مگه میشه؟!
تو که تسوکیمیاسان نیستی!
تاکه‌روکون، ببینم دفعه‌ی بعد کجا همدیگه رو می‌بینیم؟
تسوکیمیا، خداحافظی می‌کنم. بای بای.
لعنتي!
منو کشوندن تو چه دردسری؟!
باز یه دنیای دیگه، ها؟
خیلی داغون شده.
نگران نباش، درست میشه.
هاره‌اکی.
صبر کن، تسوکیمیاسان؟
کدومشه؟
آماده‌ای؟
لطفاً انجامش بده.
هی!
فکر نمی‌کردم دفعه‌ی بعد بیای تو این دنیا.
تو هاره‌اکی هستی؟
آره، من تسوکیمیا نیستم.
خوبه.
وای ممنونم، ممنونم.
این چه کاری می‌کنی؟
این دنیا جشن صد ساله رو از دست داد، و نابودیش نزدیکه.
این ستاره‌سازیِ.
قبل از نابودی، احساسات همه و تجربیات دنیا
با این مراسم به دنیای بعدی وصل می‌شن.
این ربطی به اون قضیه‌ی کوچیک کردن دنیا داره؟
آره. اونا که اینجا جمع شدن همه چی رو می‌دونن، و آرزوی مرگ آرومی دارن.
یعنی...
دارن روحشون رو تقدیم می‌کنن.
برای انتقال به دنیای بعدی.
ها؟!
یعنی داری می‌کشیشون!
لطفاً انجامش بده.
صبر کن!
سعی نکن جلوی منو بگیری.
مرسی سِیمِی‌سان!
این کارو بکن.
باهات جور در نمیاد؟
اصلا! چندشه!
ولی، شعار خاندان ناری‌هارا:
"به اندازه آدم، عقیده هست."
میخوام کل داستانو بشنوم.
اینقدر ساده‌ای، ولی ببین چقد توش قاطی شدی!
هااا؟!
باشه، همه چی رو میگم.
دوباره تولد آیه
قسمت دهم: آینده رو خودت عوض کن! سِیمِئی، از پشت هزار سال
اینجا کجاس؟
یه سنگ قبر برای همه اونایی که تو جنگ جهانی قربانی شدن.
همه چی حدود هزار سال پیش، سال ششم دوره جویی، شروع شد.
یه کم معروف شده بودم تو کار اونمیوجی که یه مردی رو دیدم.
اسم اون کونی‌هیتو بود.
حدود هزار سال پیش سی‌مئی‌سامااا!
آبه‌نو سی‌مئی‌سامااا!
چته بابا؟!
اینو تو شروع کردی.
میخوای واسطه شم؟
اصلا چته؟ آره. راهو باز کنین! انگار نمیدونی.
دارین راهو میبندین و مردم رو اذیت میکنین!
خب، کونی‌هیتو ساما اومده که بگیرتت!
وای چه عالی، یه رئیس پلیس.
دخالت نکن، سگ امپراتوری!
نه، بیشتر شبیه...
میمونه!
میمون صدام نکن!
حرومزاده!
بهشون نشون بده!
چه مزاحمی.
این چیه؟!
آروم باشین لطفا.
تو جادوگری؟
اونمیوجی.
مقاومتت خیلی خوبه.
این آشغال‌ها رو من اثر نمیکنه!
چیزی که از همه بیشتر تو دنیا ازش بدم میاد جادوعه!
رازآلود و مکاره!
بهش تسلیم نمیشم!
ها؟
بیا!
پاشو دیگه! یه کم غیرت نشون بده!
نمیتونم! احمقیه!
یه کم رحم کنین!
بیشتر از این باید تلاش کنی!
مثل تو، خشن و ساده بود. به نظر من، بدترین نوعش.
چرا تو هم داری مسخرم میکنی؟
فکر میکردم دیگه هیچ کاری باهاش نداشته باشم.
ولی بعد...
