مترجمین: رادمهر، لی لی
یه بار یه فیلمنامه‌ای رو خوندم و یه خطی بود،
که میگفت : اگر خاطراتم رو نداشتم، اصلا وجود داشتم؟
و این همیشه با منه.
خاطراتمون قراره تا همیشه باقی بمونن.
اونا چیزی‌ان که مارو به چیزی که هستیم تبدیل میکنن و شکل میدن.
ضربه‌ی خوبی بود پسرم، ضربه‌ی خوبی بود.
نتونم زندگی‌ای که تجربه کردم،
و بچه‌هامو به یاد بیارم،
این احتمالا بزرگترین ترسمه.
و جدیدا یک سری خبر‌ها داشتم که باعث شده خیلی بیشتر
به این چیزا فکرکنم.
وقتی اول شروع کردم به گشتن اینکه چطوری طولانی‌تر و بهتر زندگی کنم
برای انجام یه عالمه تست
- چطوری؟ - توسط متخصص طور عمر، دکتر پیتر عطیا فرستاده شدم.
- امروز حالت چطوره؟ - خوب میکذره.
خب ما یکطورایی یه مار میلیون دلاری روت انجام دادیم.
هر نوع آزمایش خونی که یه نفر میتونه انجام بده رو انجام دادیم
و ژن‌های توی بدنت رو به هر روش ممکنی بررسی کردم.
و در آخر، جواب آزمایش‌هات فوق‌العادست.
و به نظرم با نگاه کردن بهت از بیرون،
کاملا مشخصه چقدر مراقب خودتی،
ولی یه چندتا چیز پیدا کردیم که باعث نگرانی‌ان.
درسته.
در چندتا از آزمایش‌هاب ژنتیکی که انجام دادیم،
یه ژن پروتئینی به اسم ای‌پی‌او‌ای دیدیم. ( ژن پروتئینی آپولیپوپروتئین که باعث بروز آلزایمر میشه )
تو یه ترکیب خیلی خاص که، دوتا نسخه از ای‌پی‌او‌ای ۴ هست رو داری،
یه نسخه از سمت مادرت، و یه نسخه از سمت پدرت.
و این دقیقا یعنی چی؟
به این معنیه که خطر ابتلا به آلزایمر شما بیشتره.
اوهوم.
چقدر بیشتر؟
یک چیزی بین هشت یا ده برابر بیشتر از
کسی که به طور معمولی هست.
بله، خیلی خب، درسته.
میدونی، تو...
نمیدونم، همیشه فکر میکنی که قراره تا ابد زندگی کنی.
مخصوصا وقتی جوانی.
و یهو بهت گفته میشه که،
"خب این ممکنه چیزی باشه که از پا در بیارت،"
اینطور بودم که "وای." و برای چند دقیقه به زانو درآوردم.
میتونم تصورش هم سخته ولی...
این عقیده‌ی منه که اگه هرکاری که ممکنه رو انجام بدیم،
میتونیم خطرت رو نسبت به هرکس دیگه‌ای کاهش بدیم.
اوهوم، حتما.
درواقع فکر میکنم باور نمیکنی اینی که دارم میگم رو،
ولی بنظرم در طول زمان میکنی.
اینکه این ژن رو داری احتمالا موهبته.
بخاطر انگیزه‌ای که بهم میده تا...
اره بهت انگیزه میده که امروزه کارهایی رو انجام بدی،
که بیشتر از افراد هم سنت بهش حتی
- تا ۵۰ ۶۰سالگیشون هم فکر نکنن. - حتما، حتما.
بیشتر زندگیم رو درحال توجه‌ دقیق به
سلامتی و تندرستیم و
گشتن دنبال اینکه، میدونی، چطوری میتونم قوی تر و سلامت‌تر بشم گذروندم.
ولی هیچوقت کاملا رو سلامت ذهنم تمرکز نکردم
این خبر یک سری چیزهارو تغییر میده.
در اینجا تستی برای بررسی عملکرد لوب پیشانی و برنامه ریزی وجود داره.
پس اول ببین چیکار میکنم، و بعد طبق من انجامش بده.
خیلی خب؟ بزن بریم.
برای همینه که متخصص مغز و اعصاب مشهور دکتر شرون شا رو ملاقات میکنم.
وایسا، صبر کن.
اون... باید دوباره ببینمش.
فکر میکنم مثل هرکس دیگه، می‌خوام که حافظه‌ام رو
تا هروقت ممکن یا ناممکنی نگه‌دارم، میدونی، در حدی که
نتونه یکطورایی دیگه کار کنه.
آره، یعنی مشخصاً خیلی سلامتی،
ولی بعد از سی سالگی وقتیه که مغزمون شروع به انحطاط کردن میکنه.
