلوار کارگویی که چندماه پیش ‫فکر کردی گم‌ش کردی رو من انداخته بودم دور.
‫- اصلاً برام قابل‌درک نبودن. ‫- اشکال نداره.
‫- حتی نمی‌تونستم به‌شون نگاه کنم! ‫- حوصلم سر رفت.
‫هیچکس حتی مفتی هم به این مزخرفها گوش نمی‌ده،
‫چه برسه به این‌که توی «پیترون» ‫سابسکرایب‌مون کنن.
‫- چی می‌گه این؟ ‫- داره صدامون رو ضبط می‌کنه.
‫- چی؟ ‫- چرا داری صدامون رو ضبط می‌کنی؟
‫مردم عاشقِ پادکست‌های آدم‌کشی‌ان.
‫برای همین تصمیم گرفتم کار رو ‫یه مرحله ببرم بالاتر
‫پادکست یه قتل واقعی رو درست کنم.
‫قتلِ شما.
‫دقیقاً. هرچقـدر شیره بریزی باز هم کمه.
‫من یه‌لحظه می‌رم با دوست مامانت صحبت کنم. باشه؟ ‫نوش جونت.
‫خیلی‌خب، قبل از این‌که عصبانی بشی، ‫من یه نقشه دارم.
‫نقشه‌ای که توش باید ‫بچه‌ی من رو بدزدیم؟
‫دزدی نیست. ‫بچه قراره پیش بابای خودش باشه.
‫والا جوری که تو تعریف کردی ‫شبیه آدم‌ربایی بود.
‫مگه نگفتی مامان‌بزرگ‌ بابا‌بزرگ‌ش ‫آدم‌های بدی‌ان؟
‫آره توری، گفتم آدم‌های بدی‌ان...
‫- اما منظورم این نبود که می‌تونیم برش داریم ببریم. ‫- پیش ما جاش امن‌ترـه!
‫همیشه دل‌مون می‌خواست یهویی غیب‌مون بزنه، ‫بریم مکزیک یا هرجای دیگه‌ای.
‫[ هشدار امبر / در لس‌آنجلس؛ یک پسر ‫بچه‌ی 7 ساله با چشمان و موی قهوه‌ای ]
‫نوشته یه بچه با موها و چشم‌های قهوه‌ای؛ ‫می‌تونه هرکسی باشه.
‫خبر فوری. ‫پلیس اعلام کرده که در حال جستجوی پسربچه‌ی ده ساله‌ای هستند
‫که از اوایل ظهر امروز مفقود شده است.
‫خیلی‌خب، باید بزنیم به چاک.
‫آهای اولی، ‫قراره حسابی کیف کنیم.
‫فقط تو نیستی که نقشه کشیدی.
‫راستش رو بخوای بعید می‌دونم همچین ‫ایده‌ای واسه پادکست خوب باشه!
‫آره، آدم کشتن اصلاً ‫سرگرم‌کننده نیست.
‫نکته خوبی بود. باهاتون موافقم.
‫برای همین یه بازی طراحی کردم.
‫سوال‌بازی دوست دارین؟
‫- نه. ‫- بدم نمیاد...
‫نه.
‫مطمئنم از این یکی خیلی خوش‌تون میاد،
‫و حدس می‌زنم قراره شاهد رقابت ‫تنگاتنگی باشیم،
‫چون موضوع سوالات‌تون...
‫قاتل‌های زنجیره‌ایه.
‫نمی‌خوایم تو بازی مسخره‌ت شرکت کنیم.
‫ببین، ما دنبال دردسر نیستیم. ‫اصلاً هم تو رو نمی‌شناسیم.
‫ول‌مون کن بریم، ‫به پلیس هم هیچی نمی‌گیم.
‫نمی‌گیم. قول می‌دیم. ‫هیچی نمی‌گیم.
‫ما یه بچه داریم. ‫خواهش می‌کنم.
‫اگه می‌خواین دوباره جک کوچولو رو ببینید،
‫باید تو بازی شرکت کنین.
‫اسم جک رو می‌دونه! ‫خدای من.
‫فقط کافیه برنده بشید، ‫بعدش آزادتون می‌کنم.
‫تو درمورد قاتل‌های زنجیره‌ای خیلی اطلاعات داری.
