-یه زن ۳۱ ساله رو پیدا کردن که تو خونه افتاده بود احتمالاً اووردوز کرده.
تو محل حادثه خیلی کم واکنش بود.
-باشه. بریم ببریمش -بخش تراما.
-شما دوتا، با من بیاین! -این مریض دکتر پیرسه؟
توجه. کد آبی، ۳۰۲.
-به شمارش من. -یک. دو. سه.
-داریم مانیتورش می‌کنیم. -بیشتر دسترسی نیاز داره.
آلیسون، ما مراقب تو هستیم. تو در امانی.
ضربان قلبش به ۱۵۰ رسیده.
-مطمئن شو سینوسی باشه. -یه نوار قلب ۱۲ لید می‌گیرم.
-باید نارکان امتحان کنیم؟ -تو محل دادیم. فایده نداشت.
میدونی چی خورده؟
آلیسون، میتونی بهمون بگی چی خوردی؟
راه هواییش رو نمی‌تونه محافظت کنه!
باید لوله‌گذاری بشه!
-تریاژ، شماره ۲۰۹ رو بگیر. -تریاژ، شماره ۲۰۹ لطفاً.
یه مریض.
تو همه سال‌های طبابت من،
یه مریض داشتم که خودکشی کرد،
و حالا ممکنه دو تا بشن.
و اون یکی آلیسون باشه؟
آلیسون، که پیشش می‌رفتم چون می‌خواستم اطلاعات بگیرم
در مورد خیانت شوهرم.
فکر می‌کنم شاید بهش حسودی می‌کردم.
یه لحظه... حتی فکر کنم ازش متنفر شدم.
آیا من باعث این کارش شدم؟
کارول، نه.
آلیسون حالش خوب نیست. اون مریضه.
هیچ‌کس مقصر نیست، به‌خصوص تو.
ولف، من به دیدنش ادامه دادم
بعد از اینکه فهمیدم او و موریس با هم بودن.
تو نگران حال فوری‌ش بودی،
-که این نشان میده چقدر دوراندیش بودی. -ولی باز هم درست نیست!
این بزرگترین خطای اخلاقی‌ایه که تا حالا مرتکب شدم.
و این چیزی هست که باید باهاش کنار بیای، کارول،
ولی الان باید خداروشکر کنیم که آلیسون هنوز زندست.
و بیایم به تیم آی‌سی‌یو کمک کنیم تا همینجوری بمونه.
ولف...
من نیاز دارم حالش خوب بشه.
نیاز دارم یه فرصت داشته باشم تا اینو درست کنم.
لیست پذیرش و مشاوره‌هام هر روز طولانی‌تر میشه.
منم همینطور، رفیق، و به نظر میاد همه تو این بیمارستان
یه مریض گیج دارن و فقط نیاز دارن بخش نورولوژی نظر بده.
ولف نمی‌خواد هیچکدوم از مشاوره‌هامون رو رها کنیم.
دوست من تو طبابت هفته پیش یه روز کامل قبل از شیفت داشت
بدون هیچ مریضی برای درمان.
میتونی تصور کنی یه روز شگفت‌انگیز،
حتی یه ساعت، بدون هیچ کاری؟
اون بازی رو برد.
فکر می‌کنم این هفته بتونم بازی رو ببرم. تو چی؟
میدونی که این بازی واقعی نیست، مگه نه؟
فقط یه اصطلاحه که دکترا استفاده می‌کنن.
-به نظر میاد بهونه‌ست. -مشکلی داری؟
تو... تو به اندازه کافی می‌خوابی؟
یا ترسیدی که اگه مستقیم با من رقابت کنی،
بازی رو ببازی؟
میدونی چیه؟
فکر کنم بتونم لیستم رو ترخیص کنم...
...بازی رو ببرم.
باشه. پس شروع کنیم.
بهترین برنده بشه.
دفعه بعد که اخراج شدی،
میشه یه کار توی منهتن پیدا کنی؟
این رفت و آمد خیلی سخته.
-باشه، ازرا. -یادم می‌مونه.
آخرین باری که دیدمت،
داشتی با یه روانشناس رفتاری صحبت می‌کردی
که بهت کمک کنه تورتت رو مدیریت کنی.
اوضاع چطور پیش میره؟
شش ماهه که نرفتم.
یه سری مهارت‌های خوب یاد گرفتم، ولی فقط تا یه حدی کمک می‌کنن.
دوستم هم همینو گفت.
-نامزد؟ -عالیه.
کجا با هم آشنا شدید؟
-کلاس آمادگی LSAT. -کی فکرش رو می‌کرد علاقه
به حقوق مالیاتی بین‌المللی کلید جذب یه زن باشه؟
من خوب میخورم، ورزش می‌کنم.
داروهام رو می‌خورم، ولی هیچکدومشون کمک نمی‌کنه.
اون حس، مثل خارشیه که باید بخارونم.
هر چی بیشتر نگهش دارم، بدتر میشه.
-خب، پس نگهش ندار. -این بخشی از وجود توئه.
در این مورد...
می‌خواستم ازت درباره یه چیزی بپرسم.
دارم درباره یه جراحی می‌خونم
که میتونه با تیک‌هام کمک کنه -- تحریک عمقی مغز.
