بر اساس یک داستان واقعی
الیزابت اول انگلستان، کاترین کبیر، ماریا د مدیچی،
کلئوپاترا، ملکه ویکتوریا، که معلومه،
ایزابلای کاستیل، ماریا ترزا اتریش.
-و همینطور... -داری با من حرف میزنی، خوشگله؟
دارم جلوتر از خودم میرم.
اگه این زن‌ها میتونستن یه کشور رو اداره کنن،
و این کارو با افتخار و آینده‌نگری انجام دادن،
آیا درخواست من واقعا اینقدر مسخره‌ست؟
میخوام تو شهرداری‌ام ثبت‌نام کنم به عنوان رای‌دهنده.
اسم من لیدیا پوئت هست.
در ترورسه دی پررو در ۲۶ اوت ۱۸۵۵ به دنیا اومدم،
و در تورین زندگی می‌کنم، در خانه برادرم، انریکو پوئت.
این یه شوخیه؟
خانم،
شما یه زنی.
درسته.
و از انجمن وکلا هم اخراج شدی.
درسته.
قانون اساسی پادشاهی ایتالیا، ماده ۲۴،
همه از حقوق مدنی و سیاسی برخوردار خواهند بود، با...
…با برخی استثناها که قانون تعیین کرده.
درسته. بگو ببینم، کدوم قانون زنان رو از حق رای دادن منع کرده؟
هیچ قانونی پیدا نکردم.
بهت به عنوان یه پدر میگم. برو خونه.
این دقیقا چیزی هست که پدرم میتونست بگه.
چیز دیگه‌ای نیاز داری برای نهایی کردن ثبت‌نام،
یا کارمون تمومه؟
برای آخرین بار،
از این میز فاصله بگیر، خانم.
اگه نکنم چی؟
کثافت.
حتما چند تا مرغ دزدیده.
آره، می‌خوام بهش یه چیزی نشون بدم.
بهت میاد.
به من دست نزن. دست ن...
تو یه زن با کلاسی.
او، خانم وکیل.
خوب رفتار کن، میگم از کجا خریدم.
ساکت، همتون.
میتونم الان برم خونه؟ دارن به من وابسته میشن.
دادستان میخواد تو رو ببینه.
بیا.
اینجا منتظر باش.
کی فکرشو میکرد که دوباره اینجوری همو ببینیم؟
لیدیا، اگه این یه شوخیه، من…
خیلی وقته که دیگه با تو شوخی ندارم.
هیچ ایده‌ای داری چرا جلوی خونه آتیلا هستیم؟
پیرلوئیجی فورنو، دادستان سلطنتی.
میخوام ازت بخوام که لطفاً دنبالم بیای، ولی از قبل عذر میخوام.
منظره‌ی خوشایندی نخواهد بود.
اگه لطف کنی.
میخوام بدونم…
اگه این مرد رو میشناختی.
قانون به روایت لیدیا پوئت
اول فکر می‌کردن خودکشی بوده،
اما بعد از یه بازرسی کوتاه در محل،
دادستان فورنو مناسب دید که تحقیقات قتل رو باز کنه.
این‌ها رو تو جلیقه‌ی آقای بروسافرو پیدا کردیم.
به هر دوی شما آدرس داده شده.
لیدیا، باید فوری حضوری باهات حرف بزنم.
تو براش یه معمای بزرگ شدی.
یاکوپو، باید فوری باهات حرف بزنم. تو براش یه معمای بزرگ شدی.
همینو به منم نوشته.
-به چی میتونه اشاره کنه؟ -هیچ ایده‌ای ندارم.
از وقتی از پیه‌مونت گزت رفتم، به‌ندرت آتیلا رو میدیدم...
به من یه ستون یکشنبه داده بود، پس من به‌طور منظم می‌دیدمش، ولی
نمیتونم نامه رو توضیح بدم.
با برادرش حرف زدی؟ با هم زندگی می‌کردن.
آره، دنبالشم.
ولی در این بین، خانم، میخوام بدونم،
رابطه‌ت با آقای باربریس چیه؟
هیچ رابطه‌ای نداریم.
این خانم جوان خواهر شوهر خواهر منه.
-مدتی بود که ندیده بودیم همو. -بریم سراغ پرونده.
ما همین الانشم رو پرونده‌ایم.
واسه همین حرفمو تکرار می‌کنم. ماهیت رابطه‌تون چیه؟
این یه مسئله‌ی خصوصیه،
و صادقانه بگم، نمی‌فهمم چه ربطی به موضوع داره.
مربوطه، خانم،
اگه آقای بروسافرو با یه یادداشت واسه هر دوی شما تو جیبش مرده.
پس پیام‌ها برای حل مسائل خصوصی شما نوشته شده بودن؟
آتیلا ما رو به اندازه‌ی کافی می‌شناخت که بدونه آشتی غیرممکنه.
کاملاً غیرممکن.
-کاملاً. -خب، خانم؟
روی چه فرضیه‌ای شرط می‌بندی؟
داری به من کار پیشنهاد میدی، جناب قاضی؟
هشدار میدم که دیوان عالی این رو به خوبی نمی‌بینه.
میتونی یکم بهم بدی؟
ممنون.
گوش کن، آتش‌بس.
بریم به گزت. با همکارای سابقم حرف میزنیم.
باید بفهمیم آتیلا روی چی تحقیق میکرد.
