‫جدی؟
‫موفق شدی! تانجیرو، موفق شدی!
‫لعنتی! شکستـم دادی!
‫هنوز تموم نشده!
‫اگه حتی برای یه ثانیه بایستم، ‫شُل می‌شم و پام لیز می‌خوره!
‫باید شده حتی برای یه ثانیه هم ‫بیشتر این سنگ رو هول بدم!
‫نه فقط با دستام!
‫باید با پایین تنه‌امـم ‫هولـش بدم!
‫با استفاده از پایین تنه‌ات هولـش بده!
‫تو پایین تنه‌ات ماهیچه‌های بیشتری ‫نسبت به بالا تنه‌ات داری!
‫تمپورا!
‫دارم میام!
‫اینوسکه هم موفق شد ‫سنگـش رو هول بده!
‫افتضاحه!
‫فقط من موندم!
‫کاملاً افتضاحه!
‫چونتارو؟
‫چی می‌خوای؟
‫من هنوز سنگـم رو هول ندادم، ‫پس نمی‌تونم به تمرین بعدی برم.
‫میشه هولم نکنی؟
‫آخ! چیه؟
‫ها؟
‫چی؟
‫یه نامه؟
‫قسمت 7: ‫هاشیرای سنگ هیمه‌جیما گیومه
‫یک چو!
‫موفق شدم تکونش بدم!
‫که یعنی...
‫تمریناتـم با... آقای هیمه‌جیما...
‫تموم شد!
‫ها؟
‫اوه اوه...
‫بدنم به شدت کم آب شده!
‫چون یه‌دفعه کُلی عرق ریختم ‫و حتی یه قطره هم آب نخوردم!
‫زنیتسو...
‫اینوسکه...
‫آقای موراتا...
‫دارم همینجا جون می‌دم!
‫یه نفر...
‫چی...
‫آقای هیمه‌جیما!
‫نجات پیدا کردم!
‫نامو آمیدا بوتسو
‫نامو آمیدا بوتسو.
‫ها؟ رفتم اون دنیا؟
‫نه، زنده‌ام!
‫خیلی ازتون ممنونـم!
‫تمرین تخته سنگ رو پشت سر گذاشتی.
‫علاوه بر اون، انتخاب‌های درستی ‫تو دهکده انجام دادی.
‫من تو رو تصدیق می‌کنم.
‫دهکده؟ آب...
‫خوبه کافیه!
‫تو دهکده شمشیر ساز ها...
‫تو نجات انسان‌های دهکده رو ‫نسبت به نجات خواهرت در اولویت قرار دادی.
‫اوه...
‫در واقع...
‫نیازی به خجالت نیست.
‫تو یک شمشیرزن نمونه هستی.
‫تو باید به اعمال با فضیلت خودت افتخار کنی.
‫نه.
‫اصل ماجرا این نیست.
‫نزوکو بود که اون تصمیم رو گرفت.
‫تصمیم من نبود.
‫من بلاتکلیف بودم...
‫و چیزی نمونده بود که اهالی دهکده کُشته بشن.
‫درست نیست که منو تصدیق کنید.
‫این موجودات که ‫بهشون «فرزندان» می‌گیم...
‫پاک و معصوم...
‫و ضعیف هستند.
‫آن‌ها مستعد دروغگویی هستن ‫و هیچ ابایی از ظالم بودن ندارن.
‫آن‌ها شخصیتی خودخواه دارن.
‫هر چند، همانطور که فکر می‌کردم...
‫این بچه متفاوتـه.
‫من همیشه تلاش می‌کنم ‫تا در مسیر درستی قرار بگیرم...
‫ولی نمی‌دونم چه چیزی ‫پیش روی من قرار داره.
‫همیشه یه نفر بهم کمک می‌کنه، بنابراین ‫در نهایت از مسیرم منحرف نمی‌شم، فقط همین.
‫اون روز هم ‫همین اتفاق افتاد.
‫واقعاً خطر از بیخ گوشم رد شد.
‫پس...
‫ازتون می‌خوام که برای تصدیق کردن من ‫عجله نکنید.
‫پسری لجباز و انعطاف ناپذیر
‫بابت آب بسیار سپاس گزارم.
‫و از اینکه تا به امروز ‫منو تمرین دادی خیلی خیلی ممنونم.
‫چیز های زیادی یاد گرفتم!
‫تو شک و تردید من رو برطرف کردی.
‫مهم نیست بقیه آدم‌ها چی بگن...
‫من تو رو تصدیق می‌کنم...
‫کامادو تانجیرو.
‫چی؟
‫متوجه نمی‌شم.