قسمت اوجش تو جوانی، یا دوره‌ی بیست سالگیمونه.
پس باید تا جای ممکن تقویت و حفظش کنیم.
نمیتونی بگی که، خیلی خب توی ۶۰سالگیم روی مغزم تمرکز میکنم.
بله، بله.
برای اینکه آلزایمر و باقی چیزها
۱۵ تا ۲۰ سال قبل از اینکه حتی علائم حافظه رو داشته باشیم ایجاد میشن.
من سالم غذا میخورم، یک عالمه ورزش میکنم.
چه مار دیگه‌ای میتونم انجام بدم که سلامت مغزم رو تقویت کنه؟
درست همونطور که باید وقت بذاری روی بدنت...
بله.
باید همونطور هم برای کار کردن روی مغزت وقت بذاری.
چالش‌های جدید میتونن ارتباطات عصبی رو تحریک کنن
تا اون چیزی که ″پلاستیسیته‌ی عصبی″ بهش میگن رو تقویت کنن.
و این واقعا عملکرد شناختی رو تقویت میکنه.
پس بیا یک چیز جدید بدیم بهت.
بیا یچیزی بهت بدیم که واقعا مغزت رو به چالش بکشه.
به منظور کمک به حفظ خاطراتش
از کریس میخوام که از زندگی معمولیش فاصله بگیره...
از فناوری جدا بشه،
و بدون تجهیزات تو حیات وحش وقت بگذرونه.
خیلی دیدنی و جذابه، نه؟
درست همونجا، یه تصویر ذهنی بگیر.
بدون هرچیزی مثل ردیاب، گوشی که حواسش رو پرت کنه.
کریس باید تو محیط اطرافش غرق بشه،
و مسیرش رو تو جای دور افتاده به بیرون پیدا کنه.
فقط با استفاده از مغزش.
پسر، خیلی راحته که اونجا گم شی.
خیلی خوشحالم تو اینجایی، چون من نمیدونم چخبره.
همین الانشم گم شدم.
و چون ارتباط اجتماعی خیلی برای عملکرد شناختی مهمه،
دوستش، هنرمند اوتیس هوپ کری هم همراهیش میکنه.
اونجا، اون پشت، پایین آبشار
به نظر جای خوبی برای کمپ کردنه.
خب این جای خوبیه که یادت بمونه.
اونجا جاییه که پیاده‌رویمون رو تمام میکنیم.
- اونجا؟ - آره.
چطوری قراره بریم اون بالا؟
به این چالش به عنوان یه کمپ آموزشی نظامی برای مغز نگاه کنین.
یک راه برای کریس که شروع به انجام
یه روال مادام العمر برای سالم نگه داشتن مغزش بکنه.
وای!
اومدنتون به کشور دانگوتی، کشور آنایوان،
و کشور گومباینگگیر خوشآمد میگم.
این یه کشور مشترک بین سه قبیلست.
این سرزمین اجدادی رفیقم اوتیسه.
برای سالها دلمون میخواست برای کاوش کردن بهش سفر کنیم.
پس وقتی شارون یه ماجراجویی توی طبیعت رو پیشنهاد داد،
میدونستم اینجا بهترین مکانه.
چیزی که اینجارو، مخصوصا برای سفر ما مناسب می‌کنه اینه که
توی این بخش از جهان، چشم‌انداز‌ها و خاطرات در هم تنیده‌ان.
بدن، ذهن، روح.
اسم من اوتیس هوپ کری هست.
و از ملیت گومباینگگیر و همچنین بانجلانگ‌ام.
مردم بومی استرالیا بیشتر از شش هزار ساله که اینجان.
برای همین هم ارتباط قوی‌ای با سرزمین مادری داریم.
در فرهنگ ملل اول، معتقدیم خاطرات توی سنگ‌ها،
آب، باد، و آسمون‌ان.
پس اگه بشینیم و گوش بدیم، میتونیم صدای نیاکانمون رو بشنویم.
امیدواریم که در سفرتون،
به صحبت‌هایی که کشورمون باهاتون میزنه گوش بدین.
صدای این دنیا رو با گوش‌های خودتون بشنوید،
نه با گوش‌های دیگران.
این دنیا رو با چشم‌های خودتون ببینین،
نه با چشم‌های دیگران.
همونطور که بزرگان برای قدم زدن توی این سرزمین به ما اجازه می‌دادن،
یکیشون گفت:
با گوش‌های خودت بشنو،
و با چشم‌های خودت ببین.
″ با کسی که هستید صادق بمونین ″
و این واقعا روی من تاثیر گذاشت، و با چیزی در درونم
تو یه سطح عمیقی صحبت کرد. این واقعا زیبا بود.
در طی دو روز آینده،
کریس و اوتیس قراره مسیرشون رو
بین هزاران هکتار طبیعت وحش پیدا کنن.
