‫حکمش اعدام نیست، ‫و حتی شاید زندان هم نباشه.
‫شاید رابرت درست به همین زودی‌ها آزاد بشه.
‫- به نظرم وحشتناکه. ‫- من... من باورم نمی‌شه که تبرئه شده.
‫به نظرم اینکه ‫قراره این یارو آزاد بشه، ترسناکه.
‫فقط ببینین چه بلایی سر جسد آورده و چه کارهایی کرده.
‫تازه مضنون به دو قتل دیگه هم هست؟
‫اصلاً باورکردنی نیست. ‫منظورم اینه اصلاً!
‫که خیلی اهل نیویورک تایمز ‫شوخی کردن و کنایه زدن راجع‌به خبرها نیست.
‫«وارث ملک و املاک نیویورک از اتهام قتل در تگزاس تبرئه شد.»
‫درست که یه جسد رو مثله کرده، «دلیل کارش رو دفاع از خود گفته.»
‫ نیویورک تایمز راستش این دیگه ته شوخی کردن ‫توی صفحه اولشه.
‫بخواد بگه نیویورک تایمز انگار ‫«این چیزشعر باورتون می‌شه؟»
‫وقتی پای بابی درست وسط باشه ‫هیچی اون‌جور که باید، پیش نمی‌ره.
‫من هم دیگه عادت کردم که اتفاق‌ها ‫با عقل جور در نیان.
‫همسایه‌ت رو تیکه‌تیکه کردی. در این مورد برامون حرف بزن.
‫خب از دستم کفری شد. من هم داشتم از خودم دفاع می‌کردم.
‫بعد هم افتادم و اِم... اتفاقی تیکه‌تیکه‌ش کردم.
‫و البته نیویورک تایمز پست موضع محتاطانه‌تری گرفت.
‫«برای نجات جونتون فرار کنید.»
‫قتل اول. قتل اول رو دنبال می‌کنیم. حل این پرونده مثل آب خوردنه.
‫پلیس گالستون عین این عبارت رو بهم گفت: «مثل آب خوردنه، جیم.»
‫یه افرادی، حالا مهم نیست که چقدر پول پای پرونده خرج کردن،
‫اما با اینکه نباید محکوم می‌شدن، ولی شدن.
‫و یه افرادی هم چون می‌تونن یه تیم دفاعی خیلی خوب داشته باشن، از زیر بار مسئولیت کارشون در می‌رن.
‫و این به نظرم ناعادلانه‌ست؟ ‫آره. به نظرم واقعاً ناعادلانه‌ست.
‫ولی نظام ما، نظام سرمایه‌داریه.
‫و اون‌هایی که پول در میارن، می‌تونن سوار کادیلاک بشن.
‫و اون‌هایی هم که این‌قدر در نمیارن... خب باید ماشین دست دوم بخرن.
‫دست داشتی؟ سوزان برمن آیا توی ماجرای قتل
‫تو زنت رو کشتی؟
‫چه پلیس لس انجلس بکشونتش به دادگاه،
‫چه دفتر دادگستری وست‌چستر کانتری
‫چه اف‌بی‌آی دادگاهیش بکنه
‫چه نگهبان‌های دیزنی ورلد
‫اصلاً برام مهم نیست.
‫فقط امیدوارم محکومش کنن.
‫امیدوارم اون‌ها، یعنی هرکسی که اون رو تحت پیگرد قانونی قرار می‌ده،
‫بتونن محکومش کنن.
‫چون واقعاً معتقدم که اگه اون به جای اینکه آزاد این‌ور و اون‌ور بچرخه،
‫پشت میله‌های زندان باشه، جامعه‌مون امن‌تره.
‫-
‫بعضی وقت‌ها که توی موقعیتی قرار می گیرم که
‫مردم بهم زل می‌زنن.
‫می فهمم باز هم دارن درباره من حرف می‌زنن.
‫و برای بقیه تعریف می‌کنن که من کی‌ام.
‫خیلی از مردم هستن که
‫فکر می‌کنن من زنم رو کشتم. که من سوزان برمن رو کشتم.
‫که من به عمد، موریس بلک رو کشتم.
‫می‌گن که: «و احتمالاً خیلی های دیگه رو هم کشته.»
‫من هم اگه همون قدر که خودم رو می‌شناسم ‫رسانه‌ها رو هم می‌شناختم، همین فکر رو می‌کردم.
‫سلام.
‫نیکی! حالت چطوره؟
‫می‌شه اسمتون رو برای نوشیدنی بگین؟
‫باب.
‫و یه امریکانوی بزرگ می‌خواین. درسته؟
‫- آره. درسته. ‫- چقدر باید بهت بدم؟
‫5.44 دلار.
‫ممنونم.
‫خبرها و تیترهای باب درست
‫هیچ اثری روی کارکرد شرکت درست ‫و رشدش توی نیویورک نداشت.
‫داگلاس درستیس،
‫رئیس سازمان درسته که حدود یک قرن، از قدرتمندترین ‫سازمان‌ها املاک منهتن بوده.
‫تابستون امسال، سازمان بنادر
‫به سازمان درست، حق اجاره، مدیریت و اداره کردن برج آزادی رو داد.
‫انگار پرونده باب یه قضیه جداست که
‫هیچ ربطی به سازمان درست نداره.
