بزرگترین اشتباه عمرش.
بهش گفتی یا نه؟
آندریا دعوتت کرده بود،
یا اومدی که وسواس ناسالمت به عروسی‌ها رو به جا بیاری؟
دومی.
-شرط می‌بندم می‌تونم حدس بزنم داری به چی فکر می‌کنی. -امتحان کن.
داری فکر می‌کنی اگه با من ازدواج می‌کردی چی می‌شد
و از این راهرو می‌گذشتی و من منتظرت بودم.
دارم فکر می‌کنم پام درد می‌کنه چون کفش اشتباهی انتخاب کردم.
ساکت! عروس اومد!
-کجاست؟ -اینجاست!
اینجاست! عروس!
وقتی اولین بار آندریا رو دیدم،
فکر کردم آدم آزادیه
به خاطر
عشقش به آزادی
و سبک زندگی‌ای که یکم خارج از عرف بود.
هیچ‌وقت فکر نمی‌کردم یه روز ازدواج کنی.
نه که من از عشق زیاد بدونم. کسانی که منو می‌شناسن تایید می‌کنن.
هیچ‌کس منو نمی‌شناسه.
به هر حال…
فقط می‌تونم تصور کنم لتیتزیا چقدر خاصه که نظرتو تغییر داده.
به افتخار عروس و داماد.
کارِت درسته!
تبریک میگم!
عروس و داماد زنده باد!
تبریک میگم!
تو هم شنیدی؟ چی بود اون؟
-چی شد؟ -شنیدی؟
-چی شد؟ -بریم ببینیم.
چی شده؟
قانون به روایت لیدیا پوئت
بسه. بهت گفتم.
قبلاً لباسمو عوض کردم.
میشه بگی چرا؟
لباسم راحت نبود.
فهمیدن چی شده؟
هنوز نمیدونن کی مرده.
هیچ‌کس نمی‌دونست اون کیه.
فقط یکم باهاش حرف زدم.
گفت دوست خانوادگیه.
ولی پدرت هیچ‌وقت ندیده بودش؟
نگران نباش، فورنو دادستان خیلی خوبیه.
همه چیزو درست میکنه.
مدارک سفرمونو گرفتن.
هیچ‌کس نمی‌تونه بره تا وقتی تحقیقات تموم بشه.
باید برگردم پیش شوهرم و پسرم، رومئو.
میشه یه کاری بکنی؟ میشه با دادستان حرف بزنی؟
بله. البته.
آلگرا.
چی شده؟
متاسفم، آقای کاراچیولو، ولی زنتون به جرم قتل دستگیر شده.
شوخی می‌کنی. دیوونه شدین.
رومئو رو نگاه کن. بگو زود برمی‌گردم.
-لیدیا. -صبر کن.
دادستان، صبر کن.
نمی‌خوام...
نمی‌خوام از آشناییمون سوءاستفاده کنم،
ولی من با داماد خیلی صمیمی‌ام،
و می‌خوام دلیل این دستگیری رو بدونم.
نباید بهت بگم،
ولی لباس عروس توی یه قسمت مخفی کمد اتاق پیدا شد.
لباس خونی بود.
بذار این‌طور بگم.
اگه برادرت پرونده رو قبول کنه، وقت زیاد داریم برای صحبت.
-متاسفم. -مرسی.
باید احساس افتخار کنی، مشاور. مطمئنم هیچ‌کدوم از همکارات همچین چیزی ندارن.
حالا می‌تونی هروقت خواستی با شوهرم حرف بزنی.
مرسی. حال سناتور چطوره؟
این روزا خیلی مشغوله.
ولی مطمئنم که شروع انتخاباتیتو توی اتاق بازرگانی از دست نمیده
-مرسی. -مرسی.
-کمک می‌خوای برای نوشتن سخنرانی؟ -نه، مرسی.
فقط باید یه سری تغییرات کوچیک بدم.
اگه کمک خواستی بهم بگو.
-بدرقه‌ات کنم؟ -نیازی نیست.
مرسی.
-خداحافظ. -خداحافظ.
صبح بخیر، اپراتور صحبت می‌کنه.
صبح شما هم بخیر، خانم!
این اولین تماس تلفنی شماست از این شماره، آقای پوئت؟
بله. ببخشید، ولی شما همه مکالمه‌هامو گوش می‌دی؟
این کار غیرقانونیه، آقا. با کی می‌خوای صحبت کنی؟
با زنم، ولی
اون تو اتاق بغلیه، پس
فکر نکنم لازم باشه…
به هرحال، مرسی.
دوستان عزیز.