خب پس اینجا جاییه که شروع میکنیم،
و بعدش به این سمت میریم، درسته؟
اما چالش ذهنی از قبل شروع شده،
اونا مسیر رو رسم کردن و به خاطر سپردن.
و بعدش به این خط‌الراس میرسیم، درسته؟
بله.
اول به سمت شمال، جایی که ترکیبی از فضای باز و جنگل هست میرن.
از بالای آبشار به اینجا میایم و بعدش به رودخونه میرسیم،
و بعد، از اینجا به کدوم سمت میریم؟
وقتی به این رودخونه‌ی کوچیک میرسیم جهتمون رو عوض میکنیم.
بعدش هم به اون پایین میریم.
اونا باید یه رودخونه پیدا کنن،
که شامل چندتا آبشاره
که به سمت مکانی میبرشون
که ممکنه جای خوبی برای کمپ زدن و موندن شب باشه.
پس تو روز دوم پیاده‌رویمون، از کمپ خودمون به سمت شمال میریم.
- یه عکس داری، اره؟ - اونجا هم راه هست یا...
- مجبور میشیم... - نه.
باید مسیر خودمون رو بسازیم.
و در نهایت با یه سربالایی تند به مقصدشون،
چشم‌انداز رایتز، میرسن.
خب پس مسیر شد جنگل، خط‌الراس، آبشار،
جنگل، خط‌الراس، آبشار.
بعد از آبشار به فضای باز میرسیم،
و من حتما باعث میشم جفتمون گم بشیم.
خب خوبه، خوشحالم که توام میای.
اما قبل اینکه کریس و اوتیس راه بیوفتن، یه چیز دیگه هم هست.
گوشی‌هاتون رو بدید به من.
باشه، بفرما.
مرسی، مرسی. همش همینه؟
- همینه، همینه. - همش همین بود.
یکی دیگه هم هست. این یکی.
خب، این قراره برای کی سخت‌تر باشه؟
احتمالا اوتیس.
اون از گوشیش زیاد استفاده میکنه، پس...
پس قراره زمان سختی رو بگذرونه. مگه نه رفیق؟
موفق باشید.
بارون داره میاد.
فکر میکنیم داریم به سمت درستی میریم؟
فقط به راه رفتن ادامه بده، این بهترین کاریه که وقتی گم شدی انجام بدی، درسته؟
حالا که خورشید ناپدید شده، یکم چالش برانگیزتره.
خب اگه اطراف رو نگاه کنیم، کدوم قسمت پر نور ترین بخش آسمونه؟
اونجاست.
این یا خورشیده یا سفینه فضایی. فکرکنم خورشید باشه.
خب پس، شمال، جنوب. باید از این سمت بریم.
آره بنظرم.
بیا انجامش بدیم رفیق.
یه دلیل خیلی خاصی وجود داره که من کریس و اوتیس رو
توی طبیعت بدون چیزی که تو مسیریابی بهشون کمک کنه رها کردم.
خب نظرت چیه؟
راه‌آب اینجاست؟ بنظر میاد اینجا باشه.
آره، فکرکنم از این طرفه.
فرآیند پیدا کردن مسیر درستی که میخوایم بریم،
یکی از پیچیده ترین کارهاییه که مغزمون میتونه انجام بده.
از خط‌الراس بالا برو، آب رو دنبال کن، رودخونه، آبشار، به چپ بپیچ.
آره، عالیه.
و به ناحیه‌ای از مغز وصله که برای نخوه‌ی پردازش ما در
دنیای اطرافمون خیلی مهمه.
مرکز حافظه‌ی مغز، که بهش هیپوکامپ میگن.
هیپوکامپ یه سازه‌ی کوچیک شبیه اسب دریاییه،
که در هر دو سمت، چپ و راست مغزمون قرار گرفته.
اون رو به عنوان نقشه‌ای که تمام حافظمون رو
و چگونگی دستیابی بهش، در اون ذخیره شده نگاه کنیم.
با افزایش سن هیپوکامپ کوچیک‌تر میشه، و یکی از مناطقی هست که
هدف بیماری‌هایی مثل آلزایمر قرار میگیره.
اما وقتی با فعالیت‌هایی مثل جهت‌یابی تقویتش میکنیم،
همونطور که اتصالات جدید برقرار و سلول‌های مغزی بیشتری بهش اضاف میشه،
اون بزرگتر و قوی‌تر میشه.
و دانشمندان فکر میکنن هرچه هیپوکامپ ما بزرگتر باشه،
شانس ما برای مقاومت در برابر ضایعات شناختی که با بالا رفتن سن ایجاد میشن، بهتر خواهد بود.
ول کردن مسیریاب و پیدا کردن مسیر به تنهایی
چیزیه که کریس میتونه به راحتی تو فعالیت‌های روزمره‌اش قرار بده.
