‫}[ آماندا ناکس، در سال ۲۰۰۹، ‫به جُرم قتل هم‌خانه‌ی خود محکوم شد. ]
‫}[ در سال ۲۰۲۲... ]
‫}[ برخلاف توصیه‌ی دیگران... ]
‫}[ آماندا به محل شروع ماجرا بازگشت. ]
‫این وضعیت رو دوست ندارم، آماندا.
‫اصلاً دوست ندارم.
‫چاره‌ای نیست. برنامه همینـه. ‫پس لطفاً...
‫کریس، به خدا اگه بگی «آروم باش»...
‫باشه. نمی‌گم.
‫کاش آروم می‌شدی، ولی باشه نمی‌گم.
‫}[ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ - ۶:۵۱ صبح ]
‫پس حواست باشه ‫نه تکون بخوری و نه صدا بدی.
‫هرکی ببینت، سریع زنگ می‌زنه.
‫و اگه زنگ بزنه، ‫۱۰‌دقیقه‌ای می‌افتن دنبالت.
‫اون مرتیکه همین‌الان ‫هم افتاده دنبالش.
‫همیشه دنبالش بوده و هست.
‫و الان داریم مستقیم
‫- می‌ریم توی دهن شیر. ‫- مامان، بس کن.
‫- برامون تله گذاشتن. ‫- لطفاً بس کن.
‫- نه‌خیر. ‫- مطمئنـم تله‌ست.
‫اون هیولا برات تله گذاشته
‫و ما داریم مستقیم واردش می‌شیم.
‫}[ رُم ]
‫}[ پِروجا ]
‫اینجا تصادف شده. ‫پلیس زیاده.
‫قاتل!
‫- گریه نکن، عزیزم. ‫- بلند نشو.
‫بـ... باید ساکتش کنم.
‫کل کشور از این دختر متنفرن.
‫همه راحت تحویلش می‌دن.
‫- داریم می‌رسیم. ‫- جونم، عشقم؟
‫باید برگردیم، آماندا.
‫می‌شنوی چی می‌گم؟ ‫باید برگردیم.
‫عمراً برنمی‌گردیم.
‫حالا شاید یه‌ذره برگردیم عقب...
‫به جایی که داستان ناگفته ‫و پیچیده‌ی من شروع شد.
‫در ۳۱ اکتبر ۱۹۸۶ ‫و ساعت ۱:۲۸ دقیقه ۳۲ ثانیه...
‫کلاغی سرکش و مرموز ‫از دسته‌ی خودش خارج می‌شه
‫و مستقیم می‌ره توی ‫پنجره‌ی یه ساختمون دادگستری.
‫یه قاضی جَوون که ‫در اون لحظه شاهد این ماجرا بود
‫این اتفاق رو بَدشگون در نظر می‌گیره.
‫بلافاصله کتاب موردعلاقه‌ش آتیش می‌گیره ‫و دعاهاش به وحشت تبدیل می‌شه.
‫هم‌زمان توی شهر ‫کولزدن در لندن جنوبی
‫دختربچه‌ای دوست‌داشتنی ‫اولین قدم‌هاش رو برمی‌داره.
‫آفرین، مِردیت!
‫و درست همون لحظه، ‫در شهر سیاتلِ واشنگتن...
‫بعداز یه‌ ازدواج یهویی
‫و یک سال بعد ‫دختربچه‌ای به دنیا می‌آد.
‫یعنی بنده: آماندا ماری ناکس.
‫پدرم، کورت ناکس، ‫از عکس‌های یه‌هویی متنفره.
‫دوست داره توی عکس ژست بگیره ‫تا نسل‌های بعدی ازش به‌خوبی یاد کنن.
‫مادرم، اِدا، ناراحتـه که ‫پدرم عاشق زن دیگه‌ای شده.
‫خونه‌ی جدیدم همین بغلـه.
‫جداً؟ ‫پس برو توش بمیر!
‫شیش سالم بود که فهمیدم
‫دوست دارم مرکز توجه باشم.
‫روانی.
‫دوست دارم توی تصورات خودم زندگی کنم.
‫دمت گرم، ناکسی‌شیطونه!
‫توی اون سال‌ها، مامان‌بابام ‫زیاد با هم ارتباط نداشتن.
‫اون دختر منـه!
‫- آماندا! ‫- آفرین!
‫ولی داشتنِ دوتا خونواده بهم یاد داد ‫که آدم نباید به یه‌چیز بسنده کنه.
‫زندگی فقط یه مسیر مشخص نیست.
‫چی‌کار می‌کنی، آماندا؟
‫ادای فیلم در میاره روانی.
‫و دنیا خیلی بزرگ‌تر از تصورات منـه.
‫}( به زبان‌های مختلف به آماندا سلام می‌کنن.)
‫}[ صحبت به زبان ایتالیایی ]
‫واسه همین برای اولین بار ‫توی ۱۹ سال زندگی‌م
‫مامان‌بابام رو کنار هم نشوندم
‫و اولین پرونده‌ی مهم ‫و خطرناک زندگی‌م رو براشون باز کردم.