دیدم آنا رفت. اون چیه؟
-هیچی. -چیه؟
-سخنرانیت؟ -ولش کن!
دوستان عزیز. قوی.
چالش‌برانگیز. ولی یکم کوتاهه، اگه اجازه بدی بگم.
میشه لطفاً برام بنویسی؟
البته.
ولی باید اول تو یه کاری بهم کمک کنی.
نمیدونم.
به خدا من اون مرد رو تا حالا ندیده بودم.
الان مهم نیست، خانم کاراچولو.
کارابینیری دارن سعی میکنن بفهمن اون کیه،
ولی ما مشکلات بزرگ‌تری داریم.
تو که حرفم رو باور نداری، نه؟
مهم نیست من چی فکر میکنم.
اگه حاضر نیستی حرفمو باور کنی، خانوادم میتونن یه وکیل دیگه بگیرن.
آندریا از ما خواست بهت کمک کنیم.
خوشحال میشیم این کار رو بکنیم، ولی
باید بفهمیم چرا خون قربانی
روی لباس عروسیت بود.
نمیدونم.
تو مهمونی، لباس شروع کرد به خاریدن،
واسه همین رفتم اتاقم عوضش کنم.
کسی بهت کمک کرد؟
خدمتکار یا خواهرت؟
من میتونم خودم لباس بپوشم، مشاور.
وقتی لباس رو روی تخت گذاشتم، تمیز بود.
بعد برگشتم و آندریا رو دیدم که دنبالم میگشت،
و با هم رفتیم باغ.
شاید قاتل خون روی لباس ریخته و مخفیش کرده تا تو رو بدنام کنه.
انریکو راست میگه. حتما همینه.
این استدلال تو دادگاه سخته، آندریا.
خیلی عجیبه که کسی بیاد تو عروسی غریبه و کشته بشه.
چی میگی؟ رک و راست بهم بگو.
فقط دارم شک و تردیدام رو بهت میگم.
چرا حرف لتیتزیا رو باور نمی‌کنی؟
دارم سعی میکنم منطقی باشم. چه دلیلی دارم که حرفش رو باور نکنم؟
گفت که اون رو نمیشناسه.
باشه. در مورد پدرش چی؟ تقریبا هیچی در موردش نمیدونی.
آره، اون بود.
مرد رو کشت، بعد لباس دخترش رو خونی کرد تا توطئه کنه.
مضحکه!
بس کن.
ببخشید.
فقط می‌خوام لتیتزیا رو ببرم خونه.
همین.
به چی فکر می‌کنی؟
تو دیگه اون آدمی که می‌شناختم نیستی.
ولی این طبیعیه.
خیلی وقت گذشته.
نه، به خاطر زمان نیست.
آدم‌ها تغییر می‌کنن.
بعد از اینکه تو رو ملاقات کردم عوض شدم، و بعد از اینکه لتیتزیا رو دیدم عوض شدم.
فکر نمی‌کنم من آدم مناسبی برای دفاع ازش باشم.
-هستی. -نه.
آره، چون تو بهترینی، و چون تنها کسی هستی که بهش اعتماد دارم.
ولی من و تو زیادی نزدیکیم، و تو زیادی عاشقش هستی،
و اگه محکوم بشه، ازم متنفر می‌شی، و من خودمو نمی‌بخشم.
اگه بهم کمک نکنی، هیچ‌وقت نمی‌بخشمت.
آقای جووارا؟ جاکوپو باربریس. ویپ. میشه یه دقیقه وقتتون رو بگیرم؟
ویپ؟ اگه درباره مسابقات اسب‌سواری می‌نویسی، من هیچی ازش نمی‌دونم.
نه، در واقع دارم یه مقاله می‌نویسم
درباره قتل روزنامه‌نگار آتیلا بروسافرو.
شنیدم مقصر مرده.
ولی کسی که پشتش بوده نه.
از کی تا حالا روزنامه‌نگارا دستیار دارن؟
من سزار بروسافرو هستم.
برادر آتیلا.
تسلیت میگم.
آقا، منابع مختلف گمانه‌زنی کردن که شما دخیل بودید.
الان فرصت دارید جواب بدید.
نمیتونم جواب بدم اگه اتهامات رو ندونم.
بروسافرو مرد وقتی داشت در مورد دوران شما
به عنوان رئیس بانک تورین تحقیق می‌کرد.
-این برای من عجیب... -گوش کن، باربریس.
خیلی خوب می‌دونم تو کی هستی.
پس می‌دونی ما درباره مسابقات اسب‌سواری نمی‌نویسیم.