‫چون افراد نسل جدید هیچ‌وقت با باب تماسی نداشتند.
‫باب توی خاطراتم زیاد پررنگ نیست.
‫می‌دونین، برادر بزرگتر مامانم بود.
‫به جز چند ماه اول سال 82
‫که زن‌دایی‌م گم شده بود و خبرش رو توی روزنامه‌ها زدن،
‫البته فکر کنم تلویزیون و جای دیگه‌ای هم خبرش رو پخش کردن،
‫اصلاً دیگه درباره این موضوعی حرفی زده نشد.
‫وقتی این اتفاق افتاد من 11 سالم بود.
‫بعداً، توی بیست سالگیم یه همچین چیزی بهم گفتن:
‫«راستی، شاید دایی‌ت، رابرت درست، توی ‫گم شدن زن‌دایی‌ت دست داشته باشه.»
‫من هم یه همچین حرفی زدم: «آهان.»
‫منظورم اینه که خب... خب آدم نمی‌دونه به همچین حرفی چه واکنشی نشون بده.
‫عکس‌العملم رو، که اون موقع منطقی به نظر می‌اومد، درک می‌کنم.
‫پدر و مادرم این‌طوری برخورد می‌کردن که
‫«ببین، هیچ کاری از دست ما برنمی‌آد. دلمون هم نمی‌خواد درباره‌ش حرف بزنیم.»
‫و به خاطر این کارشون یا اینکه هیچ کاری نکردن، سرزنششون نمی‌کنم.
‫ولی خوشم هم نمی‌آد که سی سال گذشته ولی هنوز این سکوت محض بینمون هست.
‫متاسفانه در رابطه با مسائل پیش اومده برای برادرم، راه فراری نیست
‫چون خبرش مدام توی روزنامه‌هاست.
‫ولی ما راجع‌به این موضوع صحبت نمی‌کنیم و
‫هیچ دخالتی هم توی اون نداریم.
‫-
‫به محض اینکه رای دادگاه گلاسون اومد، فهمیدم که
‫نتونستم به اون نتیجه‌ای که برای خانواده کتلین می‌خواستم، برسم.
‫-
‫همین هم باعث شد دوباره این پرونده این‌طوری روی کار بیاد:
‫خیلی خب بچه‌ها، بیاین دوباره جمع بشیم و ببینیم چی داریم.
‫و ببینیم می‌شه چیز دیگه‌ای پیدا کنیم یا نه و
‫از اینجا به بعد باید چیکار کنیم.»
‫واقعاً دلمون می‌خواست ببینیم کسی توی خانواده هست که مقر بیاد و اطلاعاتی بهمون بده.
‫یکی از مسائلی که توی این پرونده خیلی آزارم می‌داد این بود که...
‫منظورم اینه که سیمور درست یکی از پنج فرد قدرتمند شهر توی زمینه ملک و املاکه.
‫اون وقت عروسش گم شده
‫اما توی هیچ فایلی از پلیس بهش اشاره نشده.
‫و این یه پرونده خیلی بزرگ و مهمیه.
‫توی پرونده اصلی با هیچ کدوم از افراد خانواده باب مصاحبه نشده که خب عجیبه.
‫اگه سیمور چند صد میلیون‌ها دلار ثروت داره،
‫دوست داری نظرش رو درباره گم شدن عروسش بدونی.
‫وقتی کتی گم شد، پدرت توی کارها هیچ دخالتی نکرد؟
‫هیچ اقدامی انجام نداد؟
‫خب اون... اون...
‫واقعاً واقعاً می‌خواست این موضوع رو بسپره دست من.
‫فکر می‌کنی سیمور تا حالا به این فکر کرده که شاید...
‫تو توی ماجرای گم شدن کتی دست داشته باشی؟
‫اصلاً نمی‌دونم.
‫به شدت، به شدت، به شدت شک دارم این‌طوری باشه.
‫ولی کسی از افکار سیمور خبر نداشت.
‫ده یازده هفته بعد از شروع پرونده، تماسی دریافت کردم.
‫صدای مردونه‌ای از پشت خط اومد: «سلام مایک.»
‫گفتم: «شما؟» ‫«من نیکم.»
‫گفتم: «کدوم نیک؟»
‫و اون گفت: «نیک اسکوپتا.»
‫«باب درست واقعاً از کاری که می کنی خوشحال و راضیه.»
‫ولی می‌دونی که سر باب خیلی شلوغه. و من ممنون می‌شم اگه تموم...
‫تموم تماس‌ها و ارتباط‌های آینده‌ت از طریق من انجام بشه.»
‫و این، همون وکیل‌بازی کلاسیکه.
‫خب اگه چیزی برای پنهون کردن نداری،
‫و زنت رو توی ایستگاه قطار پیاده کردی
‫چرا بری و وکیل مدافع جنایی استخدام کنی؟
‫نیک اسکوپتا وکیلت بود تا در برابر اتهام‌های احتمالی ازت دفاع بکنه.
‫وکیلم بود ولی قرار بود کتی درست رو پیدا بکنه.
‫منظورم اینه که اگه می‌تونست کتی درست رو پیدا کنه، دیگه خبری از اتهامات هم نبود.
‫قرار بود کتی رو پیدا کنه؟
‫آره. تموم هدفم از استخدامش همین بود.