و باید این کارو براش انجام بدیم.
لیدیا، گوش کن.
من کلی اشتباه کردم.
هیچ شکی نیست که فروش ویلا نبود…
آره، ایده خوبی نبود.
حق با توعه، منم
می‌خوام بدونم چه بلایی سر آتیلا اومده.
خوبه.
ولی نه با تو.
و نه به خاطر اینکه ویلا رو فروختی، و اینو می‌دونی.
بیا.
بجنب.
خانم، با کمال احترام،
ما دو هفته‌ست داریم اینجا کار می‌کنیم بدون حتی یه پیش‌پرداخت.
باید یه سوءتفاهم باشه. شوهرم همیشه دقیق عمل می‌کنه.
این باید به عنوان یه پیش‌پرداخت باشه.
به اون پول دست نزن.
انریکو، خواهش می‌کنم.
پول ژاکوپوئه؟
من تحمل نمی‌کنم ازش پول بگیری.
اون برادرمِ.
هیچ‌وقت داستان قائن و هابیل رو شنیدی؟ اتئوکلس و پولینیکس؟
ترزا، من غرور دارم.
متاسفم که قدردان تلاشام نیستی.
انریکو؟
انریکو.
-چرا دعوا می‌کنید؟ -ما دعوا نمی‌کنیم، عزیزم.
خانم می‌خواست به ما پول بده،
ولی مشاور نمی‌ذاره چون غرور داره.
مرسی از خلاصه ارزشمندتون، آقای تونینو.
حالا می‌تونید برید، لطفاً. دیر وقته. فردا اینو حل می‌کنیم.
مرسی.
لودیا.
آتیلا بروسافرو مرده.
کشته شده.
-مرسی. -مرسی، آقا. روز خوبی داشته باشید.
گازت پیه‌مونت! روزنامه‌نگار کشته شد!
جزئیات کامل در گازت پیه‌مونت!
روزنامه‌نگار کشته شد!
جزئیات کامل در گازت پیه‌مونت!
حالت چطوره؟
یه جوری.
این یکی تازه رسیده.
لودیا، عزیزم، شنیدم درباره اعتراضت توی دفتر انتخابات. عالی بود!
امروز، همه ما توی پیازا کاستلو خواهیم بود.
منتظرت می‌مونم اونجا، اگه دوست داشته باشی. آنا.
گوش کن، دیشب برادر آتیلا بروسافرو رو دستگیر کردن.
برای قتل؟
نه، نمی‌تونسته کار اون باشه.
-می‌شناسیش؟ -آره، سزاره. پسر خوبیه.
می‌دونم که ناتنی بودن.
مادر آتیلا خیلی وقته مرده. پدرش دوباره ازدواج کرده بود.
-بریم بهش سر بزنیم؟ -آره. باید بفهمیم.
اگه اون بی‌گناهه، باید کمکش کنیم.
ولی
اول،
باید یه چیزی بهت بگم.
آتیلا دو تا نامه تو جیبش داشت که روشون نوشته‌های عجیب داشت.
یه جور معما.
و...
-و؟ -یکیش برای من بود، اون یکی برای ژاکوپو.
لودیا،
اگه این یعنی باید با اون شیطون سر و کار داشته باشیم...
اون چیزه. مسلم نیست.
مسلم نبودن کافی نیست. به من اطمینان بده که این اتفاق نمی‌افته.
نمی‌ذاریم این اتفاق بیفته.
برای نجارهایی که دارن خونم‌ رو می‌مکند.
برای سر و صدای کالسکه‌ها که از پنجره‌ها وارد می‌شه
و خونه رو می‌لرزونه.
برای زیرزمین نم‌دار.
برای همه اون چیزایی که کم‌عقل برای ما به وجود آورده.
برای ادامه کار با من،
باید قول بدی که هیچ کاری باهاش نداشته باشیم.
باشه.
قول می‌دم.
زیرزمین اون‌قدرها هم نم‌دار نیست.
من آتیلا رو نکشتم.
-قسم می‌خورم. -چطور این کبودیو گرفتی؟
کار برادرت بود؟
همسایه‌هاتون از دعواهای همیشگی حرف می‌زنن.
تو هیچ‌وقت با خواهرت دعوا نمی‌کنی؟
آره. ولی ما وسط شب با خشم داد نمی‌زنیم.
-و همدیگه رو نمی‌زنیم. -انریکو.
این دعواهای بین تو و آتیلا دلیل اصلی دادستانه.
پس برای ما خیلی مهمه که اینا رو توی یه چارچوب قرار بدیم.
یه همکار توی دانشگاه دارم.
دقیقاً دوست من نیست.
اسمش کازیمو بالبیانیه.
پسر بالبیانی مالک کشتیه.
برو سر اصل مطلب.
آتیلا نمی‌خواست باهاش وقت بگذرونم.
می‌گفت اون و دوستاش آدمای پستی هستن، که باید ازشون دوری کنم.
مطمئن بود که اونا از یهودیا متنفرن.
-آتیلا از طرف مادرش یهودی بود. -این رو می‌دونم.
وسواس داشت.
همه‌جا ضد یهود می‌دید.
بهش گفتم برام مهم نیست که چی فکر می‌کنه.
بعدش منو زد، از خونه بیرونم کرد.
پس آتیلا و این بالبیانی همدیگه رو می‌شناختن؟
نمی‌دونم.
مهمه؟
شاید.