روزنامه‌نگارایی که نمی‌تونن تفاوت بین حقیقت و دروغ رو تشخیص بدن، اغلب عاقبت بدی دارن.
این جوابتونه؟ تهدید؟
نه. اشتباه برداشت کردی.
فقط به فکر حرفه‌ات هستم.
بریم.
ما فرصت نکردیم خصوصی صحبت کنیم از وقتی که…
خیلی متاسفم که تو رو تو موقعیت ناراحت‌کننده‌ای قرار دادم.
همین.
فقط یه ملاقات بود.
البته.
هرچند فکر نمیکردم خیلی ناخوشایند باشه.
خجالتت دادم.
این یکی از توانایی‌های توئه.
و من خیلی خوب نیستم تو کنترل کردن بعضی احساسات.
فکر میکنم همیشه در دو جبهه مخالف بودن آدم رو یکم ناآرام میکنه.
پس برادرت داره از خانم کاراچولو دفاع میکنه؟
-آره. -خوبه.
واسه همینه که اینجام.
چون تو هم مثل من، خیلی به حقیقت و عدالت اهمیت میدی،
میخواستم ازت بخوام، اگه ممکنه،
هر چیزی که ممکنه بهمون کمک کنه این پرونده رو حل کنیم باهام به اشتراک بذاری.
و من قول میدم همین کار رو برات انجام بدم، با شفافیت کامل.
همونطور که گفتم، این پرونده برای من مهمه.
قبوله.
یه چاقوی نامه‌بری خون‌آلود پیدا کردیم که اثر انگشت خانم کاراچولو روش بود.
غیرعادی نیست. چاقوی نامه‌بریش بود. شاید قبلا اون روز بهش دست زده.
معلومه.
چیزی در مورد قربانی فهمیدید؟
هنوز چیزی قطعی در مورد هویت قربانی نداریم.
از روی دندان‌هاش فهمیدیم که ۳۵ سالشه
و دو تا دندون آسیاب خراب داره.
اما زیر کف کفش‌هاش، یه نوع خاک عجیب پیدا کردیم.
قرمز، دانه‌دانه.
اینم. یه نمونه برداشتم.
چهار جفت ملافه دست‌دوزِ نخی مصری.
همه اینا جهازِ یه دختر دوشیزه‌ست که اینجا حاضره،
ماریانا پوئت.
ببخشید، تلفظش پُئت هست یا پوئت؟
هرجور دوست داری، فقط درست بنویسش.
مالکیت از پدرش، مشاور انریکو، منتقل می‌شه
به تازه‌داماد، مارکیسیو ساوولدی سیدولی پائولو،
دوک بل‌جویزو. درسته؟
-درسته. -خیلی‌خوب.
در عوض، آقای مارکیسیو ساوولدی سیدولی آلفونسو،
دوک بل‌جویزو،
به عروس، ماریانا پوئت، یک محل اقامت تضمین می‌کنه
در آپارتمانی واقع در ناپل، خیابان پاله‌پولی شماره ۲۰.
-ناپل؟ -بله، ناپل.
-فکر کنم اشتباهی شده. -یه آپارتمان فوق‌العاده‌ست.
ولی تو ناپله.
جنوبی‌ها رو دوست نداری، مشاور؟
شوهرم می‌خواد بگه که ما هیچوقت توافق نکردیم
که دخترمون کجا باید زندگی کنه.
این خواست صریح عروس و داماده، خانم پوئت.
راسته، مامان.
پائولو قصد داره کارآموزی‌ش رو تو ناپل
توی دفتر وکالت تارانتینی بگذرونه.
و این چیزی هست که تو می‌خوای؟
یه زن فقط آرزو داره که نزدیک شوهرش باشه.
این…
تعهدت به ازدواج
فقط باعث افتخارته، ماریانا.
-مشاور؟ -بله؟
ببخشید.
یه تماس تلفنی براتون گرفتن.
می‌گن خیلی مهمه.
تلفن هم داری، مشاور؟
بله.
اختراع فوق‌العاده‌ایه.
یه چیزی که مارو کمتر مودب می‌کنه.
ببخشید.
وکیل انریکو پوئت صحبت می‌کنه.
اوه، آقای جوارا.
چه افتخاری.
چطور می‌تونم کمک کنم؟
اصلاً اینطور نبود...
اول خونم رو می‌گیری. حالا می‌خوای منو بکشی!
می‌دونی اینجا محل کاره.
اینجا جاییه که پشت سرم نقشه می‌کشی، اگه چیزی باشه.
