شاید یه کم هوا عوض شده.
منم دارم بوشو حس می کنم.
کشتی بندر اُرای درسته. داریم نزدیک میشیم.
دیدی؟
این دریاست!
فقط نگاه کردن به دریا هم آدمو هایپ می کنه، نه؟
دقیقا!
هووووو!
یوکو، حواست باشه!
اوپس!
جاده تموم شد.
همونطور که فکر می کردیم، دریا داره این منطقه رو هم می گیره.
خب، حالا که اینجاییم بذار ببینم...
اون برج دریایی اورای نیست؟
و جلوترش هم مقصد ماست، ترمینال کشتی.
یعنی...
ترمینال زیر آبه.
آره. چه بد.
تور بعد از آخرالزمان
شماره 10: اُرای، اُیا، نیکو
بزن دنده یک، فرمونو قفل کن.
اینجوری درسته.
مواظب باش تکون نخوره بیفته.
شرکت آفتابگردان مول
وقتی رسیدیم اونجا کجا می ریم؟
معلومه سویا.
می ریم بالای ژاپن.
اصلا دوست ندارم دریازده بشم.
خب یه آلوچه خشک بخور.
واقعا جواب می ده؟
خیلی حال میده!
حمام کردن تو کشتی...
از این بهترم مگه میشه؟
ورودی بارگیری قایق نجات محل تجمع مسافران خیلی ذوق داری بری به هوکایدو، نه؟ بهشت موتور سواراس! چرا بهشته؟ نمی دونم.
چون می تونی تا ابد بی وقفه موتورسواری کنی؟
ولی مگه حتما باید دلیلی داشته باشه؟
وای، نمی تونم صبر کنم دوباره تو اون سرزمین پهناور موتورسواری کنم
زیر اون آسمون بزرگ.
آره، منم واقعا منتظرشم.
قلبم داره تند می زنه.
شرط میبندم همه‌ی اونایی که تو این کشتی‌ان همین حس رو دارن!
منم همین فکرو میکنم، یوکو.
درسته آبجی بزرگ!
اوم...
آبجی، رسیدیم هنوز؟
هوکایدو.
ها؟
صبح بخیر یوکو.
ورودی محل سوار شدن قایق نجات محل تجمع مسافران صبح بخیر. لباسا رو شستم. زود خشک شدن که! آه، ببخشید! دستت درد نکنه. هی، هوکایدو چی شد؟ منظورت چیه؟ یوکو، تو هنوز تو هپروتی.
چی؟
آها، تویی آیری.
خودمم، آیری.
آفتابگردان فورانو اوه! یه خواب بود. یعنی، همین الان تو کشتی بودم! ما تو کشتی‌ایم.
از اونجایی که ترمینال کشتی زیر آب بود و نتونستیم دیروز بریم،
گفتی که حداقل میخوای یه شب رو اینجا بگذرونیم.
آره راست میگی، گفتم.
خب، آره انگار. ولی یه جوری حس میکردم، اگه بیایم اینجا، میتونیم بریم.
همین کشتیه. آبجی بزرگ هم با همین رفته. کشتی ای که بعد از برج دریایی و آکواریوم قراره سوارش شم. عاشق حس هیجان رفتنم. نمیدونم دیگه چند بار میتونم سوارش شم... آبجی بزرگ هم با همین رفته. نمیدونم چه جوری بوده، سوار شدنش، با موتور و همه چی، و سفر کردن همراه همه‌ی اون غریبه‌ها؟
فقط اگه یکم دیرتر بیدار میشدم،
میتونستم تجربه‌اش کنم تو خوابم، هم؟
خیلی وقت پیش، مردم مستقیم از اینجا میرفتن هوکایدو.
میگه هوکایدو به عنوان بهشت موتورسوارها معروف بوده.
تو تمام تورینگرام‌ها هست.
واسه همینه که میخواستم یه روزی از اونجا دیدن کنم.
خب برو.
چی؟
شاید دیگه کشتی نباشه، ولی اگه مستقیم تو اتوبان رانندگی کنی،
نباید زیاد طول بکشه، مگه نه؟
تا وقتی جاده سالم باشه.
آره، راست میگی.
ولی اینجوری حیف میشه، پس بیا مثل همیشه دور بزنیم و تفریح کنیم.
ولی آروم آروم میریم.
کلی جا هست که دلم میخواد برم.
اوکی، فهمیدم.