‫آره، اونقدری اطلاعات دارم که بدونم ‫اصلاً قرار نیست آزادمون کنه.
‫بازی‌ت قراره اینطوری باشه دیگه نه؟
‫الکی امیدوارمون می‌کنی، اما ‫چه ببریم چه ببازیم ما رو می‌کشی.
‫الان مثلاً پیش خودت فکر کردی ‫دست من رو خوندی، مگه نه؟
‫آره دستت رو خوندم، از لحاظ آماری ‫همه‌تون شبیه هم هستین.
‫- یه مشت بازنده که فکر می‌کنن دست‌شون رو نمی‌شه... ‫- شوخی‌ات گرفته؟
‫حتماً باید با کشت و کشتار به دختر رویاهاشون برسن.
‫- بارها از این چیزها دیدم... ‫- داری بدترش می‌کنی.
‫- وقتشه مسخره‌بازی رو بذاری کنار. ‫- از این چیزها تو برنامه «دیت‌لاین» زیاد دیدم.
‫« براساس داستانِ واقعی » ‫« فصل دوم، قسمت هشتم »
‫سلام.
‫می‌تونم کمک‌تون کنم؟
‫آره. این‌جاست؟
‫اون پشته...
‫چه غلطی می‌کنی؟
‫بهم اعتماد کن.
‫انتظارش رو نداشتین نـه؟
‫نه. نه راستش رو بخوای.
‫گفته بودی قاتل زنجیره‌ای زن نداریم.
‫گفتم معمولاً نداریم. ‫این یه موقعیت خیلی خاصه.
‫خانم، بانو، دختر جون، می‌شه بگی ‫کی هستی و این‎جا چه‌خبره؟
‫- از این خبرها نیست. ‫- خدای من.
‫این‌جا من سوال می‌پرسم.
‫- این دیگه چه... ‫- کوفتیه؟
‫- سوال اول... ‫- خوش می‌گذره. قراره خوش بگذره.
‫رابرت دورست دوست‌ش رو ‫توی کالیفورنیا چطوری کُشت؟
‫جواب‌‌ش رو می‌دونم.
‫با تفنگ؛ نه میلی‌متری. به سبک اعدام. ‫خیلی ساده و راحت.
‫بنگ بنگ...
‫آفرین!
‫- دمت‌گرم. ‫- یه امتیار برای تو.
‫چقدر عالی، خب...
‫- چـ... چیکار می‌کـ... ‫- می‌خوای باهاش چیکار کنی؟
‫- یا خدا. یا خدا. ‫- می‌خوای چیکار کنی؟
‫اوه!
‫توضیحات؟
‫اوه...
‫چه فکری با خودم کردم؟
‫داریم صدا ضبط می‌کنیم نه فیلم.
‫چون جواب‌تون درست بود، یدونه ‫از بَست‌هاتون رو پاره کردم.
‫اگه جواب‌تون غلط باشه، ‫یه‌چیز دیگه‌تون رو پاره می‌کنم.
‫ببین کی برگشته...
‫مثل دفعه قبل؟
‫آم، نه...
‫راستش این‌سری دوتا دیگه هم نیاز دارم.
‫اوه!
‫مطمئنی فکر خوبیه؟
‫نه احتمالاً، نه، اما...
‫مجبورم دیگه.
‫بریم سراغ عکاسی.
‫سوال بعدی...
‫یکی از شغل‌های «جفری دامر» رو نام ببر.
‫- شکلات‌سازی! ‫- واقعاً؟
‫یه مدت توی بقالی کار می‌کرده. ‫توی ارتش هم بوده؛ متخصص خون‌گیری هم بوده.
‫ایول داری!
‫- ممنون. ممنون. ‫- آفرین عزیزدلم. دمت‌گرم.
‫یا خـدا.
‫گفتم یـدونـه از شغل‌هاش!
‫چی؟ حالت خوبه؟
‫نه. می‌بینی که با چاقو سرویسم کرد.
‫سوال بعدی.
‫نمی‌خوای بگی اون یارو کی بود؟
‫هیچکس.
‫بازنشسته شده...تقریباً.
‫اولی، وقت خوابه.
‫لباس‌خوابم که نیست.