اولین قانون هر سیاستمدار خوب، انریکوی عزیزم،
اینه که همیشه با مطبوعات روابط خوب داشته باشه.
چرا آقای جوارا تهدید کرده که منو به دادگاه ببره؟
آقای جوارا منو متهم کرده که از این روزنامه که توش می‌نویسی،
یکی از همون‌هایی که خونه باهاش شیشه‌ها رو تمیز می‌کنیم، استفاده کردم تا تو کمپین انتخاباتی بهش تهمت بزنم!
اولاً، ممنون از لطفتون.
هنوز چیزی ننوشتم، ولی جالبه...
اصلاً برام مهم نیست چی برات جالبه!
فقط منو ازش دور نگه دار!
واضح گفتم؟
خیلی واضح. مقاله‌ای درباره شما نوشته نمی‌شه.
نه. هیچ مقاله‌ای نخواهد بود. هیچی منتشر نمی‌کنی!
انریکو حق داره.
ممنون.
-اگه اینکارو کنی فقط به جوارا کمک می‌کنی. -اینجا چه کار می‌کنی؟
-نباید ازش دوری کنی؟ -نگران من نباش.
فقط اون قاب چوبی رو لازم دارم. همونی که توری داره، با یه دسته.
-چی؟ -همونی که... اون چیز.
راکت؟
بهش می‌گن راکت.
انریکو، نگاه کن.
همون خاکی رو داره
که دادستان زیر کفش قربانی پیدا کرده بود.
-چه خاکی داری درباره‌ش حرف می‌زنی؟ -خاک رس قرمز.
برای پوشش سطح زمین تنیس استفاده می‌شه.
چی؟
بازیکنان راکت‌هاشون رو تکون می‌دن
تا توپ رو به طرف دیگه زمین بفرستن.
می‌خوای بدونی چطور امتیاز می‌گیرن؟
نه. خیلی حوصله‌سربره.
نه. تو خیلی حوصله‌سربری.
به هرحال، فکر می‌کردم باهام درباره جوارا موافقی.
-فکر نمی‌کردم... -بازم این؟
بله، ولی منم می‌خوام انریکو انتخابات رو ببره.
فکر نمی‌کنم کار خوبی باشه که جوارا رو تو مطبوعات شهید کنیم.
خیلی خوب. کجا میری؟
-ببخشید؟ -نه.
ببخشید.
این مرد رو می‌شناسی؟
شبیه آلفردو به نظر میاد، همون سرایدار که تو اون کلبه زندگی می‌کنه.
ورود غیرمجاز به ملک خصوصی.
می‌خوای از دادستانت اجازه بگیری؟
لیدیا، این یه مشکله.
امیلیو زونتا
اسم امیلیو زونتا برات آشناست؟
نه.
یه نزول‌خواره.
یه خلافکار از بدترین نوع.
اونایی که بدهی‌هاشون رو بهش ندن
دست‌هاشونو میخکوب می‌کنن مثل حضرت مسیح روی صلیب.
اون مردی که تو عروسی‌ات کشته شد احتمالاً یکی از افرادش بود.
شاید اومده بود کسی رو تهدید کنه.
شما
مطمئنی که پدر لتیزیا هیچ‌وقت درخواست وام نکرده بود؟
لیدیا، بیش از ۵۰ نفر مهمون توی عروسی من بودن.
-چرا هنوز بهش مشکوکی؟ -خواهش می‌کنم، بس کن.
بس کنم چی؟
اگه می‌پرسی، نه، من به لتیزیا حسودی نمی‌کنم،
و نمی‌خوام که تو از ازدواج کردن باهاش پشیمون شی.
ولی تو اونقدری عینی نیستی که چیزی که من می‌بینم رو ببینی.
-چقدر عینی. -قطعا بیشتر از تو.
-حتما. -آره، آندریا.
نظرت چیه،
به دادستان بگیم چی پیدا کردیم
و امیدوار باشیم که یه نفر دیگه با انگیزه پیدا کنه.
انتخاب با توئه.
به دادستان بگو.
من باید پیش خانواده لتیزیا باشم.
آقا، ببخشید.
اگه کارتون تموم شده، یه نفر هست که
می‌خواد باهاتون حرف بزنه.
صبح بخیر.
بفرما، مشاور.
بفرما بشین.
از انبار همکارم،
آلفردو جوردانو،
یه چیزی که مال من بود برداشتی.
دقیق‌تر بخوام بگم، ۳۵,۰۰۰ لیره پول نقد
و سفته‌هایی به ارزش ۲۴,۲۰۰ لیره.