آره، اول برای پارکینسون بود.
بعضی مراکز دارن برای تورِت هم انجامش میدن، ولی --
می‌خوام امتحانش کنم.
برای همین اینجام.
نیاز دارم یه معرفی‌نامه برای یه جراح مغز و اعصاب بگیری.
ام...
باید بگم که یه‌کم تعجب کردم، ازرا.
این جراحی مغزه. ریسک‌های بزرگی داره و --
ولی تو حالت خوبه.
تو درست میگی. من خوبم.
ولی اگه لازم نبود فقط...خوب باشم چی؟
آزمایش‌هاش خوبه. سمیّت منفی بود.
عکس ریه‌ها هم مشکلی نداره.
حال دختر خوبه با تنظیمات کمینه ونت.
به نظر میاد که دیگه میشه به زودی لوله‌گذاری رو برداریم.
تا حالا با هیچ‌کدوم از اعضای خانواده‌اش تماس گرفتید؟
بهتره وقتی بیدار میشه کسی کنارش باشه.
هی زنگ زدیم. کسی جواب نداد.
-از دیشب اینجایی؟ -اوهوم.
نمی‌تونم خودمو راضی کنم برم.
حالش چطوره؟
هنوز روی ونت هست، ولی خوب میشه.
خب شاید فقط سرمو ببرم تو ببینمش.
فکر نمی‌کنم ایده خوبی باشه، کارول.
حق با تو بود. ادامه دادن دیدن‌ش اشتباه بود.
این اشتباه رو با یه اشتباه دیگه بزرگ‌تر نکن.
ممکنه کارت رو به خطر بندازی.
فقط نمی‌تونم از فکر این که چه حسی داشت خارج بشم.
ترسیده.
ناامید.
تنها.
خدا می‌دونه منم اونجا بودم.
هردومون بودیم.
و هردومون می‌دونیم که تقصیر ما نبود.
فقط به کسی نیاز داشتیم که بهش تکیه کنیم.
اگه من دکترت بودم،
بهت می‌گفتم برو خونه، حتی برای یه مدت کوتاه استراحت کن.
تا وقتی برگردی از بیمارستان تکون نمی‌خورم.
باشه.
ممنونم.
دکتر کینی.
آلیسونِ. تازه از ونت جدا شد.
بیدار شده.
باشه. خب، الان می‌خوایم تست کنیم
قدرت موتور اندام تحتانی‌ت رو.
میتونی پات رو بالا بیاری؟
اَه! گفتم که خوبم!
فقط گلوم درد می‌کنه.
چیکارم کردید؟
شاید یادت نیاد،
ولی وقتی آوردنت اینجا بی‌هوش بودی.
باید لوله‌گذاری می‌شدی. گلوت درد می‌گیره.
ولی خوش‌شانسی.
خوش‌شانس؟ باشه.
من فقط باید با دکتر پیرس حرف بزنم.
الان در دسترس نیست،
ولی روانپزشک نوبت‌دارمون خوشحال میشه ببیند‌ت.
لزومی نداره.
وقتی دکتر پیرس دوباره در دسترس باشه برمی‌گردم.
تا اون موقع، مرسی بابت لوله‌گذاری.
اوه، آلیسون، نمی‌تونیم بذاریم بری.
اینجا تحت نگهداری روانی هستی
تا وقتی بیشتر بفهمیم چه اتفاقی افتاده.
خبر خوب اینه که معاینه عصبی‌ت هیچ نقصی نشون نداد،
پس به محض این که مشکلات پزشکی‌ت حل بشه،
می‌تونیم منتقلت کنیم به بخش روانپزشکی.
تا اون موقع، یه نفر تو اتاق هست
که مطمئن بشیم حالت خوبه.
آلیسون، سوالی از ما داری؟
چیزی هست که باید بدونیم تا بتونیم کمکت کنیم؟
دکترها، چرا شما دورهای‌تونو ادامه نمی‌دید؟
خب، بهتون ملحق میشم.
تو با دکتر پیرس کار می‌کنی، درسته؟
آره.
اون می‌تونه همه چی رو راجع‌به من بگه.
من...شخص بدی‌ام.
من زن دیگه‌ام.
بعد از سال‌ها مدیریت، ازرا می‌خواد تحت
تحریک عمیق مغزی برای تورت قرار بگیره.
عالیه! برای درمان یکی از اون بیماری‌ها
که در مرز بین نورولوژی و روانپزشکی هست
با جراحی مغز.
-به‌نظر نمی‌رسه خوشحال باشی. -نیستم.
راحت میشه تورت رو ویرانگر تصور کرد
چون خیلی مشهوده، ولی جراح‌ها
و موسیقی‌دان‌هایی با تورت وجود دارن که می‌گن وضعیت‌شون
بهشون تمرکز،
خلاقیت، و انعطاف‌پذیری برای موفقیت می‌ده.
اغلب این اختلالات نامرئی مثل آلیسون هستن،
که خیلی ناتوان‌کننده‌ترن و کمتر قابل فهم.
حرف از این شد، دکتر دانگ و دکتر کینی،
می‌دونم لیست مشاوره طولانیه،
ولی می‌خوام یه توجه اضافه بهش داشته باشید.