‫حالا نظرتون چیـه؟
‫قرار شد سال سوم ‫دانشگاه رو خارج درس بخونم.
‫}[ خداحافظ، آماندا ]
‫- الهی. ‫- برای خوش‌شانسی‌تـه.
‫گریه نکن. ‫گریه نکن دیگه.
‫و سفر رمانتیک ایتالیایی ‫خودم رو شروع کردم.
‫چاو.
‫}(«سلام» و «خداحافظ» در زبان ایتالیایی)
‫البته که یه جای خواب لازم داشتم.
‫}[ هم‌خونه‌ای دانشجو - فقط دختر و انگلیسی باشه - ‫ماهی ۲۰۰ یورو - الکی وقت‌مون رو هدر ندین ]
‫این‌ها هم‌خونه‌هام هستن.
‫لائورا خیلی باحالـه. ‫همه‌ش گُل می‌کِشه
‫و توی بینی‌ش یه‌عالمه پیرسینگ داره.
‫- دَر رو ببند! ‫- باشه! باشه!
‫و این هم مِردیت.
‫دانشجویی که از ‫انگلستان انتقالی گرفته.
‫به آفتاب ‫و رمان‌های رازآلود علاقه داره.
‫اون اوایل، دوست‌جونیِ همدیگه بودیم.
‫اشتیاق یه دوستیِ جدید ‫ما رو از خود بی‌خود کرده بود.
‫همون حسی که ‫توی غربت یه آشنا می‌بینی.
‫چاو. کوم اِستای؟ ‫(سلام. حال‌تون چطوره؟)
‫بعدش دنیاهامون رو با هم یکی کردیم.
‫ولی نمی‌دونم چرا دوست‌های ‫انگلیسی‌ش باهام حال نمی‌کردن.
‫تازه داشتیم می‌فهمیدیم
‫زندگی توی این شهر قدیمی چجوریـه.
‫و روح‌مون هم خبر نداشت که قراره
‫اتفاق وحشتناکی ‫برای مِردیت بیچاره بیُفته
‫و همه‌ی رفتارهام بهونه‌ای بشه ‫که به‌خاطرش من رو یه «هیولا» صدا بزنن.
‫}[ روایت پیچیده‌ی آماندا ناکس ]
‫}(قسمت اول: «آماندا»)
‫}[ ۲ نوامبر ۲۰۰۷ - ۱۰:۱۳ قبل‌ازظهر ]
‫♪ عشق تو سریع‌تر از یه چرخ‌وفلک ♪
‫♪ می‌دوه و می‌آد به‌سمت من ♪
‫♪ گازش رو گرفتیم و می‌ریم ♪
‫♪ یه چرخ‌وفلک... ♪
‫آهای!
‫الو؟ کسی نیست؟
‫مِردیت؟
‫فیلومینا؟ لارا؟
‫باشه پس.
‫♪ داره هرروز بهم نزدیک‌تر می‌شه ♪
‫ایش...
‫ای بابا.
‫آهای!
‫مِردیت هستم. پیام‌تون رو بذارین ‫و روز خوبی داشته باشین.
‫چاو.
‫}[ ۲ نوامبر ۲۰۰۷ - ۱۲:۲۸ بعدازظهر ]
‫- وای! ‫- ای خدا!
‫- نکن این کار رو. ‫- شوخی کردم بابا.
‫- پیش من جات امنـه. ‫- شوخی بَدی بود.
‫بیا بریم.
‫}آهای!
‫}کسی اینجاست؟
‫نه. بیا.
‫صبر کن.
‫- خدایا. ‫- ظاهر خونه که خوبـه.
‫همه‌چی سر جاشـه؟
‫آره، همه‌چی هست...
‫- فقط یه‌کم خون و یه تپه مدفوع اضافه شده. ‫- اتاقت رو ندیدی؟
‫گفتم که توش لباسم رو عوض کردم.
‫- چی شده؟ ‫- خیلی به‌هم‌ریخته‌ست.
‫بعله. سلام، من یه شلخته‌ام. ‫خوش‌وقتـم.
‫- من هم خوش‌وقتـم. ‫- اتاق لارا رو ببینیم.
‫- ظاهراً مشکلی نداره. ‫- اوه.
‫- همه‌چی سر جاشـه. ‫- طرف ارتشیـه؟
‫- تختش رو ببین چه سفتـه. ‫- اتاق فیلومینا چی؟
‫یا خدا.
‫چی شده؟
‫- رافائله. ‫- چیـه؟
‫- ای وای. ‫- این دیگه بَده.
‫بله که بَده. ‫خونه‌م رو دزد زده!
‫چرا لپ‌تاپش هنوز هست؟
‫دوربینش هم هست.
‫- گوشی‌م داره زنگ می‌خوره. ‫- چه دزد اُسگلی...
‫- که اومده، ولی... ‫- دارن زنگ می‌زنن.
‫}جانم، فیلومینا؟
‫}الان خونه‌ای، آماندا؟
‫}آره، گفتی برگردم دیگه.
‫}پس توی دست‌شویی‌م جنگ شده؟ ‫دیگه چی؟
‫فیلومینا.
‫}اتاقت...