هیان کیو آبه نو سئی می گفته که دو سال دیگه، سیل خیلی بدی میاد.
برای همین میخوایم یه نگهبان برای رودخونه کامی استخدام کنیم که یه پروژه کنترل سیل رو انجام بده.
ولی ما تازه دیواره رودخونه رو تعمیر کردیم.
وزیر راست گفته که خیلی باید مواظب باشیم.
خب، کسی داوطلب میشه؟
وزیر راست طرفدار سئی میه.
همین الانم کارمون زیاده.
آینده مثل شاخه‌های یه درخته، بستگی به کارایی که می‌کنیم داره.
این پتانسیل بی‌نهایت بشریته.
این دفعه، یکی از احتمالاتی که فال‌گیریم نشون داده، تلفات زیادیه.
اگه با هم این آینده رو انتخاب کنید، مشکلی ندارم.
آخرش که یه فال‌گیریه دیگه.
ولی یه احتمال کوچیکم هست. انجامش میدم.
تو که رییس پلیس اونجایی.
شهرمون خیلی سیل‌گیره.
من خیلی از کارای کنترل سیل سر در میارم.
آها، به درد می‌خوری.
هی، جادوگر!
اونمیوجیه.
سرِ محل حاضر شو.
ها؟
یه کاری می‌کنم که با اون قدرتای زیرکونه‌ات از پسش برنمیای.
خوب نگاه کن!
خب، گاهی وقتا.
و اینجوری، کارای کنترل سیل شروع شد.
عميق و راست بزن تو!
ولی فقط اولش همه چی خوب پیش رفت.
زلزله!
حالت خوبه؟!
زلزله؟ این تو فال‌گیریم نبود.
نگران نباش، درت میاریم بیرون!
با اتفاقای غیرمنتظره و بلایای طبیعی روبرو شدیم،
و کار خیلی وقفه خورد.
هر روشی که امتحان کردیم، نتیجه یکی بود.
برای روشن شدن قضیه، سعی کردم آینده رو فال بگیرم.
هشت دروازه تو آسمون، که به هشت باد می‌رسه، و اگه هشت راه تو زمین باشه،
این باید یعنی هشت تریگرام!
چه خبره؟
با گذشت زمان فهمیدم.
آینده‌ای که پیش‌بینی کرده بودم – خسارت‌های زیاد سیل – قفل شده بود.
هر کاری می‌کردیم، هرچقدر هم آماده می‌شدیم،
این قرار بود اتفاق بیفته.
گور باباش!
داری میگی همه اینا بیخودن؟!
آره. این آینده قفل شده.
هر کاری کنیم، خسارت سیل خیلی زیاده!
برو گم شو!
فکر میکردم انسان ظرفیت نامحدودی داره، جادوگر!
چند بار بگم آخه، رئیس پلیس؟!
من... اونمیوجی ام!
همه تکنیکای اونمیو رو امتحان کردم!
ولی همه آینده ها به خسارت سیل ختم میشن!
پس داری تسلیم میشی؟!
همه چی رو نمیدونی!
با اون قدرتای مرموزت چی میدونی؟!
آینده چیزیه که باید باهاش روبرو شی، بشناسیش، و سرراست پیش بری!
درسته! آینده باید اینجوری باشه!
اما این دفعه فرق داره!
هرچی از تکنیکای اونمیو بدت بیاد، این دنیاییه که من با قدرتم میبینم!
پس باید آینده رو تو همون دنیایی که میبینی عوض کنی!
به روش خودم انجامش میدم.
آینده ای نیست که نتونی خودت عوضش کنی!
اینجوری کار ادامه پیدا کرد و قبل از اینکه بفهمم، خودم هم توش شرکت کرده بودم.
مثل کونی‌هیتو، منم میخواستم با آینده ای که حتمی بود بجنگم.
چند سال بعد خب، جادوگر؟ تموم شد!
کار خوبیه، رئیس پلیس.