-حتما. انجامش می‌دیم. -دکتر مارکوس،
هیچ خبری از خانم هالند هست؟
فکر نمی‌کنم میگرن‌هاش به موفقیتش کمک کنن،
ولی خوشبختانه، اونا حل شدن،
و فکر می‌کنم می‌تونه آماده برای رفتن به خونه باشه.
باشه. میام سر می‌زنم و معاینه‌اش می‌کنم.
دکتر نش، چیزی برای گزارش داری؟
آقای چاو عالیه. خودش راه می‌ره.
پونکسیون کمری خانم گارسیا منفی برای مننژیت بوده،
پس هر دوی اونا باید امروز آماده ترخیص باشن.
ببخشید. چرا اینقدر عجله داری، دکتر نش؟
چیزی هست که من نمی‌دونم؟
نه. نه. نه، قربان.
فقط دارم بهره‌وری‌مو به حداکثر می‌رسونم.
چی؟ چی؟
-این مال من نیست. مواظب باش. -باشه.
چون من تو تعطیلاتم. الان گشنمه.
هدیه‌ات رو گرفتم.
-به بچه‌م طلا دادی؟ -پیریت.
یکی از اولین ابزارها برای درست کردن آتش.
فقط فکر کن چه آتیش‌هایی مایا یه روز روشن می‌کنه.
تو خیلی خرخونی.
مهربونی، ولی خیلی خرخونی.
چطوری؟
اوه، همه چی عالیه.
فقط دارم اکسی‌توسین جذب می‌کنم.
میدونی، واقعا داشتم فکر می‌کردم
که آیا این اتفاق برای ما می‌افته یا نه،
و حالا که اینجاست...
همه‌اش ارزششو داشت.
کارول، میدونی طبیعیه
که بعد از زایمان سخت بگذره.
همین هورمون‌هات...
موریس زنگ زد بهت؟
خب، گفت تو نمی‌خوابی.
مثل اینکه گفتی، طبیعیه.
اون داره زیادی واکنش نشون میده.
اوه. باشه. باشه.
ولف...
حالا که صحبت از نخوابیدنه، باید برم.
-باشه. خداحافظ. -باشه. باشه. خداحافظ. باشه.
مامان؟ سلام! داریم شام درست می‌کنیم.
-آره. بذار برات یه بشقاب بیارم. -نه، گرسنه نیستم.
مایا، عزیزم، باید با پدرت تنها صحبت کنم.
ممنون، عزیزم.
خب، چی شده؟
آلیسون توی بیمارستان برانکسه.
دیشب سعی کرده خودکشی کنه.
وای خدای من. اوه...
حالش -- حالش-- حالش خوب میشه؟
از نظر پزشکی، بله.
ولی اگه یه ذره دیرتر پیداش می‌کردم...
صبر کن. تو پیداش کردی؟
موریس.
ما هر دو از همدیگه باید حقیقت رو بدونیم.
اون دو ماهه که بیمار منه.
بعد از اینکه فهمیدم کیه، به درمانش ادامه دادم...
ولی بعد زود به خودم اومدم و جلسات رو تموم کردم.
اون خوب این قضیه رو نگرفت.
چی فکر می‌کردی که به دیدنش ادامه دادی؟
فکر کنم...
مجبور کرده بودم خودم رو که...
اگه بتونم اون رو درمان کنم...
شاید بتونم ما رو هم درمان کنم.
و یه قسمتی از من دنبال جواب بود.
می‌خواستم ببینم می‌تونم بفهمم
چرا تو اونو می‌خواستی...
به جای من.
تو همیشه یه تیپ خاص داشتی.
این حرفو نزن.
اینطوری نبود.
بعضی وقتا حس می‌کردم که خواسته شدن از طرف تو یه گزینه نیست.
یه جایی، شروع کردی به نگاه کردن به من
مثل اینکه من منبع همه‌ی ناامیدی‌هاتم.
اون به من نگاه می‌کرد مثل اینکه منبع همه‌ی خوشبختی‌شم.
اون می‌تونست هر کسی باشه.
آلیسون؟
اوه، باید برگردم بیمارستان.
نه. نرو.
اون فقط یه نفر نیست. اون بیمار منه.
اون نباید قربانی ازدواج ما بشه.
سلام مایک.
فقط اومدم یه سری بزنم.
همینقدر که اومدی سر بزنی رو خیلی قدردانم
ولی چطوری میشه مرخصم کنی؟
سلام مایک، حالت خوبه؟ صدات یه جوریه.
شاید وقتی اومدم بیمارستان یه چیزی گرفتم.
یه دلیل دیگه که منو از اینجا ببری، درسته؟
به هر حال، من همیشه مریضم،
و یه جورایی توی صدام می‌مونه.
وقت طلاست، دکتر نش.
زودتر از اینجا مرخصت می‌کنم.
بذار فقط اون آزمایش آخر رو چک کنم.
دو تا سوراخ کوچیک توی جمجمه اینجا و اینجا ایجاد می‌کردم...
بعد الکترودهایی رو می‌کاریم که سیگنال‌های عصبی رو مسدود کنه
که باعث تیک‌هات میشه.
