‫- راه‌های کنار اومدن.
‫همه‌مون داریمشون.
‫از هر نیویورکی بپرس.
‫بعضی وقتا تروما ‫ما رو به تنهایی می‌کشونه.
‫ولی، بعضی وقتا باعث میشه ‫خودمون رو بررسی کنیم...
‫- ... و باز بشیم ‫به ارتباط با دیگران،
‫حتی اگه... مخصوصاً اگه... ‫ازش بترسیم.
‫- راستش خیلی شلوغه.
‫دارن سومی رو دوباره شروع می‌کنن ‫ولی میگن پیش‌درآمده؟
‫- آره.
‫- بعضی وقتا ارواحی که ‫ما رو اذیت می‌کنن رو دیگران هم می‌بینن.
‫و بعضی وقتا ارواح ما ‫فقط برای خودمون قابل دیدنه.
‫- آقای هیل؟
‫- آماده‌ای؟
‫- من دکتر پیرس هستم. ‫خوش‌اومدید به بیمارستان برانکس جنرال.
‫- حرکات عمودی چشم ‫هنوز سالمه، سازگار با
‫آسیبی که میانه‌ی مغز رو ‫نابود نکرده.
‫صبح بخیر، آقا.
‫- زنگ ساعتت رو خواب موندی؟
‫- مشغول تحقیق شدم.
‫زمان از دستم در رفت. ‫خیلی معذرت می‌خوام.
‫- بر اساس معاینات ما ‫و آخرین EEG او،
‫به نظر می‌رسه که جان دو ‫ما دچار
‫سندرم قفل‌شدگی شده.
‫این یه وضعیت نادره ‫که وقتی پیش میاد
‫که بخشی از ساقه‌ی مغز ‫به طور دائمی آسیب ببینه.
‫- اغلب به خاطر سکته، ‫که می‌دونیم جان دو داشته.
‫- درسته. ‫این سندرم مریض‌ها رو
‫کاملاً در تمام اعضاشون فلج می‌کنه.
‫اون نمی‌تونه صحبت کنه یا ارتباط بگیره
‫جز از طریق ‫حرکات عمودی چشم.
‫- که نشون می‌ده ‫توانایی‌های شناختی جان دو
‫هنوز سالمه.
‫- درست مثل مورد ‫مارتین پیستوریوس.
‫اون همه چیزهایی که ‫خانواده‌اش به اون می‌گفتن رو می‌فهمید.
‫فقط راهی برای پاسخگویی نداشت.
‫- اگه درست گفته باشیم، ‫جان دو خیلی وقته که
‫در یه جای خیلی تنهایی بوده.
‫- بر اساس ‫معاینات ما و آخرین EEG او،
‫به نظر می‌رسه که جان دو ‫ما دچار
‫سندرم قفل‌شدگی شده...
‫- در مورد شما چی، دکتر مارکوس؟
‫هیچ مشاهداتی دارید ‫که بخواید اضافه کنید؟
‫- ام... نه. هیچ‌چیزی.
‫ولی اگه حس خاصی داشتم ‫بهتون می‌گم.
‫- لطفاً این کار رو بکنید.
‫- ولف؟
‫اشکالی نداره اگه تو رو قرض بگیرم؟ ‫یه کمکی لازم دارم.
‫- چشمای جان دو ‫حالا صدای اون هستن.
‫یه کسی پشت این چشما هست.
‫کار ما اینه که بفهمیم اون کیه.
‫خب، مریضت کیه؟
‫- اسمش استیو هیل هست. ‫یه سرباز قدیمی. سپاه تفنگداران.
‫از اضطراب شدید، ‫افسردگی، افکار مزاحم رنج می‌بره.
‫- در بخش شما ‫غیر معمول نیست.
‫- جز اینکه نزدیک به پایان ‫جلسه‌مون،
‫به من گفت ‫که ارواح رو می‌بینه...
‫از افرادی که باهاشون خدمت کرده.
‫- یه تفنگدار دریایی تسخیر شده.
‫- اون حس رو داره، بله. ‫زنش تو راهه.
‫شاید بتونه ‫یه کم پس‌زمینه و تاریخچه بده،
‫و کمکمون کنه بفهمیم این ارواح ‫از کجا میان.
‫- بیا عزیزم. برات آوردم.
‫بهش گفتم ‫لازم نیست بیاد.
‫آخرین چیزی که لازم دارم اینه ‫که زنم تو مترو فارغ بشه.
‫- خب، چیزای بدتری ‫تو مترو اتفاق افتاده.
‫- می‌خواستم اینجا باشم.
‫استیو از وقتی که از ماموریتش ‫برگشته داره تقلا می‌کنه.
‫- خیلی روزها خوبم، ‫ولی بعضی روزا
‫می‌خوام کفشامو ببندم و فقط...
‫می‌ریزم به هم. قشنگ نیست.
‫آنا خودش به اندازه کافی مشکل داره.
‫می‌خوام بهش کمک کنم، ‫نه اینکه بار اضافی باشم.
‫- خب، واقعیت اینه که ‫برای پیدا کردن جوابها اینجایی
‫به من می‌گه ‫که بار اضافی نیستی.
‫خب، اون تو چیه؟
‫- پرونده‌های پزشکی‌ام.
‫همه‌چیز رو ثبت کرده‌ام.
‫- بله، خب، می‌بینم ‫که به ویرجینیای قدیمی رفتی.
