محبوس شده در زندانی مرگبار...
ظاهرش با شکوهه. ولی ظاهر میتونه گول زننده باشه.
اعضای گروه های خلافکار رو میبینین...
با متجاوزها روبرو میشین
با کودک آزارها مواجه میشین
با قاتلها سروکار دارین
یه زندانی هفت خط...
تیموتی ویل یه شخص پست فطرت، بدجنس و خطرناک بود.
افرادی که تحت تاثیر تیم قرار میگرفتن،
به این خاطر بود که در ظاهر، خلق و خوی دوستانه ای داشت.
از دوستان و هم سلولی هاش درخواست کمک میکنه...
ویل واقعا به کسی نیاز داشت که بتونه بهش اعتماد کنه
و نقشه ش رو لو نده و تحت هیچ شرایطی اونو برملا نکنه.
برای تونل زدن به بیرون از سلولشون...
جا شدن در اون سوراخ، بخش هیجان انگیز ماجراست.
من به هیچ عنوان و تحت هیچ شرایطی وارد اون سوراخ نمیشم.
و از این هلفدونی زد به چاک.
بعضی از مهم ترین داستانهایی که تا به امروز وجود داشته،
از پشت میله ها شروع شده.
محصور شده در بدنام ترین
زندانهای دنیا
و توسط نگهبانان و هم بند زندانی ها پاییده میشن.
برای فرار کردن باید ذهن فریبکاری داشته باشی
ممکنه به آزادی بیانجامه
یا ممکنه به قیمت جونت تموم بشه.
ولی اگه چیزی برای
از دست دادن نداشتی، امتحانش نمیکردی؟
فرار های بزرگ با مورگان فریمن مترجمین: حانیه حسن آبادی، لی لی
تصور کنین که توی این زندان با ابعاد 8 در 10 با
یک نفر دیگه جا داده شده باشین.
به سختی میشه از جا جنبید.
چه برسه به فکر کردن.
هم سلولت میتونه بهترین دوستت بشه،
بدترین کابوست بشه،
یا اگه درست مهره هات رو بچینی،
میتونه هم دستت توی فرار باشه.
و حرفمو باور کنین،
ندامتگاه المایرا مکانیه که دلت میخواد ازش فرار کنی.
ظاهر باشکوهی داره.
از بیرون شبیه یه قلعه ست.
ولی ظاهر میتونه گول زننده باشه.
وقتی واردش میشی و دروازه ها
پشت سرت بسته میشن، یک مکان واقعا خطرناک و پرآشوبه.
المایرا یک زندان فوق امنیتیه
که محل نگه داری عده ای از بدترین افراد ایالته.
به عنوان مثال، در بدترین حالت، اعضای گروه های خلافکار رو میبینین،
با متجاوزها روبرو میشین،
با کودک آزارها مواجه میشین،
با قاتل ها سروکار دارین.
اینها افرادی هستن
که در چنین زندانهایی نگه داشته میشن.
اینکه در طول هفته سه، چهارباری به جون هم بیوفتن،
نباید براتون عجیب باشه.
چاقوکشی و زخمی شدنهای زیادی بود.
زندان طوری طراحی شده که برای این مجرمین خطرناک
قلعه ای غیرقابل گریز باشه.
هفت تا برج نگهبانی داره،
افسرهایی با سلاح های خودکار در اونها حضور دارن،
به همراه حصارها و آژیر خطر.
ولی قسمت منحصر به فرد درخصوص امنیت زندان،
بخش مسکونی چهارطبقه از جنس سنگ و آهنه.
از این بلوک زندان که اسمش بلوک اف ه،
زندانی ها میتونن دنیای بیرون از زندان رو به دور از
تمام دغدغه های درون چهاردیواری زندان، تماشا کنن.
یک زندانی اینجا بود که به چنین منظره ای دسترسی داشت.
و او آدمی نبود که بشینه و درباره زندگی بیرون
از زندان رویابافی کنه.
تصمیم به ترک اونجا گرفته بود.
اسمش تیموتی ویله.
در ظاهر، خلق و خوی دوستانه ای داشت،
ولی فقط در صورتی کسی میتونست اون روی خوشش رو ببینه
که باهاش آشناییتی داشته باشه.
تیموتی ویل یه شخص پست فطرت، بدجنس و خطرناک بود.
او یه متجاوز و قاتل بود.
به یه زن باردار تجاوز کرده و اونو کشته بود.
ویل برای جرایمش، به 49 سال حبس
محکوم شده بود.
تا سال 2003، 15سال از زندگیش رو پشت میله ها گذرونده بود.
تا وقتی که آزاد بشه، خیلی
پیر میشه. البته اگه زنده بمونه.
او دنبال یه راه فراره.
و یک روز در محوطه زندان،
فکر کرد که زده تو خال.
از محوطه باشگاه میتونین پشت بوم رو ببینین
و میتونین ببینین که بالای بلوک اف
انتهای یک سیستم هواکش قرار داره.
از دور میتونست پره های
یک فن بزرگ رو ببینه
که احتمالا 1.5 متر عرض و 1.5 متر طول داشتن
و با خودش فکر کرد که،
اگه میتونستم به اتاق زیر شیروونی برم، قادر بودم فن رو قطع کنم.
و احتمالا میتونستم از راه سقف فرار کنم.
ویل از پشت بوم میتونست یه راهی به پایین و
به سمت آزادیش پیدا کنه.
ولی اولین مانع سر راهش، رسیدن به پشت بومه.
اون توی بلوک اف ه.
ولی ساکن طبقه پایینه.
سه طبقه و یک اتاق زیرشیروونی بین
اون و سقف وجود داره.
باید یه راهی پیدا کنه که به بالاترین طبقه برسه
تا بتونه وارد زیرشیروونی بشه.
ویل متوجه میشه که بهترین شخصی که در طبقه بالا
زندگی میکنه رو میشناسه
و بر حسب اتفاق در یک‌سلول دو تخته به سر میبره.