فهمیدی، لیدیا؟ همون سفته‌هایی که درباره‌شون حرف زدیم...
دوست داری تنیس بازی کنی، خانم؟
شما آقای زونتا هستید، فکر کنم.
خوشبختم.
چکش معروف‌تون رو نیاوردین، می‌بینم.
همه‌چیز رو به من برگردون،
وگرنه مجبور می‌شم این میز قشنگ رو خراب کنم.
الان برمی‌گردم.
متاسفانه، چیزی که می‌خواین فعلاً ممکن نیست
چون پول و سفته‌ها دست واسطه‌ست.
ما، با این حال...
ما مجبور شدیم که اونا رو تحویل بدیم
به عنوان مدرکی که ممکنه یکی از موکل‌هامون رو تبرئه کنه، می‌فهمی؟
از طرف دیگه، پدر موکل‌مون آدم خیلی پولداریه.
بله. آقای گوگلیلمو پالما کلی…
ملک.
…ملک‌های ارزشمند داره.
اگه بهمون بگین چرا همکارتون اومده بود عروسی موکلمون،
مطمئنم که اونا جبرانتون می‌کنن هر ضرری که کردین.
من تموم پولو می‌خوام، مشاور.
همراه با ۲۰ درصد سود.
بله.
قول می‌دی؟
قطعا.
پولو بیار اینجا.
یه هفته بهت وقت می‌دم.
ما انجامش می‌دیم.
خب…؟
آلفردو جوردانو به جای من بدهی‌ها رو جمع می‌کرد.
ولی من نفرستادمش به اون عروسی.
پس چرا رفت؟
داشت دنبال پسرش می‌گشت.
نمی‌دونم، لیدیا. من آلگرا رو می‌شناسم.
بعید می‌دونم به شوهرش خیانت کنه.
-چرا؟ می‌خوای باهاش حرف بزنی؟ -نه. بی‌فایده‌ست.
ولی... باید از لتیزیا بپرسیم اگه چیزی می‌دونه. باشه؟
تو دیوونه‌ای. این مسخره‌ست.
اون خواهرتونه.
ما می‌دونیم که شما دوستش دارین، ولی اگه با اون مرد ارتباط داشته، بهمون بگو.
اون با کسی ارتباط نداشت.
اگه هی بخوای ازش محافظت کنی، چطور می‌تونیم ازت دفاع کنیم؟
من، محافظت ازش؟
کلاً اشتباه می‌کنی.
آلگرا هیچ وقت با آلفردو جوردانو ارتباط نداشته؟
ولی تو داشتی.
لیدیا، چی داری می‌گی؟
رومئو پسر توئه.
لیدیا، بس کن.
و به همین خاطر با آلگرا به نیویورک رفتی.
که کسی نفهمه.
لتیزیا.
یه چیزی بگو.
خواهش می‌کنم.
من سه سال پیش باهاش آشنا شدم.
آلفردو جوردانو.
می‌شد فهمید آدم خوبی نیست،
ولی من جوون بودم. احمق بودم.
و عاشقش شدم.
چون اولش، فقط یه بازی بود.
هیچ‌کس نمی‌دونست ما با همیم.
بعد...
بعدش شروع کرد
به خشونت.
مال‌پرست.
خیلی وقتا سعی کردم ترکش کنم، ولی اون نمی‌ذاشت…
یه بار، منو گرفت، کشید تو یه کوچه، انداختم پایین،
لباس‌هامو پاره کرد...
بسه.
آروم باش.
ببخشید.
تقصیر منه.
-تقصیر منه. -نه. نیست.
تو عاشقش بودی.
نمی‌تونستی بدونی.
تقصیر تو نیست.
آندریا، نمی‌خواستم بهت دروغ بگم.
فکر کردم تموم شده.
وقتی تو عروسی دیدمش، فهمیدم تموم نشده.
اومد پیشم.
گفت مال اونه.
و اگه باهاش برنگردم، رومئو رو می‌بره.
بهش گفتم بره، ولی منو پرت کرد رو وسایل.
یقه‌م رو گرفت. نمی‌تونستم نفس بکشم.
برگشتم، نامه‌بُر روی میز رو دیدم،
و زدمش.
و کشتمش.
آندریا.
نگهبان.
نمی‌دونستم چیکار کنم.
هیچی به ذهنم نمی‌رسه که کمک کنه.
نمی‌تونم بگم لتیتزیا قربانی رو می‌شناخت،
که بهش حمله شده، که در دفاع از خودش کشتش.
هیچ شاهدی نبود، پس هیچ‌کس حرفش رو باور نمی‌کنه.