‫هیچ کمکی کردن؟
‫- ام، یه سری دارو دادن
‫برای اضطراب و افسردگی،
‫ولی از احساسی که بهم می‌دادن ‫خوشم نمی‌اومد، پس قطعشون کردم.
‫- نمی‌خوام برگردم اونجا.
‫- ام...
‫وقتی از هم می‌پاشی، ‫هیچ علائم جسمی داری؟
‫سردرد، تپش قلب، ‫تاری دید؟
‫- بعضی وقتا. ‫اخیراً بیشتر.
‫- از این تصاویری که ‫اخیراً دیدی برام بگو.
‫- صبر کن. کدوم خیالا؟
‫- چیزی برای نگرانی نیست، عزیزم. ‫اِم...
‫میدونی، ‫من همین الان با آیدن خداحافظی کردم.
‫ما با هم خدمت کردیم.
‫هفته‌ی پیش مراسم تشییع جنازه‌اش بود.
‫خیلی دردناک بوده. همین.
‫- چند وقتته، ‫خانم هیل؟
‫- ام، ۳۴ هفته.
‫من کاملاً آماده‌ام. ‫- ما هر دو آماده‌ایم.
‫- اولین بچه‌تونه؟ ‫- آره.
‫- استیو گفت تو اولین دیدارمون ‫که بچه می‌خواد.
‫- و باورت بشه یا نه، ‫منو نپیچوند.
‫همیشه دلم میخواسته ‫بابا بشم.
‫و این چیزایی که تو ذهنمه،
‫میخوام قبل از اینکه پسرمون به دنیا بیاد ‫کنترلش کنم.
‫- خب، ما اینجاییم که کمک کنیم، ‫و اولین قدم
‫اینه که ‫تشخیص درستی بدیم.
‫- اون قطعاً داره چیزی رو پنهان ‫میکنه تا از زنش محافظت کنه،
‫اما با توجه به علائمش، ‫اولین فکر من PTSD بود.
‫این میتونه توضیح بده ‫که چرا اینقدر گوش به زنگه، بیخوابه،
‫افکار مزاحم داره،
‫و غمش برای از دست دادن ‫دوستش آیدن.
‫خیلی معمولیه که آدمای ‫با PTSD تروما رو دوباره تجربه کنن
‫می‌تونه باعث بشه حس کنی ‫که تو گذشته و حال همزمان زندگی میکنی
‫مثل کسی که میشناسم.
‫- خب، VA قبلاً ‫براش درمان PTSD انجام داده...
‫CBT مبتنی بر تروما، ‫EMDR، درمان مواجهه‌ای،
‫چندین SSRI، حتی پرازوسین.
‫اگه PTSD ‫فقط قسمتی از ماجرا باشه چی؟
‫این همه علائمش رو توضیح نمیده، ‫به خصوص توهم‌هاش.
‫یادت باشه... ‫اون ارواح میبینه.
‫- ممکنه PTSD در مسئله عصبی ‫زمینه‌ای حضور داشته باشه،
‫مثل تومور یا... یا هیدروسفالی.
‫- اخیراً MRI نداشته، ‫اما حداقل اسکن‌های CTش
‫چیز نگران‌کننده‌ای نشون نداد.
‫ممکنه یه اپیزود از روان‌پریشی ‫به خاطر اسکیزوفرنی یا اختلال دوقطبی باشه.
‫- سنش برای ‫اولین حمله اسکیزوفرنی کمی غیرمعمول است.
‫هیچ سابقه‌ای از شیدایی نداره.
‫اِم، چی میگی به ‫دمانس فرونتوتمپورال؟
‫- ممکنه هنوز اولش باشه ‫که نشونه‌های واضحی نداره.
‫- خب، همه احتمالاته. ‫ما به داده‌های بیشتری نیاز داریم.
‫اریکا و جیکوب، ‫سابقه نظامیشو پیدا کنید،
‫هر کسی که با استیو خدمت کرده.
‫این آیدن رو بررسی کنید، ‫ببینید آیا او هم برای علائم مشابه درمان شده.
‫برای درک وضعیت فعلی استیو،
‫ما باید گذشته‌ش رو بدونیم. برید.
‫- و من با جاش صحبت میکنم، ‫ببینم ایده‌ای داره.
‫- تو با جاش صحبت میکنی؟
‫- آره. میکنم. اون دوستمِه.
‫- اوه، ولی وقتی میگی دوست، ‫منظورت همکار هست،
‫مثل اینکه یه رابطه سرد و دقیق ‫و حرفه‌ای باهاش داری؟
‫برخلاف تو،
‫من واقعاً از ‫هم‌نشینی با دیگران لذت میبرم.
‫و... اتفاقاً میدونم ‫که اون تو ارتش بوده.
‫- خب...
‫‌ چرا هیچوقت به پالینای من زنگ نمیزنی؟
‫‌هر دفعه که برای دیالیز میام، ‫بهت میگم...
‫‌نوه‌ام مجرد و باهوشه.
‫‌شبیه مگان فاکس روسیه.
‫‌ژن خوب داره.
‫‌مثل بابوشکاش.
‫‌ مطمئنم پالینا خیلی خوبه.
‫‌فقط من واقعاً ‫وقت ندارم که بیرون برم.
‫‌نسل شما
‫‌دیگه بلد نیست ‫چطور خوش بگذرونه!
‫‌ چند بار بگم، خانم پتروو؟
‫‌نمیتونی تو بیمارستان سیگار بکشی!
‫‌دکتر وارنر...