‫}اتاقم چی؟ ‫چی شده؟
‫}- یکی پنجره‌ت رو شکونده... ‫- یعنی چی پنجره‌م رو شکونده؟
‫کلاً زیرورو شده...
‫}الان نمی‌فهمم چی می‌گی. ‫همون‌جا باش. دارم می‌آم.
‫باشه می‌بینمت. ‫چاو.
‫- چی شد؟ ‫- داره برمی‌گرده.
‫خب پس می‌گرده ببینه چی کم شده.
‫- لعنتی. ‫- آره.
‫راستی مِردیت.
‫مِردیت؟
‫چرا قفلـه؟
‫آهای. ‫ مِردیت، توی اتاقـی؟
‫- خوابیدی، مِردیت؟ ‫- توی این وضعیت...
‫- آهای! ‫- به نظرت می‌خوابه؟
‫شاید هدفون توی گوشش گذاشته.
‫شاید پیش ‫دوست‌های انگلیسی‌شه.
‫- مِردیت! ‫- آروم باش.
‫- یعنی چی؟ ‫- بهش زنگ بزن.
‫مِردیت هستم. پیام‌تون رو بذارین ‫و روز خوبی داشته باشین. چاو.
‫عع... چیزه... ‫همین‌طور بهش زنگ بزن.
‫- الان می‌آم. ‫- کجا می‌ری؟
‫خونه‌ی طبقه‌ی پایین.
‫داری چی‌کار می‌کنی؟
‫شاید پیش جاکوموعه.
‫گفتی پسرها رفتن تعطیلات که.
‫خب شاید برگشتن.
‫آماندا.
‫تو همین‌طور زنگ بزن.
‫ای بابا. هیچی نمی‌بینم. ‫ببین تو می‌تونی.
‫دیدی؟
‫یه کیف قهوه‌ای روی تختـه.
‫چی؟ ‫کیفش توی اتاقـه؟
‫- می‌تونم دَر رو بشکونم. ‫- آره. بشکون.
‫- جداً؟ ‫- آره، بشکون.
‫باشه.
‫خدایا.
‫چه دَر محکمی.
‫- اِشکال نداره. ‫- فکر نکنم داخل باشه.
‫- به خواهرم زنگ بزنم؟ ‫- آره، بزن.
‫من هم به مامانم زنگ بزنم...
‫خواهرم پلیسـه. ‫می‌دونه چی‌کار کنه.
‫ای خدا. ‫مدفوع توی دست‌شویی نیست.
‫اثری ازش نیست. ‫یعنی وقتی اینجا بودم
‫دزده هنوز توی خونه بوده
‫یا بعداز من برگشته. ‫دارم دیوونه می‌شم.
‫}جواب بده دیگه!
‫}الو؟ ‫مارکو، گوش کن چی میگم.
‫}سریع برو خونه‌م.
‫}خونه‌م رو دزد زده ‫و خودم وسط زامبی‌ها گیر افتادم.
‫}آخه لارا رفته رُم...
‫}فعلاً خونه دست آمانداست.
‫}خب از لوکا یه ماشین بگیر!
‫}زود باش! ‫لطفاً زود باش.
‫}ممنون... ‫اجازه بدین... ببخشین...
‫}باشه.
‫}باشه. خدافظ.
‫با کارابینیری حرف زدم...
‫که می‌شه همون پلیس منطقه.
‫قراره یکی رو بفرستن.
‫شنیدی چی گفتم، آماندا؟
‫باشه.
‫اون دیگه کیـه؟
‫پلیس که نیست. ‫همین‌الان باهاشون حرف زدی.
‫}ببخشید.
‫}سلام. ببخشید...
‫}شما کی هستین؟
‫}خود شما کی هستی؟
‫}من رافائله سولچیتو هستم و ایشون ‫آماندا دوست‌دخترمـه. اینجا زندگی می‌کنه...
‫}شما فیلومینا رومانِلی می‌شناسی؟
‫}چیزی شده؟
‫}امروز صبح این گوشی‌ها رو پیدا کردیم.
‫}این‌ها رو می‌شناسین؟
‫چی؟
‫}باشه، ولی خونه رو دزد زده...
‫نه. ببینید. ‫یه‌نفر خونه رو...
‫توی حموم خون ریخته...
‫دَرِ اتاق دوستم قفلـه.
‫چیزه... ‫نمی‌تونیم واردش بشیم.
‫- آره. ‫- بهش بگو...
‫عع...
‫}یکی از پنجره دزدکی وارد شده...
‫}ظاهراً چیزی دزدیده نشده
‫}و یکی از هم‌خونه‌ای‌ها گم شده ‫و دَرِ اتاقش قفلـه.
‫}خب بازش کنین.
‫}سلام.
‫}صبح ‌به‌خیر. جاپارک پیدا کردم.
‫}تبریک می‌گم.
‫}ما واسه این دوتا گوشی گم‌شده اومدیم.
‫}این‌ها چه ربطی به دزدی خونه داره؟
‫}کدوم دزدی؟
‫}برای همون بهتون زنگ زدم.
‫}به من زنگ نزدی.