‫فکر می کنی نیک برای پیدا کردن کتی، اقدامی هم کرد؟
‫آره! یه کارآگاه خصوصی استخدام کرد که
‫قبلاً پلیس یا یه پلیس کله‌گنده توی این ناحیه بوده.
‫اسمش چی بود؟ اِد رایت.
‫ سلام
‫من دنبال ادوارد راست می‌گردم که توی دهه 80 کارآگاه خصوصی بوده.
‫نه، من بین سال‌های 82 تا 94 بازرس ارشد نیروی ویژه جرایم سازمان‌یافته ایالت نیویورک بودم.
‫یه حسی بهم می‌گی همونی هستی که دنبالشم.
‫فکر کنم برای نیک اسکوپتا یه کارهایی انجام داده باشی؟
‫آره
‫نیک اسکوپتا دستیار دادستان ناحیه بود.
‫بعد وارد بخش خصوصی شد.
‫و وقتی کتی گم شد
‫و خانواده کتی این و اون رو متهم می‌کردن،
‫پدر رابرت که خودتون می‌دونین یه میلیاردر بزرگ بود
‫باهاش تماس گرفت تا از رابرت دفاع کنه
‫این‌طوری شد که نیک هم بهم زنگ زد تا یه کارهایی بکنم که من هم همین کار رو کردم.
‫اد رایت تونست اطلاعات زیادی از افراد پلیس گیر بیاوره.
‫با پلیس‌ها آشنا بود و اون‌ها هم دوستش داشتن.
‫اد تونست به اطلاعاتی دست پیدا بکنه
‫که مثلاً غیرقابل دسترس بودند.
‫کی چه فکری می‌کنه؟ کی چی می‌گه؟
‫راستش نمی دونم می‌شه یکم در این رابطه حرف بزنیم یا نه.
‫اون موقع شما هم بودین و
‫تموم زمان‌های مهم و حیاتی به باب دسترسی داشتین.
‫آره ولی اون موقع من برای نیک اسکوپتا کار می‌کردم که وکیل مدافع باب بود.
‫بنابراین هر حرفی که حین مصاحبه‌م بهم گفته،
‫درست مثل هر حرفی که به اسکوپتا گفته باشه، مصونیت داره.
‫فیلم‌سازها به نسخه‌هایی از گزارش‌های محرمانه سال 1982 اد رایت دست پیدا کردن.
‫عنوانشون
«تناقض‌ها در یادآوری نکات مهم» هست.
‫که دیدگاه اِد رایت راجع‌به زمان‌هاییه که
‫توی داستان موکلش درباره اتفاق‌هایی که شب گم شدن همسرش افتادن،
‫تناقض‌هایی دیده می‌شه.
‫- عصر بخیر. ‫با شوهرش تلفنی صحبت کرد و بعد
‫غیبش زد.
‫و از اون زمان هیچ‌کس کیتلین رو ندیده.
‫این گزارش خاص درباره اینه که
‫چطور باب درست درباره اینکه شب 31 ژانویه از کجا به کیتلین زنگ زده،
‫حرفش به کارآگاهش رو عوض کرده
‫در اولین مصاحبه با آقای رایت
‫آقای درست بیان می‌کنه که از خونه‌اش تماس گرفته
‫توی مصاحبه دوم، به آقای رایت می‌گه که
‫از یه تلفن عمومی توی رستوران
‫به زنش زنگ زده.
‫بعداً می‌گه که از یه تلفن عمومی بین
‫خونه‌ش و ایستگاه قطار به کیتلین زنگ زده.
اما مدام حرف‌هاش رو عوض می‌کرد.
وقتی رایت به این افراد گفت که
پسر و برادرشون، فریبشون داده،
به نظرم این بار مسائل پشت پرده باعث به صدا در آوردن
زنگ خطر بزرگی شدن.
پلیس‌ها به این باور رسیده که
خانم درست تونسته خودش رو به آپارتمانشون توی خیابون «ریور ساید» برسونه.
طی تحقیقاتمون، نگهبان بهمون گفت که
دیده خانم درست عصر یکشنبه به خونه‌ش رسیده و وارد آپارتمانش شده.
ولی در مصاحبه‌ای که نگهبان با آقای رایت داشت
بهش می‌گه که در واقع اون رو ندیده.
_
اون کسی بود که باید «کتی» رو می‌برد بالا .
و اگه نگهبان ندیدش، پس اونجا نبوده.
خانواده درست... پدر یا پسرهاش...
هیچ‌وقت بهمون پیشنهاد کمک ندادن یا هیچ‌وقت نگفتن که
«ما هم یه کارآگاه خصوصی گرفتیم که داره روی این پرونده کار می‌کنه
و هرچی که پیدا بکنه، باهاتون در میون می‌ذاره.»
فقط خودشون رو بیشتر عقب کشیدن.
یه زمانی رسید که من از دو طرف کنار گذاشته شدم.
به این نتیجه رسیدیم که بهتره راه دیگه‌ای رو امتحان کنن.
ولی می‌دونی...
در این برهه راحت نبودم درباره چیزی حرف بزنم.
از خوندن گزارشتون، می تونم دلیلش رو درک کنم.
خیلی خب.
پنج جلسه با اد رایت برگذار شد؟
ده جلسه با اد رایت برگذار شد؟
من؟ حتماً ده تا یا بیشتر باهاش جلسه داشتم.