باشه، سزاره، با دادستان صحبت می‌کنیم.
ببین درخواست زندان رفتن رو به چالش بکشیم.
و یه چیز دیگه.
میدونی چرا آتیلا می‌خواست با من و جاکوپو حرف بزنه؟
یه موضوع شخصی، یه چیزی که نگرانش بود؟
تنها نگرانی برادرم اذیت کردن من بود.
آره، کار برادر بزرگ همینه.
نگهبان!
کارمون تموم شد.
یه نامه ناشناس شک ما رو درباره سزاره تایید کرد.
البته، من به اینجور شهادت‌ها اعتماد ندارم.
ولی همه‌چی اینجا اینو تایید می‌کنه. بیا.
باشه.
قفل شکسته نشده بود،
پس قاتل باید کلیدها رو داشته باشه.
وقتی خونه خالی بود اومده داخل.
بیرون بارون می‌اومد، پس رد پاهاش مونده.
ببین؟
بعد از اینجا،
به سمت اتاق مطالعه رفت.
و شروع کرد به گشتن توی کتاب‌ها.
کتاب‌ها رو برداشت، باز کرد، انداخت زمین.
ظاهراً می‌دونست که آتیلا اینجا پول قایم کرده.
-ولی پول رو ندزدید؟ -درسته.
چون فرار کردن براش اولویت شده بود.
آتیلا برادرش رو با پول گرفت، و از اونجا، درگیری خشنی شروع شد.
به صورتش مشت زد، برادرش هم واکنش نشون داد و هلش داد.
اول به این کابینت، بعد به میز.
و بعد به طرف پنجره که نتونست وزن رو تحمل کنه.
و متاسفانه، آتیلا افتاد.
دادستان، می‌تونید یه لحظه بیاید؟
ببخشید.
پس این از پیش برنامه‌ریزی نشده، درسته؟
به نظرتون نگه داشتنش تو زندان یکم زیاده‌روی نیست؟
ما اونو تو یه مهمانخانه لب شهر پیدا کردیم، با یه کبودی رو صورتش.
صادقانه بگم، زندانی کردنش به نظرم یه اقدام ضروریه.
-حالت خوبه؟ -آره.
فقط یکم سرگیجه.
این‌ها هنوز مرطوب‌اند.
فکر نکنم آتیلا دو تا چتر رو همزمان استفاده کرده باشه.
شاید مال سزاره بوده.
در هر صورت، دستور دادم ازش اثر انگشت بگیرن.
این یه روش نسبتاً جدیده.
آشنا هستم.
دکتر فولدز تو مجله نیچر درباره‌ش نوشته.
پایه‌گذاری کارهای سر ویلیام هرشل.
دقیقاً.
در هر صورت، بهتر.
نیازی به توضیح بیشتر نیست. وقتی نتایج رو داشتیم بهت خبر میدم.
-ببخشید. -صبر کن.
یه چیز دیگه.
بازسازی‌ات دلیل اینکه آتیلا اون یادداشت‌ها رو برای من و آقای باربریس نوشت رو ذکر نمی‌کنه.
شاید می‌خواست باهاتون درباره درگیری‌هاش با سزاره حرف بزنه.
یا، نمی‌دونم، کمکتون کنه آشتی کنید.
به هر حال، اون رو هم بفهمیم.
ممنون.
به زن‌ها حق رای بدید!
-ساکت! خانم‌ها، آروم! -به زن‌ها حق رای بدید!
طبق گفته این مثلاً دموکرات‌ها،
اپوزیسیون باید ساکت بشه،
در حالی که نخست‌وزیر دپرتیس…
شرمت باد، جووارا!
…به دو میلیون نفر اجازه رای میده.
-آنا! -برو کنار، جووارا!
یه جمعیت، آقایون.
-یه جمعیت که به راحتی قابل کنترل‌اند. -آنا!
-دیدی، لیدی؟ ناامید شده بودم. -سلام.
سلام، آنا.
پس شوهرت تو رو فرستاده تا به جووارا اعتراض کنی؟
فیلیپو نباید بدونه که من اینجام. برای زن یه سناتور مناسب نیست.
بذار چند تا بروشور بهت بدم.
-نه. آنا، ببخشید. -بیا.
ترجیح میدم این هفته یه بار دیگه دستگیر نشم.
اومدم اینجا تا یه نسخه از قانونی که می‌خوام تصویب کنم بهت بدم.
-خانم‌ها، لطفاً! آروم! -اگه میشه به سناتور بدی بخونه.
پیشنهاد قانونگذاری علیه تبعیض
بین مردان و زنان در محیط کار و در جامعه.
لیدیا، خیلی سخته.
بهش میدم، ولی قول نمیدم بخوندش.
شاید خودت بخونیش و براش خلاصه کنی، نمی‌دونم.
-باشه، سعی می‌کنم. -ممنون.
ما هنوز وقت داریم تا جلوی این سقوط رو بگیریم
قبل از اینکه حق رای به فقرا هم داده بشه،
به بی‌سوادها،
و حتی به زنان.
مسخره!
به زن‌ها حق رای بدید!
آقایون، از نیروهای انتظامی تشکر کنیم،
که در این زمان‌های سخت امنیت ما رو تامین می‌کنن.
ما جواب نمیدیم.
ما به تحریکات جواب نمیدیم.
اگه نمی‌خوای دوباره دستگیر بشی، باید بری.