این یک عمل نسبتاً کوچیکه از نظر جراحی مغز.
ببخشید.
عبارت جراحی مغز کوچیک یه تناقضه.
نرخ موفقیتش خیلی بالاست.
حالا، تیک‌هات کاملاً از بین نمی‌رن،
اما می‌تونی انتظار داشته باشی تیک‌های صوتی نصف بشن.
تیک‌های حرکتی، تقریباً همینقدر. این یه بهبود بزرگه.
وقتی می‌گیم بهبود
فرض می‌کنیم که همه تیک‌ها بده،
که من می‌گم یه ذره کوته‌بینانه‌ست
و اصلاً ارزش اینو نداره که ریسک جراحی مغز رو قبول کنیم.
دقیقاً چه ریسک‌هایی داره؟
خونریزی، سکته، عفونت از مهم‌ترین‌هاشه.
بعید ولی واقعی.
ازرا، این انتخاب توئه.
و من با دکتر ولف موافقم. هیچ مشکلی در تیک‌ها نیست.
هیچ اشکالی نداره اگه بخوای یه تغییری بدی.
کاملاً تصادفی بود.
منظورم این نبود که اینطور بشه، می‌دونی...
الان خوبم. واقعاً بهتر از همیشه.
خوشحالم اینو می‌شنوم.
وقتی برسم خونه عوض می‌شم،
دفترچه‌ام رو پر می‌کنم، یوگا می‌کنم، مدیتیشن.
دنیا بهم یه فرصت دوباره داده،
و منم می‌خوام ازش استفاده کنم.
متأسفانه، ترخیص دست من نیست.
ولی یادداشت می‌کنم.
خب، به محض اینکه دکترم بیاد،
مطمئنم که منو ترخیص می‌کنه.
شاید یه خودکار درست و حسابی هم بهم بده.
ببخشید. برای بیماران مثل شما --
الان خوبم! نمی‌بینی؟
آلیسون. تو خوب نیستی.
تو هیچ جا نمیری... منم همینطور.
می‌شه لطفاً یه چاقو کره‌خوری درست و حسابی بهم بدین؟
ما همه احتیاط‌های لازم رو انجام میدیم
برای بیمارانی که خودکشی کردن.
همه این کارها که داریم انجام میدیم
فقط واسه اینه که نگران حال توایم.
می‌دونن که من دانشجوی پزشکی‌ام، درسته؟
لازم نیست باهام طوری رفتار کنن انگار...
یه بیمار روانی هستی؟
آلیسون...
منم آرزو دارم اوضاع فرق می‌کرد.
ولی... اینجاییم.
پس...
می‌خواستی منو ببینی.
چی می‌خواستی بگی؟
آره، می‌خواستم ببینمت.
باید بهت می‌گفتم که موریس...
دیوانه بود.
مرد همیشه حواسش به همه‌چیز بود.
چقدر بهش احترام می‌ذاشتی؟
منظورم اینه، فکر نکن حرفام بده. بحث خیلی جذابی بود.
ولی اون...
اون... دیوونه‌کننده بود!
سلام؟
داری گوش می‌دی؟
آره.
داشتم به این فکر می‌کردم چقدر ترسناکه که تو بیمارستان تنها باشی...
چقدر ترسناکه که چیزی رو بخوای از کسی که نمی‌تونه بهت بده...
و چطور این نیاز می‌تونه به خشم تبدیل بشه.
حتماً خیلی خوبه که تو باشی، دکتر پیرس.
آرام و بدون تزلزل.
نمونه‌ای از سلامت روان.
می‌تونم شغلت رو خراب کنم، می‌دونی...
به همه بگم چیکار کردی.
تو به اون خوبی که به نظر می‌آی نیستی.
نگرانت هستم، عزیزم.
فقط بیا و بگو. فکر می‌کنی افسرده‌ام.
فکر می‌کنی افسردگی بعد از زایمان دارم.
نمی‌خوام تشخیصت بدم. می‌شه فقط بیای باهام حرف بزنی؟
نه. الان نه.
اگه حتی یه ذره باکتری جا بذارم،
مایا ممکنه مریض بشه، و این برس‌های مسخره
نمی‌تونن تمام شیارها رو تمیز کنن،
و نمی‌تونم با جوشاندن ضدعفونی‌شون کنم
چون نمی‌خوام تصادفاً بسوزونمش.
اوه. شنیدی؟ شنیدی؟
کارول، این یه - یه قل‌قل بود. بچه‌ها قل‌قل می‌کنن. طبیعیه.
از کجا می‌دونی؟!
تو چند روزه نخوابیدی.
باشه؟ فقط برو یکم استراحت کن. من مایا رو نگه می‌دارم.
بهت می‌گم. یه چیزی اشتباهه!
باشه. می‌تونیم ببریمش بیمارستان.
اگه باعث می‌شه خیالت راحت بشه، الان می‌ریم.
نمی‌خوام برم بیرون. اون بیرون امن نیست.
هیچ چی امن نیست!
اشکالی نداره. اشکالی نداره. مامان اینجاست.
مرسی که دوباره وقت دادی با این عجله.