‫این‌جا زندگی می‌کنی؟
‫چی؟ نه. معلومه که نه.
‫پروازمون صبح زوده؛ برای همین ‫توی فرودگاه موندیم.
‫اما اشکال نداره؛ امشب می‌تونی ‫با لباس فوتبالت بخوابی.
‫خیلی باحال می‌شه. مگه نه؟
‫- کی داره پیام می‌ده؟ ‫- سرینا.
‫ایوا قرار بوده چند ساعت پیش بره ‫دنبال جک، اما خبری ازش نشده.
‫به‌احتمال زیاد یادش رفته بابا...
‫آره...
‫آره، حق با توئـه.
‫- الان واقعاً تحت فشاره. ‫- آره.
‫- خدایا! ‫- عقلت رو از دست دادی؟
‫چه مرگته؟ جوابم درست بود!
‫‏قتل زودیاک قاتل تو جولای چهارم تو «واله‌هو» بود.
‫از لحن جواب دادنت خوشم نیومد.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اونقدرها هم بد نیست.
‫لعنت بهش، چرا هست.
‫- سوال بعدی... ‫- خدای من...
‫من چطوری دست‌های «کارلی وارن» رو بسته بودم؟ ‫و چـرا؟
‫خیلی‌خب، این یکی آسونه.
‫یه گره شیباری دو سکه‌ای بود
‫دقیقاً شبیه به سبکِ «قاتل تسبیحی».
‫هی، با گوشی‌ام چیکار می‌کنی؟
‫توری کیـه؟
‫داره حسابی می‌رینه بهت.
‫خواهرم.
‫جواب دادن به سوال بعدی برای شخص ‫ماهری مثل تو مثل آب خوردنـه.
‫نام آخرینِ
‫قربانی «سلاخِ غرب» چی بود؟
‫- خیلی‌خب، جواب‌ش رو می‌دونم. ‫- می‌دونه.
‫الان یادم میاد، اسمش...
‫صبرکن. جواب‌ش رو می‌دونه.
‫- بذار یه‌ثانیه فکر کنم. ‫- زودباش!
‫- عزیزم. ‫- تو دیده بودیش. نمی‌تونی کمکم کنی ‫اسمش رو یادم بیاد؟ یالا!
‫- یادمــ...اسمــش...یادم نمیاد. ‫- چطوری یادت نمیاد؟
‫خواهرت واقعاً آدم لج‌بازیه.
‫فکرکنم بهتره باهاش حرف بزنی.
‫و بهش بگی...
‫هیچ مشکلی نیست.
‫ایوا؟ کدوم گوری‌ای تـو؟
‫سرینا داره از عصبانیت منفجر می‌شه. ‫حالت خوبه؟
‫آره، ببخشید. ‫یکم دست و بالم بسته بود...
‫من...
‫کلاس یوگا ام.
‫این وقت شب کلاس یوگایی؟
‫سرینا می‌گه بیا جک رو بردار ببر!
‫آره. می‌دونم. می‌شه از کلاس ‫اومدم بیرون بهت زنگ بزنم؟
‫دارن بد نگاه‌م می‌کنن.
‫- اوکیه لاکپشت کوچولو؟ ‫- آره. بعداً حرف می‌زنیم.
‫اون توی دردسر افتاده.
‫چرا؟ ‫اینقدر یوگـاش بَده؟
‫نه. گفت «لاکپشت کوچولو»
‫از اون کلمه‌های رمزی بین خواهراست.
‫وقتی توی دردسر افتادیم ‫از این کلمه استفاده می‌کنیم.
‫مثلاً وقتی بچه بودم و غریبه‌ها میومدن ‫سمتم باهام صحبت کنن
‫یا مثلاً وقتی که دانشگاه می‌رفتم و غریبه‌ها ‫میومدن سمتم باهام صحبت کنن...
‫خیلی‌خب توری، توری. گوش کن. ‫گوش کن.
‫ببین، تو کسی بودی که گفتی ‫بیا پسـرم رو بدزدیم،
‫پس فعلاً به‌جای همچین کارهای احمقانه‌ای،
‫مثلاً رفتن و نجات دادن خواهرت،
‫بهتره نقشه‌ی خودمون رو پیش ببریم.
‫باشه.
‫- آره؛ حق با توئه. ‫- خوبه.