از جمله جلساتی که توی دفترمون صورت گرفت
و داگلاس هم معمولاً بودش
و اون‌هایی که توی دفتر نیک انجام شدن.
خب داگلاس توی چند تا از جلسات بود؟
پنج، شیش تا.
به نظرم اگه در این مقطع اعتراف کنن که
اون موقع، یعنی سال 1982، چیزی می‌دونستن، شریک جرم حساب بشن.
اون‌ها نمی‌خوان آبروشون بره.
بگن: «اون موقع حرفی نزدم چون می‌ترسیدم که...»
قضیه هر چیزی که هست
اون‌ها دیگه نمی‌تونن پا پیش بذارن.
و من هم همچین انتظاری ازشون ندارم.
ناراحت‌کننده است که فکر کنی
چون داری بالای کوه المپیوس زندگی می‌کنی
دیگه لازم نیست راجع‌به مسائل خیلی مهم
با مردم عادی صحبت کنی.
گم شدن یه زن، فاجعه است.
یه ضربه روحیه.
مثل یه زخم می‌مونه.
به عنوان یکی از اعضای خانواده درست، هر چی هم می‌کشم اما
باز هم نمی‌تونم تصور کنم که
، خانواده زن‌دایی کتی،اعضای خانواده مک‌کورمک
دارن چی می‌کشن
کتی دو هفته بعد از به دنیا اومدنم، گم شد.
برای همین زیاد از اون اوایل ماجرا،
یعنی سال‌های اول این فاجعه، که سخت‌ترین زمان هم بوده، خبر ندارم.
اوایل نوجونی‌م، یعنی 12، 13 ساله که بودم
تازه یک‌طورهایی این قضیه رو درک کردم و فهمیدم
اون زمان مردم کم‌کم به شباهت ظاهریمون اشاره می‌کردند.
وای خدایا، این عکس رو ندیده بودم.
می‌تونست عکس من باشه.
آره. باورنکردنیه.
این حقیقت که سیمور درست که
هم دوره‌ای مادرم هم بود ،
هیچ‌وقت برای احوال پرسی بهش زنگ نزد.
که بگه «حالت چطوره؟ کاری از دستمون برمی‌آد؟»
برام دلسرد کننده است.
و همیشه توی دلم می‌مونه.
وندی، تامی یا داگ هم هیچ‌وقت به من زنگ نزدن.
انتظار تماسی از باب رو نداشتم.
شبیه بی‌محلی کردن به خانواده است.
کاش می‌تونستم بگم این ماجرا همه رو به هم نزدیک‌تر کرد
ولی فکر نکنم حقیقت داشته باشه.
فکر می‌کنم... قضیه به این خاطره که...
موضوعش بسته نشد
مثل این نیست که یکی رو از دست بدی و بدونی چرا این اتفاق افتاده.
و همه بتونن با یه درک مشترک .
یا حس مشترک، احساسات مشترک دور هم جمع بشن.
همه چیز پشت رمز و رازها پنهان بود.
خشم و عصبانیت زیادی بود و هیچ فرصتی برای عزارای درست و حسابی پیش نیومد.
و من فکر می‌کنم شاید نبود این دوره عزاداری
برای خانواده سخت بود.
منظورم اینه که به نظرم شاید برای همینه که هنوز هم.
هنوز هم داریم راجع‌بهش حرف می‌زنیم.
چمد وقته که کتی گم شده؟
31 ژانویه امسال می‌شه
سی سال.
و چطوری بود؟
31 ژانویه چیکار کردی؟
آره. اون صبح رفتم مراسم عشا ربانی.
کتی یادم اومد.
و راستش جلوی جمع حاضر
حرف زدم.
و برای کتی دعا خوندیم.
همین‌طور برای باب.
برای آرامش کتی.
برای وجدان باب.
شاید از این کارها به نتیجه‌ای برسیم. هان؟
خوب نمی‌شه؟ آدم هیچ‌وقت نمی‌دونه.
آدم از این مطلب‌ها می‌خونه که «چند سال بعد این رو فهمیدن
اون رو فهمیدن.»
و شاید اون بیرون کسی باشه که
یه چیزی می‌دونه و تا الان صداش رو در نیورده. برای همین...
برای آروم کردن خودم شروع کردم به نوشتن مقاله‌ای
راجع‌به گم شدن خاله کتی‌م.
یادم نمیاد که ایده‌اش از خودم بود یا
یکی از افراد خانواده‌م بهم پیشنهادش رو داد.
می‌خواستم برای فهمیدن نظر داگلاس باهاش حرف بزنم.
کارم آخرش به معامله رسید.
واقعاً همین‌طور شد.
مجبور شدم به مدت 15 دقیقه بهش زنگ بزنم.
گفتن «نه، به ایمیلت جواب می‌ده.»
«نه، این 10 سؤاله.»
«نه، این 5 سؤاله.» «نه، این 3 سؤاله.»
فکر کنم در نهایت همین شد.
سه سؤال پرسیدم.
خب هر سؤلل رو با جوابش بهم بگو.
فکر کنم سؤال اول این بود:
«چه خاطره‌ای از کتی داری؟»
. جوابش این بود: «خاطره‌های من از کتی، به خودم مربوطن.»
به نظرم سؤال دوم این بود:
«تا حالا فیلم تموم چیزهای خوب رو دیدی؟ یا
خبر داری فیلم‌سازهاش دارن
یه مستند می‌سازن؟»
و جوابش «نه» بود.