اوه، هر وقت. حدس می‌زنم به مشاوره‌ات با دکتر نیکولز فکر کردی؟
فکر می‌کردم آماده‌ام که عمل کنم،
ولی حالا دو دلم.
فکر می‌کنی تصمیم اشتباهیه؟
می‌فهمم که می‌خوای از تیک‌هات آزاد بشی. می‌فهمم.
دهه‌ها طول کشید تا یاد بگیرم چطور با پروسوپاگنوزیا کنار بیام.
آسون نبود. قبول دارم. ولی انجامش دادم.
فکر می‌کنم تو هم می‌تونی.
چی می‌تونم برات بیارم؟
اوه، فقط یه قهوه با شیر، لطفاً.
و دوستت؟
اوه، می‌تونی از خودش بپرسی.
اشکالی نداره. فقط یه قهوه سیاه.
وای!
مشکل تو چیه؟!
خیلی معذرت می‌خوام. من...
اوه، نه، نه، نه. من معذرت می‌خوام.
در واقع، بذار قهوه‌ات رو من حساب کنم.
اوه، نه، مرسی. اشتباه از من بود.
نه. جدی میگم. نباید عصبانی می‌شدم.
میخوام جبران کنم.
بیخیال، بذار تمومش کنیم. خواهش میکنم؟
باشه.
اوه. مرسی.
بیشتر از اون چیزی که فکر کنی اتفاق میفته.
مردم احساس گناه می‌کنن یا منو یه جوری می‌بینن که
بیشتر یه راهی می‌بینن که حس خوبی به خودشون بدن.
فقط میخوام بتونم یه قهوه بگیرم
بدون اینکه -- بدون اینکه همه‌چی پیچیده بشه.
باشه، خب، اگه اجازه بدید،
باید برم یه مریض دیگه رو ترخیص کنم.
دکتر مارکوس، بهتره اون کراکس‌هاتو
رو حالت اسپرت بزاری اگه میخوای پا به پام بیای.
بعدا میبینمت، کینی.
خب؟ روزت چطور می‌گذره؟
میدونم گفتم با اینکه رابطه‌مون معمولی باشه راحتم، و هستم.
فقط باید بدونی که من دوستت دارم، اریکا،
و واقعا برات اهمیت قائلم.
جیکوب -- منظورم اینه که، تنها چیزی که براش مهمه بردنه.
پیاده‌رویت با ازرا چطور بود؟
خیلی خوب نبود. واقعا براش دلم میسوزه.
قضاوت، تملق، غیرقابل تحمله.
خوشحالم که بالاخره متوجه شدی ازرا چی میگه.
آره، خیلی روشنگر بود.
چرا حس میکنم ما یه چیزو نمیبینیم؟
خب، چی رو نمیشه دید؟
مشکل ازرا نیست. دنیاست که مشکله.
من میفهمم تو چی میگی.
تو یه دنیای ایده‌آل، ازرا حتی
نیاز نداشت به عمل جراحی فکر کنه.
-دقیقا. -ولی ما تو دنیای
ایده‌آل زندگی نمی‌کنیم، و حتی اگه می‌کردیم،
چی میشه با تیک‌هایی که جلوی خودش رو میگیرن؟
اگه یه روش ساده وجود داشت
که بتونه کوررنگی‌ات رو درمان کنه،
نمیخواستی امتحانش کنی؟
تغییر دادن دیدم به دنیا؟ قطعا نه.
گفتنش آسونه وقتی گزینه‌ای نیست،
ولی اگه جلوی روت بود؟
ما یه فرصت داریم که زندگی ازرا رو یکمی راحت‌تر کنیم.
این فرصتی نیست که ارزش امتحان کردن رو داشته باشه؟
اوه...
اورژانس در ICU. الیسون.
الیسون؟ الیسون؟ باید آروم بشی.
حالم خوب نیست!
لرزش پیدا کرده، و فشار و ضربان قلبش
پونزده دقیقه پیش بالا رفت. مردمکش گشاد شدن.
فکر کردم شاید داره ترک میکنه، ولی --
برای کلونوس چک کن.
الیسون، فقط میخوام یه چیز دیگه رو امتحان کنم، خوبه؟
به نظر میاد سندروم سروتونین باشه.
براش سایپروهپتادین و آتیوان بنویس.
سریع سفارش بده!
آتیوان جواب داد.
سندروم سروتونین بود از ترکیب داروهایی که
بیش‌ازحد مصرف کرده بود.
خوشبختانه، سریع متوجه شدیم.
مقدار مناسب سروتونین حس خوبی بهمون میده.
ولی...زیادش ممکنه کشنده باشه.
حس میکنم اینجا یه مثال هست.
مغز ما دنبال زیاده‌رویه.
بدنمون همیشه نمی‌تونه تحمل کنه.
این یه کمی شبیه الیسون و روابطشه.
اونقدر به آدما نزدیک میشه
که در نهایت اونا رو دور میکنه.
واسه همینه که تنهاست.
اون تنها نیست...
چون تو اینجایی.
میتونم برم حالا؟
آزاد شدی.
اوه، اوه، اوه، اوه.
همون دست و پا چلفتی بودنت که باعث شد اینجا باشی
از اول.
هی، مایک، یه لحظه.