اسمش تیموتی مورگانه.
تیموتی مورگان به جرم قتل یک راننده تاکسی در حین دزدی
به 25 سال حبس محکوم‌ شده
درست مثل ویل...
به اندازه کافی توی این هلفدونی مونده بود.
مورگان و ویل زمانی که در بلوک E بودن، با هم‌ آشنا شدن
که جاییه که برای ترک سومصرف مواد استفاده میشه
در یک مقطع زمانی کوتاه هم سلولی بودن
و با هم‌ آشنا شدن.
به نظر من ویل به این دلیل مورگان رو انتخاب کرد
چون مورگان یک دنباله رو بود و راه ویل رو دنبال میکرد
و با نقشه ش هم‌ موافق بود.
با هم دست شدن مورگان در تلاش برای فرار،
حالا باید به این فکر کنن که
چطور میتونن با همدیگه هم سلولی بشن.
اون موقع مورگان با یه نفر دیگه
توی سلولی در طبقه بالای بلوک F هم اتاقی بود.
ویل نقشه رو باهاش در میون گذاشت
و برای انجام فرار،
باید اون هم رو هم وارد بازی میکرد
تا ازش بخواد که از اون اتاق بره.
تیموتی ویل و تیموتی مورگان
قبلا در یک سلول دو تخته وقتی که در
بلوک E بودن با هم زندگی میکردن
و حتی یکبار هم به مشکل نخورده بودن.
و حالا باز هم میخوان که با هم باشن.
حاضرم پای این حرفم رو امضا کنم.
به محض اینکه تیموتی ویل و تیموتی مورگان
هم سلولی میشن، دست به عمل میزنن.
ولی نمیدونن که چطور میشه به
اتاق زیرشیروونی زندان راه پیدا کرد.
توی سلولشون هیچ دریچه کار راه اندازی مثل
هواکش نداشت.
هواکش ها توی راهرو ان.
تنها راهی که به نظرشون میرسه اینه که
یه سوراخ توی سقف بتنی در سلولشون
ایجاد کنن.
ولی حتی اگه بتونن اون سوراخ رو ایجاد کنن،
چطور میخوان مخفیش کنن؟
اونا به خدمه زندان شکایت کردن
و گفتن که هی، میدونی،
این لامپ رو بیرون سلول ما گذاشتین
به این خاطر که در طبقه بالاییم،
و واقعا سلول مارو روشن میکنه
و نمیذاره راحت بخوابیم.
نظرتون چیه که سقف سلول مارو سیاه کنین
میدونی، واسه اینکه نور رو انعکاس نده.
معمولا اگه یک زندانی بخواد که سلولش رو رنگ بزنه
یا اونو تمیز کنه،
یا به هرنحوی به سلولش سروسامون بده،
خدمه میگن: چرا که نه!
ظاهرشو بهتر کن! آره. یالا رنگش کن.
در هر صورت اینکار باعث میشد که
راحت تر بتونن سوراخ رو بپوشونن.
پس، اگه میرفتی که سلول رو بررسی کنی، سیاه بود.
میدونی، اگه نگاهش میکردی، توی چشم نبود.
صحنه اجرا آماده ست.
حالا تنها چیزی که بهش نیاز دارن
وسیله ایه که بتونن باهاش سوراخ ایجاد کنن
یه چیزی که اگه کسی خواست سلولشون رو بگرده،
توی دردسر نیوفتن.
ویل جای خوبیو برای پیدا کردن وسیله ای که
ممکنه به کار بیاد رو میشناسه.
ویل توی مغازه کارگاه کار میکرد.
با شاگردی کارش رو شروع کرده بود.
ویل کارش با ابزار خوبه.
و خیلی زود ارزشش رو به
به استاد غیرنظامی، گری سیلورز، نشون داد.
آقای سیلورز خیلی آدم خوبی بود.
از اون دسته آدمهایی که دوست دارم همسایه ام باشن.
میتونستم یه چیزی ازش قرض بگیرم.
همیشه مورد اعتماد بود.
میتونستم روش حساب کنم. آدم خوبی بود.
ولی آدمای خوب هیچوقت نمیتونن
کسایی باشن که خیلی توی محیط زندان دووم بیارن.
ویل از جذبه ش استفاده میکنه
تا نظر سیلورز رو جلب کنه
و ویل کاری میکنه که بتونه
به جایگاه ابزار در
کارگاه نجاری دست پیدا کنه.
ویل توی اتاق ابزار کار میکرد...
مثل کسی بود که پرنده اقبال روی شونه ش نشسته.
بهش این فرصت رو میداد تا بعضی از ابزار رو
با خودش به سلول ببره.
تیموتی ویل چه چیزی رو میتونست از اتاق ابزار
به سلولش ببره که کسی متوجه نشه؟
میخ دیواری قطعا وسیله ای نبود
که تعدادشون رو فهرست کنن.
حتی متوجه نبودشون نمیشدن.
اونموقع تعداد میخها اونقدر زیاد بود که
نمیتونستیم همه شونو بشماریم
و بفهمیم که چه تعداد باقی مونده
و چه تعداد گم شده ن.
آخه کی میخ هارو میشماره؟ چقدر یه میخ میتونه بهت صدمه بزنه؟
میخها دقیقا همون چیزی بودن که ویل و مورگان برای ایجاد سوراخ
بهش نیاز داشتن.
ولی مانعی که سر راهشون برای
بردن میخ به سلولشون بود
یه ایستگاه بازرسی به اسم «دروازه مرکزی» بود.
دروازه مرکزی یک موقعیت اصلیه
که همه... اعم از زندانی ها و پرسنل زندان
برای خارج شدن از بلوک های زندان
به سمت بخش کارگاه ها
باید ازش رد بشن.
و یه تاقچه برای خالی کردن جیبهات اونجاست
و اونهارو روی تاقچه میذاری و نگهبانها بررسی میکنن
و از اونجا رد میشی و بعد وسیله هات رو برمیداری.
