‫اونا واقعا دارن می‌پرسن،
‫چقدر وقت دارم تا ‫خودمو از احساس گناه آزاد کنم
‫قبل از اینکه برم؟
‫اما وقتی زمان محدوده، ‫گناه اجتناب‌ناپذیره.
‫غیرقابل اجتنابه.
‫و تنها درمانش چیه؟
‫بخشش.
‫یه منبع به ظاهر محدود ‫وقتی پای انسان‌ها درمیونه.
‫امیدوارم مشکلی نداشته باشی
‫که شنبه شبتو بهم زدم، جان.
‫معمولا فقط من و دوستم یوهان خونه‌ایم.
‫تصمیم گرفتم بزنم بیرون ‫و رو مهارت‌های اجتماعیم کار کنم.
‫چطورم؟
‫- برام مهم نیست بقیه ‫دربارت چی میگن.
‫یه دکتری که ‫شب استراحتشو
‫به خداحافظی با بیمار می‌گذرونه
‫توی کتاب من عالیه.
‫- خداحافظی؟ ‫من که جایی نمیرم.
‫مگه... دقیقاً چی شنیدی، پرستار؟
‫- نه تو.
‫اینو.
‫اون صبح داره منتقل میشه ‫به یه مرکز مراقبت بلند مدت
‫و نه یکی از اون مراکز شیک.
‫- کی اینو تصویب کرده؟ ‫دکتر لندون؟
‫- حتی بالاتر.
‫- چی؟ چطور شماها ‫زودتر از من رسیدید؟
‫تا حالا ولف رو دیدید؟
‫میدونید چرا پیج کرد؟ ‫اوضاع اورژانسی چیه؟
‫- تو. آنوریسمت داره پاره میشه.
‫- شور و اشتیاق مسریه.
‫راستی شلوارت عالیه.
‫- مرسی، ون.
‫خوشحالم که یکی اینجا ‫منو قدر میدونه.
‫- داداش، بهتره تو اورژانس ‫یه حمله زامبی باشه.
‫- کجا بودی؟ ‫- شنبه شبه. بیرون بودم.
‫و یقین داشته باش ‫تنها برنمی‌گشتم خونه.
‫- اوه، ادکلنت داره ‫سینوسامو می‌سوزونه.
‫- خب، بیشتر افراد میگن ‫عاشق بوی من هستن.
‫- اون افراد باید بیان ‫واسه معاینه مغز و اعصاب کامل.
‫- یه بیمار داریم.
‫- همون جان دو که ‫چند هفته پیش اومد، درسته؟
‫آره، شنیدم چند تا دکتر ‫آی سی یو درباره‌ش حرف میزدن.
‫تقریبا هیچ سابقه پزشکی ‫مرتبطی نداره.
‫- آره، فقط یه لیست طولانی ‫از عفونت‌ها
‫و باکتری‌های مقاوم به دارو،
‫از بیمارستان ‫تا LTACH و دوباره برگشتن.
‫ترسناک.
‫- خب، قراره صبح ‫از بیمارستان ما منتقل بشه.
‫اگه نتونیم یه دلیلی پیدا کنیم ‫که بمونه.
‫- نمیتونم باور کنم ‫واسه این، خانه‌دارها رو خاموش کردم.
‫- میدونی مراقبت بلند مدت ‫واسه یه بیمار مثل این چی معنی میده؟
‫فقط قراره از یه مرکز ‫به مرکز دیگه بره
‫تا اینکه فراموش بشه.
‫- دقیقا درسته، ‫دکتر کینی.
‫- از کجا شروع کنیم؟ ‫برنامه چیه؟
‫- خانم!
‫- فکر نمی‌کنم ‫خون مال خودش باشه.
‫- چارلی رو دیدی؟
‫- یکی به روانپزشکی زنگ بزنه.
‫ من مایام. پیام بذار.
‫‌ مایا ایمی-ماری آلن،
‫‌منع رفت و آمدت ساعت 12 شبه.
‫‌این دومین باره که این ماه ‫اونو از دست دادی.
‫‌قوانینو میدونی.
‫‌یه چیزی تو کار پیش اومد.
‫‌تا 15 دقیقه دیگه ‫بیمارستانم.
‫‌تا اون موقع باید خونه باشی.
‫‌زنگ بزن. الان.
‫‌ای عیسی، کمکم کن.
‫‌ تصور کن شادترین روز ‫زندگیت
‫‌تبدیل بشه به یه کابوس کامل ‫و وحشتناک.
‫‌ معلومه که مواد مخدر ‫نقش داشته،
‫‌اما همه‌ی ماجرا این نیست.