‫نه. اما اون همیشه هوای من رو داشته. ‫من بهش مدیونم.
‫گوش کن ببین چی می‌گم.
‫حتی اگه بخوای بهش کمک کنی، ‫نمی‌دونی کجاست!
‫صدای چی بود؟
‫صدای دستگاه یخ‌سازه؛ بیا اینجا.
‫مطمئنم این رو می‌شناسی.
‫آره. یه‌چاقوی شکاری 14 اینچی.
‫که سلاحِ موردعلاقه‌ی یه قاتل زنجیره‌ای خاصه...
‫- اسمش چی بود؟ ‫- سلاخِ غرب.
‫اسمش دائم توی زبونـت می‌چرخه،
‫اما نمی‌تونی اسم یکی از قربانی‌هاش که ‫توی حیاط خونه‌ی خودت دفن شده رو بگی؟
‫خب ببین، یه‌زمانی خیلی از قتل‌هاش اطلاعات داشتم،
‫اما بعدش جناب‌عالی اومدی ‫و همه توجه‌ها به تو جلب شد.
‫پس خواهشاً من رو ببخش و بذار ‫چند لحظه فکر کنم.
‫ده ثانیه بیشتر فرصت نداری. ‫بعدش مجبور می‌شم پیام‌های بازرگانی رو قطع کنم...
‫خیلی‌خب، می‌دونم که بارتنـدر بود. ‫این هیچ امتیازی نداره؟
‫بعد از این‌که دوتاتون رو کشتم، ‫بیشتر درمورد اسپانسر امروزمون حرف می‌زنیم،
‫پتـوهای برفی، ‫تنها پتوهایی که...
‫خودشه! پتوهای برفی! ‫خودشه.
‫ببخشید، اما غلطـه!
‫خفه‌خون بگیر و بذار حرف‌ام رو تموم کنم.
‫تو کلارک میلر رو کشتی؛ ‫مدیرعامل شرکت پتوهای برفی.
‫تو زمینه‌ جنایت‌های واقعی، ‫اون‌ها بیشترین تبلیغ رو دارن.
‫قربانی‌ات وندی جنکینز، این ماجرا رو گزارش کرده بود،
‫و بعد دکتر فریدمـن یه کتاب درباره‌ی ‫قاتل‌های زنجیره‌ای نوشت،
‫و ما متاسفانه با یکی از داستان‌هاش ‫پادکست درست کردیم،
‫و بعدش خواهرای لیپنیسکی... ‫آره خب.
‫«جرد لتو» هم نقش همون یارویی رو بازی کرد ‫که «لنون» رو می‌کشه.
‫خودشه!
‫همه‌ی این آدم‌ها از جنایات واقعی ‫ سود خودشون رو بردن.
‫انگیزه‌ات همینه! ‫با این انگیزه آدم می‌کشی!
‫وای ایوا!
‫واقعاً تحت‌تاثیر قرار گرفتم.
‫- عالی بود ‫- دستم رو خوندی!
‫فهمیدی چرا آدم‌های
‫مریض و عقده‌ای و حقیری مثل شما رو ‫انتخاب می‌کنم.
‫کسایی که از درد کشیدن بقیه لذت می‌برن.
‫خیلی‌خب، نمی‌خوام ناراحتت کنم...
‫اما از وقتی که آدمیزاد وجود داشته، ‫مردم دور آتیش...
‫داستان‌های ترسناک تعریف می‌کردن.
‫قصه و داستان باعث میشه
‫با دنیای پر از داشتان و ترس راحت‌تر کنار بیای،
‫دنیایی که یه دختر می‌تونه بره ‫سر شیفت متصدی بار بودن و کشته بشه.
‫کلویی لیک! اسمش اینه.
‫- کلویی لیک. آره. ‫- تو نمی‌دونستی.
‫- من حواسم هست. کلویی لیک. ‫- آره، تو حواست هست. ایول.
‫اونـه...
‫اونو می‌شناختی؟
‫خواهرم بود.
‫خدای من.
‫خیلی‌خب.
‫متاسفم.
‫نه، نیستی.
‫چرا، هستیم. هستیم.
‫نه. نه. همه...
‫همه میگن متاسفـن.
‫اما از ته دلشون نیست.