این یه روش ساده و تاثیرگذار برای فعال نگه داشتن مغزشه.
که به قوی موندن و انعطاف‌پذیری اون کمک میکنه.
خب، احتمالا نزدیک به عصره.
آره بنظرم.
شمال، شرق، جنوب، غرب.
پس اینور شماله، میخوایم که از این سمت بریم.
رودخونه اونجاست.
آره.
حس میکنم داریم به جایی که باید باشیم نزدیک‌تر میشیم.
اوه.
خدایا، باتلاق شنی بود.
مثل اون صحنه تو فیلم ″داستان بی پایان″ بود،
باتلاق‌های غم.
″داستان بی پایان″ رو یادته؟
- نه. - داستان بی پایان رو ندیدی؟
- نه فکرنکنم. - اوتیس‌.
من بچه بودم نمیتونستم تلوزیون ببینم.
اون تلویزیون قدیمی‌ها رو یادته؟ که باید آنتن رو تکون میدادی.
- آره. - ما یدونه از اونا داشتیم.
آره، فقط هم درمورد محل آنتن نبود،
باید اونو تو محل درستی از اتاق قرار میدادی.
آره، و همینطور...
آره، ″بابا، اونجا نشین″.
- ″داری تلوزیون رو برفکی میکنی″ - آره.
یه چیز خیلی نوستالژیک درمورد بودن در طبیعت برای من وجود داره...
دور بودن از شهرها، شهرک‌ها و مردم شهر.
و وقتی به اولین خاطراتم فکر میکنم،
اونایی که شخصیتم رو شکل دادن، اون لحظات
دلم میخواد تا ابد نگهشون دارم.
من در ناحیه شمالی و درست وسط ناکجا آباد بزرگ شدم،
با چهار و نیم ساعت فاصله با نزدیک‌ترین شهر،
و چون هوا خیلی گرم بود حتی یه جفت کفش هم نداشتم.
و اساسا، تمام وقتمون رو بیرون خونه میگذروندیم.
اولین خاطرم...
خیلی کوچیک بودم، احتمالا چهار سالم بود.
یادمه که،
بابام قرار بود بره یه نفر رو از فرودگاه بیاره،
که درواقع یه مسیر خاکی وسط بیابون بود.
و من رفتم بیرون که دنبالش بگردم، و به راه رفتن ادامه دادمو
اون گرمای خشک رو خوب یادمه.
اون گرد و خاک قرمزی که وارد همه چی میشد،
رو پوستت، تو موهات، تو لباسات.
و حسی که پاهام داشتن، حس میکردم دارن آتیش میگیرن.
غرق گریه بودم. نمیدونستم بابام کجاست.
ولی یکدفعه از بالای تپه‌ها اومد.
کاملا وحشت‌زده بود و نمیدونست من اونجا
وسط بیابون، تنهایی، چیکار میکردم.
و اون موقع، واقعا نمی‌فهمیدم چه اتفاقی افتاده
یا نگرانیش برای چی بود.
ولی گرما و راحتی توی آغوش امن و امانش رو به یاد دارم.
- مستقیم بالا بریم؟ - آره.
انگار روب استپ‌میل ۲۰۰۰ایم.
- تشنته؟ - آره.
- منم مینوشم. - باشه.
خیلی زیباست.
در حالت عادی مشغول گرفتن عکس میشی و
گوش نمیدی و...
از توی لنز دوربین نگاه میکنی.
آره.
اینجا بودن و اینکه حواست پرت نمیشه عالیه.
تمام حواس آدم تقویت میشه.
تمام بوها، چیزایی که لمس میکنی، صداها.
هیچ تعجبی نداره که کریس هوشیار تر شده.
مغزمون توی طبیعت به تکامل رسیده،
و تحقیقاتی هستن که نشون میدن
چرا طبیعت رو طراوت‌بخش میبینیم.
تحقیقات نشون میدن که وقتی در محیط شهری‌ایم
تمام الگوهای بصری ساخته‌ی دست بشر،
صداهای ناگهانی و حواس پرتی‌ها،
انرژی ذهنی زیادی برای پردازش بخش‌های ملیدی مغز میگیره.
که به این معنیه که حافظه،
حل مسئله، و تمرکز، همگی ضربه میخورن.
ولی دانشمندان فکر میکنن که مغز ما در پردازش دیدن مناظر،
و صداهای طبیعت هماهنگ شده راحت‌تره.
تا اینکه توانایی‌های شناختیمون
بیش از حد بارگذاری بشن و به نهایت قدرتشون بازسازی شن.
و این همش نیست.
گذروندن وقت در طبیعت استرس رو کاهش میده،
که برای پیشگیری از آلزایمر و افزایش طول عمر، عالیه.