‫‌ دکتر ولف؟ ‫اینجا چیکار می‌کنی؟
‫‌ استیو. حالت چطوره؟ ‫اومدم یه سری بهت بزنم.
‫‌ دکترها همینطوری نمیان ‫سر کار مردم.
‫‌ من میام. خب، می‌دونم روش‌هام ‫یه‌کم غیرمعمولیه،
‫‌ولی خیلی از دکترها ‫فقط علائم رو درمان می‌کنن، نه مردم رو.
‫‌خب...
‫‌خب، اینو پیش من جا گذاشتی.
‫‌خواستم بیارم ‫بهت برگردونم.
‫‌امیدوارم ناراحت نشی. ‫یه نگاهی بهش انداختم.
‫‌و چیزی که پیدا کردم ‫خیلی جالب بود.
‫‌ واقعاً؟ ‫- صد در صد.
‫‌کاش همه مریض‌هام ‫مثل تو آماده بودن.
‫‌ کسی تعقیبت نکرده؟
‫‌ نه، نه. فکر نکنم. ‫چرا؟
‫‌فکر می‌کنی ‫کسی دنبالت کرده؟
‫‌ اونا اومدن سراغ آیدن. ‫الانم دنبال منن.
‫‌ خب...
‫‌استیو، چیزی هست که قبلاً ‫به ما نگفته باشی؟
‫‌چیزی که نخواسته باشی ‫جلوی زنت بگی؟
‫‌ ببخشید، دکتر ولف.
‫‌باید بری. ‫ما داریم می‌بندیم.
‫‌ هر چی به من بگی ‫بین خودمون می‌مونه.
‫‌محرمانه دکتر و مریض. ‫امنیت داری. می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫‌ اینو ببین.
‫‌نانو چیپ. ساخته شده توسط DARTA.
‫‌و اینجا رو ببین.
‫‌میگن ‫برای پیگیری سلامتی ماست،
‫‌ولی همش دروغه.
‫‌ارتش یه میکروچیپ تو سرم گذاشته ‫تا منو کنترل کنه.
‫‌درست کار نمی‌کنه، ‫باعث می‌شه چیزایی ببینم.
‫‌VA مسئولیت قبول نمی‌کنه. کسی نمی‌کنه.
‫به خاطر همین اومدم پیش تو.
‫نیاز دارم کمکم کنی. ‫باید درش بیاری.
‫- همه چی نرماله. چیپی نیست. ‫- معلومه که نیست.
‫- هیچ نشانه‌ای از ضایعه مغزی ‫یا چیزی که توهماتش رو توضیح بده نیست
‫یا فرآیندی که توهماتش رو توضیح بده.
‫- تا کی می‌خوایم باهاش همراهی کنیم؟
‫حق داره ‫حقیقت رو بدونه، درسته؟
‫- نه، لزوماً.
‫به استیو به عنوان یه آدم نگاه کن
‫که هفته‌ها تو دریا سرگردونه ‫و گرسنه‌ست.
‫ممکنه فکر کنی ‫نیازش یه مهمونیه...
‫- ولی این باعث می‌شه بدنش ‫شوک بشه.
‫خیلی زیاده، خیلی سریع. ‫- آره، دقیقاً.
‫اگه مراقب نباشیم، ‫مریض ما از توهم پارانوئید
‫به روان‌پریشی کامل می‌رسه.
‫- پس آروم آروم به واقعیت برش گردونیم؟
‫- آره. بستریش کنیم. و ‫کار تو اینه که آرومش کنی.
‫مطمئن شو اعتمادش رو از دست ندیم.
‫باور کن، من دیدم که ‫پارانویا با مردم چیکار می‌کنه.
‫- می‌دونستی جنگل‌ها شامل ‫۶۰,۰۰۰ گونه مختلف درخت هستن،
‫۸۰٪ گونه‌های دوزیست، ‫۷۵٪ گونه‌های پرنده،
‫و ۶۸٪ پستانداران دنیا؟
‫- می‌تونیم بعضی‌هاشون رو ‫با تفنگ پدربزرگت شکار کنیم.
‫می‌دونی، وقتی هم‌سن تو بودم، ‫اون به من یاد داد
‫چطوری از این استفاده کنم.
‫امروز می‌خوام به تو یاد بدم.
‫- یه نوع کلسیت نادر هست
‫که کنار بسترهای رودخانه مقعر رشد می‌کنه.
‫- فک می‌کنی می‌تونیم به جاش ‫برای اون بگردیم؟
‫- معلومه.
‫کریستال‌ها رو برای مجموعه‌ت ‫می‌گردیم.
‫نگران نباش.
‫- بخواب. بخواب. ‫- چی شده؟
‫چی شده؟ ‫- اون‌ها... اون گردشگرا.
‫اونا دارن دنبالمون می‌کنن.
‫باشه. پایین بمون. ساکت باش.
‫- سلام. من و جیکوب تماس گرفتیم ‫با VA در مورد واحد استیو،
‫و یکی از افرادشون ‫می‌خواد باهات صحبت کنه.
‫‌اسمش دکتر جوردانا موره.
‫‌ م... من نمی‌دونم چجوری از این استفاده کنم.
‫- ن... نه. اون... ‫اون واقعاً اینجاست.
‫- اوه. خب...
‫- من استیو رو شخصاً می‌شناختم.
‫اون وقتی که من تو اردوگاه پزشک بودم، ‫آموزش ابتدایی رو گذروند.
‫در تماس نموندیم، ‫ولی همیشه ازش خوشم می‌اومد.