فقط فکر می‌کنن اون زنیه که بچه رو از پدر واقعی‌ش گرفت.
لیدیا، تو هیچ‌وقت قبول نکردی که گاهی،
یه چیزهایی فقط اتفاق می‌افته.
و نمی‌تونی تغییرشون بدی.
و از همه مهم‌تر، وظیفه تو نیست که این کار رو بکنی.
باشه.
من، که با آسیاب‌های بادی می‌جنگم...
دقیقاً. و بدون هیچ زرهی.
به هر حال، دیگه مقاله‌ی با شکوه‌م درباره جووارا رو منتشر نمی‌کنم.
در نهایت انریکو تو رو متقاعد کرد؟
البته این از فصاحت کلامی‌ش کم نمی‌کنه.
این کار رو کردم که جووارا مثل یه شهید به نظر نیاد.
صبر کن، این آشنا به نظر می‌رسه.
-اولین بار کجا شنیدمش؟ -نه، لیدیا.
می‌دونی چه بهایی باید می‌دادم.
بس کن.
ممنون.
اجازه هست؟
لیوان ندارم. بفرما.
باشه.
چرا به من نگفت؟ چرا؟
کمکش می‌کردم. یه کاری می‌کردم...
چون راحت نیست راجع‌بهش حرف بزنی، آندریا.
می‌دونی، وقتی رفتم آمریکا، و ازت خواستم با من بیای...
خیلی وقت پیش بود.
مسئله همینه.
تصمیم گرفتی بمونی. چرا؟
چون نمی‌خواستم توی آمریکا وکیل بشم.
می‌خوام اینجا چیزها رو تغییر بدم.
لطفاً، چرت و پرت تحویلم نده. با من روراست باش.
برای یاکوپو موندی.
لیدیا،
خودت خوب می‌دونی عشق چیه.
فکر نمی‌کنم.
چرا، می‌دونی.
به همین خاطر فردا می‌رم پیش دادستان
تا بهش بگم من این کار رو کردم.
همه چی رو فهمیدم و برای انتقام لتیتزیا کشتمش.
-این مزخرفاتی که ساختی چیه؟ -مزخرف نیست.
-اینطوری کار نمی‌کنه. -عالیه.
دادستان می‌فهمه فقط می‌خوای قهرمان بازی دربیاری.
همین کار رو می‌کنم مگر اینکه ایده بهتری بدی.
من اینجام. یه ایده بهتر بده.
گوش می‌دم. هر کاری بگی می‌کنم. هر کاری.
تو عاشقش نیستی، آندریا.
فقط ازش استفاده کردی.
به همین خاطر برات مهم نیست که اون تو زندان افتاد.
لیدیا، دیوونه شدی؟
آندریا به دادستان گفت که توی مراسم چند کلمه‌ای
با قربانی حرف زده.
هیچ‌کدوم از ما نمی‌دونیم چی بهش گفتن،
و این به نفع ماست.
وقتی کارابینیری‌ها بفهمن
که قربانی یکی از آدم‌های امیلیو زونتا بوده،
اگه توی این مدارک یه سفته قدیمی پیدا کنن
که سال‌ها پیش توسط آندریا برای یه مبلغ زیاد امضا شد...
صبر کن لیدیا. چیزی که پیشنهاد می‌دی غیرقانونیه.
صبر کن. اون چیزی که فکر می‌کنی نیست.
اگه اینطوری شروع بشه، ترجیح می‌دم ندونم.
اگه دادستان این سفته رو به اسم تو پیدا کنه،
می‌تونه راحت بفهمه چی شده.
یعنی، که از زونتا وام گرفتی،
بعدش فرار کردی آمریکا، جایی که با لتیتزیا آشنا شدی.
اون جوون بود، پولدار، ساده.
تصمیم گرفتی باهاش ازدواج کنی،
فکر کردی همه مشکلاتت حل می‌شه.
بعد، روز عروسی‌ت،
زونتا یکی از آدم‌هاش رو فرستاد تا کار نیمه‌کاره رو تموم کنه.
مشاور،
فکر می‌کنی این فکر خوبیه؟
نه. کی همچین اعترافی رو باور می‌کنه؟
دفتر دادستانی داره تحقیق می‌کنه. فقط باید یکم بهشون کمک کنیم.
خب، اگه همه موافقیم،
آندریا امروز می‌ره.
و دیگه نمی‌تونه برگرده خونه.
ولی آزاد می‌شه،
و وقتی از زندان بیاد بیرون،
لتیتزیا می‌تونه بهش ملحق بشه.