درواقع، فقط بیست دقیقه پیاده روی توی پارک
بدون بررسی کردن گوشی هاتون،
کاهش قابل توجهی در سطوح هورمون استرس
یعنی کورتیزول، نشون داده.
- مطمعنی نمیخوای جلو بری؟ - میرم، بیا.
نظرت چیه من برم؟ چون اگه من لیز بخورم اونقد مسئله‌ی بزرگی نیست.
چرا، مشکل بزرگیه. مجبور میشم کولت کنم. خیلی مشکل بزرگی میشه.
منظورم منم همینه. تو قویتر از منی.
اوتیس خیلی مرد خوبیه.
حس شوخ طبیعیه بالایی داره و خیلی هم مهربونه..
او!
اوتیس!
- کمکم کن - خیلی خوب زمین خوردی!
باید اینو بگم.
و همچنین، اون یه هنرمند فوق العادس.
همه کارهای هنری تو، از زاویه دید یه پرنده هستن؟
آره، بیشترشون آره.
فکر کنم بتونی بگی یه جورایی توپوگرافیه.
من چیزای چیزای استفاده میکنم مثل...اوم...نمادهای قدیمی اما من...
یه جورایی اونا رو نرم تو میکنم. رسا تر میکنم.
و یادآور این هستن که از کجا اومدن ومعنی اون نمادها چیه.
من برای سالهای سال، هنرهای قدیمی سنتی رو دیدم.
و اونها رو مدرنیزه کردم.
من سعی میکنم با روش قدیمی، یه چرخش جدید ارائه کنم.
هر خط، هر نقطه در کارهای من....
درست مثل هر سنگ، هر رودخانه و هر درخت،
یه خاطره هست.
من فکر میکنم کریس همونجایی که بزرگ شده، داره رشد میکنه.
اونجا یه جامعه بزرگ بومی وجود داره پس ممکنه اون هنر منو درک کنه.
و فکر میکنم این یه دلیل بزرگ برای اینه که چطور این قدر خوب با شرایط کنار میان.
باید برای قایق رانی میومدیم.
یه تخته موج سواری بهتر بود..
وقت گذرونی با دیگران، برای ذهن های ما هم خوبه.
ما یه جور حیوانات اجتماعی هستیم و تعامل با دیگران، باعث بیشتر شدن انگیره ما میشه.
تا چیزای جدید یاد بگیرم، ایده ها جدید بهمون برسه و دنیا رو از یه زاویه دیگه ببینیم.
اما وقتی تنها باشیم، شانس ابتلا به زوال عقل بیشتره.
تقریبا 50 درصد بیشتر میشه.
پس درکنار چیزایی که میدونیم میتونن از طول عمر ما حفاظت کنن،
آدمای اطرافمون میتونن همونقدر مفید باشن.
باشه، پس اگر حرکتمون رو به این سمت ادامه بدیم،
باید به کمپ برسیم. درسته؟
آره. کمپ انتهای آبشار.
پس ما بالای آبشار هستیم.
و اوتیس داره جایی که باید کمپ بزنیم رو نشون میده.
و من نمیتونم راهم رو به سمت پایین ببینم. اونم نمیتونه.
پس یه راه حل وجود داره.
واو!
اوه، پسر.
الان احساس زندگی داری.
خب، اون قطعا ذهن منو پاک کرد.
و باعث شد فکر کنم...
که امیدوارم وقتی پیر شدم هم بتونم غواصی کنم.
از وقتی نتایج آزمایش اومده، خیلی به این فکر میکنم که...
وقتی پیر شدم، زندگیم قراره چطور باشه.
شاید این موضوع من که به آلزایمر مبتلا بشم،
خیلی غافلگیر کننده نباشه.
پدربزرگم، آلزایمر داشت.
و...
اون...حافظه اون نابود میشد برای سالهای زیادی.
یکم سخته چون وقتی که همه چیز یادش میومد، بیشتر نگران میشد.
چون یادش میومد که بقیه کجان و چرا؟ و حتی اون کجاست.
میدونی، دلهره آور و ترسناکه.
واضح ترین خاطره من با اون، اینه که توی گاراژ نشسته بودیم.
و اون به کمک میکنه تا چیزای باحال بسازیم.
اون برامون یه شمشسر ساخت.
چیزای الکی، میدونی، مثل تفنگ و تپانچه و این چیزا.
و یادمه وقتی که چکش کاری یا خراب کاری میکردیم خیلی صبور بود.
چیزای مختلف رو میبریدیم و مشکستیم.
کلی خاطره قشنگ دارم که بابتشون خیلی هم ممنونم....
به خاطر این آدم خیلی مهربون و بزرگ.
اون مرد زیباییه.