و بعد هم سؤال سوم...
«فکر می‌کنی دادستان وست‌چستر
دوباره پرونده خاله کتی رو به جریان می‌ندازه؟»
و جوابش این بود:
«از نحوه عملکرد دادگستری وست‌چستر خبر ندارم.»
یا همچین حرف‌هایی زد . و همین دیگه.
با دفتر داگلاس تماس گرفتم؟
بعد از ظهر بخیر. دفتر داگلاس درست
سلام. اندرو جارکی هستم. با داگلاس کار دارم.
داگلاس روی خط دیگه‌ست.
بهشون بگم بعداً باهاتون تماس بگیرن؟
-حتماً. - و بهشون بگم برای چی باهاشون تماس گرفتین؟
بله. می‌دونه داریم در مورد رابرت درست
یه فیلم می‌سازیم.
آهان. که این‌طور.
خیلی خب. من بهش خبر می‌دم.
- ممنونم.
ممنون. خداحافظ.
- سلام. - سلام. شما اندرو هستید؟
- بله.
سلام. من جردن بارویتزم.
به داگلاس زنگ زده بودین.
من به جاش باهاتون تماس گرفتم.
من به خود داگلاس زنگ زده بودم.
چه کمکی از دستم برمی‌آد؟
به داگلاس زنگ زدی.
دقیقاً.
بله.
من هم از طرف اون باهاتون تماس گرفتم.
کمکی از دستم برمی‌آد؟
آره. می‌خواستم با داگلاس درباره فیلمی که دارم می‌سازم حرف بزنم.
که این‌طور. ولی داگلاس علاقه‌ای به حرف زدن با شما نداره.
چیزی هست که بخواین بهش بگم؟
داگلاس یکی از شخصیت‌های فیلمه
و مطمئناً نقش پررنگی توی فیلم داره.
می‌خوام مطمئن شم که قبل از تموم شدن فیلم،
.فرصت حرف زدن در این باره رو داشته باشه
باشه. خیلی خب
ممنونم.
داریم می‌ریم برادر باب درست، داگلاس رو ببینیم.
ببینیم با یکم آشنایی از نزدیک
و رو در رو شدن باهاش چی گیرمون می آد
تا حالا باهاش دیداری داشتی؟
قبلاً از نزدیک ندیدمش.
فقط چند باری توی مراسم محتلف دیدمش
ولی داریم به مراسمی که به افتخار اون بگذار شده، می‌ریم.
داگلاس درست، رئیس خانواده درسته.
خانواده درست در نیویورک و کشور 353
‌نماد ارزش‌های خانوادگی، تحقق خواسته‌ها و موفقیت‌اند.
پس لطفاً از طرف هیئت حقوق کودکان خوشامد بگین به داگلاس درست،
کسی که برنده جایزه قهرمانی حقوق کودکان در سال 2011 شده.
ممنونم ریچارد. باید بگم...
هضم کلمه رئیس خانواده برام یکم سخته.
من هنوزم هم یه هیپی اهل برکلی‌ام. برای همین...
می‌شه وقتتون رو بگیرم؟
- قبل از هرچیزی می‌خوام بهتون تبریک بگم. ممنونم.
بعد می‌خوام بگم که من اندرو جارکی‌ام
آهان. شمایید.
قصد مزاحمت ندارم. من فقط دوست دارم...
یه وقتی فرصت بشه که با هم حرف بزنیم خب موفق به این کار نمی‌شین..
خب من سعیم رو کردم. دیگه تقصیر من نیست.
خب می‌دونین، دوست داشتم بیام و
بشینم و یه زمانی اگه انگیزه‌ش رو داشتین
با هم حرف بزنیم.
البته بدون ضبط صدا.
فقط برای اینکه بگیم داریم روی چی کار می‌کنیم.
باشه.
نظر من اینه.
شاید یه زمانی بتونیم این کار رو بکنیم.
خب به هر حال تبریک می‌گم.
فقط دوست داشتم یه سلامی بکنم.
انگار داگلاس به بزرگترین پر خانواده
تبدیل شده.
حتما برای باب خیلی عجیبه که انگار وجود خارجی نداره..
برای بابی که...
منظورم اینه که این‌طوری یکم درکش می‌کنیم که چرا
می‌خواد توی فیلممون باشه.
تمام وقت اینجا کار می‌کردم.
توی این ساختمون کار می‌کردین؟
تموم وقتم از سال 74 تا 92.
اوه.
طبقه 32 بودیم.
انگار خاطره خوبی ازش نداری؟
خب می‌دونی، زمان زیادی گذشته.
ولی 18 سال از عمرم رو اینجا گذروندم
نمی‌تونین سه پایه رو
جلوی این ساختمون بذارین. باید اجازه...
- باشه. سه پایه نمی‌ذاریم - باشه باشه
می‌شه بهم بگی کجا کار می‌کنی؟
اینجا کار می‌کنی؟
آره. نگهبون ساختمونم. پاسبونی می‌دم...
- مالک ساختمون کیه؟ - هان؟
مالک ساختمون کیه؟
ساختمون مال رویال ریلیتیه.
یه شرکت به اسم رویال ریلیتی.
ساختمون مال اوناست.
ولی اون حرف «د» روی لباست مالِ...