و بعد یک نفر میاد
که روی زندانیهارو به طرف نرده ها برمیگردونه و اونارو تفتیش بدنی میکنه
در دروازه مرکزی که زندانی ها تفتیش میشن،
مسئول اونجا وسط شیفت کاری میره.
امکانش هست که فقط یک افسر اونجا باشه
که نمیتونه به درستی زندانی هارو تفتیش کنه
چون همیشه باید یه نفر باشه
که هوات رو داشته باشه
باید یه تفنگی چیزی باشهه.
پس اون افسر، خیلی وقتها تفتیش نمیکنه
و ویل هم از این موضوع باخبره.
تیموتی ویل باید منتظر زمان مناسب بمونه
تا این میخ هارو از کارگاه خارج کنه.
و فرصت مناسب روز بعد از اینکه
ویل و تیموتی مورگان هم خونه شدن، خودش رو نشون داد
گری سیلورز به تیموتی میگه که
بعد از ظهر مرخصی گرفته.
این همون لحظه ایه که ویل انتظارش رو میکشید.
با رفتن سیلور، کارگاه زود بسته میشه
و ویل زمانی از دروازه مرکزی عبور میکنه
که احتمال تفتیش شدنش کمتره.
احتمال کمتر به این معنی نیست که نگه داشته و تفتیش نمیشه.
هر اتفاقی ممکنه بیوفته.
ویل راحت میخ هارو دزدید
ولی حالا قسمت سخت کار رسیده...
رد شدن از «دروازه مرکزی»
تیموتی ویل امیدواره که اونو نگه ندارن و تفتیششش نکنن.
اگه میخهارو پیدا کنن،
محکوم به این میشه که باقی عمرش رو در
این زندان مرگبار بگذرونه.
تیموتی ویل میخواد که از زندان دلگیر
و خطرناک المایرا فرار کنه.
ویل میخهارو از جایی که کار میکرد دزدیده
ولی حالا باید از ایستگاه بازرسی
به اسم «دروازه مرکزی» عبور کنه.
فرض کن با اجناس ممنوعه توی صف منتظر باشی
تا ببینی که نگهبانها بهت اجازه عبور میدن
یا اینکه تفتیشت میکنن.
من که حسابی دست و پامو گم میکردم.
و وقتی که نگهبانها زندانی های جلویی رو تفتیش کنن،
تیموتی هم حتما تفتیش میشه.
نگهبانها جلوش رو میگیرن؟
خطر از بیخ گوشش میگذره.
حالا دیگه میخ هارو داره
و میتونی سوراخی رو در سقف سلولش ایجاد کنه.
این اولین قدمش برای آزادیه.
به نوبت حفاری میکردن
هرچند اون کسی که روی تخت طبقه بالا درحال حفاری نبود،
مینشست و به راهرو چشم میدوخت
که ببینه آیا کسی میاد یا نه.
ویل و مورگان سریعا متوجه شدن
که به پوشش بیشتری برای حفر سوراخ نیاز دارن.
آویزون کردن ملحفه، چیزی نبود که
توجه کسی رو جلب کنه.
چون خیلی وقتها
اگز زندانی ها میخواستن از حمام استفاده کنن
ملحفه هارو آویزون میکردن.
چون چیزی نیست که کسی بخواد شاهدش باشه.
ملحفه هاشون، مانعی برای چشمهای فضوله.
ولی ملحفه ها و سقف سیاه رنگ کافی نیستن.
باید به فکر چیزی باشن تا
پیشرویشون در ایجاد سوراخ رو هم مخفی کنه.
تیموتی ویل یک فکری به سرش میزنه..
میتونه یه کاغذ رو سیاه کنه.
ولی بدون چسب مایع یا نوارچسب چجوری میخواد اونو بچسبونه؟
اون هم درحالیکه جفتشون توی زندانن.
زندانی ها از خمیردندون به عنوان چسب در زندان استفاده میکردن.
برای عکسهای خانوادگی یا تقویم خیلی خوب جواب میداد.
وقتی خمیردندون خشک میشه،
خیلی خوب سرجاش میمونه.
پس وقتی کسی میومد،
اونا یه تیکه کاغذ سیاه داشتن که
با استفاده از خمیردندون روی سوراخ
چسبونده بودن و هیچ کس به هیچ وجه نمیتونست اونو ببینه.
زندانی ها هر روز در اکثر زمانهای استراحتشون
هر روز روی سقف کار میکردن
از ساعت 11:30 صبح تا 12:00 شب.
4:00 بعد ازظهر تا 5:00 بعد از ظهر
و از 5:30 تا 7:00 عصر در طول هفته
و آخر هفته ها.
وقتی میخ های دیواری فرسوده میشن، تیموتی ویل مدام
میخ های جدید میدزده، ولی با این حال پیشروی خیلی کنده.
ویل، مغز متفکر عملیات،
به شک افتاده که میخ ها به تنهایی کارساز باشن.
داره روی بتنی کار میکنه
که مدت خیلی زیادی اونجا بوده.
و به این خاطر کار کند پیش میرفت.
و قراره تا ابد وقتش رو بگیره.
میدونست که اینکار جواب نمیده.
پس باید به وسیله ای فکر میکرد که اونو خرد کنه.
ویل میدونه که باید دوباره دست به خطر بزرگی بزنه
و سعی کنه از کارگاه نجاری وسیله های بیشتری کش بره.
ولی خب چه وسیله ای؟
وقتی گری سیلورز از تیموتی ویل خواست
یک دستگاه چوب بری قدیمی رو که
به درد کارگاه نجاری نمیخوره رو اوراق کنه، (جداکردن اجزای چیزی از هم)
فرصت مناسب خودشو نشون داد.
زمانیکه که ویل داشت دستگاه رو اوراق میکرد،
متوجه میله لولایی میشه که
به نظرش میشه ازش به عنوان چکش استفاده کرد.
اون بخشی از دستگاه بود.
شبیه سیلندری بود که یک میله فلزی دسته مانند
ازش بیرون زده باشه.