‫‌ علائم کلاسیک ‫فراموشی تجزیه‌ای.
‫‌هر چی که برای اون زن اتفاق افتاده ‫خیلی وحشتناک بوده،
‫‌مغزش اونو از آگاهی‌ش پاک کرده.
‫‌ انگار ذهنش داره ازش ‫در مقابل چیزی محافظت می‌کنه.
‫‌ اصلاً می‌خوایم بدونیم چی بوده؟
‫‌پرستار ارشد ‫باید بهشون زنگ زده باشه.
‫‌افسر استنلی. ‫همیشه دیدنتون خوشه.
‫‌خوب به نظر میایید. ‫- ممنون دکتر.
‫‌کاش این یه دیدار دوستانه بود،
‫‌اما، ام، ‫برای عروس اومدیم.
‫‌گزارش میگه که خونی هست
‫‌و، ام، یه... ‫چیزیش گم شده.
‫‌چارلی.
‫‌عروس خونی ‫به علاوه‌ی داماد گمشده...
‫‌لازم نیست نابغه باشی ‫تا بفهمی چی شده، هان؟
‫‌ اون زن ممکنه ‫یه آسیب عصبی بد داشته باشه.
‫‌فارغ از اینکه چی کار کرده یا نکرده،
‫‌ما موظفیم که هر کسی ‫که از اون درها وارد میشه رو درمان کنیم،
‫و این کاریه که می‌خوایم انجام بدیم.
‫‌اون از اینجا نمیره ‫تا وقتی که تاییدش کنیم.
‫‌ و باید به داماد هم فکر کنیم.
‫‌فرض کنیم هنوز زنده‌ست،
‫‌اما با توجه به مقدار خونی که ‫روی اون زن هست،
‫‌خیلی وقت نداره.
‫‌یه ساعت طول می‌کشه ‫تا ببریمش کلانتری، استنلی.
‫‌اما می‌دونی که ‫من می‌تونم سریع‌تر جواب بگیرم.
‫‌اون اینجا می‌مونه.
‫‌ باید خودتو کنترل کنی.
‫‌ پلیس‌ها اینجا هستن.
‫‌ فکر کنم، ام، ‫این یعنی ما شریکیم.
‫‌اما، ام، هنوز باید ‫ازش سوال کنیم.
‫‌ البته. ‫نشونتون میدم.
‫‌ برنامه چیه؟
‫‌ هنوز دارم فکر می‌کنم. ‫- آها.
‫‌ چی؟
‫‌ اینو پیدا کردم ‫نزدیک ایستگاه پرستارا.
‫‌باید انداخته باشه.
‫‌ فکر کردیم بذاریم ببینی
‫‌قبل از اینکه بدیمش ‫به پلیس.
‫‌ اسم عروس ‫بریجیت مایرز هست.
‫‌اون تو جنوب جرسی زندگی می‌کنه.
‫‌یه کارت شناسایی پیدا کردیم، ‫یه کارت کلید هتل،
‫‌و... چرت و پرت‌های مهمونی.
‫‌نشونه‌ای از بقیه‌ی مهمونا نیست. ‫شاید فرار کردن.
‫‌نتایج آزمایش مواد مخدر ‫حداقل تا یه ساعت دیگه نمیاد.
‫‌ الان، تمرکز می‌کنیم ‫روی داماد، و پیداش می‌کنیم.
‫‌ شاید تصادف کردن.
‫‌ممکنه جایی گیر افتاده باشه.
‫‌ خوب، اگه تصادف بوده، ‫باید جراحت داشته باشه.
‫‌یه چیزی. ‫ولی حتی یه خراش هم نداشت.
‫‌ ممکنه به طور تصادفی ‫مورد حمله قرار گرفته باشه.
‫‌ یا اینکه اون بهش حمله کرده.
‫‌شاید بریجیت مثل فیلم کیلبیل ‫با چارلی بدبخت برخورد کرده.
‫‌ گفت که داماد پشیمون شده بود.
‫‌ بیایین نتیجه‌گیری عجولانه نکنیم.
‫‌ اگه با یه معجزه اون بیرون زنده باشه ‫و داره از خونریزی می‌میره،
‫‌داره وقتش تموم میشه، ‫و سریع.
‫‌ مگه پلیس‌ها برای همین اینجا نیستن؟
‫‌ دارن سعی می‌کنن یه ‫جرم رو حل کنن.
‫‌ما داریم یه بیمار رو نجات میدیم.
‫- خوب، ام، پس برمی‌گردیم، ‫مسیر عروس رو دنبال می‌کنیم،
‫و باید ما رو به داماد برسونه.