‫}- زدم. می‌تونم نشون‌تون بدم... ‫- می‌گم زنگ نزدی.
‫چی شده، رافائله؟ ‫چی می‌گن؟
‫}بهتون زنگ زدم!
‫}ما پلیس پُستی هستیم.
‫}تخصص‌مون جرایم سایبری‌ـه.
‫پلیس منطقه نیستن. ‫از پلیس محلی جرایم سایبری اومدن.
‫می‌گه یکی از گوشی‌ها مال فیلومیناست.
‫}طبق سوابق... ‫چرا وسط صحبت من حرف می‌زنی؟
‫}ایتالیایی خوب بلد نیست. ‫دارم براش ترجمه می‌کنم.
‫}می‌خواین چی‌کار کنم؟
‫فیلومینا هم‌خونه‌ی منـه. ‫هم‌خونه‌ی منـه.
‫ولی فکر نکنم این گوشی اون باشه. ‫الان باهاش حرف زدم.
‫}فیلومینا هم‌خونه‌شـه.
‫ولی فکر نکنم این گوشی اون باشه. ‫الان باهاش حرف زدم.
‫متوجهـین؟
‫}باهاش تلفنی حرف زده.
‫مِردیت هم‌خونه‌ی دیگه‌ی منـه ‫که نمی‌تونیم پیداش کنیم.
‫می‌شه لطفاً برین داخل رو ببینین؟
‫}هم‌خونه‌ی دیگه‌ش، مِردیت، گم شده.
‫}می‌شه لطفاً برین داخل و بررسی کنین؟
‫}باشه. باشه.
‫}بیا، کونتی.
‫چرا هیچ‌کاری نمی‌کنن؟
‫}- بهش بگو شماره‌ی هم‌خونه‌هاش رو بنویسه. ‫- داره همین کار رو می‌کنه!
‫}باشه بابا. آروم باش.
‫}آلِسی، زیر میز یه سنگ بزرگـه.
‫}ولش کن. به چیزی دست نزن.
‫}این توی حوزه‌ی ما نیست.
‫}- یعنی دزده پرتش کرده... ‫- دزده؟
‫}- سنگ رو زده به پنجره. ‫- بیخیال.
‫}وقتی اومده داخل، زخمی شده ‫و خونش توی دست‌شویی ریخته.
‫}دزد کجا بود؟ ‫هیچی ندزدیده.
‫}از کجا معلوم ندزدیده؟
‫}خودت گفتی دیگه.
‫}منظورم این بود که ‫اتاق دوست‌دخترم دست نخورده...
‫}- کی اینجاست؟ ‫- ولی توی کشوهاش رو ندیدیم.
‫}چی گفتی؟
‫}سلام، آماندا.
‫}- خجالت بِکش. حرفت رو نشنیده می‌گیرم. ‫- چیزی هم بردن؟
‫}خانم رومانلی؟
‫}- این گوشی‌ها مال شماست؟ ‫- ای وای! این چه وضعیـه؟
‫}این گوشی‌ها مال شماست، خانم؟
‫}جواهراتم هنوز هست.
‫}دوستان، اینجا رو دیدین؟ ‫توی حموم خون ریخته.
‫}- باورم نمی‌شه. ‫- یه‌لحظه وقت‌تون رو بدین.
‫}- می‌شه بیاین اینجا، خانم؟ ‫- صداش می‌زنی، لطفاً؟
‫}خانم رومانلی!
‫}- این گوشی‌ها مال شماست؟ ‫- نه، مال من نیست!
‫}این‌ها مال مِردیت هستن.
‫}یکی برای تماس با انگلستان‌ـه ‫و یکی‌ش برای تماس‌های محلی.
‫}یه سیم‌کارت اضافه داشتم ‫و بهش قرض دادم.
‫}دوستان، توی حموم خون ریخته.
‫}آماندا، مِردیت رو پیدا کردی؟
‫}نه، سعی کردم دَرِ اتاقش رو بشکنم.
‫}- چرا؟ مگه قفلـه؟ ‫- بله، قفلـه.
‫مِردیت؟
‫مِر... مِردیت؟
‫لطفاً آروم باشین، خانم.
‫مِردیت!
‫نه، دلم شور افتاده.
‫یه‌جوری دَر رو باز می‌کنیم. ‫لطفاً آروم باشین.
‫دَرِ اتاقش رو زیاد قفل می‌کنه؟
‫می‌گه مِردیت ‫دَرِ اتاقش رو زیاد قفل می‌کنه؟
‫عع... آره، بعضی‌وقت‌ها.
‫بعداز حموم قفل می‌کنه ‫که لباس عوض کنه.
‫بله، می‌گه بعداز ‫حموم‌کردنش دَر رو قفل می‌کنه...
‫- هیچ‌وقت قفل نمی‌کنه! ‫- بعداز حمومش...
‫اصلاً تو چی از مِردیت ‫می‌دونی که زر می‌زنی؟
‫همین‌الان دَر رو بشکنین!
‫- ما اجازه نداریم. ‫- اجازه ندارین؟
‫من می‌شکنم. برین عقب.
‫یه پا. ‫یه پا اونجاست.