ولی چجوری میخواد دسته رو از چوب بری خارج کنه
و بدون جلب توجه از دروازه مرکزی رد بشه؟
میله خیلی بزرگتر از یک مشت میخه.
این بار شریک جرمش، تیموتی مورگان
قراره دست به خطر بزنه.
مورگان به ملاقات ویل در کارگاه نجاری میره
جایی که میل لنگ رو در شلوارش قایم میکنه
تا سعی کنه از گشت امنیتی دروازه مرکزی بگذره
مورگان به اندازه ویل اعتماد به نفس این رو نداره
که با یک کالای ممنوعه توی شلوارش
از دروازه مرکزی رد بشه.
تا قبل از این هیچوقت دست به چنین کارهایی نزده بود.
ولی اگر قراره بخشی از این فرار باشه،
باید تا آخر سهمش در کارو ادا کنه.
قرار نیست براش کار آسونی باشه.
دستگاه اشعه ایکسی اونجا نیست.
نمیتونم ببینم چی توی شلوارت داری.
بهترین راه برای من اینه که بدنت رو لمس کنم.
از بدشانسی مورگان، اونو برای تفتیش بدنی انتخاب کردن.
هر لحظه ممکنه که نگهبان شلوارش رو بررسی کنه.
اگه نگهبان میل رو پیدا کنه، مورگان چی باید بگه؟
نقشه فرارشونو لو میده؟
از خوش شانسی مورگان،
نگهبانها شلوارش رو بررسی نمیکنن.
حالا اونا چیزی دارن که بتونن باهاش به میخ ضربه بزنن.
به مدت 17 روز، بدون اینکه کسی متوجه بشه، چکش کاری میکردن.
توی سلولشون تقویم داشتن
و حواسشون بود که چند روزه که دارن روی سوراخ کار میکنن.
و روزهایی که در اونها، پیشرفت خوبی داشتن
توی تقویم، یک علامت صورتک خندان روش میکشیدن.
همه چیز خوب پیش میره تا اینکه به یه مانع برمیخورن.
اونا به یه میلگرد میخورن، به یه تیرآهن محکم
که از وسط بتن ها رد میشه.
حالا دیگه برای این یکی نقشه ای ندارن.
هیچ راهی ام نیست که بفهمن چیکار کنن.
یه بار دیگه ذهن ویل به سمت کارگاه نجاری متمایل میشه.
وقتی اره مویی هایی که ازشون استفاده میکردن، فرسوده میشدن،
از هم میپاشیدن.
برای اینکه تیغه اره جدیدی گیر بیاره،
باید یک تیغه کهنه برمیداشت و به آقای سیلورز میداد
تا بهش یه تیغه نو بده.
اینو یه مبادله کالا با کالا در نظر بگیرین.
اینجوری هیچ تیغه ای گم و گور نمیشه.
ولی آقای سیلورز متوجه نشده بود که
ویل 10 الی 15 سانتی متر از تیغه اره رو بریده
و بعد بقیه اونو بهش داده.
تیغه ها در مقایسه با میخ و دسته ی دستگاه
کالای ممنوعه تری به حساب میاد.
اگه توی وسیله های زندانی ها در دروازه مرکزی
یافت بشن،
احتمالا در همون لحظه اونو به سلول انفرادی میفرستادن
به «سوراخ». (در اینجا منظور از سوراخ سلول انفرادی است، نه سوراخ زیرشیروونی)
باید یه راه بهتری
برای رد شدن از دروازه مرکزی پیدا کنن
تا اینکه صرفا امیدوار باشن و دعا کنن که مورد تفتیش قرار نگیرن.
ویل یه فکری داره.
پس تیغه هارو برمیداره...
برای اینکه اونهارو به سلولش ببره،
یه بسته تنباکو رو برمیداره و تیغه هارو توی اون میذاره
اونو به حالت اولش برمیگردونه تا شبیه یه بسته دست نخورده بشه.
همراه با تیغه هایی که توی بسته تنباکو پنهان شدن،
تیموتی ویل راهی دروازه مرکزی میشه...
با این امید که بسته مورد توجه قرار نگیره.
اون جز وسایلی بود که باید
باید اونو از توی جیبت در میاوردی
و اونو روی تاقچه کوچیکی قرار میدادی که نگهبانها بررسی میکردن.
نگهبان به تنباکوها شک میکنه.
آیا اون فکر میکنه که این یه بسته جدیده
یا اونو میگرده و بعدش ویل رو به سلول انفرادی میفرسته.
به جایی که سالهای سال باید در اون بپوسه؟
تیموتی ویل و تیموتی مورگانِ زندانی شده،
در تلاشن که از سقف
سلولشون فرار کنن
تا به سقف زندان خطرناک و نمور
المایرا برسن.
به مانع برخوردن و یه میلگرد سر راهشون قرار گرفت.
یه وسیله نیاز دارن که اونو ببرن.
تیموتی ویل تکه هایی از یک اره مویی قدیمی رو از
محل کارش در کارگاه نجاری زندان دزدیده
و اونو توی یک بسته تنباکو جا داده.
حالا فقط کافیه اونو از دروازه مرکزی رد کنه و
به سلولش ببره.
از یه بسته تنباکو استفاده میکنه اونو به حالت اولش برمیگردونه
تا شبیه یک بسته دست نخورده بشه
تا افسر نخواد که داخلش رو نگاه کنه.
هیچ دلیلی برای باز کردنش نداشته.
تیموتی ویل سر و مر و گنده همراه
با تیغ اره ها به سلولش برمیگرده.
حالا که اونا تیغه هارو دارن،
یه راهی پیدا کردن تا برای بریدن میلگرد،
اونا رو تبدیل به ابزار کنن.
اون بخشی از یه مسواک رو برداشت.
یه مسواک پلاستیکی
اونو روی تیغه ذوب کرد.
تا بتونه برش داره
به خاطر همین میتونه ازش به هنوان یه دسته برای اره استفاده کنه
چون واضحه که نمیخواست اونو از تیغه برداره
تیغه ها الان مثل یه ابزار هستن.