به طرف من نگاه کن.
خب؟ اوضاعم چطوره؟
صدات.
اونقدر خشن نیست که قبلا بود.
آره، بعضی وقتا وقتی زیاد حرف میزنم میاد و میره.
یه لطفی بکن -- یه دقیقه صبر کن؟
باید برم یکم یخ بیارم.
-میتونم یه سوال بپرسم، مامان؟ -اوهوم.
بابا خیانت کرد؟
آره.
ولی، عزیزم، وقتی تو یه ازدواج مشکلی پیش میاد،
هیچوقت فقط تقصیر یه نفر نیست.
مامان.
روابط یه جاده دو طرفه‌ست.
دو نفر.
دو سری نیاز. انتظارات.
پدرت و من باید با هم کار کنیم تا مشکلات رو حل کنیم.
ولی تو باعث نشدی اون خیانت کنه.
-تقصیر تو نیست. - می‌دونم عزیزم.
و وظیفه تو نیست همه چیز رو همیشه درست کنی.
هی.
هی، بیا ولش کن.
بذار کمکت کنم. کارول، بذار کمکت کنم.
بذار کمکت کنم. اشکالی نداره، اشکالی نداره.
نه. نه. نه. نه.
بده‌ش به من. بده‌ش به من.
نه، اون -- اون خوبه. اون خوبه.
اون پیش باباشه.
اون خوبه. اون پیش باباشه.
نگاهش کن. اون خوبه.
ببین؟
اون خوبه.
ولی تو خوب نیستی.
تو نیاز به خواب داری.
تو نیاز به کمک داری.
قسم می‌خورم...
...هیچ‌وقت بهت آسیب نمی‌زنم.
هی، چرا اسم ازرا روی تخته جراحی هست؟
اون خودش انتخاب کرد که جراحی بشه.
نمی‌خواست بهت بگه.
اون بهم گفت نمی‌خواست تو رو ناامید کنه.
خیلی براش مهمه که تو رضایت بدی.
نمی‌تونم رضایت بدم. فکر کردم بهش.
حمایتش نمی‌کنم.
مشکل اصلی چیه، ولف؟
اینکه مریضت انتخاب کرد تغییر کنه،
اینکه نتونستی جوری که می‌خواست کمکش کنی، یا...
اینکه منم دارم بهش کمک می‌کنم؟
این اصلاً ربطی به این موضوع نداره.
نه، نه، نه، قبول کن.
تو فکر نمی‌کنی من بتونم به مریضان کمک کنم
به اندازه‌ای که تو می‌تونی.
خب، این از روی عدم اطمینانه و این واقعاً ظاهر خوبی نداره، جاش.
بسه. این عدم اطمینان نیست.
اینه که تو کامل به من ارزش نمی‌دی.
من بهت ارزش می‌دم.
ولی تو منو به عنوان برابرت نمی‌بینی.
جراحان مغز و اعصاب و متخصصان اعصاب چیزها رو متفاوت می‌بینند.
همیشه همینطور بوده. این بخشی از کاره.
آره. خب، این ما رو کجا می‌ذاره؟
همونطور که بهت گفتم.
شاید شما بچه‌ها بخواین بهم بگین چی شده؟
دکترتون یک تشخیص سخت داد.
جیکوب، چرا تو بهش نمی‌گی؟
خب، من فکر می‌کنم که تو چیزی داری به نام
میاس‌تنی گراویس.
این یک بیماری خودایمنی است که ارتباط بین اعصاب و عضلاتت رو قطع می‌کنه.
به همین دلیل صدات وقتی زیاد استفاده می‌کنی یکم عجیب می‌شه.
برای همینه که قبلاً افتادی و پلکت افتاده بود.
درمان نشده، می‌تونه خیلی خطرناک باشه.
ولی حالا می‌دونیم، و می‌تونیم درمانت کنیم.
تو کاملاً خوب می‌شی.
دکتر نش شاید جونت رو نجات داده.
ممنون.
ام، زنم قرار بود بیاد دنبالم.
باید -- -به زنت زنگ بزن.
تو اینجا می‌مونی.
پس، بازی رو نبردی؟
وقتی من انترن بودم هم بهش همینو می‌گفتن.
خوبه که می‌بینم به مریضات بیشتر از کاغذبازی توجه می‌کنی.
کارت عالی بود.
شنیدی؟
دانا بازی رو برد.
آره، امروز حدود ۱۰ تا مشاوره رو امضا کرد.
هی، می‌دونی منم می‌تونستم ببرم.
من انتخاب کردم نبرم چون... برای مریض درست بود.
ببین، مرد. می‌دونم چیکار داری می‌کنی.
تو از اریکا خوشت میاد.
ولی واقعیت اینه که اون منو انتخاب کرد.
آه، راستی، ام... ممنون برای بستنی.
هی، دکتر ولف. مطمئن نبودم ببینمت.
حالت چطوره؟
دکتر نیکولز گفت خوب پیش رفت.
عجیبه.
عادت ندارم بدنم اینقدر آروم باشه.
خب، تیک‌ها بخشی از تو بودن.
و هنوز هم هستن، فقط کمتر.
شاید حالا جا هست که چیزی جدید درباره خودت کشف کنی.