اینجا دیگه کجاست؟ گردشگری بعد از آخرالزمان
"من می‌خواستم بیام اینجا چون شنیده بودم یه مُهر هم اینجا هست."
موزه تاریخ اویا.
"چه مصیبتی بود پیدا کردن اون مُهر زیرِ زمین!"
"بیشتر از نیم ساعت طول کشید!"
"اصلا فکرشم نمی‌کردم یه همچین جایی پیداش کنم."
به قول خودش.
ایول!
من اون مُهرو سریع‌تر از آبجی بزرگه پیدا می‌کنم،
هر جوری شده، ضایع‌ش می‌کنم!
یکم سرد نیست؟
چهار درجه سانتی‌گراد! یَخ زدم!
خب دیگه، همه چی حاضره!
ولی من که اصلا سردم نیست.
عکسبرداری ممنوع! لطفا بدون توقف، به جلو حرکت کنید
ما، گروه جهانگردی یوکو و آیری،
پا به داخل معبد زیرزمینی گذاشتیم!
معبد نیست که.
معدن سنگ اویا هست.
سنگ اویا چیه؟
خیلی وقته تو همه جور جایی استفاده می‌شه، چون خیلی کاربردیه.
فرانک لوید رایت ازش استفاده کرد
برای هتل سلطنتی قدیمی، که سال ۱۹۲۳ تکمیل شد.
اینا رو تو اتاق نمایش طبقه بالا خوندم.
مُهرش کو؟
این فرانک دیگه کیه؟
یه معمار معروف خیلی قدیم.
اینا رو تو کلاس یاد گرفتیم.
واقعا؟
مُهری نیست.
نه.
اینجا هم مُهری نیست.
یاهووو!
اصلا این "یاهو" یعنی چی؟
هیچ ایده‌ای ندارم.
عجب آدمای خفنی بودن قدیما، ها؟
فکر کنم چند سال… نه، چند دهه طول کشید تا اینو کندن؟
شاید حتی بیشتر هم طول کشیده باشه.
از چیزای کوچیک شروع کردن، کم کم، ذره ذره.
عجب چیزی بود!
ولی این واقعا مثل یه هزارتوعه.
اگه گمشیم، نمیتونیم ازش در بیایم،
و ممکنه خشک شیم و تبدیل شیم به مومیایی.
تمومش کن. نمیخوام تبدیل شم به مومیایی.
دارم شوخی میکنم!
چیزی پیدا کردی؟
بزن بریم عقب، ایری.
اگه بیشتر از این اینجا بمونیم، ممکنه واقعا گم شیم.
من خوبم.
زود باش، بریم!
اینجوری شد که ما هیچوقت اون مُهرو پیدا نکردیم.
اوف...
فکر کنم...
یه چیزایی دارم میبینم.
پیداش کردم!
"هیچوقت فکر نمیکردم پیداش کنم تو همچین جایی."
راست میگی، عمرا فکرشو میکردی.
خیلی تاریکه، و خیلی بزرگه که همشو تو قاب جا بدی.
بذار ببینم. بذار حساسیت رو ببریم بالا...
نوردهی رو تا ته زیاد کنیم...
و مطمئن شیم که دوربین ثابته.
گرفتمش! مُهرمو گرفتم!
خیلی گرمه.
خیلی روشنه.
ها؟ چقدر طول کشید تا ما اون مُهرو پیدا کنیم؟
اوم، من وقت نگرفتم.
سریع تر از آبجی بزرگه انجامش دادیم، نه؟
نمیدونم.
چی؟ ما سریع تر بودیم، نبودیم؟
نمیدونم.
وای، منظره اینجا هم خیلی خفنه!
اینجا یه جاییه به اسم سنگ ایستاده
سنگ ایستاده! دقیقا همون چیزی که اسمش میگه! هی!
هی، ایری، اون سنگ شبیه لاکپشت نیست؟
معلومه که هست. اون سنگ لاکپشتیه.
همین الان خوندم که اسمش شده سنگ لاکپشتی چون شبیه لاکپشته.
همچنین، اگه از سمت شمال به سنگ لاکپشتی نگاه کنی...
متفاوت به نظر میرسه.
انگار بنکی با شمشیرش نصفش کرده،
بخاطر همین به اسم سنگ شمشیر بنکی هم شناخته میشد...
شنیدم.