؟آره. آره. چرا، چرا... شما کی هستین؟
راستش داریم یه فیلم راجع‌به رابرت درست می‌سازیم.
آهان. من اجازه دارم این جور اطلاعاتی رو
بهتون بدم.
می‌دونین؟ باشه.
خیلی ممنون آقا.
باشه داگ. خیلی خب.
ولی خب برای کسی پنهون نیست که حرف «د» اول درسته.
باشه درک می‌کنم.
ولی اجازه ندارم هیچ اطلاعاتی بهتون بدم.
نمی‌خوام توی وضعیت ناجور و سختی قرارت بدم.
خیلی خب. ممنونم.
خب من اینجا به همراه اندرو و چهار نفر دیگه
توی میدون تایمز داریم فیلم می‌گیریم.
به محض اینکه رسیدیم اینجا،
تیم امنیتی داگلاس ریختن بیرون.
حواست باشه عکس خوبی بگیری.
چرا دنبالمون راه افتادی؟
وقتی این همه دوربین رو دیدن،
تلفن دستشون گرفتن و شروع کردن به زنگ زدن به یکی
باید 6 نفری باشن.
اون‌ها ما رو زیر نظر گرفتن و اندرو هم ازشون فیلم گرفت.
و یه ساعت و نیم قبل رو این‌طوری گذروندم.
چه حسی به برادرت داگلاس درست داری؟
با هم کنار نمیایم.
چرا؟
قضیه برمی‌گرده به
وقتی که 5 سالمون بود.
پس بیا برگردیم به 5 سالگیت.
چرا باهاش نمی‌سازی؟
خب ما...
به نظرم یادم می‌آد که اسباب‌بازی‌هام رو می‌دزدید.
داریم راجع‌به چشم و هم چشمی برادرانه حرف می‌زنیم که
به‌خاطر تجارت میلیاردری
خیلی شدید هم هست.
. پسر بزرگ‌تر صاحب اون تجارت نمی‌شه و
پسر دوم صاحبش می‌شه.
و...
می‌تونیم بگیم که شکست باب در انتخاب شدن
برای ریاست تجارت
یه جور خیانت به سنت‌ها و اعتقادات بود.
بهت گفتم که
به خونه کاتونای اون رفتم؟
آره فکر کنم درباره‌ش خوندم
ولی یادم نمی‌آد خودت برام تعریف کرده باشی.
داشتم دور و بر جاهایی که بزرگ شدم، می‌گشتم
املاک خانوادگی و...
آهان. پس توی روزنامه درباره‌ش نوشتن.
- آره. آره. ولی، ولی...
من واقعاً رفتم که... برنامه‌م...
Dنگوش. باشه؟
مطمئن باش نمی‌گمش.
باشه. ولی بهم گفتی برنامه‌ت چی بود.
و بهت گفتم که می‌دونستم، یه حسی داشتم، مشکوک شده بودم.
یادته؟ که اگه من مشکوک بشم، اون هم می‌فهمه؟
وقتی باب داشت فرار می‌کرد
وارد ورودی خونه برادرش در کاتونا می‌شه.
توی ماشینش دو تا تفنگ داشت.
فکر کنم همین موضوع بیشتر از هر وقت دیگه‌ای
داگلاس رو متقاعد کرد که برادرش می‌خواد اون رو بکشه.
رسانه‌ها گزارش دادن که برای محافظت از خودت
در برابر داگلاس، محافظ گرفتی.
حقیقت داره؟
بله همین‌طوره.
مسخره‌ست.
به نظرم واقعاً مسخره‌ست.
درست همینجا. حالا که می دونم این خونه داگلاسه
می‌حوام جلوش ازم
عکس بگیری.
اهان.
خودشه.
چقدر عجیبه؟ نه؟
فکر کنم تا یکی نیاد و بهش بگه از اینجا برو،
راضی نشه.
کارم تموم شد رفقا.
اولین بار کی رابرت درست رو دیدی؟
Heh. فکر کنم سال 1988 بود.
اون موقع متاهل بود؟
همون‌طور که خودتون هم می‌دونین، سوالتون خیلی آب زیرکاهانه بود.
ولی بیاین بگیم که آره، متاهل بود.
پاییز سال 2000 این گزارش‌ها رو شنیدین که
دادستانی وست‌چستر داره روی پرونده
گم شدن همسر اول آقای درست تحقیق می‌کنه؟
بله.
می‌دونیم که بابی فهمید قراره 31 اکتبر سال 2000
باز هم پرونده کتی به جریان بیفته.
از اینجا به بعد، بابی حالت تدافعی به خودش گرفت.
روز بعدش برای خرید رفت. از جواهرفروشی خرید کرد که
فکر کنم حلقه نامزدی برای دبورا بود
خب حالا
از امتیاز زن و شوهری برخوردار بود.
دقیقاً همون موقعی بود که تموم اختیارات وکالتش رو .
واگذار کرد.
خیلی از مردم معتقدن که دبورا
رازهای باب رو، حالا هر چیزی که بودن،
می‌دونن.
آیا قبل از ازدواجتون با آقای درست راجع‌به
بازگشایی پرونده حرف زنین؟
بله.
بهتون درباره‌ش چی گفت؟
با هر چیزی که امتیاز مصونیت حرف‌های زن و شوهر در دادگاه رو
زیر پا بگذاره، مخالفت می‌کنم.
