‫آخخ...
‫آخه کی وقتی دهنش زخمیه ‫آب پرتقال میخوره؟
‫خفه شو. ویتامین سی برای زخم خوبه.
‫ویتامین سی برای پوست های خشک خوب نبود؟
‫برای زخم پروتئین خوبه.
‫این یکی مال منه!
‫هوی نکبت! اون آخریش بود!
‫الان لیمو میمالم به همه زخمات! ‫همه سرحال و پر انرژین دوباره.
‫آره.
‫خوشحالم آنزای-سان مثل قبل حالش خوبه.
‫آها، راستی نیرِی!
‫خبری از ساکورا نداری؟
‫نه. اصلا پیام‌هام رو هم نخونده.
‫یعنی چه مشکلی برای ساکورا-کون پیش اومده!
‫شاید خوابه؟
‫تا اینموقع آخه؟ الان دیگه وقت ناهاره!
‫بعد از دعوا هم ناراحت بنظر میومد.
‫یکم نگرانشم.
‫پس بهش زنگ میزنم.
‫الو؟ ساکورا-سان؟ ‫خوبی؟ میتونی صحبت کنی؟
‫ها؟ چی شد؟ ساکورا-سان؟ ساــــ
‫روم قطع کرد.
‫یعنی چی؟ چه اتفاقی براش افتاده؟
‫حدس میزنم که...
‫ساکورا-سان سرما خورده.
‫بنظر مریض میومد.
‫یکم زیادی براش خوراکی نیاوردیم؟
‫همه نگران ساکورا-کون هستن.
‫دیدی که نزدیک بود همه‌شون ‫بیان عیادتش.
‫درسته.
‫ولی نمیدونستم خونه‌ی ساکورا-سان اینقدر نزدیکه.
‫گفته بود از خارج از شهر اومده، ‫برای همین فکر میکردم محل زندگیش دورتر باشه.
‫شاید بعد اینکه وارد مدرسه شده ‫خانواده‌ش اومدن جای نزدیک تری زندگی کنن؟
‫خب، وقتی برسیم خودمون میفهمیم.
‫باید همین-جا با-شه.
‫عجب، یه خونه‌ی تسخیر شده!
‫سو-سان!
‫ها؟ اینجا بنظر از این ‫سوییت های تک نفره‌ست.
‫د-درست میگی. ‫قضیه چیه!
‫خرابه.
‫در قفل نیست.
‫و-وایسا، بی اجازه وارد خونه میشی...
‫کفش های ساکورا-کونه.
‫ساکورا-کون! سلام؟
‫و-واقعا اینجا زندگی میکنه دیگه؟
‫یا الله.
‫ب-بدون اجازه وارد خونه شدن‌ـــ
‫نیره-کون.
‫با توجه به وضعیت، ‫ساکورا-کون الان تنهاست.
‫و به خاطر سرماخوردگی ‫نمیتونه زیاد حرکت کنه.
‫اگه یه اتفاق بدی براش افتاده باشه ‫اونوقت میخوای چیکار کنی؟
‫ا-اتفاق بدی؟
‫ن-ن-نکنه تنهایی مرده!
‫خفه شید!
‫چرا بی اجازه میاید خونه یکی ‫و اینهمه سر و صدا میکنید؟
‫شمایید...
‫س-ساکورا-سان!
‫شما اینجا چه غلطی...
‫ا-اومدیم عیادتت.
‫مثل اینکه زیاد حالت خوب نیست.
‫شرمنده که بیدارت کردیم.
‫حالا بیا برت گردونیم به رخت خوابت.
‫هوی، نکن. هلم نده. ‫میشه وسایلو بیاری نیره-کون؟
‫ب-باشه.
‫تنهایی زندگی میکنی ساکورا-کون؟
‫فرض کن آره. که چی؟
‫داروی سرماخوردگی داری؟ ‫میخوای برات بخرم؟
‫نیازی نیست.
‫میخوای یه چیزی بخوری؟
‫نه نمیخوام.
‫ساکورا-کونی که همیشه گشنه‌ست ‫الان اشتها نداره.
‫و حتی کل کل هم باهامون نمیکنه.
‫ولی...
‫توی همچین جایی تنها زندگی کردن...
‫ساکورا-سان کیه واقعا...
‫نیره-کون.