آره، ممنون.
اوه، و اگه وکیل خواستی، به من بنویس.
ولم کن!
و با هم،
ایتالیای در حال سقوطمون رو به شکوه سابقش برمی‌گردونیم.
من دقیقاً نمی‌فهمم تو با این
قانون چی می‌خوای.
اساساً، برای اینکه زن و مرد حقوق برابر داشته باشن.
خنده‌ات گرفته؟
خاله از برنامه‌اش برای رفتن به آمریکا به خاطر همه اینا گذشت.
حقوق برابر یعنی وظایف برابر، نه؟
بستگی داره.
خب، از اونجایی که مردا مجبورند برن سربازی،
فکر می‌کنی زنا هم باید برن؟
کی گفته سربازی اجباری عادلانه‌ست؟
تو واقعا یه انقلابی واقعی هستی.
ببخشید.
من که اینجوری می‌بینم، پاک کردن تفاوت‌ها بین مردا و زنا
یعنی پاک کردن همون چندتا امتیازی که داریم.
پس بذار یه مثال بزنم، ترزا.
اگه بخوای چیزی که مال خودته بفروشی،
باید از شوهرت اجازه بگیری.
این به نظر تو امتیازه؟
انریکو، می‌دونستی لیدیا می‌خواد قانون آلبرتین رو بازنویسی کنه؟
بی‌خیال می‌شه. برو آماده شو. خبر داریم.
-ما باید بریم. -داشتم چای می‌خوردم.
مشاور، یه مهمون برای خانم ماریانا اومده.
دوک پائولو مارکیزیو.
ساولدی. سی... سیبول... سیدول...
دی بلگیوسیوسو.
ببخشید، ولی
نمی‌تونم اینجوری دیده بشم.
سرگرمش کن.
اینطوری نگاهم نکن. خبر نداشتم. اگه می‌دونستم، خونه رو بهتر می‌کردم.
اگه برادرت دزد نبود، این خونه مال ما نمی‌شد.
انریکو!
-صبح بخیر. -جناب عالی.
-سلام، مشاور. -صبح بخیر.
-از آشنایی با شما خوشبختم. پائولو مارکیزیو. -مارکیزیو. همون مارکیزیو؟
بله. پدرم دوک آلفونسو مارکیزیو است،
مادرم دوشس ماریا ویتوریا دی کورتمیلیا است.
ولی لطفا منو پائولو صدا کن.
-پائولو. -پائولو.
اومدم شخصا شما رو دعوت کنم به بالی که هفته بعد برگزار می‌شه
به افتخار مارگریتا.
مارگریتا...
از ساووآ. ملکه.
البته.
بله، او و مادرم دخترعمو دوم هستند.
خاله مارگریتا.
این گل‌های رز زیبا برای ماریاناست؟
برای شماست، خانم.
یه هدیه کوچیک برای خونه جدید،
شیک و پیک شما.
آلبرینا، بذارشون تو گلدون و به ماریانا زنگ بزن.
-الان. -انریکو، داریم چی کار می‌کنیم؟
من آماده‌ام.
-لیدیا، یه مهمون ویژه داریم. -سلام.
-سلام.
ببخشید، ما باید بریم،
ولی به زودی به پرونده‌تون می‌رسیم. امیدوارم چیزی جدی نباشه.
چی داری می‌گی؟
این جوان، لیدیا، دوک مارکیزیو ساولدی سیدولی است.
-پائولو. -پائولو.
شوهر آینده ماریانا، اگه آقای پویت موافقت کنه.
نمی‌دونستم اینقدر جلو رفتیم. می‌خواستی بهم بگی؟
در واقع داره دیر می‌شه، پس می‌ذارمتون به کارتون برسید.
-اگه اجازه بدید. -پائولو.
پائولو. بله.
-بلدی با ماریانا چطور رفتار کنی؟ -البته.
-فراموش نکن. -حتما.
-خداحافظ. -خداحافظ.
بزن بریم.
احساس می‌کنم خیلی نزدیکیم.
بعد از نصف روز، خوش‌بینی؟
یکم پرس‌وجو کردم.
هفته پیش،
بروسافرو رفت خونه بالبیانی.
بهش گفت منحرف و بهش گفت از برادرش دوری کنه.
در جواب، بالبیانی بهش گفت یهودی.
انگیزه زیادی برای قتل نیست، فکر نمی‌کنی؟
صبر کن، خانم کوچولوی کامل.
رفتم دادگاه
و دنبال محکومین به جرایم علیه افراد یهودی گشتم.
اوه؟ و بالبیانی یکی از اونا بود؟
نه، ولی چون من نابغه‌ام...
متواضع!
…در بین مظنونین هم گشتم.
به خرابکاری در یه نانوایی کوشر متهمه.
یه جوان ضدیهودی که مستعد خشونته توسط یه یهودی توی خونه خودش تحقیر می‌شه.
-همم. -می‌زنه به سرش، می‌ره خونه اون مرد رو خراب کنه.
و وقتی موقع عمل مچش گرفته می‌شه، وضعیت از کنترل خارج می‌شه.
می‌دونی، این فرضیه بدی نیست.
روش تو رو به کار بردم.
وقتی یه ایده عجیب به ذهنم می‌رسه، به جای اینکه بندازمش دور، دنبالش می‌کنم.
آسون نیست؟
حالا باید ثابت کنیم که فقط یه فرضیه نیست.