اگه بخوای می‌تونی درباره حقایقی که می‌دونه ازشون بپرسی
شاهد می‌تونه این رو جواب بده ولی...
سوالم دقیقاً مربوط به
زمان قبل از ازدواجشونه.
خیلی خب.
فکر کنم بهم گفت که ترسیده.
از چی؟
از اینکه جنین پیرو دوباره داره پرونده رو باز می‌کنه.‌
نگران بود.
با همسرش دبورا چرتن حرف زدم.
تقریباً بلافاصله به وکیلش زنگ زد.
یه طورهایی برخورد مودبانه‌ای داشت
ولی فکر کنم بیشتر از اونکه بخواد به ما چیزی بگه،
می‌خواست ازمون اطلاعات بگیره.
زنی زیبا، برازنده و باهوش.
با اینکه تازه ازدواج کرده بودن ولی
یادش نمی‌اومد که رابرت درست طرف‌های کریمس کجا بوده.
فهمیدین که حوالی کریسمس سال 2000
سوزان برمن به قتل رسیده؟
-بله - چطور فهمیدین؟
سوار تاکسی بودم و
داشتم به طرف خونه‌م، آپارتمان شهری‌ام، می‌رفتم که
خبرش رو از رادیو شنیدم.
اون زمان
در منزل شما سکونت داشت؟
فکر نکنم.
در زمان قتل اصلاً
نمی‌تونم بابی رو توی لس‌آنجلس پیدا کنم.
ولی توی کالیفرنیا می‌تونستم.
با چند نفر از مردم کالیفرنیا صحبت کردیم
و حداقل دو نفرشون بهمون گفتن سوزان گفته
باب می‌خواد طرف‌های تعطیلات بیاد یه سر بزنه...
و سوزان چشم انتظار اومدنش بود.
در حقیقت فهمیدیم که باب در نزدیکی‌های زمان قتل سوزان
به کالیفرنیای شمالی رفته.
خب ترینداد کالیفرنیا چی داشت؟
جای خیلی روستایی و زیبایی بود.
هرازگاهی اونجا زندگی می‌کردم.
فکر کنم پلیس این مسئله رو که نزدیکی‌های زمان قتل
سوزان برمن رفتی کالیفرنیا
خیلی بزرگ کرد.
خیلی قبل‌تر از 23 دسامبر رسیدم اونجا.
خیلی قبل‌تر از کریسمس.
نوزدهم سال 2000 رفتم سراغ باب
و بردمش به هارپر فورد، کلیدهای ماشینش رو برداشتم.
و برش برگدوندم به فرودگاه.
ظاهراً ماشینش اونجا پارک بود.
بخش پارکینگ فرودگاه آرکاتا
سوابق روزانه ماشین‌های پارکینگش
رو ثبت می‌کنن
و معلوم شد که بابی
نوزدهم دسامبر ماشینش رو بعد از مدتی طولانی
از پارکینگ درآورده.
بابی حداقل یه کارت تلفن داشته که
به اسم خودش پیداش کردیم.
روز بعدش، یعنی بیستم، دو تماس از
یه تلفن عمومی در شهر گارویل گرفته شده
که این شهر حدود 80 یا 90 مایلی جنوب ترینیداده.
منطق می‌گه که داره به جنوب می‌ره.
داره می‌ره پایین.
این مرد روزی چند بار
پیام‌های صوتیش رو چک می‌کرده
اون وقت فهمیدیم که
سه، چهار روز قبل و بعد از مرگ سوزان،
هیچ فعالیتی توی تلفنش دیده نمی‌شه.
شرکت تلفنی می‌گه انگار
طی این مدت، تلفنش خاموش بوده.
انگار این سه روز غیبش زده.
تا اینکه برای خرید بلیطی سروکله‌اش ‌
توی پیشخوانی در سان فرانسیسکو پیدا میشه.
سوار پرواز 18 می‌شه که ساعت 10 صبح
از سان فرانسیسکو بلند می‌شه.
جسد سوزان رو بعدازظهر روز بعد پیدا می‌کنن.
طبق گزارش پزشکی قانونی و جمود نعشی،
احتمالاً حدود 24 ساعت همونجا افتاده بوده.
اون موقع بهترین زمانه که
از لس آنجلس بری سان فرانسیسکو و سوار هواپیما بشی.
زمانبندی توی این‌ها باید خیلی دقیق باشه
چون مسیر ترینداد تا لس آنجلس
خیلی طولانیه.
باید از ترینیداد می‌رفتم لس آنجلس.
زمانش رو نمی‌دونم. نوزدهم، بیستم، بیست‌ویک یا حالا هر وقت...
و بعد برمی‌گشتم لس آنجلس و از اونجا هم به ترینیداد می‌رفتم.
و بعد می‌رفتم سان فرانسیسکو و به نیویورک پرواز می‌کردم.
و اون‌ها بالاخره به این نتیجه رسیدن که
برای انجام این همه کار زمان زیادی نداشتم.
اوهوم.
پلیس لس آنجلس یه مدتی می‌شه
که داره تحقیق می‌کنه و
نتونستن ردم رو توی لس آنجلس پیدا کنن.
ولی تونستن ردت رو توی کالیفرنیا پیدا کنن.
کالیفرنیا ایالت بزرگیه.