‫اونا برای ساکورا-کون بودن.
‫آها آره درسته.
‫اینا از طرف همه‌ی بچه هاست.
‫همه نگران بودن و میخواستن ‫زودتر بهتر بشی.
‫در مورد جرئیات چیزی نمیدونم، ‫ولی اگه تنها زندگی میکنی
‫لطفا یه سری از کارها رو هم به ما بسپار.
‫عه، از دیروز تا حالا دارم همین حرفو میزنم.
‫چیزی نیست.
‫همیشه تنهایی این مسخره بازیا رو حل میکردم.
‫یکم که بخوابم بهتر میشم.
‫چیز مهمی نیست اصلا.
‫و-ولی‌ـــ
‫نیره-کون، خوراکی ها رو که براش آوردیم، ‫نباید زیاد مزاحم بشیم.
‫برگردیم خونه دیگه.
‫ها؟ ولی...
‫برای امروز دیگه کافیه.
‫ب-باشه.
‫فعلا پس ساکورا-کون. مراقب خودت باش.
‫اگه کاری داشتی لطفا خبر بده!
‫س-سو-سان.
‫ی-یه لحظه. چرا داریم برمیگردیم؟
‫نگران نیستی؟
‫خب...
‫من نمیدونم چه اتفاقی افتاده،
‫ولی با توجه به اون اتاق ‫و رفتار ساکورا-کون،
‫اون تمام این مدت تنها بوده.
‫خب همینه که میگم برنگردیم.
‫نیره-کون، بیا فرض کنیم گم شدی ‫و فقط میتونی یه چیز داشته باشی که کمکت کنه.
‫چی رو انتخاب میکنی؟
‫ها؟
‫خ-خب موبایلم رو برمیدارم.
‫باهاش میتونم مکان فعلیم و جاده ها رو پیدا کنم.
‫صحیح.
‫ولی به این خاطره که میدونی ‫چجوری از موبایلت استفاده کنی.
‫د-درسته.
‫وقتی توی دردسر افتادی و یکی با چیزی که ‫طرز استفاده‌ش رو بلد نیستی بهت پیشنهاد کمک میده،
‫فقط دردسرت رو بیشتر میکنه، درسته؟
‫تازه در مورد ساکورا-کون ‫فقط بحث طرز استفاده نیست.
‫فکر نمیکنم حتی اصلا بدونه موبایل چی هست.
‫جونپی کوریتا ‫سلام ساکورا! حالت چطوره؟ ‫و منظورم از این حرف، رفیقاشه. ‫یوری کاکیوچی ‫ردیفی؟ ‫ماساکی آنزای ‫خوب استراحت کن، باشه؟
‫پس فعلا، بنظرم کار درست اینه که بذاریم ‫چه جسمی چه روحی استراحت کنه.
‫اگه فردا هم نیومد مدرسه، ‫باز میایم بهش سر میزنیم، خب؟
‫حرفت رو درک میکنم سو-سان.
‫ولی بازم، من...
‫دوست دارم بفهمه که وجود دارن.
‫که با تکیه به رفیقاش، با اعتماد کردن بهشون، ‫میتونه مشکلاتش رو حل کنه.
‫من گفته بودم که تا رسیدنش به بالاترین جایگاه ‫راهنماییش میکنم.
‫ساکورا-سان همیشه راه خودش رو پیدا میکنه.
‫پس حداقل، وقتی به مشکل میخوره، ‫دوست دارم بتونم کمکش کنم.
‫دوست دارم حتی یذره هم که شده کمکش کنم.
‫ها؟ سو و نیره‌ی خودمونن که.
‫خوردن مایعات مهمه/ تاکاناشی ‫زودتر خوب شو/ کیریو ‫ویتامین سی برات خوبه/ آنزای ‫اینا خوشمزه‌ست/ کاکیوچی
‫همیشه تنهایی از پس این مزخرفات بر اومدم.
‫همیشه، یجوری حلش میکردم.
‫و انتظارمم همین بود، ولی...
‫بعد اینکه دیدی دوستات کتک خوردن ‫بدنت تکون نمیخورد، درسته؟
‫برای اینه که دوستشون داری.
‫ولمون کن.
‫بدنم سر اینکه یکی رو دوست داشته باشم ‫یا نداشته باشم تکون نخوره؟ برو بابا.