این کار توئه. الان می‌برمت پیش بالبیانی.
آدرس خونه‌ش رو داری؟
نمی‌تونم دقیقاً بهش بگم خونه.
چندبار با این سزاره صحبت کردم.
ولی زیاد دانشگاه نمی‌رم.
از خشکی خوشم نمی‌آد.
قایق رو ترجیح می‌دم.
ولی می‌دونیم قبلاً با هم وقت می‌گذروندید.
نه، ما دوست نیستیم.
نوشیدنی می‌خوای؟
نه، مرسی.
نه، از قبل دریا زده شدم.
یادت میاد برادر سزاره رو؟
خبرنگار گازت.
یهودی.
چرا؟ باید بشناسمش؟
یه اتفاق ناخوشایند چند روز پیش افتاد.
یه دعوا روی همین قایق.
حتماً حالم خوب نبوده.
-حالت خوبه، خانم؟ -باید یه لحظه پیاده شم.
قایق حالمو بد کرده.
انریکو،
بیرون، روی خشکی منتظرت می‌مونم.
-باید باهات بیام؟ -نه. همیشه اینطوریه.
یکم حساسه.
اینجا خیلی گرمه، نه؟
راستش، یه نوشیدنی بد نیست.
چی می‌خوای؟
یه آبمیوه؟
باشه.
هر چیزی که یکمی فلفل، ادویه و
یکمی طعم رودخونه داشته باشه. چون…
-خب، آقای بالبیانی... -نژادهای بشری.
کوزیمو. می‌تونم بگم کوزیمو؟
طرفدار بازی‌ای، نه؟
بازی رو دوست داری.
سامی‌ها
خدایا.
عجب ماجراجویی هستی.
کجا فرار می‌کنی؟ وایسا!
می‌بینم که حالت بهتره.
آره،
دنبال دستشویی بودم.
ببخشید، مشاور، ولی من فکر نمی‌کنم ما چیزی برای گفتن به هم داشته باشیم.
شما و خانم دیگه روی این قایق خوش‌آمد نیستید.
پس، فکر کنم،
دستشویی هم نیست؟
بفرمایید. اینها مقالاتی هستند که جووارا
وقتی بانک تورین رو مدیریت می‌کرد.
امیدواری چی تو این پیدا کنی؟
جواب پیامی که آتیلا وقت نکرد به من بفرسته.
منم دوست دارم اون جواب رو پیدا کنم.
سلام، کارلو.
سلام، لیدیا.
خودشیفته نباش. برای تو نیومدم.
در واقع، وقتی صدات رو شنیدم، می‌خواستم برم.
ولی بعد نظرت عوض شد.
احساسات یه چیزه، اولویت‌ها یه چیزه دیگه.
به هر حال، کارلو،
می‌خواستم بدونم تا حالا اسم کوزیمو بالبیانی رو شنیدی یا نه.
معلومه.
دوست سزاره و کابوس آتیلا.
می‌دونی که تهدیدش کرده؟
آره، بهم گفت. نزدیک بود دعوا کنن.
خوبه. آماده شو. انریکو بهت زنگ می‌زنه برای شهادت.
باشه.
داری چیکار می‌کنی؟ این چیه؟
این آخرین پرونده آتیلاست.
داشت درباره سر آنتونیو جووارا تحقیق می‌کرد.
-داره با مقامات رقابت می‌کنه. -می‌شناسمش. جووارا رو می‌شناسم.
ظاهراً وقتی از نوار حذف شدم نوشیدنی باز کرده.
آتیلا یک سری اسرار ازش کشف کرد.
جووارا ساکتش می‌کنه. منطقیه.
آره، ولی هر کسی که مخالفه لزومی نداره قاتل هم باشه.
بالبیانی تو، از اون طرف، هست. درسته؟
دارم سعی می‌کنم بفهمم.
خیلی شخصیتی داره.
طوری که بهش نگاه می‌کنی، داری به چیز دیگه‌ای فکر می‌کنی.
عقلت رو از دست دادی؟ داری چیکار می‌کنی؟ دنبال منی؟
چرا نمی‌ذاری کسی باهات بیاد؟ داری عمداً این کار رو می‌کنی؟
-عمداً نیست. -پس چرا؟
چون فقط انریکو رو دارم،
و می‌دونی که بعضی از ایده‌هام رو حمایت نمی‌کنه.
خب؟
پس بریم.
اینجا امروز یه پیراهن خونی بود.
آخ.
-خواهش می‌کنم. -ترسیدی، هان؟
یه نفر اینجاست. بیا بریم.
می‌خوای چیکار کنی؟ می‌خوای گریه کنی؟
تو چشمام نگاه کن.
-کمک. -تو چشمام نگاه کن.
خدایا.
جاکوپو، یه کاری بکن.
-چه کاری؟ -نمی‌دونم. یه کاری بکن.
کمک!
ولی اونا مسلح‌اند.
-دارن می‌زننش. -چاقو دارن.
-بسه. ساکت شو! -آره، باشه، ببخشید.
جواب بده!
-هیس، تو. -ساکت.
آروم حرکت کن.
داری گریه می‌کنی؟
بیا بریم.
بیا بریم!
اینجا چیکار می‌کنیم؟
یه حواس‌پرتی لازم داریم.
چی...
حتی بهتر.
یه کبریت.