‫- همه برن بیرون! ‫- یه پا!
‫کونتی، ببرشون بیرون!
‫چی شده؟
‫بله؟
‫ای وای.
‫الان راه می‌افتم.
‫چرا نمی‌گن چی شده؟
‫وقتی فرستادنمون بیرون، ‫شنیدم یارو سایبریه گفت «کورپو».
‫- یا خدا. ‫- چیـه؟
‫«کورپو» یعنی «جسد».
‫- نه. نه. ‫- آره، یعنی جسد.
‫خب فیلومینا هم گفت «پیده».
‫- یعنی «پا». درستـه؟ ‫- آره.
‫- بعدش لوکا گفت «آرمادیو». ‫- یعنی «کمد».
‫یعنی یه پای قطع‌شده ‫توی کمد پیدا کردن؟
‫بس کن. ‫هنوز هیچی معلوم نیست.
‫هیچی نمی‌دونیم.
‫ما نمی‌دونیم چی شده. ‫درستـه که اونجا اتاقش بود.
‫احتمالاً داره براش گریه می‌کنه
‫چون اتفاق بَدی توی اتاقش افتاده.
‫می... می‌رم بپرسم چی شده.
‫باشه.
‫یه مفهومی هست به نام «حقیقت همگانی».
‫ولی از اون روز فهمیدم که متأسفانه
‫حقیقت به‌شدت ساختگیـه.
‫یاد اون مَثل افتادم که می‌گه ‫اگه یه درخت وسط جنگل بیُفته
‫و کسی نباشه که صداش رو بشنوه...
‫چجوری بعدش باور کنن ‫که واقعاً درختی افتاده؟
‫یه جسد زیر پتو پیدا کردن.
‫احتمالاً جسد مِردیت‌ـه.
‫چی؟
‫باید...
‫ببخشید. ‫ببخشید، جناب سروان؟ سلام.
‫یادم رفت به پلیس پُستی بگم
‫که وقتی توی خونه بودم، ‫مجرم هم اونجا بود.
‫- می‌شه بهشون بگی؟ ‫- حتماً. حتماً.
‫می‌گه وقتی توی خونه بوده
‫مجرم هم اونجا حضور داشته.
‫چون وقتی اومدم خونه
‫توی توالت... مدفوع بود.
‫و دوباره که برگشتم، ‫رفته بود توی چاه.
‫}باشه.
‫}بررسی می‌کنم.
‫- قراره بررسی کنن. ‫- آره.
‫قراره چیزی که گفتی رو...
‫- بررسی کنن. ‫- برای همین گفتم.
‫آخه... راستی جاروی تِی...
‫ای وای. جاروی تِی.
‫امروز صبح جاروی تِی رو بردم ‫خونه‌ی دوست‌پسرم و برگردوندم.
‫گذاشتم سر جاش.
‫امیدوارم این چیزی رو ‫به هم نریخته باشه.
‫منظورم اثر... انگشت...
‫}اون رو هم برای ‫آثار خون بررسی می‌کنیم.
‫توی این بحبوحه
‫من مثل گوزنی شده بودم
‫که خبر نداشت ‫شکارچی‌ش داره از راه میر‌سه.
‫آقای مینینی!
‫}والنتینا.
‫}دکتر مینینی.
‫}چندتا نظریه دارم.
‫}جسد کجاست؟
‫}اون پنجره...
‫}مثلاً از اونجا وارد شده؟
‫}طرف مَرد عنکبوتیـه؟
‫فکر کنم اون زنه ازم بَدش می‌آد.
‫اون‌ها رو ول کن. ‫به من نگاه کن.
‫}هم‌خونه‌ی آمریکایی.
‫}[ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ - ۶:۵۳ صبح ]
‫این‌ها هنوز به خونت تشنه‌ان، آماندا.
‫داریم دستی‌دستی ‫به اون‌ها تحویلش می‌دیم.
‫کاری‌مون ندارن.
‫- مطمئنـم کاری‌مون ندارن. ‫- خیلی خوب.
‫چی شده، عزیزم؟ ‫این هم چاقالوخان.
‫سلام!
‫ببین، چاقالوخان اومده!
‫- گفت وایستیم. لعنتی. ‫- خدایا، رحم کن.
‫- آماده‌ای؟ ‫- آره.
‫چیزی نیست. آروم باش.
‫داره می‌آد. ‫پایین بمون.
‫چیزی نیست، عزیزم.
‫گریه نکن.
‫نه! نه!
‫منتظر باشین. فقط یه مسیر خالیـه.
‫صبر کنین. ‫صبر کنین. باشه؟
‫بخواب.
‫صبر کنین، لطفاً.
‫خیلی خوب.
‫خیلی ممنون.
‫وای خدا.
‫}[ ۲ نوامبر ۲۰۰۷ - ۳:۱۵ بعدازظهر ]
‫- آماندا ناکس؟ ‫- بله.
‫}لطفاً تشریف بیارید. ‫باید اظهارات‌تون رو بنویسیم.
‫}عذر می‌خوام. ‫ایشون زیاد ایتالیایی بلد نیست.