‫- اون موقع چطور آدمی بود؟
‫- بذار اینجوری بگم ‫بعضیا با درجه رهبری می‌کنن،
‫بعضیا با الگو بودن.
‫استیو نمونه بود.
‫- بود. پس چی عوض شد؟
‫- کاش می‌دونستم.
‫وقتی بعد از اعزامش ‫پیش ما اومد،
‫هر کاری که می‌تونستیم کردیم ‫تا کمکش کنیم.
‫و یه روز، دیگه درمانش رو ‫قبول نکرد
‫برای توهماتش، ‫گفت دیگه به ما اعتماد نداره.
‫بعدش دیگه نیومد.
‫مشخص شد که ما رو ‫به عنوان دشمن می‌بینه.
‫- خب، می‌تونم بفهمم که استیو به عنوان یه مرد سیاه‌پوست
‫نگران مراقبتش باشه.
‫الان کی داره درمانش می‌کنه؟ ‫- هیچ‌کس.
‫بعد از اینکه با شرایط ‫غیرمحترمانه ترخیص شد،
‫مزایاش رو از دست داد.
‫تهدید کرده بود که اسرار نظامی رو ‫آنلاین فاش کنه.
‫وزارت دفاع نمی‌تونه اینو تحمل کنه.
‫- خب، گفتن اینکه استیو به یه نحوی ‫آسیب دیده غیرمنطقی نیست.
‫کی می‌دونه چی دیده ‫توی خط مقدم؟
‫- استیو هیچ‌وقت تو خط مقدم نبود.
‫اون هیچ‌وقت به فاصله ۱۰ مایلیِ ‫یه نبرد هم نرسید.
‫- تو چه نوع عملیات نظامی‌ای ‫شرکت کرده بود؟
‫- نمیتونم این ‫اطلاعات رو بهت بدم.
‫پروتکل نظامی.
‫استیو به سختی فهمید که
‫ما خیلی به محرمانگی‌مون ‫اهمیت می‌دیم.
‫واسه استیو بهترین‌ها رو آرزو می‌کنم. ‫واقعا.
‫ولی دست‌هام بسته‌ست.
‫- باشه. بذار ساده‌اش کنیم.
‫بالا رو نگاه کن برای بله ‫و پایین رو برای نه.
‫می‌تونی حس کنی که اگه می‌فهمی؟ ‫و می‌تونی حس کنی
‫چقدر عجیب‌انگیزه که ازت می‌خوام ‫احساساتش رو حس کنی؟
‫- نه. و پشیمونم ‫که چیزی بهت گفتم.
‫- بهم بگو. می‌شنوی منو؟
‫می‌تونی بهمون بگی... ‫درد داری؟
‫- می‌دونی کجایی؟
‫‌اوه. ‫- باشه. یه بار دیگه ازش بپرسیم
‫‌تا مطمئن شیم ‫درست جواب می‌ده.
‫- ام، دوباره بهم بگو. ‫می‌شنوی منو؟
‫- آقا، درد داری؟
‫- جِی‌دی، می‌تونی بالا رو نگاه کنی؟
‫- فکر کنم اضطراب داره.
‫- چیزی که حس می‌کنی منم... ‫همیشه.
‫خوش اومدی به آمیگدالای من.
‫- یه اطلاعاتی به دست آوردم.
‫دوست نیروی دریایی‌ام ‫زیاد نتونست بهم بگه.
‫همون‌طور که انتظار داشتیم، ارتش ‫خیلی بسته است،
‫ولی تونستم یه چیزایی بفهمم،
‫و معلوم شد ‫که دکتر مور درست می‌گفت.
‫- استیو و واحدش ‫هیچ وقت توی جنگ نبودن؟
‫- این یه استراتژی نسبتا جدیده...
‫تعداد سربازا رو روی زمین ‫کمینه کن
‫در حالی که واحدهایی مثل استیو ‫دشمن رو با آتش توپخانه می‌کوبن.
‫- پس کیلومترها دور از خط مقدم بود.
‫- به همین دلیله که اون و واحدش
‫هیچ‌وقت آسیب‌های مرتبط با جنگ ندیدن.
‫حتی یه نفر هم توی مأموریتشون ‫تلفات ندادن.
‫و با این حال، ‫از وقتی برگشتن خونه...
‫- چی؟
‫- فقط آیدن میلر نبود.
‫بیشتر از نصف واحد مردن.
‫بعضیا از مصرف ناخواسته ‫زیاد دارو،
‫ولی بقیه با خودکشی.
‫- سلام عزیزم. ‫- چطوری؟
‫- یه اتفاقی برای ‫همشون افتاد.
‫- ما یه ام‌آرآی عادی داریم. ‫- با هذیان‌های شدید.
‫- ولی واحدشون از چیزی ‫نابود شده بود.
‫یعنی، نرخ نزول... ‫انگار
‫زوال عقل لوی بادی، ‫آلزایمر زودرس.
‫تقریبا منو یاد یه سری ‫بازیکن فوتبال سابق می‌اندازه.
‫اگه نمی‌دونستم، می‌گفتم ‫استیو از CTE رنج می‌بره.
‫- چی گفتی؟
‫- انسفالوپاتی ‫تروماتیک مزمن.
‫- آره، نه، ‫می‌دونم CTE چیه، ولف.
‫فقط این یه تئوری خوبه. اون ‫خیلی چیزارو توضیح می‌ده.
‫- تغییرات خلقی، ‫اختلال شناختی، پارانویا.
‫ولی اون ورزشکار نبود.