‫این چیه؟
‫این چه حسیه؟
‫ها؟ چی؟ وایسا...
‫چ-چ-چیکار...
‫عه شرمنده. بیدارت کردم؟
‫بیا از این بخور.
‫سوپ تخم مرغه. تا میتونی بخور.
‫آروم بخور بابا.
‫ولی، خودت تنهایی زندگی میکردی پس؟
‫هرچند اینجا اصلا شبیه جایی نیست ‫که کسی توش زندگی کنه.
‫حداقل یه پرده وصل بکن.
‫خودمونیم ولی وسایل زیادی هم نداریا.
‫نکنه از این مینیمالیست‌هایی؟
‫خ-خفه شو بابا.
‫خب، حداقل خوبه اشتهات سر جاشه.
‫دم در نیره و سو رو دیدم.
‫نیره رو ترس برداشته بود.
‫لعنتیا، کاری کردن که نباید میکردن...
‫چیکار نباید میکردن؟ ‫همه نگرانتن.
‫و شنیدم دیروز هم دعوا کردی؟
‫دست بردار نیستی، نه؟
‫تعجبی هم نداره تب کردی.
‫ربطی به دعوا نداره اصلا.
‫نگرانِ مشکلِ "رفیقام دوست دارم ‫پس بدنم قفل میکنه" بودی؟
‫آب بخور! آب بخور!
‫ت-ت-تو از کجا میدونی؟
‫چه راحت میشه ذهنت خوند.
‫اومه بهم گفته.
‫من که تو کتم نمیره.
‫نمیتونم باور کنم به خاطر همچین توهماتی ‫حرکت بدن آدم تغییر میکنه.
‫ولی در واقع هم، بدنت حرکت نکرد دیگه، نه؟
‫دلیلش هرچی هم که باشه، ‫اتفاقیه که افتاده.
‫پس چرا یه راهی برای دور زدنش پیدا نمیکنی؟
‫راهی برای دور زدنش؟
‫مثل تکیه به آدم های دور و ورت ‫تا توی انجام کارها کمکت کنن.
‫حتما شوخیت گرفته دیگه. ‫خودم تنهایی از پسش بر میام.
‫این یه مشکل شخصیه.
‫هوی، داشتم میخوردما!
‫تو میتونی اینو درست کنی؟
‫خب، درسته که فقط کافیه موادش بریزی ‫توی قابلمه و بذاریش روی اجاق.
‫ولی تو نه اجاق گاز داری، ‫نه قابلمه، نه مواد اولیه.
‫چی داری میگی...
‫وقتی که خواب بودی، ‫نیره و سو اینا رو گرفتن و آوردن.
‫منم اینو برات درست کردم.
‫چون یکی توی انجام کارها کمکت کرده،
‫تونستی بخوابی و وقتی هم بیدار شدی ‫آب و غذات آماده بود.
‫خ-خودم میتونستم غذا بخرم.
‫منظور من این نیست.
‫حتی اگه کاری هم باشه که ‫خودت میتونی انجام بدی،
‫چون یکی دیگه جات انجامش داده، ‫تو تونستی کار دیگه ای بکنی.
‫کارهای زیادی نیست که یه انسان ‫توی یه زمان محدود بتونه انجام بده.
‫کارهای زیادی از دست من برنمیاد.
‫ولی خب بازم...
‫تکیه کردن به بقیه، ‫یا ازشون کمک خواستن،
‫احتمالا اولش یخورده ترسناکه.
‫خب.
‫هی، کاجی. یکی اومده ببینتت.
‫تویی که.
‫میخواستم یکم باهات صحبت کنم.
‫صحبت؟ در مورد چی؟
‫در مورد دعوای اون روز...
‫چی؟ اونی که اومده دیدنش سال اولیه؟
‫فکرشو کن کاجی خودمون...
‫شده یه سنپای خفن.
‫خفه شین عوضیا.
‫وایسا ببینم، اون موها...
‫پس تو ساکورایی؟ ‫حسابی سر و صداـــ
‫همون سال اولی که مقابل شیشی‌تورن برنده شد؟
‫چه خفن!
‫و کاجی بچه‌ای مثل اونو رام کرده؟
‫خفه شید! ‫رام؟
‫بیا بریم!
‫کوسومی! انوموتو!