هنوزم هیچ فرقی نکرده، ها؟
نمی‌خوام دست بردارم.
آره!
تو هم واسه ساختن این سد زحمت کشیدی.
مطمئن باش همه چی درست میشه!
سه روز بعد سه روز و سه شب بارون اومد و رودخونه طغیان کرد.
اما سد کار خودش رو کرد و هیچ خسارتی نبود.
و بعد، اون روز رسید.
کسی مشکلی داره؟
هی، کونی‌هیتو. سقف مثل دیوونه ها داره چکه میکنه، ولی همین.
به خاطر اون سدی بود که تو ساختی.
آه، این که هیچی نبود.
آفتاب داره میاد بیرون.
اینو بردیم، جادوگر.
از پسش بر اومدیم.
بله که اومدیم.
اونا چی هستن؟
چی شده؟!
خالی کنید.
زود باش! فرار کنید!
آینده ای که حتمیه؟ نه زیر نظر من!
هواست باشه!
جادوگر؟
بچه چی؟
سالمه.
باشه.
ولی انگار جادو هم نمیتونه نجاتم بده.
متاسفم.
چرا معذرت خواهی؟
آیندتو میدونستم.
سد بی نقص بود.
فکر کردم آینده رو عوض کردی!
ولی...
چرا این اتفاق افتاد؟!
این نتیجه دوباره سر جاش برگشت!
مطمئنم به این میخندی، ولی فقط میتونم بگم قانونای دنیا دوباره نوشته شدن!
درِ رو پتانسیل بی نهایت بشریت بستن!
نمیخندم.
میگم دیگه همینو میگم.
آینده‌ای نیست که خودت نتونی عوضش کنی. پس گمشو.
اینقدر ناراحت نباش.
یه کاریش می‌کنی، نه؟
از اون قدرت‌های شیطونی‌ات استفاده کن... یه کاری با این وضع دنیا بکن.
حتما آینده‌ای رو که تصور می‌کنی، می‌سازی.
درسته، سیمی؟
آره، درسته.
کونی‌هیتو...
بعدش، چند مورد دیگه پیدا کردم که آینده‌شون ثابت بود،
ولی دلیلش رو نمی‌دونستم.
اما تو طول تحقیقاتم، یه چیز دیگه هم کشف کردم.
چجوری میشه با نقض یه تابو، پتانسیل دنیا رو از لحاظ فیزیکی بیشتر کرد.
یعنی چجوری دنیاهای موازی ساخت.
آخرش موفق شدم صد تا دنیای موازی بسازم.
بهای نقض تابو، از دست دادن توانایی پیر شدن و مردن بود،
اما با توجه به همه چیز، بد نبود.
حالا، این صد تا دنیای موازی هر کدوم به پیشرفت خودشون ادامه دادن،
و به نظر می‌رسید پتانسیل دنیا بیشتر شده.
اما بعد از حدود پنج سال، همه دنیاهای موازی یهویی شروع به فروپاشی کردن.
با زور و زحمت تونستم فقط یکی از اونارو حفظ کنم،
ولی ده‌ها میلیون نفر کشته شدن.
با این حال، کاملا تسلیم نشدم.
با اون یکی، دوباره صد تا دنیای موازی ساختم.
ولی پنج سال بعد، همون نتیجه بود.
فهمیدم که این دنیاهای موازی محکوم به فروپاشی هستن.
فاجعه همگرایی خطوط زمانی.
این اسمی بود که روش گذاشتم.
یه سرنخ وجود داره.
پرهای سفید و یه نور مرموز همیشه موقع فروپاشی دیده می‌شد.
حدس زدم یه نوع موجودی پشت این پدیده باشه.
به یه راهی برای فرار ازش فکر کردم.
اگه نمی‌تونستم نود و نه تاشونو از نابودی نجات بدم،
فناوری اون دنیاها رو قبل از نابودی به ارث می‌رسوندم.
و این شد ورلد ویتل.