‫دلیلش چیه؟
‫سال‌ها پیش...
‫بچه‌های یتیم رو داخل معبد بزرگ می‌کردم.
‫کازونوری!
‫دیر اومدی!
‫ببخشید!
‫باید می‌رفتم دستشویی!
‫استاد...
‫کاملاً یه ضیافت برگزار کردید!
‫بله.
‫اتفاقی با یه فروشنده ماهی خشک‌شده ‫برخورد کردم.
‫راضی شد تا جنس‌های فروخته نشده‌اش رو ‫با قیمت خیلی کمی به من بفروشه.
‫بیاید از این فرد مهربان تشکر کنیم.
‫و همچنین از ریوتارو و آسامی، ‫که امروز وظیفه پخت و پز رو بر عهده داشتن تشکر می‌کنیم.
‫به نفعتونه قدر دست‌پختـم رو بدونید!
‫هی! ریوتارو!
‫سایو؟
‫این چیه؟
‫دارم ماهی خودم رو ‫بهتون می‌دم، استاد.
‫چون شما خیلی لاغر هستید، استاد!
‫بیشتر غذا بخورید، باشه؟
‫اوه، که اینطور.
‫چه بچه ناز و مهربونی هستی.
‫بابت نگرانیـت ممنونم...
‫ولی از اون‌جایی که تمرینات سختی رو ‫پشت سر گذاشتم، گرسنگی اذیتـم نمی‌کنه.
‫حالا اینو ببر و کامل غذاتو بخور.
‫باشه!
‫شاید در ظاهر نشون ندم، ‫ولی از همه‌تون قوی‌تر هستم!
‫باشه، پس، من می‌خورمـش!
‫نخیر، به تو نمی‌شه! ‫فقط برای استاده!
‫ما متواضعانه این غذا را میل می‌کنیم.
‫ما متواضعانه این غذا را میل می‌کنیم!
‫با اینکه هیچکدام از ما نسبت خونی نداشتیم...
‫همه با هم خوب بودیم، به هم کمک می‌کردیم...
‫مثل یه خانواده زندگی می‌کردیم.
‫فکر می‌کردم که...
‫قراره تا آخر عمر به همین منوال زندگی کنم.
‫اگر چه یک شب...
‫یکی از بچه‌ها که قانون‌شکنی کرده بود ‫و نتونسته بود که قبل از تاریکی خودش رو معبد برسونه...
‫با یک شیطان مواجه شد.
‫برای نجات جون خودش...
‫به شیطان گفت که می‌تونه من و بقیه ‫هشت بچه‌ای که تو معبد هستند رو بخوره.
‫شب بخیر!
‫جایی که من زندگی می‌کردم...
‫افسانه‌های قدیمی راجع به ‫حضور شیاطین هنوز روایت می‌شد...
‫و وقتی شب می‌شد، من همیشه ‫عود چوب گلیسین می‌سوزوندم.
‫اون بچه...
‫بخور رو خاموش کرد ‫و عود سوزان رو از بین بُرد...
‫بعدش شیطان رو به داخل معبد راهنمایی کرد.
‫کی اون‌جاست؟
‫چهار تا از بچه‌ها درجا کُشته شدن.
‫تمام تلاشـم رو کردم ‫تا از چهارتای باقی مونده محافظت کنم...
‫ولی سه تا از بچه‌ها...
‫به حرف من گوش نکردن.
‫به جای اینکه به من تکیه کنن، فرار کردن.
‫گلو‌هاشون بُریده شد، ‫و جون‌شون رو از دست دادن.
‫در اون زمان، غذای کمی برای خوردن داشتم، ‫و لاغر و ترسو بودم.
‫حتی صدایم رو هم بلند نکرده بودم.
‫علاوه بر اون، یه فرد بالغ نابینا ‫چه فایده‌ای می‌تونه داشته باشه؟
‫همه این دلایل باعث شد تا ‫اون بچه‌ها فرار کردن رو انتخاب کنن.
‫آقای هیمه‌جیما...
‫نابیناـست؟
‫فقط کوچک‌ترین بچه، سایو، ‫به حرفی که بهم زدم گوش کرد.
‫سایو به تنهایی پشت من قایم شد.
‫من...
‫جنگیدم، با این باور که باید ‫از سایو محافظت کنم، مهم نیست که چی بشه.
‫حمله به یک موجود زنده ‫برای من مثل جهنم بود.
‫تا عمر دارم فراموش نمی‌کنم که ‫چقدر حال بهم زن بود.
‫برای اولین بار در زندگیم، مُشتم رو ‫گره می‌کردم تا با تمام قدرت ضربه بزنم،
‫و قدرتـم حتی برای خودم ‫چیز وحشتناکی بود.