پس پدربزرگت، آلزایمر داره؟
آره. اون حتی یادش نمیاد ما کی هستیم.
ما نوه هاش هستیم اما اون بچه های خودش رو هم یادش نمیاد. میدونی.
- اوم... - یادش میره و ...
آره. خیلی دردآوره.
این نگرانت میکنه که ممکنه تو هم کارت به اونجا بکشه؟
مثل بیشتر چیزایی که تو رو میترسونن، یا باعث میشن عقب بکشی و یا
یا بهت انگیره میدن که پیروز بشی یا هر کاری از دستت برمیاد انجام بدی.
میدونی، برای شکست دادن اونها. فکر نم موضوع اصلی ما هم همینه.
میدونی، درباره انجام کارهای پیشگیرانه
برای تامین سلامت عقل.
یه عامله انرژی مثبت تو این وجود داره برخلاف این موضوع که
میپرسی چقدر ایمیل باید جواب بدم یا...
اینکه قراره توی فیلم، چه نقشی بهم بدن.
و آیای قراره دوباره من کار کنم؟
کوه نوردی امروز ،باعث شده از خودمون بروزش بدیم.
پس ما تصمیم میگیرمی بهش بگیم شب.
اما مهم نیست من چقدر تلاش کردم تا اینجا برسم،
پایین رفتن هم به همون اندازه سخته.
و خوابیدن یکی از موراد اصلی بود که
وقتی نتیجه آزمایش اومد، دکتر پیتر آتیا روش تمرکز کرد.
پس کریس، دربراه خوابت بهم بگو.
خودت فکر میکنی خیلی خوب میخوابی یا....
نهف خیلی خوب نمیخوابم. چندین برا در طول شب بیدار میشم.
حتی از سالهای پیشم این موضوع رو یادم میاد اما مادرم الان داره درموردش حرف میزنه.
یه چیزی درباره ساعات خواب بوجود داره که همه نگرانی ها رو
تقویت میکنه، حس گناه رو بیشتر میکنه،
فکر میکردم نکنه یه کار اشتباهی انجام دادم یا یه موضوعی برای نگرانی هست.
و میدونی، هنوزم....
این مشکل رو دارم.
خیلی از چیزایی که به عنوان محدودیت برای خوابت بیان میکنی،
به نظر ناشی از چیزی میشه که بهش میگیم ذهن میمونی. که همه اونو داریم.
چیزای باعث رنجیدن ذهن ما میشن، نشخوار فکری.
- اوم... - خواب یه غیر عمل فعال نیست.
درباره بیهوش بودن هم حرف نمیزنیم.
درواقع یه زمان فعالیه که ذهن داره بهبود پیدا میکنه.
و درمورد تو کریس، با توجه به افزایش احتمال ابتلا،
ازت میخوایم که خواب رو خیلی جدی بگیری.
میدونیم حتی یه شب که خواب آدم از دست بره،
منجر به تجمع برخی سموم در مغز میشه که
افارد رو مستعد به آلزایمر میکنه.
پس خواب یه قدرت ترمیمی قابل توجه در کوتاه مدت داره
و چیزهای زیادی هم برای محافظت در برابر بیماری های مزمن داره.
اینطوری کار میکنه که وقتی ما میخوابیم، اون موارد مضری که در ذهن ما ساخته شده،
توسط یه سیستم دفع زباله، پاک میشه
این سیستم، سیستم گلیمفاتیک نامیده میشه.
اما همونطور که سنمون زیاد میشه و خواب مناسب نداریم ،
عملکرد این سیستم مختل و کند تر میشه.
موارد مضر خیلی سریع تر از اون که بتونن پاک بشن، ساخته میشن.
همه آثار جمع میشن،
التهاب ایجاد میکنن و به طور بالقوه؛ باعث ایجاد آلزایمر میشن.
خییلی کارا هست که کریس الان میتونه شروع کنه
تا مدت و کیفیت خوابش رو افزایش بده.
عادت های ساده به وجود بیاره،
مثلا هر روز در یه زمان معین بخوابه و بیدار بشه،
استرسش رو قبل از زمان خواب، کمتر کنه.
و همینطور بررسی ایمیل و فضای مجازی رو کاهش بده.
این کارا خیلی راحته وقتی تو جنگل کمپ زده.
اما خوشبختانه انجام این عمل ها در خونه هم،
از نظر سلامت روانشناختی ، هر آیندهم به سود اونه.
و یه رژیم خواب سالم، تنها چیزی نیست که
کریس باید اونو تمرین کنه.
خوبه.
در واقع، خیلی از عادت هایی که الان داره،
در آینده، میتونن از بیماری های ذهنی جلوگیری کنن.
همینه.
با یه رژیم عذایی سالم که شامل مقداری کافی سبزیجات و ماهی میشه،
اون از پیری سلولاش جلوگیری میکنه در ابتلا به آلزامیر نقش داره.