اوه؟
آبجی بزرگه درمورد موساشیبو بنکی بهمون یاد داده بود، مگه نه؟
فکرشو بکن که اون تونسته بوده یه سنگ به این بزرگی رو نصف کنه.
بنکی حتما یه غول بوده!
الکی بابا، کی غول دیده آخه؟
اصلا غول وجود نداره.
له میشد زیر وزن خودش.
علمی نیست.
یادمه یه چیزی راجع به "تخته شیطون"
و میسوگورو تو کتابخونه خوندم.
میدونم تو کل ژاپن افسانه هایی راجع به غول ها وجود داشته!
نه بابا، غول کجا بود.
تو اصلا رمانتیک نیستی.
اتفاقا هستم، فقط یه کم واقع بینم.
هی، اون فضای زیرزمینی که الان توش بودیم رو میگم،
شاید واقعا غول ها کندنش!
غیر علمیه.
تو اصلا رمانتیک نیستی.
اتفاقا هستم، فقط یه کم واقع بینم.
بنکی بی وقفه سفر میکرد و از یوشیتسونه محافظت میکرد، درسته؟
آره.
پس یه جورایی میشه گفت اون خدای نگهبان سفره!
آقای بنکی، آقای بنکی، لطفا مراقب ما باشید
تا بتونیم با خیال راحت تا خود هوکایدو بریم.
علمی نیست.
روی پل گوجو در کیوتو
مرد بزرگ، بنکی
نیگیناتای رو بالا برد
و به اوشیواکا ضربه زد
به نظرت بنکی بیشتر آدمِ نیگیناتا بوده تا شمشیر؟
یه غول! اون بنکیه؟
نه بابا.
گفتم که، اصلا غولی وجود نداره.
این یکی دیگه چه تخته سنگی خفنیه!
حدودا تخمین زده میشه که از رسوبات
یه فوران زیر آبی ۲۴ میلیون سال پیش تشکیل شده.
۲۴ میلیون سال پیش!
مخم سوت کشید.
این سنگ کل تاریخ رو زیر نظر داشته، حتی قبل از اینکه بشریت به دنیا بیاد.
تو آینده،
حتی بعد از اینکه من و تو نباشیم...
درسته.
فکر کنم تو چشمای سنگ، تاریخ بشر یه چشم به هم زدنه.
- نمیتونیم ادام... - آیری.
اونو دیدی؟
همه جا سفیده. هیچی نمیبینم.
اون بنکیه! بنکی نجاتمون داد!
امکان نداره. اون فقط یه رعد و برق بود.
تو کلا آدم رمانتیکی نیستی.
اتفاقا رمانتیکم. فقط یه رمانتیک واقع‌بینم.
آقای بنکی، ممنون که ازمون محافظت کردین!
یهویی از آسمون اومد پایین.
دمت گرم!
خب، بزن بریم!
آخ!
آی!
نقطه ضعف بنکی.
تور بعد از رستاخیز
ظهور شبح خرگوش دریایی! تور بعد از رستاخیز
"ایـ" پیداش کردم! "ایـ" از ایروها! سگ که راه میره، حتما به یه میله میخوره!
یه تابلوی راهنما رو زمینه "رو" "رو" از ایروها! رم یه روزه ساخته نشد!
"ها" "ها" یعنی هم خر رو میخوای، هم خرما رو! من یکم میخوام! من یکم میخوام!
هووووو! عجب پیچ خطرناکی!
پس واقعا علامت‌های هیراگانا کنار پیچ‌ها هستن!
یه مسیر توریستی که مرکز شهر نیکو، دریاچه چوزنجی و اوکونیکو رو وصل میکنه...
شیب نیکو ایروهازاکا تو دوره نارا ساخته شده.
نوشته که از اونجایی که کلا ۴۸ تا پیچ خطرناک داره،
اسمشون رو از ۴۸ حرف الفبای ایروهای باستانی
انتخاب کردن.
"نی" حرف‌ها هر پیچ رو مشخص میکنن. چقدر باحاله این؟
باحاله از نوع "نیکو نیکو (لبخند)"!
"هو" دور زدن پیچ با یه "هو!"
"هه" هه!
"تو" "تو" نشون میده چقدر تند داریم میریم!
یوکو، وایسا! خیلی تند میری!
ببخشید!
دور زدن اون پیچ‌ها خیلی حال داد، زیادی جوگیر شدم.