و اگر در طول جستجوی سلول ها پیداش کنن،،
پس نگهبانا یه طور قطع میتونن
اون سوراخ رو توی سقف پیدا کنن.
جست وجوی سلول ها معمولا زمان خاصی نداره
نگهبانا وارد سلولت میشن، اطرافو میگردن
منظورم اینه که نگهبانا ممکنه کل سلول رو زیر و رو کنن
یا اینکه اصلا اونجا رو نگردن.
تقریبا یک ماه از نقشه فرارشون گذشته
اما سلولشون هنوز جست و جو نشده.
اما به نظر میرسه شانسون تموم شده.
دو تا مامور میبینن که به سمتشون میان،
و این فقط یه معنی داره
جستجوی ناگهانی سلول.
این چیزیه که دو زندانی، تیموتی ویل و تیموتی مورگان،
بیشتر از همه چی میترسن که نگهبانا پیداش کنن.
این یه اره جاساز شدس
که برای بریدن میلگرد بتی روی سقف سلولشون
ساخته شده
این میتونه اونارو سال ها گرفتار کنه
و امیدشون از بین ببره.
نگهبانا با سلاح وارد سلول میشن
و دنبال هر نشانه های از کالاهای ممنوعه هستن.
وقتی مامورا چیزی روی سقف
یا اره ها رو درون سلول پیدا نمیکنن،
اونا یه نفس راحت میکشن.
اونا خیلی خوب پنهانش کردن.
اونا تقریبا دو ماه داشتن حفاری میکردن.
و پیچ هایی که دارن، تقریبا قدیمین.
تیموتی ویل و تیموتی مورگان،
به پیچ های بیشتری نیاز دارند.
خیلی بیشتر از یه مشت پیچ
اونا تونستن از فروشگاه دزدی کنن.
تیموتی ویل، همیشه در حال تفکر،
یه نقشه داره تا 100 تا پیچ به سلولش ببره
اون گفت که صندلیش تو سلولش خراب شده
و اون میخواد محکمش کنه و تعمیرش کنه.
پس اونو برد به نجاری.
اما کاری که واقعا کرد، این بود که پیچ هارو برداشت،
و اونا رو توی یه نوار پیچید،
و داخل پایه های خالی صندلی گذاشت.
و پایه هارو دوباره به صندلی متصل کرد.
اولین مشکل، همونیه که همیشه باهاش رو به رو بودن.
این بود که چطور از نگهبانی بین کارگاه.
و سلول رد بشن.
اما آزمون واقعی اینجا، یه آزمون روانیه
یه راهی پیدا کنن تا آقای سیلورز رو قانع کنن
تا از طرف خودش یه تماس بگیره.
تیموتی ویل خیلی باهوش بود.
و تونست اعتماد آقای سیلورز رو به دست بیاره.
مستر سیلورز دوست داره که کارگاهش خوب به نظر برسه.
اما با این حال، نمیخواد یه که مته
از اونجا گم بشه.
پس اگه بتونم رو تیموتی ویل حساب کنم
تا انجامش بده، پس اون یه هم سلولی فوق العادس
شاید بهش یکم امتیاز اضافی بدم،
یا حتی بهش سخت نگیرم.
چون داره همچین کار خوبی برای من انجام میده.
ویل، از جذابیت و ارتباطش با سیلورز استفاده میکنه
تا سیلورز رو مجبور کنه تماس بگیره.
آقای سیلورز به دروازه مرکزی زنگ میزنه
و ازشون میخواد تا اجازه بدن تیموتی ویل،
صندلی رو به سلولش برگردونه
کارکنا نمیدوستند که...
هر چهار پایه، پر از پیچ هستن.
هم سلولی ها روندشون رو به همین ترتیب
روی تقویم ادامه دادن.
روی روزهایی که کار میکردن، ایکس کشیده بودن.
و روی روزهایی که برای نقشه پیش میرفتن، آدمک های خندان کشیده بودن.
و در 14 ژوئن،
نود و نه روز از روی که تلاش کردن
یه سوراخ در سقف ایحاد کنن، یه راه فرار،
میگذره.
ویل و مورگان یه سوراخ کوچیک در مسیر
سقف به اتاق زیر شیروانی ایجاد کرده بودن.
و حالا که بر مشکلشون غلبه کرده بودن،
باید سریعتر کار میکردن.
اونم قبل از اینکه یه نفر متوجه سوراخ اتاق زیرشیروانی بالای سرشون بشه.
اونا به یه چیزی نیاز داشتن
که یکم قدرت بیشتری داشته باشه.
تیموتی ویل میدونست باید دقیقا از چی استفاده کنن.
یه سرپتک 12 پوندی
که اتفاقا یکی از اونا تو کارگاه،
یعنی جایی که ویل کار میکنه، به عنوان یه میله برای جلوی استفاده میشه.
من تقریبا 50 بار ازش رد شدم.
و به عنوان یه ستوان، باید بگم که
واو، این خیلی خطرناکه
چون یه نفر ممکنه اونو برداره و باهاش یه نفر دیگه رو بزنه.
اما اونا بهش عادت میکنن
و هر روز میبینشش.
من هیچوقت همچین فکری نمیکردم.که مثلا
این همون چیزیه که ازش استفاده میکنن.
الان، تیموتی ویل فقط باید یه فرصت مناسب پیدا کنه
تا اونو از نجاری ببره بیرون
تیموتی ویل و تیموتی مورگان،
تلاش کردند تا راهی به بیرون از سلولشون حفر کنن.
اما سرعتشون کمه
ویل متوجه یه سرپتک میشه،
که توکارگاه ازش برای پشت در استفاده میشه.
اون فقط منتظر لحظه مناسبه تا اونو بدزده
و زمانی فرصتش رو به دست میاره که
آقای سیلورز زودتر از همیشه نجاری رو ترک میکنه.