‫نه. به کتفشون نیست.
‫خب، عکسش تو اخبار بود،
‫و... یکی دو بار واسش یادبود برگزار کردن.
‫و بعدش...
‫خبرنگارها و پادکسترها کم‌کم سرازیر شدن،
‫و بعدش دیگه هیچ‌کس ‫در مورد کلویی حرف نمی‌زد.
‫فقط و فقط درباره‌ی سلاخ غرب صحبت می‌کردن
‫و اینکه اون چطور مناسب نقشه دقیقش بود.
‫خب، کشتن آدم‌های بیشتر کمکی نمی‌کنه.
‫- اونو زنده نمی‌کنه. ‫- نه، حق با اونه، ایوا.
‫جانم. چی گفتی؟
‫گوش کن.
‫حق با توئه. ‫کل این ماجرا مزخرفه.
‫سلاخ غرب رو به کل فراموش کن.
‫می‌تونی همین‌جا و همین الان ‫داستان رو کاملا تغییر بدی.
‫خب، تو همین الان ‫داری صدای ما رو ضبط می‌کنی.
‫در مورد کلویی بهمون بگو.
‫واسه کل دنیا داستان کلویی رو تعریف کن.
‫خیلی‌خب، مشخصات پرواز رو گرفتم. ‫می‌تونیم بریم.
‫می‌خوای چمدونتو جمع کنی؟ ‫الان اُلی رو بیدار می‌کنم.
‫باشه.
‫ایرپاد من کو؟ ‫ایوا همیشه‌ی خدا وسایل منو برمی‌داره و پس نمیده.
‫صبر کن. فکر کنم بدونم چطوری پیداش کنم.
‫صبر کن.
‫«استودیوی پایان بازی.» ‫استودیوی ضبط پادکست نیست؟
‫از دست این آدم‌ها ‫و پادکست کوفتی‌شون...
‫صبر کن.
‫گفتی اسم اونجا چی بود؟
‫استودیوی پایان بازی.
‫چرا؟ چی شده؟
‫[پیغامتو گرفتم. اینم پیغام من. ‫پایان بازی. من بردم.]
‫می‌دونی چیه، توری؟ ‫حق با توئه.
‫اگه نگران ایوا هستی، ‫من باید برم بهش سر بزنم.
‫خب، وقت داریم، درسته؟ ‫حواست به اُلی باشه. زود میام.
‫- اگه بیدار بشه و بترسه چی؟ ‫- چیزیش نمیشه، تور.
‫- نمی‌تونی... ‫- زود میام.
‫نمی‌تونی منو با اون ‫توی این وضعیت تنها بذاری. تو...
‫ولی مصمم بود واسم صبحونه درست کنه ‫و بیاره توی تخت.
‫اون فقط شش ساله‌اش بود،
‫رویِ پنکک‌ها...
‫و مایع داخلش سوخته بود.
‫و شیره‌ای که واسم آورد،
‫در اصل سس کچاپ بود.
‫و بابا و مامان‌مون فورا گفتن: ‫«نوچ. امکان نداره. حیوون بی حیوون.»
‫و می‌دونید چی شد؟ ‫جای اینکه گریه و ناله کنه...
‫همه موهای برسشو جمع کرد،
‫اما اون تنها کسی بود که انقدر ‫کوچیک بود که از پنجره رد بشه.
‫واسه همین تصمیم گرفتیم ببریمش و...
‫اشتباه بود.
‫اشتباه بزرگی بود.
‫خدای من. چی شد؟
‫بعدش چی شد؟
‫خب، تونست بره بالای خونه،
‫ولی کفش آگ پوشیده بود و...
‫سخته.
‫نه. تعریف کن. ‫حالش خوب بود؟
‫آره. آره.
‫خوشبختانه، وقتی سقوط کرد ‫افتاد روی یه شاخه رز.
‫دستش پر خراش شد.
‫سر همین به ناچار مجبور شدم ‫ژاکت آستین بلندِ مارک دلیا که خیلی دوستش دارمو
‫تا آخر تابستون بهش قرض بدم.
‫عین خواهر من می‌مونه.
‫نترس. و قشنگه، اما گاهی اوقات ‫اونم بیشتر از توانش مسئولیت قبول می‌کرد،
‫و چیزه... می‌تونه ترسناک باشه.