اول،
باید پول و اسکناس‌هایی که خونه داریم رو
برگردونم تو انبار جوردانو.
بعدش میرم پیش دادستان.
فهمیدم اون خاک قرمز از کجا اومده.
فورنو و کارابینیری‌هاش انبار جوردانو رو می‌گردن.
اون‌ها سفته‌ها رو پیدا می‌کنن،
از جمله سفته‌ی آندریا.
اون موقع، فورنو حکم بازداشت آندریا رو امضا می‌کنه،
که اون موقع دیگه از مرز سوئیس گذشته.
همه‌چی خوبه، لتیتزیا.
تو تنها قربانی واقعی اینجایی.
فکر می‌کردم آندریا ازم متنفره و دیگه نمی‌خواد حرف بزنه.
نه، منتظرته.
اگه بخوای.
نمیتونم.
آندریا برای همیشه به عنوان قاتل شناخته میشه.
لطفاً، خانم، به حرف من گوش کن.
در دنیای ایده‌آل،
می‌تونستیم بریم دادگاه و همه حقیقت رو بگیم.
چون کاری که کردی دفاع از خود بود.
ولی متأسفانه، ما تو اون دنیا زندگی نمی‌کنیم.
قاضی‌ها به اخلاق تو شک می‌کنن.
فکر می‌کنن اون مرد رو فریب دادی و بچه‌شو گرفتی.
و به همین خاطر، مجازات سنگینی در انتظارت خواهد بود.
این انتخاب توئه.
اگه کسی رو دوست داشتی،
می‌ذاشتی همچین کاری بکنه؟
نمیدونم.
فکر نمی‌کنم تا حالا
اونجوری دوست داشته شده باشم.
تموم شد.
دارم میام. در رو باز می‌کنم.
نگهبان.
می‌خوام با دادستان صحبت کنم. همین الان.
تحقیقات انجام شده توسط دادستانی
یه تصویر واضح از قضیه رو نشون می‌ده.
و فرار عجولانه‌ی آقای کاراچولو قطعاً تاییدیه‌ای بر گناهشه.
در مورد موکل شما، آقای پوئت،
من مایلم ایشون رو فوراً آزاد کنم.
آقای دادستان، ادامه بدیم؟
حالتون خوبه؟
بله.
بله، قربان. فقط امروز،
خودمو تو یه موقعیت خیلی سخت می‌بینم.
می‌دونید، دیروقت دیشب بود که
خانم کاراچولو خواست منو ببینه.
وقتی به زندان رسیدم، با زنی روبرو شدم که
به شدت عاشق بود.
ولی با مردی که لیاقت عشق رو نداشت.
یه کلاهبردار، یه قاتل.
آماده بود تا گناهشو به دوش اون بندازه.
پس برام خیلی سخته که اعتراف کنم
به خاطر بی‌دقتی من،
آقای آندریا کاراچولو هنوز آزاده،
در حالی که همسرش مجبور شد شرمساری زندان رو تحمل کنه. پس،
از مشاور پوئت می‌خوام عذرخواهی منو بپذیره.
نه. حرفشو نزن.
اگه اجازه بدید.
اجازه هست؟
بفرمایید.
دادستان، ببخشید، فقط می‌خواستم
بپرسم لتیتزیا چی بهتون گفت.
حقیقت، خانم.
ولی شما اینو می‌دونید، مگه نه؟
خیلی متاسفم، دادستان. خجالت‌زده‌ام.
خوشبختانه…
هیچ شاهدی نبود.
پس اعترافش،
یا به عبارتی، بیانیه‌اش…
نوشته نشد.
و این بهتره.
من و شما می‌دونیم.
ممنونم.
داری سرخ می‌شی.
-من که سرخ نمی‌شم. -چرا، می‌شی.
-نه. -چرا داری سرخ می‌شی؟
فقط یه لحظه فکر کردم ازت بخوام فردا شب شام بیای.
چه کار زشتی. می‌فهمم خجالت رو.
فراموشش کن. همه چیو فراموش کن.
خیلی دیر شده.
خیلی خوشحال می‌پذیرم.
چیز دیگه‌ای هست؟
راستش، بله.
احتمال داره که بخوای امیلیو زونتا، رباخوار رو دستگیر کنی؟
جرات نمی‌کنم بپرسم اینو چجوری گرفتی.
این بهتره.
باور کن.
مطمئن باش خیلی فنی صحبت نکنی.
ولی نه خیلی ادبی و مبهم.
قاطعانه صحبت کن، نه مغرورانه.
صداتو کنترل کن، و از همه مهم‌تر، احساسی نشو.