اگه با اون سرپتک گیر بیوفتی،
همه خودشون متوجه میشن که این،
بخشی از یه نقشه فراره
پس اگه اونا گیربیوفتن،
انگار یه جعبه ابزار داره.
اون قبلا میخ و تکه های کوچیک فلز رو
از نگهبانی رد کرده
اما سرپیتک یه چیز سنگینه
و نمیشه به خوبی پنهانش کرد.
این بار، اون باید کاملا روی شانسش حساب کنه
تا گیر نیوفته.
تیموتی ویل، سرپتک رو توی ساک توری
که همیشه حمل میکنه، جاسازی میکنه.
اون احتمالا یه داستان آماده کرده بود.
باید جست و جو میشد.
همونطور که ویل از دروازه مرکزی عبور میکرد،
فقط یه فکر تو سرش داشت.
آیا اونا سرپتک رو پیدا میکنن؟
ویل قبلا یه بار تونسته بود با وسایلی که لازم داشت،
به سلولش برگرده.
تیموتی ویل به لبه های سرپتک چسب زده
تا صدایی ایجاد نشه.
وقتی که پیچ ها دارن سوراخ رو بزرگتر میکنن،
سرپتک هم کار خودشو انجام میده.
و به زودی سوراخ به قدری بزرگ میشه،
که اونا بتونن ازش عبور کنن.
همونطور که کاملا امیدوارن که
که اونها میتونن یه شکاف بزرگ درست کنن،
ویل داره از پیش فکر میکنه...
وقتی که اونا دارن راه خروج رو درست میکنن،
چطور باید غیبتشون رو توجیه کنن؟
طرح اونا برای این کار،
این بود که آدمک درست کردن.
اونا سعی کردن تا جایی که ممکنه، ادمک ها زنده به نظر برسن.
تیموتی ویل، برای درست کردن بدن آدمک،
یه کیسه رو پر از لباس میکنه.
از کاغذ، آرد و اب استفاده میکنه.
اون یه صورت خمیری با جزئیات درست میکنه.
اما الان باید رنگ پیدا کنه تاصورتو باهاش بپوشونه.
یک بار دیگه، ویل به کارگار نجاری میره،
تا ابزاری که نیاز داره بدزده.
اونجا رنگ پیدا میکنه
و این بار لازم نیست نگران باشه که چطور قرار از
دروازه مرکزی عبور کنه.
اونا از یه رنگی مثل صورت استفاده کردن.
که تو زندان هم ممنوع نیست.
ممکنه یه نفر بخواد یه پروژه هنری انجام بده
و به یکم رنگ نیاز داشته باشه.
قدم بعدی، پیدا کردن مو برای آدمکه.
اما اونا از کجا میتونن موی طبیعی پیدا کنن؟
مورگان قسمتی از موهاش رو میبره،
و اونا ازش برای آدمک استفاده میکنن.
اما الان اگر کسی به آدمک ها نزدیکه بشه،
خیلی زود متوجه میشه که
اونا آدمکن، اونا زندانی نیستن.
اما یه نگهبانی که داره رد میشه،
یه ماموری که به سلولشون نگاه میندازه،
ممکنه برای اونا به نظر بیاد
زندانی ها خوابن، همونطوری که قرار بود باشن.
با کامل شدن آدمک ها،
اونا فقط یه کار دیگه دارن.
به این سوراخ نگاه کنید. خیلی کوچیکه
اما الان همه چیز به تیموتی ویل بستگی داره
تا ازش عبور کنه.
با پلاستیک پوشوندنش.
ویل لباس هاشو در آورده و خودشو با روغن پوشونده.
براش آزور موفقیت دارم. میدونم که من از پسش برنمیام.
هری هودینی تحت تاثیرت قرار میگیره.
تیموتی ویل به سرزمین موعود رسید
و آزادی، فقط یه قدم نزدیکتره.
زیرشیروانی خیلی بلنده.
فضای باز زیادی داره.
دقیقا جایی که همه تهویه ها میرن.
مجراهای هوا، هوا رو از بلوک ها عبور میدن
و بیرون میبرن و برای تازه موندن هوا، هوا همیشه درجریانه.
تو به سقف رسیدی،
و همونطور که از سوراخ رد میشی،
دقیقا جلوی تو یه تهویس
احتمالا به ابعاد 4 فوت در 4 فوت.
که با یه اوله در انتهاش، از سقف خارج میشه.
این دقیقا اولین باریه که تیموتی ویل متوجه میشه
که ممکنه بتونه بره روی سقف
اما دریچه بستس.
ویل باید یه راهی پیدا کنه تا تهویه رو باز کنه.
وقتی به سلول برمیگرده،
تیموتی مورگان هنوز داره نگهبانی میده.
مورگان از اینکه ممکنه به زودی فرار کنن،
خیلی هیجان زدس
اما یه مشکلی بود.
یه مامور داره از راهرو میاد.
همونطور که رد میشه،
آیا اون میفهمه که ویل نیست.
و یه آدمک رو تختت خوابیده؟
بعضی وقتا تشخیصش سخته، چون خوابه.
و تو نمیبنی که قفسه سینش بالا و پایین میشه یا نه.
میخوای چیکار کنی، میله هارو به دیوار بکوبی و بیدارش کنی؟
الان کلی آدم دیگه رو بیدار کردی
و همه شون در مورد این کارت شکایت میکنن.
پس، یکم سخت میشه.
به خاطر همین هیچوقت دوست نداشتم نصف شبا کار کنم.
نگهبان به مورگان نگاهی میکنه و رد میشه.
و اصلا متوجه ویل ساختگی توی تخت نمیشه.
در همین زمان، در اتاق زیرشیروانی ،
ویل از تنها ابزاری که داره استفاده میکنه. از پیچ ها
ویل بخشی از لوله کشی آلومینیومی رو کنار زد.
اونا روکش رو جدا کردن و وارد مجرا شدن.
اما داره دیر میشه و ویل نمیخواد سر این ریسک کنه.