-من سیگار نمی‌کشم. -کی پرسید سیگار می‌کشی؟
گفتی کبریت بده.
-روشنش کردم! -اوه لعنتی، پرتش کن!
حالا پرت کن، نمی‌دونم!
پرتش کن!
بجنب! برو!
بزنش!
بدو، سریع!
چیکار کنیم؟
بدو! سریع!
برو!
سریع!
بزن بریم اینطرف.
لعنتی!
لعنتی، پوئت!
سلاحتون رو بذارید زمین!
چی می‌خواید؟ ما کاری نکردیم.
ترزا می‌دونه؟
فردا بهش می‌گم.
گفتی باید یه راه‌حل پیدا کنم. پیدا کردم.
-نه. -پیداش کردم!
-نگفتم خونه رو بفروشی. -گوش کن.
دارم روزنامه خودمو راه می‌ندازم،
که هرچی بخوام بنویسم.
این رویای زندگی منه.
تو تنها کسی هستی که می‌تونه منو بفهمه.
چطور پیش رفت؟
جوابگو نبودن به کسی بزرگترین آزادیه.
حرفای خودته.
داری درباره چیزایی حرف می‌زنی که نمی‌دونی، جاکوپو.
چون باید از آزادی خودم دفاع کنم. تو نمی‌دونی این یعنی چی.
هیچ‌کس هیچ‌وقت به آزادی تو شک نمی‌کنه.
باید از دوشیزه پوئت به خاطر خدمتش به عدالت تشکر کنم.
آقای بالبینی و سه همدستش قبلاً به زندان نووه منتقل شدن.
اما…
ببخشید.
اما، صبح روز قتل،
بالبینی درگیر آدم‌ربایی‌ای بود که بهش متهم شده.
بنابراین، نمی‌تونسته دو تا جرم رو همزمان انجام بده.
شهادت قربانی رو داریم.
-اثرانگشت‌ها روی چترها؟ -اونا هم اشتباهتونو ثابت می‌کنه، خانم.
بفرمایید.
چپیه مال آتیلاس.
اون یکی سمت راست نه مال بالبینیه نه سزاره.
خب، اگه مال سزاره نیست، می‌تونیم به آزادی امیدوار باشیم؟
نه، فکر نکنم.
می‌دونید که،
در حالی که حضورِ اثر انگشت جرم محسوب می‌شه،
عدم حضورش مدرک بی‌گناهی نیست.
چرا
رگه‌های پوست شکسته‌ان؟ اونا.
شاید یه بریدگی، یه زخم کوچیک.
ولی نویسنده نامه ناشناس رو پیدا نکردید.
امیدوارم حداقل اون نامه مدرک نباشه؟
درسته، پیدا نکردیم. در واقع…
می‌تونید نگهش دارید.
همونطور که مشاور می‌گه، دادستانی نیازی بهش نداره.
دادستانی همه چیز رو ارائه داده. فقط منتظر دفاعیه شما هستم.
دادستانی درباره کیفرخواست سزاره بروسافرو
پنج روز دیگه تصمیم می‌گیره.
همه چیز رو تا فردا تحویل می‌دیم، جناب قاضی. ممنون.
خانم، کنجکاویم رو برطرف کنید.
روی قایق بالبینی، واقعاً همه کارها رو خودتون انجام دادید؟
برادرم می‌تونه تأیید کنه یه میل کنترل‌نشده دارم
به دردسر افتادن.
ببخشید.
نمی‌دونم دادستان درباره من چی فکر می‌کنه.
چه جور برادری یه زن جوون رو تنها می‌فرسته قایق یه آدم مثل بالبینی؟
انریکو، منم که کارا رو مخفیانه انجام دادم.
دقیقاً.
می‌دونم فکر می‌کنی من یه ترسوام.
من آدمی نیستم که عاشق ماجراجویی‌های خاص باشم.
اما،
اگه کمک کسی رو نیاز داری، من اینجام.
چرا می‌خندی؟
نه، فقط اینکه
آخرین باری که ازت کمک خواستم،
بعد از پنج ثانیه مچ پات پیچ خورد، پس نگرانم.
راسته.
واسه همین پیشنهاد من دوبرابر می‌ارزه.
خیلی نازی.
عالی هستی.
چطور ممکنه؟
ظاهراً دادستان به این اسناد علاقه‌ای نداره.
مستقیماً داره می‌ره سراغ سزاره. خیلی خوش‌شانس بودی.
یه مقاله عالی می‌گیری، می‌بینی.
قطعاً.
اون دستاتو جمع کن، دوکِ نمی‌دونم چی‌چی.
-این کارو برات انجام میدم. -داری چیکار می‌کنی، دیوونه؟
دارم مبلمان شهری جدید رو نگاه می‌کنم.
فکر کنم این نیمکتارو بدون اندازه‌گیری دقیق نصب کردن.
من لورنزو رو بیشتر دوست داشتم.
در واقع خوشحالم که ماریانا با کسی دوست شده که خیلی باادبه.
این چیه؟ Marchisio Heritage. تو اونا رو بررسی کردی.
به کار خودت برس.
-ده‌ها ملک. -این خصوصیه.
کلبه شکار.
۶۰۰۰ هکتار در Val Germanasca. پسره واقعاً باادبه.
حق من اینه که بدونم با کی دارم فامیل می‌شم.
باید پرونده دفاعی رو مرور بکنی. برو تو اتاقت.