‫اگه اون شیطان ‫بهم حمله نکرده بود،
‫تمام عمرم رو بدون اینکه ‫بفهمـم چقدر قوی هستم سپری می‌کردم.
‫تا صبح به مُشت زدن ‫تو سر شیطان ادامه دادم.
‫اون شب، خیلی از آدم‌ها ‫و خیلی چیز ها رو از دست دادم.
‫زخمی بودم...
‫و جونم رو برای محافظت از سایو ‫به خطر انداخته بودم...
‫و وقتی بقیه به صحنه رسیدن ‫شروع به گفتن این حرف‌ها کرد.
‫«اون یه هیولاـست.
‫قاتل اونه.
‫اون کسیـه که همه رو کُشته.»
‫امکان نداره...
‫ترس و وحشتِ اون اتفاق ‫باعث گیج شدن اون شده بود.
‫اون فقط یه بچه چهار ساله بود.
‫کی میتونه اون رو سرزنش کنه؟
‫بچه‌ها چنین آفریده‌هایی هستن.
‫ولی من...
‫با این حال، می‌خواستم سایو، حداقل، ‫به‌خاطر کاری که انجام دادم ازم تشکر کنه.
‫می‌خواستم بهم بگه...
‫«ممنون که به‌خاطر من جنگیدی.»
‫فقط شنیدن اون حرف‌ها ‫می‌تونست من رو نجات بده.
‫ولی تمام کاری که بچه‌ها می‌تونن بکنن ‫اینه که به فکر خودشون باشن.
‫جسد شیطان به خاکستر تبدیل شد ‫و ناپدید شد...
‫و کُل چیزی که باقی مونده بود ‫جسد اون بچه‌ها بود.
‫به جُرم قتل به زندان افتادم.
‫اگه ارباب مداخله نمی‌کردن، ‫من اعدام می‌شدم.
‫بعد از اون اتفاق، به نظرم ‫من تبدیل شدم به آدمی که نمی‌تونه اعتماد کنه.
‫نیازی به گفتن نیست، ‫به تو هم مشکوک بودم.
‫مهم نیست که آدم‌ها چقدر ‫با فضیلت به نظر میان...
‫وقتی تحت فشار قرار می‌گیرن، ‫ماهیت واقعی اونا آشکار می‌شه.
‫ولی تو... هرگز جا نزدی. ‫هیچوقت نگاهـت رو برنگردوندی.
‫هرگز دروغ نگفتی.
‫تو پاک و مصمم بودی.
‫شاید مسئله ساده‌ای باشه، ولی ‫آدم‌هایی که می‌تونن در این شرایط باقی بمونن خیلی کم هستن.
‫تو یه بچه خاص هستی.
‫به عنوان کسی که آدم‌های زیادی رو ‫با چشمان روحـم مشاهده کردم،
‫قضاوتـم نمی‌تونه اشتباه باشه.
‫همه ما نسبت به آینده ‫بدبین هستیم.
‫از حالا به بعد،من هم بهت کمک می‌کنم ‫تا تو هرگز از مسیرت منحرف نشی.
‫تمام تلاشـم رو می‌کنم!
‫خیلی ازتون ممنونـم!
‫تمرینات من حالا به پایان رسید.
‫خوشحالم که ازشون عبور کردی.
‫هر چی که دلت می‌خواد بگو، ‫ولی آقای هیمه‌جیما انسان خوبیه.
‫بهم گفت چون استعدادی ندارم ‫قرار نیست منو سوگوکوی خودش کنه،
‫ولی وقتی حس کرد که شیاطین رو می‌خوردم ‫بهم اجازه داد که شاگردش باشم.
‫و منو به خانم کوچو معرفی کرد ‫تا وضعیت بدنی منو بررسی کنه.
‫هی، که اینطور؟
‫خانم کوچو نگاه بدی بهم انداخت.
‫هر بار که می‌بینمـش ‫واسم می‌ره بالای منبر.
‫اینوسکه!
‫اون سهم زنیتسوئه، ‫پس تو نمی‌تونی بخوریش!
‫ها؟ اگه تا الآن پیداش نشده ‫یعنی نمی‌خواد بخوره دیگه، درسته؟
‫شرط می‌بندم اون عوضی ‫تا الآن قرار کرده باشه!
‫نه، در واقع، به نظر من که ‫خیلی هم گرسنه می‌اومد.
‫تُف!
‫جدی می‌گم، شما کلاً ‫کارتون شده این که نگران آدم‌های دیگه باشید!