نمیدونم باید بخندم یا گریه کنم.
اقدام هایی براش کاهش سطح استرس اون،
باید به حفظ حافظه اون هم کمک کنه.
قرار گرفتن اون در معرض دمای خیلی بالا،
کاهش قابل توجه خطر ابتلا به آلزایمر و نشون میده.
اون دیشب چطور خوابید؟ خیلی خوب بود.
با منظره آبشار پشت سرش، خیلی قشنگ بود.
-اوم، آهنگ آبشار باعث شد بخوابم. -اوم...
خب، الان روز دومه و بعد از یه خواب عالی،
من حس تازگی دارم.
میدونم که فقط یک روز و یک شب دور از موبایلم و پیامام بودم،
اما همین الانم حی میکنم ذهنم شفاف تر
و آروم تر شده.
و به خاطر بخش های بعدی هیجان زده هستم.
میدونی امروز میخوایم به کدوم سمت بریم؟
راهمون رو به سمت شمال غربی ادامه بدیم؟
خورشید هنوز درنیومده؟
من فکر کنم امروز آفتاب یکم دیرتر طلوع کنه.
امیدوارم در زمان تعیین شده، به مقصدمون برسیم.
خب پس ما میخوایم بریم رایتزلاوت؟
اونجا یه مکان خیلی خاص ملاقات برای مردم بومیه که
در زمان هی قدیم، میلت های مشخص اونجا جمع میدن.
تایید کننده یعنی چی؟ انتظار داریم چه اتفاقی بیوفته؟
خب، سه تا ملیت مختلف قراره ملاقات داشته باشن
و قراره یه رق دربراه به اشتراک گذاشتن دانش هامون انجام بدیم.
- و در کنار هم دیگه، شرگزاری کنیم. -آره.
درباره اینه که به یه چیزی غیر از خودت، متصل بشی.
صد در صد، هیچ چیز تایید کننده ای اینجا وجود نداره.
برای بیش از 100 سال، قراره خیلی خاص باشه
و قراره خیلی قدرتمند باشه و ...
و از لحاظ روحی، انرژِی بخش.
داره تند تر میشه.
وسایل صخره نوردی رو آوردی؟
آره. همراهمه.
دومین روز کوهنوری، یه چالش متفاوت برای کریس به همراه داره.
رفتن به رایتز لاکاوت،
اون و اوتیس باید از یک سمت کوه بالا برن.
اگرچه ممکنه شما اینو تمرین ورزشی برای بدتون در نظر بگیرید،
همونقدر هم یه تمرین ذهنیه.
شبیه یه بزکوهی شدی پسر.
آره.
با تمام اون باشگاه رفتنا، باید بتونی منو تا این بالا کول کنی.
وقتی ما ورزش میکنیم،
بدن ما یه ماده شیمیایی تولید میکنه که عملکرد ذهن رو فعالتر میکنه.
باعث میشه اعصاب ما رشد کنن و سالمتر باشن.
- نزدیکتر شدیم. - داریم میرسیم.
و ما از مطالعات میدونیم که ورزش منظم تو میانسالی،
شانس ابتلا به آلزایمر رو کاهش میده.
اونم حدود 50 درصد.
و ورزش، همراه با چالش های منظرم ذهنی،
در حال اثبات یه ابزار قدرتمند
برای مبارزه با زوال عقله.
حتی زمانی که سنمون بیشتر میشه.
مادر من پنج سال پیش فوت کرد،
و متاسفانه، اون از زوال عقل رنج میبرد.
و بلهف اون هنوز در ذهن من با من زندگی میکنه،
غم خوب، ای ممکنه اتفاق بیوفته
و شاید برای من اتفاق بیوفته.
یک، دو، سه، چهار.
هر هفته، گوردون 70 ساله،
در یه کلاس رقص محلی شرکت میکنه.
گاهی اوقات حس نمیکنم به اندازه 30 سال پیش خوب باشم.
اما بیشتر وقتا،
کاملا رو فرمم.
اما این یه کلاس رقص معمولی نیست.
این یه مطالعه علمیه.
هدفش اینه که بفهمیم یه فعالیت مثل رقص،
اثرش بر روی سلامت ذهن، بیشتر از ورزش منظمه یا نه.
رقص شامل یادگیری حرکات پیچیده میشه.
مثل دوچرخه سواری نیست که در حالت نشست، یک فعالیت رو چندین بار تکرار کنی..
پس ما فکر میکنیم رقصیدن، یه فعالیت برای بهبود عملکرد مغزه.
چون شامل کلی حرکات و چالش های مختلف و محلی میشه.
دانشمندا فهمیدن که
ذهن ما ظرفیت اینو داره که رشد کنه و
حتی در بزرگسالی، ارتباطات جدید برقرار کنه.