‫}می‌شه من هم کمکش کنم؟
‫}کمکش کنی اظهاراتش رو بنویسه؟
‫}نه... برای ترجمه می‌گم...
‫چی شده؟ ‫چی می‌گن؟
‫باید اظهاراتت رو بنویسی.
‫- به ایتالیایی؟ ‫- آره.
‫باشه. ‫تلاشم رو می‌کنم.
‫}فقط چندتا سؤال داریم.
‫بله.
‫}لطفاً... به تکرار کنین.
‫}اومدی به ویلا
‫}و دیدی دَرِ ورودی قفلـه؟
‫نه. نه...
‫}دَرِ اتاق مِردیت... قفل بود...
‫}ولی نمی‌دونم...
‫}بعدش...
‫}این رو می‌دونم.
‫}دَرِ ورودی...
‫}اون دَرِ بزرگ...
‫}- باز بود. ‫- شکسته بود!
‫}شکسته بود. بوم!
‫}با پا شکسته بودنش.
‫}بله، فیلومینا گفت «پا! پا!»، ولی...
‫}نمی‌فهمم.
‫}دوست دارم با این مداد ‫چشم خودم رو دربیارم.
‫}ببین، تو اومدی خونه...
‫}و دیدی دَرِ ورودی بازه...
‫}و بعدش دیدی کف حموم خونیـه ‫و رفتی کمک بیاری.
‫}بله.
‫}بله، حرف شما رو فکر می‌کنم.
‫}عزیزم، فکر نکن. ‫چیزی که ازش مطمئنـی رو بگو.
‫}نه. نه. آره. ‫می‌دونم...
‫چی‌کار کردم.
‫}ولی من...
‫مطمئن نیستم...
‫}اطمینان...
‫}اطمینان از... چی بهش می‌گین...
‫}وضعیت الان...
‫}اول این شد و بعد اون... ‫و بعدش اون...
‫}آخه... برام سریع حرف می‌زنین.
‫}- یه‌ساعت برات کافی نیست؟ ‫- یه مترجم خبر کن.
‫}آخ.
‫}خدایا شکرت.
‫}شما بشین سر جات.
‫}می‌خواد یه مترجم انگلیسی بیاره
‫}تا وقتش تلف نشه.
‫}ولی وقت من هیچ ارزشی نداره.
‫}این بار یه‌جور دیگه پیش می‌ریم.
‫نمی‌فهمم.
‫هیچ‌کدوم از حرف‌هاتون رو نمی‌فهمم.
‫}آخرین بار کِی مِردیت رو دیدی؟
‫}دیروز بعدازظهر.
‫}توی خونه‌ی آماندا.
‫}- دوست‌دخترت؟ ‫- بله.
‫}چند وقتـه؟
‫}چی چند وقتـه؟
‫}که ناکس دوست‌دخترتـه؟
‫}فکر کنم یه هفته شده.
‫}حدوداً یه هفته.
‫}ولی خیلی با هم خوبیم.
‫}از روز آشنایی‌مون ‫دعوا نداشتیم.
‫}پس دیروز پیش شما بود؟
‫}پیش دوست‌پسرم بودم.
‫}مارکو زارولی. ۲۴ سالشـه.
‫}من ۲۸ سالمـه. ‫دیگه با هم جور شدیم.
‫}صحیح. ‫گفتین آخر هفته‌ها اونجایـین؟
‫}ولی دیروز پنجشنبه بود ‫و آخر هفته حساب نمی‌شه.
‫}آخه عیده و تعطیلی طولانی داریم.
‫}جشن هالووین... روز قدیس‌ها... ‫روز اموات...
‫}پس وقتی توی مراسم بودی، ‫ناکس به شما زنگ زد
‫}و گفت دزدی شده. ‫شما هم سریع خودتون رو رسوندین.
‫}نه، اون دفعه‌ی دوم بود که زنگ زد.
‫}- تماس اولی‌ش زودتر بود. ‫- چی گفت؟
‫}گفت کف حموم خون ریخته
‫}و دَرِ ورودی بازه، ‫ولی باز هم نگران نشدم.
‫}چرا نشدین؟
‫}قفل دَر خرابـه. باید یکی از داخل ‫قفلش کنه تا کامل بسته بشه.
‫}فکر کردم یکی یادش رفته قفل کنه.
‫}پس نگران خون کف حموم نبودین؟
‫}یه ردپای خونی.
‫}ردش رو بررسی کنین.
‫}دخترآمریکاییه بعداز دیدن خون، ‫باز هم رفته حموم؟
‫}خودش این‌طوری گفت.
‫پس خون رو دیدی
‫و بعدش رفتی حموم.
‫نه، رفتم حموم ‫و بعدش زیرپایی رو دیدم.
‫دیدنِ خون اذیتت نکرد؟
‫حقیقتش، نه.
‫فکر کردم مِردیت پریود شده
‫و مثلاً حواسش نبوده.
‫شاید واسه همین دَرِ ورودی باز بوده.
‫یعنی فکر کردی خون قاعدگی بوده
‫ولی تمیزش نکردی؟
واسه چی؟
‫نه بابا. حالم به هم می‌خورد... ‫نمی‌خواستم دست بزنم...