مشاور، یه بازدید‌کننده داریم. یه سناتور با همسرش.
سناتور؟ یعنی چی؟
من تو لباس خوابم. خونه هم به هم ریخته‌ست.
-اما مردم همیشه میرن و میان. -آروم باش. برای منه.
خودشیفته.
-آنا. -لیدیا.
فکر کردم بهت ۳۰ سال دادن.
باید بهت زنگ میزدم که ازم دفاع کنی.
سلام.
ببخشید که پذیرایی خوبی نداریم.
ما وسط یه جابه‌جایی پر دردسر هستیم.
نه، خانم.
باید منو ببخشید که بدون اعلام قبلی اینجا اومدم.
شنیدم دارین پرونده خبرنگار کشته‌شده رو بررسی می‌کنین.
امیدوارم نیومده باشین که درباره جرم حرف بزنین.
-نه، نیومدیم. -بشینیم.
از فیلیپو خواستم لایحه‌تو بخونه.
تعهد شما به مبارزه با تبعیض علیه زنان
واقعاً الهام‌بخشه. خودم هم همین فکرارو دارم.
ولی برای برابری و حق رای زمان لازمه.
سیاست سازشه، خانم.
تمام عمرم سازش کردم، و هیچ‌چیز عوض نشده.
بهت گفتم که سمجه.
لج‌بازی چیز بدی نیست، ولی عجله آره.
حالا باید خداحافظی کنیم.
ژووارا کمپینش رو شروع کرده، و ما هنوز کسی رو برای مقابله نداریم.
-درسته. -سناتور کراورو.
چه افتخاریه که شما رو اینجا داریم.
ببخشید به‌خاطر این آشفتگی. می‌دونید، جابه‌جایی.
چی؟
بدون اینکه حتی یه چای بخورن؟
پرونده دفاع سزاره بروسافرو
پلیس قضایی جمع‌آوری اظهارات
همکارانت استعفا دادن؟
اول از همه، خوش اومدید.
و در هر صورت، من فقط توانایی مالی دو نفر رو دارم.
یه بخشی از پول رو کنار گذاشتم.
برای ماریانا.
تنها کسی که هنوز باهام حرف می‌زنه.
-در واقع، به انریکو نگو... -نه، نگران نباش.
چرا اینجایی؟ تو... لونه گرگ؟
بالبیانی یه عذر داشت.
فردا باید پرونده دفاع رو تحویل بدم، و هیچی ندارم.
جز اون یادداشتی که آتیلا برامون نوشت.
معمای بزرگ معروف.
اگه فقط مربوط به ما دو تا باشه چی؟
فکر کنم می‌خواست یه چیزی بهمون بگه.
این‌ها یادداشت‌های اونه، درسته؟
بله.
شاید یه چیزی اینجا باشه.
هنوز نه.
ولی هشدار میدم، نمی‌تونی بفهمی...
خط خوبی نداشت.
این چیه؟
قهوه. زنده‌ات می‌کنه.
به من اعتماد کن.
برو، بگو.
چی؟
اینکه دلت برام تنگ شده.
کار کن، باربریس، کار کن.
آتیلا اینو نوشته؟
نه، اینا یادداشت‌های کارلوسه.
لعنتی.
چی؟
نامه ناشناس که سزاره رو متهم می‌کرد.
ببین.
می‌بینی؟
اینجا هم حروف "س" هم‌راستا نیستن.
مثل اینجا.
من نمی‌فهمم...
یاکوپو، این با ماشین‌تحریر کارلوس نوشته شده.
این منطقی نیست. اون امروز صبح اونا رو برام آورد.
خب، تو ازش خواستی، درسته؟
اگه رد می‌کرد، عجیب به نظر می‌رسید.
وقتی اومد، بهش نوشیدنی تعارف کردی؟
-بله. -خب، از کدوم لیوان نوشید؟
-یادم نمیاد. -یاکوپو، فکر کن، تمرکز کن.
از این یکی یا این یکی؟
-این یکی. -این یکی؟
این یکی.
ممکنه جواب بده.
باشه.
- لیدیا، می‌تونی بهم بگی چی کار داری می‌کنی؟ - صبر کن.
دادستان اثر انگشت‌ها رو از یه چتر که خونه آتیلا پیدا شده بود، گرفت.
بله.
اثر انگشت‌ها نه برای آتیلا هستن نه بالبیانی.
ولی یه ویژگی خاص دارن.
یه زخم افقی کوچیک روی شست.
این با اثر انگشت کارلو پانکالدی می‌خونه.
کارلو کجاست؟
یاکوپو.
چی شده؟
این رو تو نوشتی.
- درباره چی حرف می‌زنی؟ - کارلو.
آتیلا چی کشف کرده بود؟ تو خونه‌ش دنبال چی بودی؟
معقول باش، یاکوپو. منو می‌شناسی.
- من هیچ‌وقت همچین کاری نمی‌کنم - ما هم همین فکر رو می‌کردیم.
نه تنها آتیلا رو کشتی،
بلکه اون نامه ناشناس رو هم نوشتی تا برادرش رو متهم کنی.
این دیوونگیه. انگیزه‌م چی بوده؟ چه مدرکی هست؟
کارلو.
وقتی از خونه آتیلا رفتی، چترت رو جا گذاشتی.
اثر انگشت‌هات روی اون چتر هست.
متاسفم.
بسیار خب.