‫- ولی حتی اگه یادش بیاد،
‫آیا وقتش رو داریم؟
‫- باید وارد ذهنش بشیم.
‫- خوب، پس دقیقاً همون کار ‫رو می‌کنیم.
‫- چی؟ اوه!
‫- دکتر ولف، شما همین الآن ‫مواد مصرف کردید؟
‫- قرار دادن خودم در همان ‫حالت ذهنی عروس
‫به ما کمک می‌کنه بفهمیم ‫چی می‌خواد بهمون بگه.
‫می‌تونم حس کنم چی حس می‌کنه، ‫فکر کنم چی فکر می‌کنه.
‫باید دنیا رو از لنز تحریف‌شده ‫اون ببینیم.
‫- در واقع... ‫یه جورایی باهوشانه‌ست.
‫- و خطرناک.
‫- این چیزی نیست ‫که قبلاً انجام نداده باشم.
‫این زن اومده پیش ما کمک بخواد.
‫پس، اگه کسی گزینه‌ی بهتری نداره،
‫بیا از هتل شروع کنیم.
‫کی با من میاد؟
‫- دانا. ‫- دانا.
‫- واو.
‫از همه‌تون بدم میاد.
‫- سلام.
‫بریم داماد رو پیدا کنیم.
‫- تا حالا هیپنوتراپی رو امتحان کردی؟
‫- نه.
‫- یه جور ماده‌ی جداساز هست، ‫ولی مثل خیلی از داروها،
‫میتونه تو رو به یه حالت ‫تغییر یافته برگردونه
‫تا خاطراتی که تو ناخودآگاهت ‫عمیقاً دفن شده رو بازیابی کنی.
‫ولی فقط اگه ۱۰۰٪ متعهد باشی کار میکنه.
‫- هر چی لازم باشه. ‫برای چارلی.
‫- باشه.
‫وقتی آماده‌ای...
‫... نور منو دنبال کن.
‫نگاهت رو بالا نگه دار...
‫تا جایی که میتونی بالا.
‫حالا چشمانت رو ببند.
‫ولی نگاهت رو به سمت نور نگه دار.
‫بیا با پیدا کردن یه خاطره‌ی خوش ‫از امشب شروع کنیم.
‫وقتی دیدیش، بذار اون خاطره ‫بیاد سمتت.
‫- شادی بود...
‫- شادی تو آسمون.
‫خیلی خوب.
‫بیا اینجا با این خاطره بمونیم.
‫اینجا آخرین باریه که چارلی رو دیدی؟
‫- اینجا خیلی سرده.
‫- شاید اینجا بود که چارلی دو دل شد.
‫- به نظر میاد ‫مواد تأثیر کرده.
‫نه داماد مرده. ‫نه خونی.
‫به نظر میاد گوشت رو دوست دارن.
‫اه، خب...
‫فضای امن، بدون قضاوت...
‫... ولی، ام، همیشه داروهای بیمارات رو می‌خوری؟
‫- دکترا خیلی وقتا دارو تجویز میکنن
‫بدون اینکه کاملاً بفهمن تاثیرشون چیه.
‫دوست دارم بدونم بیمارانم چی تجربه میکنن.
‫- حتی از نوع غیرقانونیش؟
‫- اونا به من اعتماد میکنن و زندگیشون رو به من سپردن.
‫اونقدری حق دارن، نه؟
‫- با من حرف بزن.
‫اه...
‫ما بهت خبر میدیم.
‫خداحافظ.
‫خب، ام، هیپنوتراپی جواب داد، ‫یه جورایی.
‫ام، ون میگه یه اتاق مثل یخ رو یادشه
‫و شادی تو آسمون.
‫آخرین بنزوی خودم رو شرط می‌بندم
‫ما الان تو اون اتاق یخی هستیم.
‫- فقط می‌مونه ‫شادی تو آسمون.
‫- یه کافه شبانه‌ی ضایع رو پشت بام هست.
‫- مثل اینکه باید بریم شادی کنیم.
‫- اشکالی نداره، خانم لوئیس.
‫من و پسرم ‫یه چیزی براتون آوردیم.
‫امیدوارم حالتون رو بهتر کنه.
‫موزیک اندورفین آزاد میکنه.
‫سطح کاتکولامین رو تغییر میده.
‫حواس بیماران رو پرت میکنه ‫وقتی دارن خاطرات رو دوباره تجربه میکنن،
‫دور از دردشون.
‫- باخ دوست داره.
‫- سلیقه خوبی داره.
‫باشه.
‫- کاش میتونستم هر روز بیام سر کارت.