‫بابا؟ بابا؟
‫هی اُلی.
‫بابات خیلی زود میاد، باشه؟
‫دارومم میاره؟
‫- داروت؟ ‫- هر روز باید داروی آسممو بخورم.
‫رفت بگیره، آره؟
‫آم...
‫نمی... نمی‌دونم.
‫تمومی نداره.
‫حتی بعد از فوتـشون. ‫هنوز خواهرشـم.
‫فقط اون‌هایی که اهمیت میدن...
‫که یادشون هست.
‫مت؟
‫موفق شدی!
‫افتادم به حرف زدن و جمع‌بندی، ‫پاک داشتم تو رو یادم می‌رفت.
‫خب...
‫تویی.
‫ناامید شدی؟
‫نه. تحت تاثیر قرار گرفتم.
‫به هنرت احترام می‌ذارم.
‫پایان بازی؟
‫ایول. یه لحظه زمان برد، ‫ولی‌ آخرش فهمیدم.
‫واسه من خیلی کم‌تر وقت برد ‫تا ته‌وتوی تو رو دربیارم
‫بعد از اینکه اومدی دم استودیوی من ‫و گفتی ببخشید.
‫نقشه‌ات چی بود؟
‫می‌دونی چیه؟ احمقانه‌ست،
‫اما نقشه‌ای نداشتم
‫اگه باورت بشه.
‫خب، به مهمونی خوش اومدی، مت.
‫می‌دونی، می‌ترسیدم یه وقت نیای.
‫حالا بشین قشنگ نگاه کن ‫که اولین هدیه‌مو باز می‌کنم.
‫خیلی‌خب، چی می‌خوای؟
‫عه، خیلی لطف داری که می‌پرسی.
‫یه اعتراف ضبط شده می‌خوام ‫که خواهرمو به قتل رسوندی.
‫مت، ازت خواهش می‌کنیم. ‫فرصتیه تا خودتو رها کنی.
‫شرمنده رفیق. شدنی نیست.
‫- مت، دست بردار. شوخیت گرفته؟ خواهش می‌کنم. ‫- ایوا. ایوا!
‫ببین، یه داستان بهتر واست دارم.
‫من پلیسو خبر کردم. ‫تا یکی دو دقیقه دیگه سر می‌رسن.
‫ولی ماشینمو بیرون پارک کردم که پر از پولـه
‫و اطلاعات آدم‌هایی رو دارم ‫که می‌تونن تو رو ناپدید کنن.
‫عه.
‫نمی‌خوام ناپدید بشم.
‫باشه. واقعا می‌خوای؟
‫خواسته‌اش چیزیه که همه می‌خوان.
‫می‌خواد احساس غیب بودن ‫و ناپدید بودن نکنه.
‫می‌خواد داستان کلویی رو بگه.
‫که میگی. گفتی. ‫ما همه‌مون می‌دونیم.
‫می‌تونی از این قضیه قسر در بری. ‫پیشنهاد کوفتیشو قبول کن بره.
‫باشه.
‫همین کار رو می‌کنم.
‫- ولی اول تو رو می‌کشم. ‫- چی؟
‫هی.
‫خدای من.
‫عزیزم، عالی بود! ‫زود بیا. دستمو باز کن.
‫خدای من. چطوری... اصلا کِی این‌جوری شد؟ ‫این... بیا.
‫- حالت خوبه؟ ‫- اینو باز کن... آره، آره.
‫- بذار دستتو ببینم. ‫- دستم سالمه.
‫باید بری بیمارستان.
‫اصلا خوب نیست.
‫پلیس داره میاد. چیکار کنیم؟
‫نمی‌دونم. چیکار کنیم؟ ‫واقعا پول تو ماشینه؟ چیکار کنیم؟
‫خیلی‌خب. آم...
‫برو داخل ‫و به آدم‌های مهربون اونجا خودتو معرفی کن،
‫و می‌برنت خونه، باشه؟
‫ولی تو چی میشی؟
‫تو کجا میری؟
‫من... من...
‫منم میرم خونه.
‫نگران من نباش. باشه؟
‫برو.
‫سلام، ایوا هستم. پیام بذارید.
‫سلام ایوا.