‫هیچ وقت ‫توی یه تصادف جدی نبوده.
‫اگه هیچ وقت توی جنگ نبوده، ‫چطور CTE ممکنه؟
‫- می‌خوام چیزی بهت نشون بدم.
‫فرض می‌کنم هیچ وقت ‫با یکی از اینا کار نکردی؟
‫- اه، نه. ‫- باشه. ایمنی ۱۰۱.
‫همیشه با اسلحه طوری رفتار کن ‫که انگار پره.
‫همیشه اسلحه رو ‫به سمت جای امن بگیر.
‫و همیشه انگشتت رو ‫از روی ماشه بردار
‫تا وقتی که آماده شلیک هستی، باشه؟
‫- واقعا دارم ‫نظامی بودنت رو می‌بینم الان.
‫اون چطور بود؟
‫- برام خوب بود.
‫وقتی لازم داشتم منو ‫سر و شکل داد.
‫مجبورم کرد از خونه برم بیرون، ‫دور از پدر و مادرم.
‫و، ام، با خیلی از بچه‌ها ‫خیلی صمیمی شدم.
‫یکی به طور خاص.
‫- چی شد سوال نپرس، نگو؟
‫- ایده‌آل نبود.
‫ولی، ام، یه راهی پیدا کردیم ‫که درستش کنیم.
‫- باشه.
‫- درسته. ‫فقط شستت رو بذار...
‫آفرین. باشه. حالا جلوی دید ‫رو بذار روی هدف.
‫اونو با دید عقب قفل کن.
‫باشه. ماشه رو بچکون.
‫- تاثیرش. شوکش.
‫مثل یه موج انفجاره ‫توی دست‌هام.
‫- حالا تصور کن اون از یه اسلحه ‫هزار برابر بزرگتر باشه،
‫روزانه صد بار، ‫هر روز برای ماه‌ها.
‫- پس آسیب مغزی استیو ‫علتش
‫انفجار دشمن نبود، ‫بلکه شلیک اسلحه خودش بوده.
‫- این یه تئوریه... ‫که فقط می‌تونیم تاییدش کنیم
‫با تحلیل مغز استیو ‫بعد از مرگش.
‫خوشبختانه، ‫بیمارمون هنوز زنده‌ست.
‫- ولی بقیه اونقدری ‫خوش شانس نبودن.
‫بیایید به کارول زنگ بزنیم.
‫- ممنونم خانم میلر، ‫که ما رو پذیرفتید.
‫ما از شما دو نفر ‫بابت وقتی که گذاشتید ممنونیم.
‫- اون باید آیدن باشه.
‫تا جایی که من می‌دونم، ‫اون خیلی دوست بود
‫با بیمار ما، استیو هیل؟
‫- خوب، استیو رو چند بار ‫ذکر کرد.
‫دوست پیدا کردن برای آیدن ‫خیلی راحت بود.
‫اونور آب، مردایی که باهاشون خدمت می‌کرد ‫مثل برادر بودن.
‫تا وقتی برگشت خونه ‫ما متوجه تغییرش نشدیم.
‫- پارانوئید شده بود. مطمئن بود ‫یه نفر داره تحت نظر مبگیرتش.
‫انجمن کهنه‌سربازان بردش مشاوره، ‫ولی خشن شد.
‫او غیرمشرفانه ‫اخراج شد
‫بعد از اینکه مشاورش رو زد.
‫فکر کردیم مدرسه کمکش می‌کنه، ‫ولی روز آشنایی...
‫آیدن اصلا پایین نیومد.
‫- هوم.
‫- عشقی که به آیدن داشتی... هنوزم داری ‫کاملا مشخصه.
‫می‌دونم که بهبودیش ‫زمان می‌بره،
‫ولی ما می‌خوایم کمکت کنیم ‫جواب‌ها رو پیدا کنی.
‫- چیزی درباره CTE شنیدی؟
‫- این چه ربطی به پسرم داره؟
‫- استیو داره مثل آیدن رنج می‌کشه... ‫پارانویا، توهمات.
‫ما می‌خوایم کمکش کنیم، ‫ولی به اطلاعات بیشتری نیاز داریم.
‫CTE فقط بعد از مرگ ‫به درستی تشخیص داده می‌شه،
‫و مغز آیدن تنها مغزیه ‫که بهش دسترسی داریم.
‫اون تنها عضو یگانشه
‫که تدفین نظامی نداشت.
‫پس، به یه نوعی،
‫اخراج غیرمشرفانش ‫یه هدیه بود.
‫- هدیه؟ آیدن یه ‫نیروی دریایی نسل سوم بود.
‫اگه پدربزرگش... ‫جواب نه.
‫- شما... همکار من ‫هیچ قصد توهینی نداشت.
‫می‌دونم حاضری هر چی داری بدی ‫تا دوباره برگرده.
‫همه کاری که ما داریم می‌کنیم ‫اینه که به یه خانواده دیگه
‫یه شانس دوباره بدیم ‫برای یه سرنوشت متفاوت.
‫قول می‌دم. این آخرین ‫امید ما بود... هست.
‫- مغز آیدن ‫جواب‌ها رو داره
‫برای بیمار ما و برای شما.
‫فکر می‌کنم پایان این ماجرا چیزی ‫بود که آیدن می‌خواست.
‫- سفر کردن خارج از ‫محله‌تون،
‫استفاده از حمل و نقل عمومی، ‫رانندگی کردن؟
‫- همه اینا رو می‌تونم انجام بدم. ‫مشکلی نیست.