ما دیگه تو پیست مسابقه نیستیم.
حتی نمی‌دونیم این جاده اصلا سالمه یا نه.
راست میگی.
ایروها نیوهتو
چیرینورو وو
واکا یو تاراسو
تسونه نارامو
او وی نو اوکویاما
کفو کوئته
آساکی یومه میشی
وهی مو سسو
صبر کن، این یعنی چی؟
نظرهای مختلفی هست، واسه همین معلوم نیست.
هی...
مگه یه چیزی نبود که می‌گفت اشاره می‌کنه به جایی که گنج توکوگاوا دفن شده؟
همین دور و براهاست، درسته؟
اون آهنگ "کاگومه کاگومه" است.
فهمیدم.
اوه! راست میگی، آیری.
اگه همینجوری به سرعت ادامه می‌دادم، می‌تونست خطرناک باشه!
اینجا محکم به نظر میاد.
فکر کنم بتونیم رد شیم!
جعبه‌ی خورجینی رو برداریم؟
فکر کنم برای این یکی مشکلی نباشه.
اگه گیر کردیم، روی کمک تو حساب می‌کنم.
اوکیه.
بریم که رفتیم!
مواظب پشتت باش!
خیله خب.
هوو!
بزن بریم!
تک شات!
بریم!
۱۰۰ تا از بهترین جاده‌های ژاپن شیب نیکو ایروهازاکا
هیچی مثل سرو برای تورینگمون نمیشه!
آره، موتور سیکلت پیست سریع بود،
اما فکر نکنم می‌تونستم اونو توی این جاده برونم.
خب، یه موتورسیکلت آفرودِ.
همه چی نقاط قوت و ضعف خودشو داره.
تا وقتی که این رو داشته باشیم، من و تو می‌تونیم هرجا بریم، درسته؟
حتی اگه جاده‌ای هم نباشه، مشکلی نداریم.
رسیدیم به محل اصلی امروز!
اونجا، دیگه میشه صداشو شنید.
امروز از آبشار کِگون دیدن کردیم!
یه آبشار معروف که توسط یه راهب بزرگ بیش از هزار سال پیش کشف شده،
میگه انقدر خفنه که نفس آدم بند میاد!
فقط از صداش معلومه عجب چیزیه!
نمیشه از همینجا یه ذره‌اش رو ببینیم؟
نه، هیچی معلوم نیست.
زیادی خم نشو. خطرناکه.
ولی صداش میاد خیلی نزدیکه.
یوکو، ببین.
آهان، فهمیدم. پس یه سکوی دیدبانی هست صد متر پایین‌تر
که میشه آبشار رو از روبرو دید.
آسانسور آبشار کِگون و میشه با این آسانسور رفت اونجا. حالا که اومدیم، بد نیست از اون سکو هم ببینیمش، نه؟ آسانسور خرابه، نمیشه رفت. ولی اینجا نوشته سال ۱۹۳۰ ساخته شده. خب که چی؟
این یعنی قبل از اون دوره
بدون آسانسور میرفتن پایین؟
نمیدونم واقعا راه رو درست اومدیم یا نه.
گم که نشدیم؟
نه بابا، خیالت راحت. احتمالا درسته.
مثل اینکه این مسیر اضطراری بوده واسه وقتی که آسانسور از کار میوفتاده.
بعد از اینکه دیگه کسی ازش استفاده نکرده، جنگل راه رو محو کرده، ها؟
اینکه بتونی با یه دکمه بری پایین...
قدیما چه خرشانس بودن!
تو که همین الان گفتی قدیما آسانسور نداشتن.
پس این اواخریا خرشانس بودن!
کدوم دوره میشه اواخر؟
اوم... اوم...
این علفایی که جلو راه رو گرفتن حریف ما نمیشن.
بزن بریم!
جواب قانع‌کننده‌ای نبود.
صدای آب داره نزدیکتر میشه. تقریبا رسیدیم.
عجله کار شیطونه.
نگران نباش! حله!
اوه.
تققق تققق تققق تققق لیززز
آخ!
بهت گفتم.
آخ، آخ...
پله!
یوکووو!
همونجاست!
چته یوکو؟ چی شده؟
یوکو؟
ها؟
درد داری؟ خوردی زمین؟
نه.
همیشه همینجا بوده، صدها سال...
هزاران سال، شاید حتی قبل تر از اون.
عجب چیزیه، نه؟