که نگهبانا ممکنه آدمک رو تو تخت پیدا کنن.
پس با سرعت به سلولش برمیگرده تا تو سرشماری حاضر باشه.
شب بعد، تیموتی ویل کارش رو ادامه میده.
تا به سقف برسه.
اون از طریق مجرایی که دیشب درست کرده، وارد میشه.
اما چیزهایی هم در انتهای مجرا قرار داشتند.
تیغه هایی که از مجرا عبور میکنن
تا از ورود حیوانات جلوگیری کنن.
اونا میتونستن خیلی راحت مجرا ها رو خم کنن
و برن روی سقف.
ویل نمیخواد ریسک کنه که بره روی سقف
چون میترسید پیداش کنن.
اونا فقط یه شانس برای فرار دارن.
اون از طریق لوله های آلومینیومی نگاه میکنه
که بتونه چیزی پیدا کنه تا باهاش
از چشم نگهبانای برج دور بشن.
اما چیزی نمیبینه.
باید یه راهی پیدا کنن که از 12 تا 15 متر ارتفاع
پایین برن
تیموتی ویل باید یه چیزی پیدا کنه یا بسازه
که اونا بتونن باهاش 3 طبقه رو پایین برن.
تا اینجای کار،
تیموتی ویل تونسته به راحتی همه موانع رو از سر راه برداره.
آیا این پایانی برای این رویای
فرار از اینجاست؟
چهار ماه از زمانی که تیموتی ویل نقشه اش رو
برای فرار از این زندان متروکه شروع کرد، میگذره.
اون از سلولش خارج شده
و اتاق زیرشیروانی بالای سرش رو پیدا کرده.
و یه جا برای فرار پیدا کرده..
قدم بعدی، پیدا کردن یه راه برای
پایین اومدن از سقف یه ساختمون.
سه طبقس بدون اینکه گیربیوفتن.
ملافه های ساده قدیمی.
این یه راه متداول برای فرار از زندانه.نه؟
اونا اینطوری به هم گره بزن، یه طناب بلند درست کن.
کار اصیلی نیست اما ویل فکر میکنه بهترین راهه.
تا از دیوار آجری 46 فوتی زندان المیرا پایین بیان.
تنها مشکل بین خودش و هم سلولیشه.
اونا فقط چهار تا ملافه دارن.
این اصلا کافی نیست.
تنهای ملافه هایی که کانون اصلاح و تربیت
به زندانی ها میده، دو تا ملافه سفیده.
اما میتونید ملافه ها رو به عنوان یه بسته دریافت کنین.
همسر زندانی میتونه براش ملافه بفرسته. یا حتی نامزدش،
یا مادرش میتونن براش ملافه بفرستن.
خب؛ اگر زندانی ها دو تا باشن،
و اون یکی زندانی، ملافه هاشو بده،
و هر کردوم از اونا بتونن دو تا بسته دریافت کنن،
خب، تعداشون زیاد میشه
و میتونن ملافه های بیشتر و بیشتری بگیرن.
یه محدودیت برای چیزایی که میتونی داشته باشی، وجود داره.
یه محدودیت...اما در واقع،
ممکنه یه چیزی باشه که مامور اونو نادیده بگیره.
میدونی که منظورم چیه ؟مامور نگاه میکنه و میگه که خیلی خب،
من میخوام در مورد این ملافه های اضافی، یه گزارش بنویسم.
میدونی، الان درست فکر نمیکنی.
باشه، این قراره از سقف عبور کنه
و اون سمت پایین بیاد. تو فکر میکنی...
خیلی خب، که چی؟ اون سه تا ملافه اضافی داره.
با پیش بینی کردن اینکه اونا ممکنه یه طناب بسازن
تا 40 فوت برن بلای سقف یه ساختمون،
تیموتی ویل و تیموتی مورگان،
تو این چند هفته، 11 تا ملافه جمع کردن
الان وقتشه که از اونا استفاده کنن.
اونا طناب رو با پیچیدن ملافه ها به همدیگه درست کردن.
و برای محکم تر شدن، اونا رو با نوار بسته بندی پوشوندن.
اونو به میله های اطراف سلول بستن
و تا اونجایی که میتونستن محکم کشیدن تا
استحکامش رو امتحان کنن.
خوشبختانه به اندازه کافی محکم هست
و به قدری بلند هست که به سقف برسه.
الان، اونا آمادن تا نقشه فرارشون رو واقعی کننن.
وقتی که سرشماری ساعت 10:30 انجام بشه،
و چراغ ها خاموش بشن،
زمان فراره
اونا آدمک ها رو توی تخت هاشون گذاشتن.
و لباس هاشونو در میان.
اونا بدنشون رو به یه نوعی از گریس آغشته میکنن.
یه مایعی که میتونه عبورشون رو راحت تر کنه.
چون اونا سوارخ رو به قدری درست کردن
که فقط بتونن با فشار حرکت کنن.
و اونا کاری کردن که بتونن یه دست رو بالاتر بگیرن
و یک دست رو پایین تر تا قطر رو تقییر بدن
یا اینکه شون هاشون رو جابجا کنن
تا بتونن تو اون سوراخ کوچیک حرکت کنن.
شبی که اونا رفتن،
ویل اول رفت. اون کوچیکتره
و با توجه به داستانشون، اونا هم اینو تایید کردن.
اون راه رو باز میکنه. مطمئن میشه که همه چیز خوبه.
اونا جلو میرن. یه سطل دارن
همراه با مخلوطی از آب و صابون که جلو میرنو
و تلاش میکنن که روغن رو از خودشون پاک کنن.
اونا دوباره لباس میپوشن و به تهویه میرن.
میله هار و خم میکنن و از سقف بیرون میرن.
اونا نمیدونستن که
قراره ملافه هاشونو به چی گره بزنن
تا بتونن بالای سقف برن.
چون معلوم شد که سقف دو یا چند طبقس
و برای رفتن از قسمت پایین به بالا،
یه چیزی حدود یه نردبان سه یا چهار پله.