آره.
کم کم معلوم شد.
دنیای موازی بالاخره عمرشون صد سال شد.
همین شد که هرج و مرج صد ساله درست شد.
همین که تونستم توضیح دادم.
دیگه طاقت ندارم.
اصلا فکر نمیکردم تو...
نه!
میگم چرا این همه بارو تنهایی به دوش میکشی؟!
بیشتر به بقیه تکیه کن!
اون همه آنمیوجی داری دیگه!
انتظار درک کردن ازشون...
بهشون بگو، احمق! رو راست بگو!
یه چیزیه که کم کم باهاش آشنا میشی و حلش میکنی!
نه، هنوز نمیتونم این همه دیوونگی رو بندازم گردن اونا.
بعدش چرا بهم گفتی؟
چون از طریق تو گیرش آوردم.
یه تیکه از اون چیزی که هزار سال دنبالش بودم.
همونی که باعث فاجعه همگرایی خطوط زمانی میشه.
با قدرت تو شاید بتونم بهش برسم.
اون چیزی که آینده رو لنگر میندازه و شاخه های امکان رو میشکنه.
نا ری هیر تاکر.
ازت میخوام قدرتتو بهم قرض بدی.
کمکم کن تو این مبارزه!
وایسا! داری میترسونیم!
اصلا این موجود چیه؟ هیولا؟
بهش میگن پرنده زمان بزرگ.
همون موجودیه که باعث فاجعه همگرایی خطوط زمانی میشه.
ساختمش تو ماه تو آینده.
افرین به شما، سئی می سما.
راز هزار ساله ات حل شد.
دارید چیکار میکنید؟
نمیدونم باید اینقدر راحت لو بدم یا نه.
حالا چرت و پرت میگم.
ببین، جی تی چان میتونه هر آینده ای که احتمال حمله بهش باشه رو نابود کنه.
آینده ها رو نابود میکنه؟
یعنی همون لحظه که اسمشو بهت گفتم،
احتمال حمله تو به پرنده زمان بزرگ پیش اومد.
برای همین این دنی هی آن کیو هدف نابودی شد.
داره میاد!
پر!
شروع شد.
اینجوریه که خطوط زمانی بد برای آینده پاک میشن.
چه جرئت!
راستی.
هرچیزی که این لیزرها بخورنش، به دنیای بعدی منتقل نمیشه.
تاکه رو کون.
بیا باهام بازی کن.
این هزار سال کلی زندگی کردم،
و بهت یاد میدم چطوری هیجان انگیزترین زندگی دنی هی آن کیو رو داشته باشی.
آقای تسوکیمی...
نظرت چیه؟
یادتون نره، اون قاتل دسته جمعیه.
حالمو بهم میزنه.
عالیه!
ولی!
فعلا حسابمون با هم صافه!
مotto خانواده ناریهیرا: رفیق تو دردسر ول نکن!
رفیق؟
بعد از اینکه با هم رو در رو میجنگین، رفیق میشین.
باید به کار تراشیدن دنیا پایان بدیم.
حتی مطمئن نیستم یک درصد شانس برد داشته باشیم.
ها؟ مگه هزار سال نیست که داری روی اون یک درصد شرط بندی میکنی؟
هیچ آینده ای نیست که نتونی خودت عوضش کنی!
از این شخصیتت خوشم نمیاد، تاکر-کون.
تسوکیمیا سان، چرا اینجوری شدی؟!
از اولم همین بودم.
هرچی.
میخوایم پاک بشیم؟
هارااکی!
مطمئنی؟
بکن!
دنیای بعدی، آخرین دنیای باقیمونده ست.
ناریهیرا تاکر!
آینده!
آره. عوضش میکنم!
هی، حالت خوبه؟
همه تو دنی جی هیان کیو!
ناجی‌تون قراره به همه اینا پایان بده!
با شکست دادن لعنت‌شده‌ی آبِنو سِیمِئی!