‫- خب. ام... ‫جواب هاتون رو
‫به صورت عددی می‌خوام... ‫صفر تا سه...
‫سه یعنی این کارها ‫بدون کمک براتون غیرممکنه.
‫- فکر کنم صفر. من... من برای ‫گشتن کمک لازم ندارم.
‫- خب، درباره مدیریت مالی ‫چی می‌گی؟
‫پرداخت قبوض، پیگیری هزینه‌ها، ‫چیزهایی از این قبیل؟
‫- صفر. بعضی روزها، شاید یک.
‫این همه چی هست، دکتر؟
‫- هدف از این نظرسنجی ‫اینه که بهتر بفهمیم
‫شما در خونه چطورید، ‫چه چیزی خوبه، چه چیزی نه.
‫و بعد با مقایسه جواب‌های شما با بیمارانی ‫که آسیب مغزی داشتن
‫مثل انسفالوپاتی مزمن ‫ترومایی...
‫- ام... ‫- ... که شاید به عنوان CTE بشناسید...
‫- صبر کن. صبر کن. CTE؟
‫منظورتون ‫چیزی هست که فوتبالیست‌ها می‌گیرن؟
‫ازتون خواستم یه میکروچیپ رو از مغزم دربیارید.
‫این معامله بود!
‫- ما درباره دوستت، ‫لنس سرباز آیدن میلر تحقیق کردیم.
‫استیو...
‫قبل از اینکه بمیره، ‫داشت از علائمی شبیه به شما شکایت می‌کرد.
‫و با همکاری خانواده‌اش،
‫تونستیم مغزش رو بررسی کنیم.
‫اگه اون CTE داشت...
‫احتمال داره شما هم داشته باشی.
‫می‌دونم این خیلی ترسناک به نظر میاد،
‫ولی قول می‌دم، هر چی بیشتر بدونیم، ‫بیشتر می‌تونیم کمکت کنیم.
‫- بهش می‌گن مثلث آتش. ‫حرارت، سوخت، و اکسیژن.
‫و برای بهترین آتش، ‫باید هر سه عنصر رو متعادل کنید.
‫من می‌رم یه سوخت دیگه بیارم.
‫- بابا! داری چیکار می‌کنی؟!
‫- داریم از خودمون در مقابل اونا محافظت می‌کنیم. ‫اونایی که پیاده‌روی می‌کنن.
‫می‌تونن دود رو ببینن.
‫آه، این. این دلیل اینه که ‫قرص‌هام رو قطع کردم.
‫تا بتونم هوشیارتر باشم. ‫تا بتونم ازت محافظت کنم.
‫به مادرت چیزی درباره اینا نگفتی؟
‫درباره داروهام؟
‫- نه. قول می‌دم.
‫- خوبه.
‫می‌دونم که همیشه می‌تونم ‫روت حساب کنم.
‫- نمی‌تونم برم داخل. ‫- در رو بلوکه کرده.
‫- استیو، من دکتر ولفم.
‫اه، می‌خوام کمک کنم، ولی نمی‌تونم ‫از اینجا. می‌تونم بیام داخل؟
‫- گفتی کمکم می‌کنی، ‫دکتر ولف!
‫اونا به تو هم رسیدن!
‫- نه، نه. ‫هیچ‌کس به من نرسیده، استیو.
‫اگه بذاری بیام داخل، ‫فقط من میام.
‫قول می‌دم. می‌تونی بهم اعتماد کنی.
‫- نمی‌تونم به هیچ‌کدوم از شماها اعتماد کنم.
‫این تنها راه منه.
‫باید میکروچیپ رو خودم دربیارم.
‫- استیو، نه، نه، نه، نه، نه، نه. ‫بذار کمکت کنم.
‫- می‌خوای کمک کنی؟ شروع کن ‫به من بگو از کجا باید ببرم!
‫- ولی من خیلی چیزها ‫درباره مغزت می‌دونم،
‫و الان آمیگدالای تو ‫اضافه‌کاری می‌کنه...
‫اگه بخوای می‌تونی ‫اون رو به عنوان چیپ ببینی.
‫این بخش، ترس و ‫واکنش خشم رو کنترل می‌کنه.
‫ولی می‌خوام بهت کمک کنم ‫تا به کورتکس پیش‌پیشانی‌ات دسترسی پیدا کنی،
‫بخش منطقی مغزت.
‫یه راه اینه که از ریاضیات ساده استفاده کنیم.
‫همسرت چقدر پیش رفته؟
‫- اوه، 34 هفته.
‫- 34 تقسیم بر 4. ‫چنده؟
‫- هشت و نیم.
‫- یعنی شش هفته دیگه، ‫کم و بیش،
‫قرار بابا بشی!
‫استیو، این فوق‌العاده‌ست!
‫دوباره چی داری؟
‫- یه پسر. ‫- یه پسر.
‫استیو، گوش کن به من. ‫در شش هفته،
‫می‌خوام تو توی اون اتاق بیمارستان باشی
‫و دست همسرت رو بگیری ‫تو هر انقباض.
‫می‌خوام قلبت ‫کامل باز بشه
‫وقتی برای اولین بار ‫چشمت به پسرت می‌افته.
‫و وقتی صورت کوچیک و کاملش رو می‌بینی،
‫می‌خوام قول بدی که ‫تا آخر عمرت ازش مراقبت کنی.
‫این چیزی هست که من برای تو و ‫خانواده‌ت می‌خوام، استیو.