ممنون که کنارم موندی، دکتر.
می‌دونم که کاملاً با جراحی موافق نبودی.
من همیشه پشتتم، فرقی نمی‌کنه چی بشه.
واقعاً باید من ازت تشکر کنم، ازرا.
برای چی؟
برای یادآوری این که هیچ اشکالی نداره
که بخوای تغییر کنی.
اگه برای اون نیاز به کمک داری، من یک نفر رو می‌شناسم
که امضای خیلی معرکه‌ای داره.
خیلی‌خب، کله‌گنده.
قراره بهت ۳۰ ثانیه وقت بدم که بخاطر تشخیص میاس‌تنی گراویس
خودت رو تحسین کنی.
اینجا خبری از تحسین نیست.
فقط خوشحالم که دارم کارم رو انجام می‌دم.
خوشحالم که یکی مثل تو قدر داروی خوب رو می‌دونه.
یکی مثل من؟
کسی که بهش احترام می‌ذارم.
من اینجام دارم خودمو به تو می‌رسونم، می‌دونی که.
جیکوب، لازم نیست من بهت بگم که تو دکتر خیلی خوبی هستی.
هرچند، می‌تونستی اون بازی احمقانه‌ای که
با ون شروع کردی رو نکنی.
باشه، خب، اون تموم شده.
دیگه بازی‌ای در کار نیست.
ولی باید بگم ون حریف قدریه.
در واقع، عجیبه چطور وقت برای همه مریضاش داره
با اینکه پدر هم هست.
-چی؟ -ون بچه داره.
فکر کردم شاید بهت گفته باشه.
داری چیکار می‌کنی؟
منظورت چیه؟
نمی‌دونم این چیزی که بین تو و ونه چیه،
ولی حس می‌کنم به من مربوطه، و ازش خوشم نمیاد.
می‌خوای با من باشی؟ همینه؟
اریکا، من --
خب، فقط فکر می‌کنم شاید --
تو حتی نمی‌تونی بگی.
ولی حتی اگر می‌تونستی، فرقی نمی‌کرد،
چون من اینجا برای این نیستم.
من اینجام که دکتر باشم.
این اولویت منه.
پسرا. اطرافم پر از پسراس.
-بچه داری؟ -چی؟!
وای. وای.
یعنی، بچه انسان؟
-اشکالی داره؟ -می‌تونی یک لحظه بهمون وقت بدی؟
باشه.
ولی یه وقت باید کامل برام توضیح بدی.
نمی‌تونم باور کنم جیکوب بهت گفته.
در واقع، نه، می‌دونی چی؟ می‌تونم باور کنم که بهت گفته.
-چرا اون می‌دونست و من نمی‌دونستم؟ -ببخشید.
باشه؟ می‌خواستم بهت بگم.
شاید باید برگردیم به همون حالت قبلی...
دوست باشیم.
یعنی دوستایی که با هم حرف نمیزنن؟
اینطوری کمتر پیچیده‌ست.
آره، ولی بی‌خیال.
ما -- یعنی، ما داشتیم خوش می‌گذروندیم.
-خوش گذشت، نه؟ -دیگه برام خوش نمی‌گذره.
از اینجا به بعد رو من می‌تونم انجام بدم.
من اجازه ندارم اونا رو داشته باشم.
دلیلی وجود داره که نتونم بهت اعتماد کنم؟
دیگه نه.
ممنون.
متاسفم...
...برای همه چیز.
می‌دونم باور کردنش سخته،
ولی هیچ وقت قصد نداشتم بهت آسیب برسونم.
اگه چیزی بود، می‌خواستم مثل تو باشم.
اینجا اومدم چون می‌خواستم تو رو ببینم...
اون زن دیگه...
یا، فکرم این بود.
تا وقتی فهمیدم اون زن دیگه خودم بودم.
می‌فهمم چرا اینطوری حس می‌کنی.
ولی، آلیسون، هیچ‌کس توی زندگی خودش زن دیگه نیست.
مطمئن نیستم.
فکر می‌کنم توی جلساتمون
بهت گفتم که تک‌فرزند هستم.
اون کاملاً درست نبود.
وقتی ۱۰ سالم بود، پدرم مادرم رو برای یکی دیگه ترک کرد.
اونا با هم یه خانواده جدید تشکیل دادن، چهار تا بچه داشتن.
وقتی آخر هفته‌ها می‌رفتم ببینمشون،
همه خوب بودن، ولی واقعاً خانواده من نبودن.
اونا منو نمی‌خواستن اونجا.
چطور همه چیز اینقدر سخت شد؟
می‌دونی، بی‌نهایت عوامل وجود داره که ما رو شکل می‌ده.
من هیچ‌وقت تشخیصی بهت ندادم.
شاید، اگر ادامه می‌دادیم همدیگه رو تو شرایط عادی ببینیم،
تا حالا داده بودم.
می‌خوای بدونی به چی فکر می‌کردم؟
بر اساس جلسات قبلیمون
و همه چیزهایی که درباره‌ت می‌دونم --
ترس از تنها بودن، احساس پوچی،
حالت‌های ناپایدار --
به نظر حرفه‌ا‌ی من،
فکر می‌کنم تو اختلال شخصیت مرزی داری،
که مطمئنم تو کلاس‌های روانشناسی‌ت درباره‌ش یاد گرفتی.