‫چی میخوای؟
‫نذارین بیان دنبالمون! ‫به هیچ قیمتی!
‫رررو چِشَم.
‫بیا بریم.
‫شما عنترررا!
‫بگیرررین بشینین سر جاتون!
‫خب، چی میخوای؟
‫اونموقع که با کیل مبارزه میکردیم،
‫فکر میکردم خودم تنهایی ‫میتونم همه چی رو حل کنم.
‫ولی اصلا اینطور نبود.
‫و تازه بدتر از همه، به شما نیاز داشتیم ‫تا گندکاریمون تمیز کنین.
‫نتونستم کار زیادی بکنم.
‫یه چیزای مبهمی در مورد ‫اعتماد و تکیه به بقیه فهمیدم.
‫ولی...
‫ولی چی؟
‫تو برای همه چی به معاون‌هات تکیه میکنی.
‫مثل همین الان، یا وقتی داشتیم مبارزه میکردیم، ‫یا موقع گشت زنی...
‫چطور میتونی اینقدر بهشون تکیه کنی؟
‫چرا... چطوری میتونم منم اینجوری بشم؟
‫یه چیزی بگو دیگه! ‫یه دقیقه ببند.
‫ه-هوی!
‫هوی، قضیه چیه؟
‫پ-پشت بوم؟
‫شنیدم وقتی در مورد این چیزا حرف میزنی، ‫بهتره توی جای مرتفع و فضای باز باشه.
‫خب، گفتی چجوری میتونم به بقیه تکیه کنم؟
‫به این خاطره که تنهایی نمیتونم کاری کنم.
‫و-ولی زدن این حرف یعنی اینکه ‫قبول کنی ضعیفی.
‫من نمیتونم همچین کاری کنم.
‫چی-چیه؟
‫چای سبز ‫این چیه؟
‫قهو... چای سبزه؟
‫درسته.
‫هرچند توش قهوه‌ست.
‫چی داری میگی‌ـــ
‫هرچقدر هم من بگم این چای سبزه، ‫ولی بازم توش قهوه‌ست.
‫با عوض کردن برچسب ‫چیزی که داخلشه تغییر نمیکنه.
‫معلومه که نمیکنه خب.
‫خب پس اقرار نکردن به اینکه ‫نمیتونی یسری کارها رو انجام بدی...
‫مثل اینه که بگی این چای سبزه، ‫در صورتی که قهوه‌ست، نه؟
‫تو "میدونی که از عهده یسری کارها بر نمیای" ‫و "میدونی باید به بقیه تکیه کنی."
‫ولی نمیتونی.
‫میترسی که بقیه طردت کنن.
‫نباید اینجوری باشه.
‫فکر میکردم دیگه ازش گذشتم.
‫پس زده شدن، طرد شدن، نادیده گرفته شدن، ‫برام مهم نیست بقیه در موردم چه فکری میکنن.
‫برام مهم نیست.
‫فکر میکردم دیگه برام مهم نیست.
‫دیدن که چه کارهایی ازم بر میاد.
‫دیدن که میتونم مبارزه کنم، ‫و تصمیم گرفتن من کاپیتان پایه باشم.
‫نیری، سو، سوگئورا، کیریو. ‫همه‌شون.
‫ولی نمیتونستم انتظاراتشون رو برآورده کنم.
‫اگه جلوشون به این موضوع اعتراف میکردم...
‫و تازه بهشون تکیه هم میکردم...
‫نمیدونم فکر میکنی مردم چجوری تو رو میبینن.
‫ولی فکر میکنم همین الان هم میدونن که ترسیدی.
‫چرا باید... ‫از کجا میدونن من ت-ت...
‫همه میتونن بفهمن.
‫وقتی یهو اونجوری بهم میریزی.
‫آها فهمیدم، فهمیدم.
‫دیدی وقتی سگ و گربه ها میترسن ‫چجوری رفتار میکنن؟
‫شبیه همونه.
‫سگ و گربه ها.
‫میگفتن این پشت بوم روح داره.
‫یکی که شبونه اومده بود اینجا میگفت.
‫یه زن با لباس یه تیکه ‫اون گوشه وایساده بوده.
‫ولی فرداش که رفتن تا مطمئن بشن،
‫دیدن فقط یه کیسه زباله‌ست و یه بیل.
‫اون فقط خیال کرده بود یه روح دیده و ‫بدون دلیل ترسیده بود.