‫تو خودت هم سرسخت به نظر میای، ‫فکر کردم که به تو هم یه سری بزنه.
‫ولی اصلاً بهت سخت نگرفت، ها؟
‫خب، اگه منـم نمی‌تونستم از تکنیک تنفس ‫استفاده کنم مطمئنم که رفتارش با منم همینجوری می‌شد.
‫ولی... وضعیت جسمانیـت چطوره؟
‫شینوبو احتمالاً بهت سخت گرفته ‫چون نگران سلامتیت بوده.
‫اینطور فکر می‌کنی؟
‫مطمئنم که نگرانـته!
‫بعد از غذا، می‌خوام ‫به سراغ آقای گیو برم.
‫تو هم میای، گنیا؟
‫نه، نمی‌تونم.
‫هنوز اون سنگ رو به اندازه ‫یک چو هول ندادم.
‫من تقریباً انجامـش دادم!
‫خب، به‌خاطر اینه که ‫نمی‌تونم از تکنیک تنفس استفاده کنم.
‫چی، نمی‌تونی از تکنیک‌های تنفس استفاده کنی؟
‫عجب بدبختی هستی تو!
‫هی، الآن به من گفتی «بدبخت»؟
‫مُرده خور!
‫لعنت بهت!
‫هی، هی، بیخیال! ‫نابود کن
‫از رو من بلند شو!
‫اگه باهام می‌اومدی ‫می‌خواستم تو راه باهات حرف بزنم.
‫درباره چی؟
‫در مورد هاشیرای باد...
‫برادر بزرگترت.
‫ببین، راجع به اون...
‫هی، زنیتسو!
‫پس، اینجا تشریف داری!
‫سنگـت رو تکون دادی؟
‫نه.
‫هنوز نه.
‫که اینطور.
‫دارم سراغ تمرینات بعدیم می‌رم.
‫حالت خوبه؟
‫چند روز گذشته زیاد حرف نزدی، ‫و این منو نگران می‌کنه.
‫که اینطور؟
‫خوش به حالت.
‫تمام تلاشت رو بکن.
‫در مورد من...
‫کاری که قراره انجام بدم...
‫کاری که باید انجام بدم، مهم نیست چی باشه... ‫دیگه همه چیز برام روشن شده، فقط همین.
‫اتفاقی افتاده؟
‫اگه کاری هست که ‫من بتونم انجام بدم...
‫تانجیرو...
‫فقط کاری که لازمه رو بکن، تانجیرو.
‫ولی... ولی...
‫من خیلی نگرانـم!
‫تو واقعاً پسر خوبی هستی، مگه نه؟
‫ممنونـم.
‫ولی...
‫یه کاری هست که باید انجام بدم، ‫مهم نیست چی بشه.
‫یعنی حال زنیتسو خوب می‌شه؟
‫نزوکو رو هم که نگم برات...
‫کار درستیه که برای مدت طولانی ‫پیش یه نفر دیگه گذاشتمش تا مراقبش باشه؟
‫امیدوارم احساس غریبی نکنه!
‫هزار سال ‫بیشه بامبو ‫ها؟ بذار ببینم، خب الآن اینجام... ‫منزل آقای گیو باید همین اطراف باشه، درسته؟
‫خیلی سریعن!
‫تنفس باد...
‫فرم اول...
‫گرداب برش گرد و غبار!
‫ولی...
‫می‌تونم ببینم!
‫می‌تونم حرکات‌شون رو دنبال کنم!
‫بکش
‫هی، زودباش، چی شد پس؟
‫فکر می‌کردم شبیه ما نیستی!
‫من شبیه شما نیستم.
‫اوه، هی... اون حرف... ‫منظورش این نبود!
‫تنفس آب...
‫فرم چهارم...
‫جذر و مد زننده.
‫از این کُند تر هم می‌تونی باشی؟
‫فرم هفتم...
‫قطرات موج دار منحنی.
‫فرم پنجم...
‫باد سرد کوهستان!
‫خیلی خب...
‫بیا حالا با دستای خالی ‫همدیگه رو بکشیم، ها؟
‫وایسا، وایسا، وایسا!
‫یه لحظه وایسا!
‫نمی‌تونید همدیگه رو بکشید!
‫چرا خفه خون نمی‌گیری، لعنتی؟
‫پس حکم منع تعقیبـت چی شد؟
‫داشتی جاسوسی‌مون رو می‌کردی، شپش!
‫دارید سرِ موچی لوبیا قرمز دعوا می‌کنید؟
‫اگه سر اینه که، من انقدری ‫موچی درست می‌کنم تا سیر بشی، باشه؟
‫داری سر به سرم می‌ذاری، مگه نه؟
‫ها؟
‫چی؟
‫نه، جدی می‌گم!