‫مُرده؟
‫نمرده.
‫بیهوش شده، ولی نبض داره.
‫و بهتون میگم چیکار کنید.
‫هیچ کاری نمی‌کنید.
‫هیچی؟ عه. باشه. ‫هیچ کاری نمی‌کنیم.
‫- عالیه. ‫- نقشه خوبیه.
‫می‌خوای با اون دستکش‌ها چیکار کنی، رفیق؟
‫می‌دونی، جالبـه.
‫یه سال پیش،
‫این کار واسم مثل آب خوردن بود.
‫انگار کریسمس من زود رسیده.
‫هر دوتونو می‌کشم.
‫تیشه رو می‌ذارم تو دست اون.
‫راه فرارمو می‌سازم.
‫اما این دیگه تو نیستی.
‫- این... ‫- تو دوست و نگرش جدیدی به زندگی پیدا کردی.
‫عشق پیدا کردی. توری.
‫ما تو رو توی خانواده‌مون قبول کردیم، مت.
‫- اوضاع عوض شده. ‫- تو دوست مایی، آره؟
‫آره، اما...
‫اگه بخوام با خودم روراست باشم،
‫خیلی خسته شدم.
‫از دروغ خسته شدم.
‫از اینکه تظاهر کنم ‫آدمی‌ام که نیستم خسته شدم.
‫خب، دیگه حال نمیده.
‫وقتش شده.
‫وقتش شده خودمو تحویل بدم.
‫زود باش، نیتن. بگیرش.
‫میرم اداره پلیس، ‫و همه‌چیو واسشون تعریف می‌کنم.
‫همه قتل‌ها رو واسشون تعریف می‌کنم.
‫جای مدارک رو بهشون میگم.
‫بهشون میگم که شما رو مجبور کردم پادکست بسازید.
‫آزاد میشید.
‫واقعیتش آخرش همین‌جوری می‌شد. ‫از اول قرار بود این‌جوری تموم بشه.
‫حداقل به این روش، ‫می‌تونم به شرایط خودم انجامش بدم.
‫با سری بالا.
‫حاضری؟
‫آره.
‫- دست‌ها بالا! ‫- قاتل مقلد داخله!
‫حرکت کنید! حرکت کنید!
‫حرکت کنید! حرکت کنید! حرکت کنید! ‫برید! برید!‌ برید!‌ برید!
‫برید!‌ برید!‌ برید!
‫امنه!
‫امنه.
‫لعنتی، خون زیادی ریخته.
‫چند تا تلفات داریم.
‫خالیه. کسی اینجا نیست.
‫نیتن بارلت، شما به جرم قتل بازداشت هستید.
‫- من کاری نکردم. ‫- نه، نه، نه. آدم اشتباهی رو گرفتید.
‫مت، بهشون بگو که...
‫- مت؟ مت کدوم گوریه؟ ‫- حق دارید سکوت اختیار کنید.
‫هر حرف یا عملی ‫در دادگاه علیه شما استفاده خواهد شد.
‫- مت! ‫- حق دارید وکیل اختیار کنید.
‫اگر استطاعت اختیار وکیل ندارید ‫یه وکیل به صورت رایگان برای شما منصوب خواهد شد.
‫آیا حق و حقوقی که واستون ‫قرائت کردم رو متوجه شدید؟
‫ایرادی نداره چند تا مدرک متهم‌کننده
‫توی کمد شخصیت قایم کنم، نه؟
‫آره، بیا چند تا دی‌ان‌ای توی جیپـت بذاریم.
‫زود باش، نیتن. ‫اثر انگشتت رو روی تیشه بذار.
‫می‌خوای چیکار کنی، تحویلم بدی؟
‫هر کاری دوست داری بکن. ‫دیگه واسم مهم نیست.
‫- آروم باش. ایوا. ‫- عزیزم، من همین‌جام. چیزی نیست.
‫با این قضیه می‌جنگیم، باشه؟
‫چیزی یست. ‫هی، مبارزه می‌کنیم.
‫- منو بیار بیرون. ‫- حتما. حتما. درست میشه.
‫« براساس داستانِ واقعی »
‫حالت بهتره؟
‫امیدوارم بهتر باشی.
‫چون حرف زیاد واسه گفتن داریم.