‫درسته.
‫"خیال کردی" که طرد شدی، ‫و "بدون دلیل" ترسیدی.
‫هیچ راهی نیست که بشه فهمید ‫دیگران چه فکری میکنن.
‫حتی اونموقع هم که رفیقات... اونجوری که ‫خودت میگی، روی "ضعیفت" رو دیدن،
‫یا وقتی دیدن چون ترسیدی ‫داری اوقات تلخی میکنی،
‫هیچکدومشون طردت نکردن.
‫دلیلش جز این بود که داشتن خودت رو میدیدن، ‫نه کارهایی که از پسشون برمیای رو؟
‫ولی تو بی دلیل ترسیدی، ‫و فکر میکردی اونا طردت میکنن.
‫از دید من، اینطور بنظر میاد که ‫نگاه درست و مناسبی به اونا نداری.
‫نمیدونم چه اتفاقاتی برات افتاده که ‫باعث شده اینجوری بشی.
‫ولی میتونم درک کنم چه حسی داری.
‫برای همین این حرف رو بهت میزنم.
‫ساکورا-سان.
‫ساکورا-کون.
‫ساکورا-کون!
‫ساکورا-چان.
‫اونا رو همونجوری که واقعا هستن ببین. ‫بهشون باور داشته باش.
‫زیادی حرف زدم.
‫احسنت، کاجی!
‫هوی، تمومش کن.
‫جفتتون حسابی بزرگ شدین!
‫شرمنده، نمیخواستیم فالگوش وایسیم.
‫ولی خودمونیم کاجی، ‫شبیه هیراگی شده بودی ها.
‫راستی، صحبتت‌ـــ
‫صحب‌ـــ
‫قبول کن حقت بود اومه‌میا.
‫خب...
‫کاجی واقعا پیشرفت کرده. ‫مشت خوبی بود.
‫باید یه لگد هم بهت میزد.
‫ساکورا.
‫در مورد حرف‌هایی که کاجی زد نظرت چیه؟
‫ن-نظرم چیه...
‫منم خیلی کارها هست که نمیتونم بکنم.
‫و خیلی کارهای مسخره که خفن نیستن ‫هم انجام میدم.
‫ولی من نمیترسم.
‫چون خیالم راحته تمام بچه های اینجا ‫من رو همونجوری که هستم قبول میکنن.
‫برای همین منم کارهایی رو میکنم ‫که بقیه نمیتونن انجام بدن.
‫حتی اگه ضایع و مسخره هم باشین ‫باز دوستشون دارم.
‫همه اینجورین.
‫تکیه میکنن، بهشون تکیه میشه. میبخشن، بخشیده میشن. ‫اینجوریه که میشه کنار همدیگه موند.
‫برای همین مشکلی نیست.
‫به کاجی باور داشته باش. به رفیقات باور داشته باش.
‫و با هرچی که در توان داری ‫بپر تو میدون!
‫حتی به خودت زحمت نمیدی سرت بلند کنی؟
‫کی به کی میگفت.
‫چرا تو هم اینطرف رو نگاه نمیکنی؟
‫ولی فکرش کن، کاجی به سال پایینیش مشاوره میده...
‫بعنوان سنپایش خوشحالی، نه؟
‫آره گمونم.
‫بیا بشین.
‫چرا اومدیم پشت بوم؟
‫چرا؟
‫چون وقتی در مورد اینچیزا حرف میزنی، ‫بهتره تو یه جای مرتفع و فضای باز باشی.
‫پسر، چه چیزای خوبی امروز نشونم دادن!
‫اگه سر نمیکردی توی کارشون بهتر هم میشد.
‫خیلی خب! وقت جشنه! ‫بیا همه رو جمع کنیم و جشن بگیریم!
‫حالا که تصویب شد، ‫میرم توی بلندگوی مدرسه اعلام کنم.
‫تمومش کن! اگه خبر اتفاقی که امروز افتاد ‫توی مدرسه پخش بشه چی؟
‫ها؟ ولی من میخوام به همه بگم ‫کاجی و ساکورا چقدر بزرگ شدن!
‫اینکارو بکن تا مصرف آبنبات کاجی ‫سر به فلک بذاره.
‫چرا خب؟ چیزی برای خجالت کشیدن وجود نداره که.