‫تو عاشق موچی لوبیا قرمزی، ‫درسته، شینازوگاوا؟
‫وقتی تو مکان خودت ‫تمرینات رو انجام می‌دادی... ‫آشغالا! ‫برید آزمون انتخابی نهایی رو دوباره بگذرونید! ‫همیشه بوی برنج موچی ‫و سس لوبیای قرمز به مشامـم می‌خورد.
‫بوی خوشمزه‌ای داشت!
‫هر بار که برمی‌گشتی، عطرِ خوشمزه لوبیا قرمز ‫و چای ماچا همه جا رو برمی‌داشت...
‫بنابراین فرض کردم که...
‫شینازوگاوا...
‫تو موچی لوبیا قرمز دوس داری؟
‫خیلی خوشمزه‌ان، مگه نه؟ ‫موچی لوبیا قرمز؟
‫لوبیای نرم دوس داری؟ ‫یا لوبیای درشت؟
‫می‌دونی، من واقعاً عاشق ‫موچی لوبیا قرمزی بودم که مادربزرگم درست می‌کرد!
‫اوف!
‫اوه خدای... ها؟
‫آقای گیو؟
‫شینازوگاوا عصبانی شد و ‫با داد و بیداد گذاشت رفت.
‫که اینطور.
‫برای چی دعوا می‌کردید؟
‫دعوا نمی‌کردیم. ‫بخشی از تمرینات هاشیرا بود.
‫با هم مبارزه می‌کنیم، ‫هاشیرا در مقابل هاشیرا.
‫اوه، که اینطور؟
‫اوه، درسته، فهمیدم!
‫از شمشیرهای چوبی ‫استفاده می‌کردید!
‫فهمیدم! که اینطور!
‫ببخشید که مزاحم مبارزه‌تون شدم!
‫نه، تو مزاحم نشدی.
‫یعنی، نمی‌دونستم که ‫چه‌جوری باهاش حرف بزنم...
‫و شینازوگاوا تمام مدت عصبانی بود.
‫ولی خوشحالم که فهمیدم ‫غذای مورد علاقه شینازوگاوا چیه.
‫از الآن به بعد، یه موچی لوبیا قرمز ‫تو آستینم قایم می‌کنم،
‫و هر موقع که شینازوگاوا رو ببینم ‫بهش می‌دم.
‫هی، فکر عالی‌ایه!
‫اگه اینکارو بکنم، به نظرم ‫می‌تونیم دوستای خوبی برای هم بشیم.
‫گمون کنم منم همین کارو بکنم!
‫مزاحم نشو، کله پوک.
‫لعنت بهشون!
‫اصلاً کجا دارن می‌پلکن؟
‫کی فکرش رو می‌کرد که ایگورو و توکیتو ‫همزمان بیرون رفته باشن؟
‫اگه تمام تمریناتم بشه ‫به زمین کوبیدن اون بازنده‌ها...
‫نمی‌تونم آمادگی کاملـم رو به دست بیارم!
‫دارید سر موچی لوبیای قرمز دعوا می‌کنید؟
‫کامادو تانجیرو! اگه اون بی شرف ‫مبارزه رو زهر مار من نمی‌کرد!
‫لعنت بهش!
‫اصلاً فازش چیه؟
‫عجب آدم بیخود و درب و داغونیه ‫این بچه! جدی!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫بهمون نفوذ کردن!
‫خب، سلام.
‫پس، اومدی؟
‫باید بگم از آشناییت خوشبختم...
‫کیبوتسوجی...
‫موزان.
‫تو...
‫مطمئناً چهره شنیعی داری...
‫اوبویاشیکی.
‫بخش 7
‫امروز می‌خواهیم ‫درباره آقای شینازوگاوا حرف بزنیم!
‫چه غلطا؟
‫با من کار و باری داشتی، کامادو؟
‫عه، بیا اسمش رو این نذاریم.
‫اگه کاری نداری، پس از جلوی چشمام گم شو!
‫خیلی خب، اینم از راز دوره تایشو.
‫سرگرمی آقای شینازوگاوا ‫پرورش سوسک کرگدنی ژاپنیه.
‫و شنیدم که غذای مورد علاقه‌اش هم ‫موچی لوبیای قرمزه!
‫- موچی لوبیای قرمز؟ ‫- ها؟
‫تو دوباره اسم موچی لوبیای قرمز آوردی؟
‫قسمت بعد، قسمت پایانی، ‫«یکی شدن هاشیرا ها»!
‫تن لشـت رو برگردون اینجا!