تا دیوار آجری فاصلس
اونا رسیدن اونجا و گفتن.
شانسای زندان امشب دارن میدرخشن.
یه نردبون تو لبه دیگه هست تا بتونیم بهش گره بزنیم.
منطقه ای که تصمیم میگیرن توش فرود بیان،
از برج نگهبانی خوب دیده نمیشه.
تنها چیزی که بین اونا
و آزادیشون قرار گرفته،
یه طناب دست سازه به طول 46 فوته.
مورگان به لبه نگاه کرد و گفت:
من نمیرم اون پایین.
من از طناب پایین نمیرم. تو دیوونه شدی.
راه زیادی تا پایین بود.
پس مورگان جا میزنه. اون نمیخواد بره.
اون میخواد به عقب قدم برداره
و به تختش برگرده
تاجایی که به من مربوط میشه، همه چی تمومه.
ویل بهش میگه: نه، تو باید انجامش بدی
ویل شروع به پایین رفتن میکنه.
اولش، به نظر آسون میاد
اما بعد از نصف مسیر، فاجعه رخ میده.
وقتی که داشت میرفت پایین، دستش تو ملافه ها گیر میکنه.
و وقتی که سعی داشت دستش رو بیرون بیاره،
اون از یه ارتفاع حدود 25 تا 30 قدمی سقوط میکنه.
و مورگانی که بالای سقف اونو رها کرده،
به ویل نگاه میکنه.
میخواد باهاش حرف بزنه اما نمیتونه دادبزنه.
چون مامور ها پشت دیوارن.
پس نمیتونه سر ویل داد بزنه و ویل هم تکون نمیخوره
مورگان با خودش فکر میکنه من باید چیکار کنم؟
تا اونجایی که مورگان میدونه، ویل مرده.
باید به سلولش برگرده؟
یا باید سعی کنه از ملافه ها بره پایین
و مانند ویل ریسک کنه؟
در هر حال، تو این لحظه،
به نظر میرسه فرار شکست خورده.
بدن بی جان تیموتی ویل اونجا افتاده
افتاده پایین دیوار کانون تربیت و اصلاح المیرا
شریک جرم اون، تیموتی مورگان،
ترسیده از ملافه های دست ساز پایین بره.
چون ممکنه همون بلا سرش بیاد.
مورگان فکر میکنه باید چیکار کنم؟
برگردم به تهویه هوا؟
برگردم به اتاق زیرشیروانی،
و تلاش کنم تا خودمو به سوراخ برسونم؟
بعد از یه مدت، اون فکر کرد باید یه تصمیمی بگیره.
من باید تصمیم بگیرم.
و اون طناب رو گرفت و پایین رفت.
چون خیلی ترسیده بود، در واقع آویزون شده بود
و تا پایین رفت.
در این لحظه، ویل به هوش میاد.
اما خیلی آسیب دیده.
یکی از شونه هاش شکسته، قفسه سینش آسیب دیده
و مچ پاش پیش خورده.
اون دیگه قادر نیست طبق نقشه،
به جنگل فرار کنه.
اونا برای مدت زیادی همونجا موندن
میدونید، شاید یه ساعت یا بیشتر
ویل تلاش میکرد تا بهتر شه.
بعد از چهار ماه کار سخت،
اونا آزاد شدن اما ویل به سختی میتونه راه بره.
و نمیدونن باید بعدش چیکار کنن.
هیچ نقشه ای برای بعد از فرار نداشتن.
که یکم رو مخیه
که اونا کلی زمان صرف این نقشه کردن
و برای بعد از فرار، هیچ برنامه ای ندارن
یعنی، اونا کسی رو بیرون نداشتن.
کسی که با یه وسیله نقیله بیاد.
که فقط تا تپه ها پایین برن
و سریع سوار شن؟
شاید فکر کردن میرن پایین و
یه ماشین میدزدن و فرار میکنن.
اما فکر نکنم آسیب دیدن ویل بخشی از نقشه باشه.
ویل به اندازه کافی استراحت میکنه
تا بتونن به نزدیکترین شهر برن
و بعد به جنگل های اطراف برن.
ویل و مورگان در سلولشون
پیدا نشدن.
زتدانی ها یه شروع چهارساعته دارن.
وقتی که ما طناب رو دیدیم ، قطعا میدونستیم
که اونا فرار کردن.
ماموریت جستجو در حال انجامه
جاده ها مسدود شدن، هلیکوپتر ها اعزام شدن،
همه و همه
دارن دنبال این دو محکوم فراری میگردن.
بعد از یک روز در جنگل،
ویل داره به خاطر زخماش تسلیم میشه.
اون باید روی پای خودش بایسته.
مورگان و ویل تصمیم گرفتن که بهترین راه،
اینکه که یه ماشین بدزدن و از اون ناحیه دور شن.
سرانجام اونا یه ون دزدیدن.
گزارش داده شد و بعد یه مدت کوتاه، ون پیدا شد.
اونم درست بیرون یه سوپرمارکت تو هورسهد
اونا توسط پلیس ایلتی دستگیر شدن.
اونا با آرامش تسلیم شدن و همه چی تموم شد.
تیموتی ویل به
یه زندان فوق امنیتی در دنمورا، فرستاده میشه.
خانه مشهور ترین افرادی که خواستن از زندان فرار کنن.
و یه موضوع دیگه،
اون تا سال 2041، واجد شرایط برای آزادی مشروط نخواهد بود.
هم سلولی سابق و همچنین همدست اون، تیموتی مورگان
به مرکز اصلاح و تربیت آبورن فرستاده میشه.
و تا پایان 2035، از اونجا آزاد نمیشه.
و برای اینکه مطمئن بشیم هیچکدوم از اونا نقشه فرار دیگه ای نمیکشن،
هردوی اونها به سلول انفرادی میرن.
23 ساعت در روز، هفت رو در هفته
برای مدت خیلی خیلی طولانی، جایی نمیرن
مترجمین: حانیه حسن آبادی، لی لی