بریم پیش دادستان. همه چیز رو براش توضیح می‌دم.
هیچکس تکون نخوره! صبر کنین.
کارلو، اسلحه رو بنداز.
آروم باش.
بیا، بده به من.
نمی‌خواستم آتیلا رو بکشم. عاشقش بودم.
می‌دونیم.
ولی الان باید آروم باشی.
لیدیا، بهم اعتماد کن، من همین الان هم مرده‌ام.
بدشانسی بود. وقتی اونجا بودم، برگشت.
خیلی سریع اتفاق افتاد. دید که دارم کتاب‌ها رو می‌گردم.
بسیار خب. دنبال چی بودی؟
دست‌هات بالا باشه!
کارلو.
چرا می‌گی همین الان مرده‌ای؟ توضیح بده. می‌تونیم کمک کنیم.
نمیتونین کاری کنین. اونا میان سراغم.
دنبالشون نگردین، وگرنه میان سراغ شما هم.
متاسفم.
برای همه چیز.
ما اثر انگشت‌ها رو مقایسه کردیم، و هیچ شکی نیست.
کارلو پانکالدی، آتیلا بروسا‌فرو رو کشته.
همچنین یه نسخه از کلیدی که استفاده کرده برای ورود به آپارتمان همکارش پیدا کردیم.
خب،
بلافاصله درخواست آزادی موکلتون رو ثبت می‌کنم.
ممنونم.
هیچ فرضیه‌ای درباره انگیزه دارین؟
می‌ترسم که قراره ناشناخته باقی بمونه.
دادستانی داره پرونده رو می‌بنده. متاسفم.
اگه عناصر جدیدی پیدا بشه چی؟
خانم، این دفعه خیلی ریسک کردی.
خواهش می‌کنم دیگه شانس خودت رو بیشتر از این به خطر نندازی.
حق با شماست.
ممنونم.
- ولی باید حقیقت در مورد آتیلا رو پیدا کنم. - لطفاً ما رو ببخشین.
نمی‌خوای با همکار ماجراجوت خداحافظی کنی؟
- همینطوری شد. - همینطوری نشد. این رو خودت انتخاب کردی.
یه روز، بهم توضیح می‌دی چرا.
راستش، ببخشید.
فقط یه بار اینو می‌گم.
از خواهرم دوری کن.
داری برای کی می‌نویسی؟
عمو یاکوپو…
- چی می‌خوای، ماریانا؟ - ماریانا، می‌تونی ما رو تنها بذاری؟
در رو ببند.
ماریانا، لطفاً گوش نکن.
من برادرت هستم،
و وظیفه دارم ازت محافظت کنم.
بهت قول می‌دم
که بین من و یاکوپو هیچ چیزی نیست،
اگه نگران اون بودی.
همین رو می‌خواستم ازت بشنوم.
ولی… راست می‌گم.
کاملاً باهات صادق نبودم.
خدای من.
- نه، منظورم این نیست... - باید بشینم؟
- اگه می‌خوای. باشه. - یه صندلی میارم.
- یه سال پیش... - صبر کن.
آماده‌ام.
بگو.
یه سال پیش،
وقتی تصمیم گرفتم اینجا تو تورین بمونم…
من و یاکوپو یه مدت با هم بودیم.
شب‌ها به طور مخفیانه توی هتل همدیگه رو می‌دیدیم.
- حتی بعضی وقتا روزها. - جزییات رو نگو، لطفاً.
البته، بله. حتماً.
اصل مطلب اینه که…
آیا از بچه‌ی یاکوپو بارداری؟
خدایا شکرت!
نه. گفتم نه.
ولی همون موقع بود که
ویلا رو فروخت.
داری بهم می‌گی که یاکوپو فقط به خاطر...
اون فروختش چون می‌تونست، انریکو.
چون درد داشت. گیج بود. نمی‌دونست با زندگیش چیکار کنه.
و راستش رو بخوای، حتی فکر نمی‌کنم واقعا می‌خواست با من ازدواج کنه.
اون دنبال هدف بود، چیزی جدید، و پیداش کرد.
خدایا، خیلی خوشحالم که یاکوپو هدفش رو پیدا کرد!
لعنت بهش.
دوستت دارم.
و معذرت می‌خوام اگه همه چیز رو بهت نگفتم.
زن‌هایی هستن که به ازدواج علاقه ندارن،
نه به خانواده، نه به مراقبت از بچه‌ها.
و مدت زیادیه که می‌دونم یکی از اونا هستم.
علاقه‌هام جای دیگه‌ای متمرکز شده.
توی روزهای اخیر، شاید یه قدم کوچیک به هدفم نزدیک‌تر شدم،
که توی مجلس یه قانونی معرفی کنم که حقوق مردان و زنان رو برابر بشناسه.
این تنها سازشی هست که حاضرم قبول کنم.
و هیچ امتیاز دیگری نمی‌دم.
که زن‌ها بتونن به همون مشاغلی که مردها دسترسی دارن، دسترسی داشته باشن.
نمی‌تونم اینجا زندگی کنم.
بیا، یه چمدون ببند و
بیا پیش من بمون.
می‌فهمیم چرا برادرت کشته شد.
قول می‌دم.
اگه وقت داری، برام بنویس. دلم برای داشتن یه دوست برای حرف زدن تنگ شده.
خداحافظ، آندریا.
-این رو ببر پست کن، لطفا. -باشه.