‫ولی از مدفوع ترسیدی؟
‫بله. دقیقاً.
‫چون باورش...
‫آخه هم‌خونه‌هام ‫روی نظافت خیلی حساسـن.
‫واسه همین تا قبل‌از مدفوع، ‫همه‌چی برام منطقی بود.
‫وقتی مدفوع رو دیدم
‫دیگه فهمیدم یه غریبه ‫توی این خونه بوده.
‫}دختره گفت قاتل سیفون رو کشیده.
‫}ولی مدفوع هنوز سر جاشـه.
‫}عجیبـه که همچین دروغی گفته.
‫}آخه چرا؟
‫آزار مِز به یه مورچه هم نمی‌رسید.
‫همه‌ش دارم به اون شب فکر می‌کنم.
‫اگه تا دم دَر همراهش می‌رفتم...
‫فیلومینا! فیلومینا!
‫}وای، لارا...
‫}این چه بلایی بود؟ ‫گفتن از رُم برگردم تا اظهاریه بدم.
‫}به همه زنگ زدن. ‫پسرهای طبقه‌ی پایین هم اومدن.
‫}جاکومو! جاکومو!
‫}- تسلیت می‌گم. ‫- خیلی می‌ترسم.
‫}معمولاً اول از همه ‫به دوست‌پسره شک می‌کنن.
‫}بابا.
‫}از من بازجویی کردن، ‫ولی آماندا چند ساعتـه باهاشونـه.
‫}نه، معلومـه که تنهاش نمی‌ذارم.
‫رافائله سولچیتو نامزدتـه، درستـه؟
‫نامزد؟ نه. نه‌خیر.
‫کلاً هشت روزه می‌شناسمش.
‫شرمنده‌ام. ‫اشتباه از من بود.
‫واژه‌ی «نامزد» توی زبان ایتالیایی
‫می‌شه همون «دوست‌پسر» آمریکایی‌ها.
‫- آها. ‫- شرمنده.
‫پس پیش اون بودی؟
‫بله.
‫گفتم که روز آرومی رو گذروندیم.
‫شام خوردیم... ‫فیلم دیدیم...
‫چه فیلمی؟
‫عع، «آمِلی». ‫یه فیلم فرانسویـه.
‫دوستش دارم.
‫}بسیار خوب.
‫}تشنه‌م شد. ‫اون آب نمی‌خواد؟
‫- تشنه‌ت نیست؟ ‫- حقیقتش گشنه‌م شده.
‫نُه ساعتـه هیچی نخوردم.
‫می‌خواد برات شیرینی بیاره.
‫شیرینی دوست ندارم.
‫}فعلاً بفرستش پیش بقیه‌شون
‫}تا براش اوسوبوکو درست کنم.
‫فعلاً می‌تونی استراحت کنی.
‫بیا بریم.
‫- شنیدی چی گفتم؟ ‫- وای. ببخشین.
‫- آره، شنیدم. ‫- بریم استراحت کن.
‫می‌شه یه‌چیزی بپرسم؟
‫توی این چند ساعت...
‫همه‌ش باهام ایتالیایی حرف زدن ‫و احساس می‌کنم
‫هزارتا پازلِ هزارتیکه ‫بهم دادن تا حل کنم.
‫عع...
‫پلیس مطمئنـه که اون جسد
‫جسدِ مِردیت‌ـه؟
‫چطوری؟
‫چطوری مُرده؟
‫سلاخی شده.
‫وای، آماندا.
‫حالت خوبـه؟
‫خوبـی؟
‫امیدوارم با عذاب نمُرده باشه.
‫معلومـه که با عذاب مُرده. ‫گلوش رو بُریدن.
‫- کجا برم؟ ‫- از این‌طرف.
‫حالت خوبـه؟
‫}[ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ - ۱۲:۱۴ بعدازظهر ] ‫مثل سگ استرس دارم.
‫}[ ۱۶ ژوئن ۲۰۲۲ - ۱۲:۱۴ بعدازظهر ]
‫عزیزم، مطمئنـی همین‌جاست؟
‫نمی‌دونم. ‫تا حالا اینجا نیومدم.
‫مگه برات عکس نفرستاده؟
‫از راه‌پله‌ی مخفی‌ش؟ ‫نه، نفرستاده، کریس.
‫- باشه بابا. ‫- ببخشین.
‫آماندا.
‫وای! دون سائولو!
‫}- بالاخره اومدی! ‫- چاو! چاو!
‫شوهرمـه.
‫کریس.
‫}پس کریستوفر شمایـی.
‫}به‌به، کوچولو رو ببین.
‫}سلام، خانم مِلاس.
‫}باید عجله کنیم. ‫وقت زیادی نمونده.
‫اومده؟
‫}هنوز نه.
‫من روی این نیمکت می‌شینم.
‫نمی‌خوام دوباره ‫ریخت اون مرتیکه رو ببینم.
‫}از این‌طرف بفرمایین.
‫}بفرمایین.
‫}شما اینجا بمون، کریستوفر.
‫}- از این‌طرف بریم. ‫- باشه. باشه.
‫مامانم می‌ترسه تله باشه.