-اوهوم. -چالشی که
با شرایطی مثل این وجود داره اینه
که مردم نمی‌فهمن نیاز به کمک دارن تا وقتی که اوضاع بد بشه.
ولی با کار متمرکز،
لازم نیست همیشه اینطوری حس کنی.
هر چند اون کار باید تو یه محیط درمانی دیگه انجام بشه.
پس، من نیمه دیوونه‌ام، نه روانی.
مرزی.
می‌تونم باهاش کنار بیام.
فقط هنوز دلم می‌خواد...
اوه، دلم می‌خواد می‌تونستی منو درست کنی.
آره.
دلم می‌خواست اینقدر آسون بود.
ولی شاید مسئله درست کردن نیست،
بلکه ایجاد تغییره.
پس، وقتی این فرم رو امضا می‌کنی،
داری خودتو به بخش روانی معرفی می‌کنی.
می‌فهمی چی میگم؟
آره، می‌فهمم.
منو مجبور نکن با مداد شمعی امضا کنم.
میدونی، همیشه دوست داشتم یه بار از اون طرف ماجرا باشم
توی یه مکالمه مثل این.
شاید اگه هنوز بخوای، بتونی باشی.
به نظر میاد دکتر پیرس واقعاً خیلی برات ریسک کرده.
یه چیزی هست که باید درباره‌اش بدونی.
اون واقعاً خاصه.
آره.
دو تا قند و یکم شیر جو،
دقیقاً همون جوری که دوست داری.
اوه، می‌دونستم به یه دلیلی نگهت داشتم.
من آدم بدیم؟
داری سعی می‌کنی منو رشوه بدی که بگم نه؟
خب، جاش یه چیزی بهم گفت و احتمالاً راست میگه،
با اینکه نمی‌خوام راست بگه.
آدم‌ها واقعاً می‌تونن تغییر کنن؟
امیدوارم که بتونن.
یادت میاد ازم پرسیدی دوست دارم آخرین خاطرم چی باشه؟
و جوابم این بود، من، موریس، مایا،
غذای ایتالیایی و خنده‌های خوب.
خیلی دلم می‌خواست به اون خانواده‌ای که بودیم برگردیم
توی روزای اول.
و الان چی می‌خوای؟
می‌دونم دیگه نمی‌خوام عصبانی باشم.
-سلام. -سلام.
سلام.
اوه، چطوری؟
من... خوبم.
می‌خوام طلاق بگیرم.
باید بگم -- باید دوباره بگم،
خیلی بابت آلیسون متاسفم.
خوشحالم که حالش خوبه.
اما تو -- باید ببینی چقدر سخت بوده اون...
فقط درباره آلیسون نیست.
خودت گفتی... اون می‌تونست هر کسی باشه.
تو قولت رو شکستی.
گفتی هیچوقت به ما آسیب نمی‌زنی.
دوستت دارم.
اما نمی‌تونم ببخشمت.
میشه بشینم؟
تا جایی که یادمه وقتی بچه بودم،
بابام مریض بود.
بای‌پولار بود با افسردگی و شیدایی شدید.
وولف، واقعاً متاسفم.
میدونی، خجالت بابام خیلی سنگین بود براش،
و همیشه فکر می‌کردم اگه دنیا بیشتر پذیرنده بود،
شاید هنوزم زنده بود.
اما اخیراً به این فکر می‌کنم،
اگه می‌تونستم بیماری‌شو از زندگیش بردارم،
و اگه خودش می‌خواست...
در یک چشم به هم زدن این کارو می‌کردم.
حق با توئه.
بعضی وقت‌ها می‌افتم توی این اشتباه
که روش درمان من تنها راهه.
معذرت می‌خوام.
اما تو در این مورد اشتباه می‌کردی.
من تو رو هم‌سطح خودم می‌بینم، جاش.
وگرنه، زحمت بحث کردن باهات رو نمی‌دادم به خودم.
اوه، نه.
آره، بعضی وقت‌ها اینجوری میشه.
مدیر ساختمون میگه می‌خواد درستش کنه، ولی...
برای کسایی که تازه برنامه رو روشن کردن،
داریم تصاویری رو از برانکس پخش می‌کنیم،
که به نظر میاد یه ساختمون آپارتمانی
به طور جزئی فرو ریخته. نیروهای امدادی دارن می‌رسن
-به محل... -چی شده؟
یه ساختمون چند مایل اون‌ورتر فرو ریخته.
نیروهای امدادی دارن می‌رسن به محل.
حالا گزارش‌های اولیه نشون میده بعضی از ساکنین
تونستن تخلیه کنن.
نمیدونیم چند نفر هنوز توی ساختمون گیر کردن
یا چقدر تلفات داریم.
برای جزئیات بیشتر، میریم به...
کارآموزات رو آماده کن. من میرم اورژانس.
تا می‌تونید فضا باز کنید برای موج بیمارهایی که
قراره درمان کنیم.
کسی ارکا رو دیده؟
اون ساختمون ارکاست.
توجه، تریاژ خارجی.