‫ولی هیچ‌کدوم از اینا اتفاق نمی‌افته
‫اگه اون ‫چاقو رو زمین نذاری
‫و همین الان این در رو باز نکنی.
‫- عقب بایست. عقب بایست.
‫- ما قراره ‫ازت مراقبت کنیم.
‫- کپی. تایید. ‫عقب بایست.
‫این لکه نشان‌دهنده
‫تجمع غیرعادی ‫پروتئین تاو هست.
‫- این خیلی قرمزه. ‫- این خبر خوبی نیست که می‌خواستیم.
‫- ولی می‌تونه کمک کنه که به استیو کمک کنیم.
‫- ببخشید که مزاحم شدم.
‫خانم هیل ‫دنبال استیو می‌گرده.
‫- اوه، البته.
‫اون فقط تو اتاق 237 هست ‫تحت نظر.
‫- نه، اونجا نیست. چک کردم. ‫همه‌جا رو گشتم.
‫- باشه. ام...
‫نگران نباش. پیداش می‌کنم.
‫- برات بیکن، تخم‌مرغ، ‫و پنیر آوردم اگه گرسنه‌ای.
‫- دیشب کجا خوابیدی؟
‫- اتاق مطالعه یه کاناپه داره.
‫ببخشید که دیشب AWOL شدم.
‫فقط نمی‌تونستم ‫بیشتر تو بیمارستان بمونم،
‫و احساس نمی‌کردم ‫خونه رفتن درست باشه.
‫می‌خوام برای آنا و بچه باشم،
‫ولی اینجوری ‫نمی‌تونم یه شوهر و پدر خوب باشم.
‫- می‌دونی ‫پدر من هم روح‌هایی داشت؟
‫علائمی مشابه تو.
‫و با این حال، آرزو می‌کنم ‫که امروز توی زندگیم بود.
‫این تقصیر تو نیست.
‫نتایج کالبدشکافی ‫اومد برای آیدن،
‫و همونطور که حدس می‌زدیم، ‫اون CTE داشت،
‫که یعنی ‫احتمال زیادی هست که
‫تو هم از این بیماری ‫رنج ببری.
‫متأسفم.
‫- فکر کنم خودمو قانع کرده بودم ‫که یه میکروچیپ تو سرم هست
‫چون نمی‌تونستم ‫حقیقت دیگه رو قبول کنم...
‫که مغزم خراب شده.
‫ولی حالا که جواب دارم، ‫نمی‌دونم کدوم ترسناک‌تره.
‫احساس می‌کنم ‫یه حکم حبس ابد بهم دادی.
‫- ولی لازم نیست ‫تنها باهاش رو‌به‌رو بشی.
‫من کمکت می‌کنم ‫تا با علائمت کنار بیای و زندگی کنی.
‫واسه همین اینجام. ‫- دکتر ولف.
‫یه بچه تو راه دارم.
‫به زور می‌تونم با حقوقم ‫خودمون رو حمایت کنم.
‫VA مزایامو قطع کرده.
‫به دلیل اخراج نامحترمانه. ‫یادت میاد؟
‫- هیچ چیز نامحترمانه‌ای ‫در مورد تو وجود نداره.
‫می‌خوام اینو برات درست کنم، ‫برای خانواده‌ت.
‫اگه اجازه بدی.
‫- تو از پسش برمیای.
‫- ام، ممنون که اومدی.
‫ام، بیمارم، استیو هیل، ‫یه کهنه‌سرباز هست.
‫اون یک شوهره. ‫به زودی پدر میشه.
‫اون خدمت کرده ‫در گردان دوم.
‫- آره، ما در جریانیم، ‫دکتر ولف.
‫- اوه. باشه. ‫پس آگاه هستید که
‫واحد استیو ‫از فاصله‌ای دور از تهدید جنگ
‫توپ‌های دوربرد شلیک می‌کرد،
‫و با این وجود، علی‌رغم این موضوع، ‫استیو یکی از اعضای معدود
‫بازمانده واحدش هست.
‫چطور ممکنه؟ ‫جواب در توپخانه‌ست.
‫هر بار که اون توپ شلیک می‌کرد، ‫امواج شوک
‫از طریق نورون‌های مغز استیو ‫تکرار می‌شد،
‫و بارها و بارها ‫آسیب جبران‌ناپذیری وارد می‌کرد.
‫- ام...
‫مغزتو مثل یه کش در نظر بگیر.
‫هر بار که می‌کشیش، ‫پارگی‌های ریز ایجاد می‌شه.
‫حالا، مغز خاصیت ارتجاعی داره، ‫پس می‌تونه یه ضربه یا دو تا رو تحمل کنه،
‫شاید حتی سه یا چهار تا.
‫ولی بعد از یه بار بیش از حد ‫چی میشه؟
‫این کشو بکشید و ‫خودتون ببینید.
‫- درست مثل اون کش،
‫مغز با گذشت زمان خراب می‌شه.
‫و ما مدرک داریم.
‫نتایج کالبدشکافی ‫همرزم واحد، آیدن میلر
‫آسیب فاجعه‌بار ‫در سطح میکروسکوپی رو نشون داد.
‫یه مورد کلاسیک از CTE بود.
‫- خب... دقیقا چی شد ‫که بازی رو ول کردی؟
‫- مرسی. ام...
‫خب، سال سومم، ‫دو تا ضربه مغزی خوردم
‫توی یه فصل، ‫و دکترها بهم گفتن
‫اگه یه بار دیگه بخورم، ‫ممکنه بیدار نشم.