‫از خدا می‌خوام که نباشه.
‫وای، نه. ‫نه. نه...
‫}[ ۳ نوامبر ۲۰۰۷ - ۳:۱۲ بامداد ]
‫}هنوز زوده. ‫نمی‌تونم چیزی بگم.
‫}هیولاهایی که این کار رو کردن، ‫دستگیر می‌کنیم. ممنون.
‫}جاکومو سیلِنزی، دوست‌پسر مِردیت، ‫زمان قتل توی مارکه بوده. مدرکش هست.
‫}- بقیه‌ی پسرها چی؟ ‫- اون‌ها هم توی مارکه بودن.
‫}پس چه نتیجه‌ای بگیریم؟
‫وقتی برگشتیم خونه، ‫با هم «هری پاتر» می‌خونیم.
‫آخ‌جون، «هری پاتر».
‫آره!
‫این‌ها چه مرگشونـه؟
‫}دخترهای انگلیسی ‫از آماندا خوششون نمی‌آد.
‫آماندا آدم مرتبی نبود.
‫یه‌بار سر همین با هم بحث کردن.
‫ولی یه‌چیز دیگه بود.
‫آماندا یه رفتاری داشت ‫که مِردیت رو اذیت می‌کرد.
‫چه رفتاری؟
رفت و آمد دوستاش به خونه زیاد بود.
‫}حال آدم رو به هم می‌زنن.
‫}چندش‌بازی.
‫گفتم که.
‫}توی دوره‌ی دبستان هم این‌طوری نبودم. ‫نمی‌تونم تماشا کنم.
‫}باز شروع نکن، فیلو.
‫}می‌خوای اونجا بشینه ‫و ۱۲ ساعت فقط اشک بریزه؟
‫}- باید قضیه رو بهش بگیم. ‫- نه، صبر کن.
‫}- چرا صبر کنم؟ ‫- خودم بهش می‌گم.
‫}تو بیشعوری.
‫آها.
‫تا ابد همین‌جا زندگی می‌کنیم.
‫چطوری؟
‫وای، لائورا.
‫خوبی، عشقم؟
‫نمی‌دونم. فکر کنم خوبـم.
‫تو چی؟
‫همم... افتضاحـم.
‫یه‌کم خوب می‌شم و باز یه‌کم افتضاح.
‫بیا بشین.
‫ببین، نباید به پلیس‌ها ‫بگی که ما گُل می‌زنیم.
‫اگه بگی توی خونه گُل می‌کِشیم
‫همه‌مون توی دردسر می‌افتیم
‫و از کار اخراج می‌شیم.
‫همم.
‫خب.
‫گوش کنین.
‫سیلِنزی، بوناسی، ‫لوچانی، رومانلی، مِزیتی...
‫عع.. پورتون، فراست، رودن‌هورست، ‫سولچیتو و ناکس.
‫این افراد می‌تونن برن.
‫با اولین پرواز می‌رم خونه.
‫- ناکس! ‫- بله؟
‫ساعت ۱۱ باید برگردی.
‫- ۱۱ قبل‌ازظهر؟ ‫- بله.
‫شوخی می‌کنین؟
‫یعنی فقط چند ساعت وقت داره ‫که غذا بخوره و بخوابه؟
‫می‌دونم سختـه، ولی درک کنین که
‫هر لحظه‌ای که سپری می‌شه
‫قاتل داره از ما دورتر می‌شه.
‫تو صمیمی‌ترین دوست مِردیت بودی. ‫مهم‌ترین شاهدمون تویـی.
‫ساعت ۱۱ می‌آم.
‫سلام، مامان.
‫- چه خبر، عزیزم؟ ‫- عع...
‫خوبـم. خوبـم. ‫شب سختی بود
‫ولی گفتن برم خونه یه چُرت بزنم...
‫یعنی هنوز توی اداره‌ی پلیسـی؟
‫الان دارم می‌رم، آره.
‫من و بابات برات یه بلیت گرفتیم.
‫می‌خوایم برگردی خونه.
‫نه، نمی‌شه.
‫یعنی چی که نمی‌شه؟ ‫اون‌ها گفتن نمی‌شه؟
‫یه‌جورهایی گفتن. ‫گفتن که
‫به کمکم نیاز دارن
‫و مهم‌ترین شاهدشون منـم.
‫فکر کنم باید بمونم، مامان.
‫بمونی نزدیک یه قاتل؟
‫مطمئنـم پلیس مراقبم هست.
‫ببین، به نظرم...
‫}به نظرم واقعاً به من نیاز دارن ‫تا قاتل مِردیت رو پیدا کنن.
‫}ازش خوشم نمی‌آد.
‫}بهش اعتماد ندارم. ‫رفتارش شبیه آدم‌های بی‌گناه نیست.
‫}تصمیم با توئـه، جولیانو.
‫}فقط یه زن جسد ‫یه زن دیگه رو با پتو می‌پوشونه.
‫}چاو، آماندا.
‫}بازرس پرونده‌م.
‫}[ اقتباسی از کتاب «در انتظار شنیده‌شدن»، ‫نوشته‌ی آماندا ناکس ]