شبی که از مرگ سوزان مطلع شدم، به خونه سوزان رفتم.
کلی خون ریخته شده بود.
موهای سوزان توی خون بودند.
می‌دونین، خیلی آشفته و پریشون شدم.
و بعد جای پنجه‌های کوچیک سگ‌ها رو دیدم.
جای پنجه‌ها رو توی خون‌ها دیدم.
خیلی صحنه وحشتناکی بود.
دیدن چنین صحنه‌ای واقعاً وحشتناکه.
مخصوصاً دیدن یکی از دوست‌هات توی این وضعیت خیلی وحشتناکه.
صحنه وحشتناکی بود.
برای سوزان عدالتی وجود نداره...
چون یه نفر جونش رو گرفت و
اون واقعاً... واقعاً...
شجاعانه داشت به زندیگش سروسامون می‌داد.
عدالت برای بازمونده‌هاست. برای همه اون‌هایی که پشت سر جا گذاشته.
عدالت برای ماست نه سوزان.
...اینکه بتونین به آرامش برسین و تموم این مسائل رو پشت سر بذارین،
اوهوم.
خب چطور ممکنه ابه این حالت برسین؟
با حقیقت. حقیقت آدم رو آزاد می‌کنه.
کمک می‌کنه این غم رو پشت سر بذاری.
وقتی که تحقیقات صحنه جرم رو تموم کردن،
دفتر پزشکی قانونی، جسدش رو برد.
وسایل سوزان رو به سارب کافمن سپردن که
تنها فرد از خانواده سوزان بود که تونستن پیدا بکنن.
بهترین اتفاقی که می‌تونم امیدوار باشم پیش اومده باشه
اینه که بفهمم بنا به دلایلی
این قتل به خاطر یه عمل خشونت‌آمیز اتفاقی بوده.
که یه نفر فکر کرده
داره می‌ره یه خونه خالی رو بزنه و اون رو کشته.
این بهترین چیزیه که می‌تونم ایدوار باشم پیش اومده باشه.
در غیر این صورت، پای یه دوست وسط می‌آد.
یکی که سوزان می‌شناختش.
یکی که من باهاش حرف زدم.
_
اولین پیام صوتی ضبط شده
سلام مارک. ساربم.
داشتم توی جعبه‌های سوزان رو می‌گشتم که یه جعبه دیگه رو پیدا کردم.
خب می‌خواستم اگه فرصت داری، یه نگاه دقیق بهش بندازی.
خیلی خب خداحافظ.
اولین پیام صوتی ضبط شده
سلام اندرو. مارکم.
ببین، سارب توی رستوران نشسته، برای همین خیلی سریع این رو بهت می‌گم
.رفتیم خونه‌ش. خیلی نگران و عصبی بود.
خب می‌خوای، می‌خوای...
بیایم و ببینیم چی پیدا کردی؟
یا می‌خوای اون رو با خودت بیاری؟
چی می... آره.
باشه. باشه. خداحافظ.
نمی‌خواستم فکر کنی... حس بدی داشتم.
با خودم فکر کردم این‌ها چی‌ان دیگه؟
خب این‌ها نوارهای صوتی سوزان هستن.
بعضی‌هاشون...
احتمالاً مال مصاحبه‌هایی که انجام داده.
که این‌طور. بعد هم این یادبود اینجاست.
خب نامه رو نشونم بده.
منظورم اینه... البته این رو بهت گفتم ولی...
یه نامه از باب به سوزان رو نشونم داد
که مال ماه مارس،، قبل از به قتل رسیدن بود.
آدرسی که روش نوشته شده
دقیقاً شبیه یادداشت نعشه
حتی بورلی هم اشتباه نوشته"
نمی‌خوام بهت این حس رو بدم که...
نه، همون‌جور که گفتم، این هم یه جورهایی...
آره، آره، آره. نه، منظورت رو فهمیدم. منظورت رو فهمیدم.
می‌دونی کاملاً معلوم بود که
شاید دارم خطر می‌کنم.
فکر می‌کنی حالا به جوابی رسیدی؟
آره.
امکانش هست که لیست
وسایلی رو که بعد از مرگ سوزان از خونه‌ش خارج شده
داشته باشیم؟
چون می‌دونی، می‌تونی از کولتر بپرسی که
نامه دیگه رو دیده یا نه.
امکانش هست که این نامه هنوز توی فایل‌های پلیس باشه؟
نه. گشتم. امروز حسابی گشتم.
- امکان نداره. - امکان نداره.
صندوق امانتتون رو باز می‌کنین؟
آره. خب باید این فرو رو پر کنم...
می‌خوام ماه بعد رو بردارم و
هیچی سوزان رو برنمی‌گردونه.
و هیچ‌کس قرار نیست بفهمه ما این سند رو داریم.
پس مصاحبه‌ای که با باب کردیم چی؟
مطرحش می‌کنیم.
فیلمش رو داریم.
و حالا چیزی دستمونه که
پلیس لس‌آنجلس بدجوری می‌خوادش.
چون حالا یه چیزی دستمون داریم که، بدون تموم اون مزخرفات،
یعنی اینکه لازم باشه هزار جور مرحله مقدماتی و
پیشگردهای دادرسی رو طی کنیم،
می‌تونیم واکنش واقعی باب رو به
این مدرک خیلی مهم ببینیم.
دومین مصاحبه باب.