مثل یه سخنرانی پایانیه، مشاور.
دوستان عزیز،
و همراهان جدید ماجراجو،
تا چند ماه پیش،
هیچوقت فکر نمی‌کردم
که خودمو به رأی‌دهنده‌ها معرفی کنم...
همیشه باور داشتم…
همیشه باور داشتم که…
ببخشید. چیزی که می‌خواستم بگم…
اینه که همیشه خودمو محدود کردم،
در تمام دوران کاریم،
فقط دفاع از حقوق موکل‌ها
در چارچوب قوانین موجود.
تا همین لحظه به ذهنم نرسیده بود که
رعایت رسمی قانون…
یه مسئله‌ی دیدگاهیه.
ارزش‌های اخلاقی ذاتی
ریشه دارن در اصول بنیادی عدالت.
وقتی قانون با این اصول در تناقض باشه،
وظیفه‌ی اخلاقی هر کدوم از ماست که هر کاری می‌تونیم بکنیم تا اصلاحش کنیم.
و بنابراین، در مقابل سیاست‌هایی
که مردم رو به دو گروه تقسیم می‌کنن،
در مقابل همدیگه، مردها در برابر زن‌ها،
کار درست اینه که اونا رو لغو کنیم.
و دوباره بازنویسی کنیم.
این
هدفیه که بهش متعهد می‌شم
اگه منو به مجلس انتخاب کنید.
و می‌دونم که خیلیاتون دارین لبخند می‌زنید
چون می‌دونید این ایده‌ها مال خواهرمه.
شاید فقط منو به عنوان سخنگوی اون می‌بینید.
ولی براش جوابی دارم.
چون من…
من افتخار می‌کنم که…
به عنوان سخنگوی…
این زن.
ببخشید، یکم احساساتی شدم.
اسمش مارتا ریچی هست.
سال‌ها خدمتکار نیتی بود.
بعد از اینکه دیگه براش کار نکرد، این مغازه رو باز کرد.
ولی نیتی هر ماه اجاره‌شو می‌پردازه.
و فکر می‌کنی می‌دونه کجا قایم شده.
باید یه چیزی بدونه.
داری چیکار می‌کنی؟
اینجا بمون.
می‌تونم کمکتون کنم؟
و بعدش چی؟
و بعدش، با اون مهارت فوق‌العاده‌م،
نزدیک شدم، بهش لبخند زدم، و ازش خواستم... ژاکتمو درست کنه.
می‌دونم، ناامیدکننده‌ست،
ولی وسوسه کردن زمان می‌بره.
تو هم منو ماه‌ها اذیت کردی.
الو؟
از لوکارنو، برای لیدیا پویت.
بذار بیاد. اینجاست منتظر.
الو؟
سلام.
لتیزیا رسیده. حالش خوبه.
خوبه.
چطوری؟
بگیم که دوران بورژواییم کوتاه بود.
خب، باور کن، کراوات اصلا بهت نمیاد. اصلا.
-قسم می‌خورم، دیگه کراوات نمی‌زنم. هیچ‌وقت. -باشه.
می‌دونی، یه راه پیدا کردم برای عبور از مرز به اتریش.
فردا حرکت می‌کنیم.
از اونجا، خب…
تا حالا بهت گفتم چقدر از قسطنطنیه خوشم میاد؟
می‌دونی که دیگه همدیگه رو نمی‌بینیم، درسته؟
همیشه می‌تونی بیای دیدنم.
لیدیا، می‌خوام قرضمو بدم.
نه، دیگه از اون گلدونا نفرست. می‌فروشمش.
لیدیا.
دوستت دارم، آندریا.
خداحافظ.
الو؟
اگه تو جای آندریا بودی،
تو، لیدیا پوئت،
همین کارو می‌کردی؟
قطعا می‌کردم.
می‌تونیم فقط سکوت کنیم؟
بله. حتما.
نه، این کارو نمی‌کردم.
ولی بعضی وقت‌ها، دوست دارم
شجاعتی که اون داشت رو داشته باشم…
همه‌چیز رو فدای کسی کنم که دوسش دارم.
اگه کسی رو دوست داشتم، البته.
البته.
لیدیا، قول می‌دم نمی‌خوام بهت پیشنهاد ازدواج بدم.
برای همین نیست.
برای همینه.
برای همینه، می‌دونم. قبلا درموردش حرف زدیم.
با یکی دیگه هستم.
دادستان فورنو.
متاسفم.
ممنون که بهم گفتی.
شما دو تا به هم خوب میاید.
خیلی ممنون.