‫پس باید تصمیم می‌گرفتم.
‫باید ریسک کنم یا نه؟
‫من انتخاب نکردم. ‫- هوم.
‫- و هر روز پشیمونم.
‫- چی؟
‫چرا؟ ‫تو زنده‌ای. حالت خوبه.
‫- نه. باید منو می‌دیدی، اریکا.
‫عالی بودم.
‫- من بودم، مثلا...
‫واقعا، واقعا عالی.
‫و حالا من فقط یه...
‫دکتر بد هستم.
‫- این از کجا میاد؟ ‫- اه. بیا دیگه.
‫همه فکر می‌کنن اینو. ‫- نه نه.
‫- ولف اینو فکر می‌کنه.
‫- حتی تو هم فکر می‌کنی.
‫- من فکر نمی‌کنم ‫تو دکتر بدی هستی.
‫نه نه.
‫- هی، کینی. ‫- هوم؟
‫- اگه یه روزی مجبور بشن ‫مغزم رو باز کنن...
‫... می‌خوام تو این کارو بکنی.
‫- ام...
‫- منم همینطور، فکر کنم.
‫‌ صبح بخیر!
‫صبح بخیر! بیا دیگه. ‫بیدار شو. بیدار شو.
‫- اه... ‫- قهوه؟
‫- حتما.
‫دیشب، ما... ما...
‫- نه. نه. اصلا.
‫- خوبه.
‫خوبه.
‫خب، ام، به هر چیزی که ‫دیشب اتفاق افتاد.
‫- هیچی اتفاق نیفتاد. ‫- مرسی.
‫این پتو خیلی راحته.
‫- میکروفیبره.
‫- چی؟! ‫- اون Mirror-Touch داره؟!
‫- اینو بهم گفت. ‫- چقدر می‌دونستی؟
‫- واسه همینه... شش. ‫- نمی‌تونم باور کنم.
‫- چی؟ ‫اوه، خانم پتروف
‫نوه‌اش رو آورد بیمارستان؟
‫- نه. نه. ‫ولی یه بوریتوی صبحونه بزرگ رو
‫نابود کردم.
‫چیزی برای گفتن هست، دکتر مارکوس؟
‫- بهش محل نذار. من همیشه ‫قدر حساسیتت رو می‌دونستم.
‫فکر می‌کنم اینجا بیشتر ‫به همچین چیزی نیاز داریم.
‫- بهشون گفتی.
‫خیلی متاسفم، ون.
‫می‌دونم گفتم... ‫نباید این کارو می‌کردم،
‫ولی خیلی جالب بود.
‫و... داشتم یه تحقیقی می‌کردم و...
‫خدای من. ‫می‌تونی منو ببخشی؟
‫- چرا فکر می‌کنی ‫بهت گفتم، دانا؟
‫منو از سه بار توضیح دادن ‫نجات دادی.
‫- دست کم گرفتمت.
‫- خوب بازی کردی.
‫خوب بازی کردی.
‫- وقتی VA متوجه دلیل تروما ‫استیو شد،
‫مزایای اون دوباره برقرار شد،
‫خانواده‌اش جبران شد،
‫شرافتش بازگردانده شد.
‫- آماده‌ای؟
‫- ۷ ضربدر ۱۲. ۸۴.
‫- خوبی.
‫- تقسیم بر ۶.
‫چهارده.
‫به همه خوش‌آمد می‌گم.
‫می‌خوام از همه‌تون ‫که امروز اومدید تشکر کنم.
‫اسم من استیوئه.
‫و اومدم داستانمو بگم.
‫- وضعیت استیو تغییر نمیکرد،
‫حتی یه تشخیص رسمی هم نداشت.
‫ولی یه جورایی، مگه نمیشه ‫این حرفو درباره همه‌مون زد؟
‫درمانی برای CTE نیست،
‫ولی میتونیم علائمشو ‫با درمان‌های دیگه کم کنیم
‫برای بیماری‌های ‫عصبی-تخریبی مشابه.
‫ورزش. رژیم غذایی. خواب.
‫دادن زمان به استیو.
‫امید به آینده‌ای ‫که بیشتر بدونیم.
‫استیو حالا میتونست ‫آینده امیدوار کننده‌ای رو ببینه.
‫میتونست اونو تو دستاش بگیره.
‫- باباست.
‫- سیستم عصبی ما ‫نمیتونه تو تنهایی بهبود پیدا کنه.
‫- وای! ‫- ما نیاز به مراقبت داریم...
‫محبت، ارتباط.
‫- درسته.
‫- ولف. به من پیغام دادی؟ ‫چیزی فوریه؟
‫چی داری؟ ‫مشکلات باغبونی؟
‫- یه جورایی. دارم به کاشتن ‫یه میکروچیپ فکر میکنم.
‫- تو هم نه. ‫- نه برای استیو. نه، نه.
‫برای استیو، یه میکروچیپ ‫یه راه مقابله بود.
‫ولی اگه برای جان دو...
‫یه مکانیسم واقعی بود چی؟
‫یه رابط مغز-کامپیوتر ‫که بهش کمک کنه ارتباط برقرار کنه.
‫- ام...
‫ولف، می‌دونی که ‫این تکنولوژی چقدر آزمایشیه. اون...
‫- این مرد صداشو از دست داده.
‫و تو میتونی ‫اون صدا رو بهش برگردونی،
‫بیدارش کنی.
‫با منی یا نه؟
‫چون من نمی‌تونم ترکش کنم.