من یه خوکچه هندی هستم!
پس نوتگار و تیمش ،
میخوان بفهمن رقص چقدر مهمه.
در همون حال که رشد رو تحریک میکنه.
اونا دنبال نشانه های تغییرات مثبت هستن
در یم منطقه حساس از مغز که مربوط به حافظه میشه.
لطفا بخش جلویی هیپوکامپ و بهم نشون بده.
کافیه.
میتونی افزایش رو اینجا ببینی.
خیلی خوب به نظر میاد
این یه تسکین بزرگه چون مطالعات ما نشون میده که
رقصیدن یه قابلیت فوق العاده داره که
روی بهبود فعالیت و عملکرد مغز خیلی موثره.
و ما خیلی امیدواریم که رقصیدن بتونه در آینده،
از ابتلا به زوال عقل جلوگیری کنه.
فقط نتایج گوردون نیست که خیلی تاثیرگذاره،
گروه های رقصريال رشد بیشتری در منطقه هیپوکامپ مغزشون نشون دادن.
اونم در مقایسه با کسایی که به طور منظم ورزش میکردن.
خب، نتایج که روی ن خیلی موثر بودن.
پس من یکم به خودم جایزه میدم
آفرین میگم.
ما چند ساعت داشتیم بالا میومدیم و در نهایت،
مقصدمون نزدیک به نظر میرسه.
- درست این بالاست؟ -آرخ.
اینجا خوبه؟
- آفرین رفیق - کارت خوب بود.
خوب بود.
ما رسیدیم.
بدون تلفن؛ نقشه ، جی پی اس یا مسیریاب.
بدون هیچ کدوم از چیزایی که مردم در سالهای گذشته استفاده میکردن.
از مغزمون استفاده کردیم.
ما از اینجا اومدیم.
- دوره - یه مسیر خیلی طولانیه
زاویه دیدت رو جهت میده. درسته؟
همونطور که نگاه میکنم من و اوتیس چقدر راه اومدیم،
زیبایی این مناطق،
به این فکر میکنم که قدیمیا درموردش چی میگفتن.
با گوشای خودت گوش بده
و با چشمای خودت ببین.
و حالا ماکلا منطقیه.
اگر سرو صدای اضفی رو مسدود کنیم و کاملا با طبیعت همراه بشیم،
بهتر زندگی میکنیم.
دو روز خیلی طولانی گذشته،
و ما به اینجا رسیدیم تا
دور هم جمع بشیم.
به نمایندگی از یه تا ملیت،
از شما دعوت میکنیم با ما برقصید.
- البته، ممنونم - بله.
- من خیلی تو رقص مهارت ندارم. - مشکلی نیست.
میدونی، بیشتر فکر میکردم که قراره فقط تماشاگر باشم.
و الان خیلی استرس دارم.
- سمت چپ، سمت راست. - سمت چپ، سمت راست.
پایین، پایین، شونه، شونه.
خوبه.
چقدر بقیه استقابل کردند ،
و تشویق کردن. خیلی زود احساس صمیمیت میکنم.
و به اوتیس نگاه میکنم
و ، اوم..، میبینم که این براش چه معنی داره.
ملاقات این سه تا ملیت.
حس قدرت میکنم.
و حس تعلق هم دارم.
چون این ملاقات، برای صدا کردن نیاکان ماست
در خاطرات ما و حافظه ی زمین.
نه تنها من دارم خاطرات خوبی میسازم،
بلکه میتونم اونو با کریس به اشتراک بذارم و باهم درموردش حرف بزنیم.
برای سالهای آینده.
این سفر رو شروع کردم درحالی که نگران بودم
که ممکنه وقتی پیر شدم، خاطراتم رو از دست بدم.
اما الان متوجه شدم که چقدر همه چیز در دستان خودمه.
نسخه کار خیلی راحته. خوب غذا بخور و خوب بخواب.
ذهنم رو با تجربه های جدید به چالش میکشم.
و خوردم رو در طبیعت رها میکنم.
به دور از همه حواس پرتس ها و استرس های دنیای مدرن.
و مهم تر از همهف در کتار کسانی که دوستشون دارم هستم.
هیچ کدوم از این موراد، داروی تلخی نیستن.
کراهایی هستن که دوس دارم در هر صورت انجام بدم.
کراهایی که دوست دارم خیلی بیشتر انجامشون بدم.
و خوشبختانه، من فقط شاد و با حس تعلق زندگی نمیکنم.
بلکه درست مانند پدربزرگم، شادی رو به خانواده و دوستانم هدیه میدم.
اما با همدیگه، خاطرات جدید و ارزشمند میسازیم
که بقیه زندگیم همراه من هستن.
مترجمین: رادمهر، لی لی