‫واقعا باید بری؟
‫- من و مادرت، ‫هنوز والدین خوبی هستیم،
‫حتی اگه شریکای خوبی نباشیم.
‫ولی تو و من، ‫با هم خیلی خوبیم.
‫میدونی، اگه بخوای میتونی ‫با من بیای زندگی کنی.
‫- خیلی بده ‫وضعیت این بنده خدا،
‫ولی در چند ساعت آینده ‫کار زیادی براش نمیتونیم بکنیم.
‫در چند ساعت آینده.
‫میدونم دوست داری از ولف دفاع کنی،
‫ولی باید قبول کنی ‫طرف دیوونه‌س.
‫طرف قرص خورد. ‫- آره، برای نجات یه بیمار.
‫خودکار داری؟
‫ولف میخواد ‫جای همه بیمارا باشه،
‫همه چیز رو درباره‌شون بدونه.
‫این یکی بیمار ‫رو نمیتونه بفهمه.
‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- دارم جای بیمار قرار می‌گیرم.
‫- جیکوب.
‫تا طلوع خورشید وقت داریم ‫تا اینو بفهمیم.
‫میتونیم دوباره ‫نمودارای جان دو رو مرور کنیم.
‫میتونیم یه سی‌بی‌سی دیگه بفرستیم.
‫حتی یه افزایش کوچیک ‫در تعداد گلبول‌های سفیدش
‫میتونه کافی باشه ‫تا انتقال رو لغو کنیم.
‫- آره، ام...
‫میدونی چیه؟ ‫حق با توئه.
‫میرم، آزمایشاشو چک کنم.
‫- هنوز خبری از داماد نیست.
‫ولی، ام... ‫طبق اینستاگرامش،
‫چارلی اینجا سرآشپزه.
‫شاید یه سرنخی پیدا کنیم.
‫- فکر می‌کنی اون بابای ‫آزاد تو کافه حالش خوبه؟
‫احتمالا نیاز به جراحی داره. ‫شاید رینوپلاستی.
‫چه کلمه خوبی. ‫رینوپلاستی.
‫میتونم با یه کرگدن بجنگم!
‫- نه، نمیتونی!
‫- چی خوردی؟ ‫- داروی اضطرابم.
‫چی رو دقیقا سرکوب می‌کنی؟
‫- داری منو دیوونه می‌کنی. ‫- باشه، باشه.
‫- رسماً دیگه ‫با این بحث تموم کردم.
‫- همه‌مون یه تاریکی داریم، ‫دکتر دنگ.
‫من آدم خشنی نیستم.
‫ولی امشب تو من دیدیش.
‫مثل عروس، آره؟ ‫میتونستم اون مرد رو بکشم.
‫- خوب، این داره تاریک میشه. ‫کسی رو نکشتی.
‫- باز فرار کردن، آره؟
‫- ام، تو قرص خوردی ‫تا به بریجیت کمک کنی،
‫ولی دارم فکر میکنم ‫داری از هر دیمونی که باهاش درگیری فرار می‌کنی.
‫هر دیمونی که باهاش درگیری.
‫- همه‌مون داریم از چیزی فرار می‌کنیم.
‫این جزئی از ‫تجربه انسانیه.
‫هممون فقط یه کم ‫با هم متفاوت فرار می‌کنیم، درسته؟
‫وای خدایا. ‫وای خدایا، دارم می‌سوزم.
‫واقعاً احساس ناپایداری دارم.
‫انگار دارم از ‫سندرم بدخیم نورولپتیک رنج می‌برم.
‫دارم آتیش می‌گیرم. ‫باید برم تو فریزر.
‫- خوب، حالا دیگه کامل دیوونه شدی.
‫نمیذاریم بری ‫تو فریزر.
‫- تازه‌عروسا. ‫دلهره. یه اتاق مثل یخ.
‫داماد.
‫وای خدا.
‫چارلی.
‫- هیچی حس نمی‌کنم.
‫باید سی‌پی‌آر شروع کنم؟
‫- نه، هست.
‫نبضش ضعیفه، ‫ولی زنده‌ست.
‫از مایا خبری داری؟
‫- سر شام با یه همکارم بودم. ‫طول کشید.
‫الان تازه دیدم پیامتو. ‫- شام کاری؟ این وقت شب؟
‫باشه. ‫- اینجوری نگو.
‫این تو تقویم ‫مشترکمون بود.
‫- موریس. صبر کن. اون خودشِ. ‫اون مایاست.
‫بذار من... ‫الان بهت زنگ میزنم.
‫مایا؟ ‫- سلام.
‫- بهتره خونه باشی ‫و بری بخوابی.
‫- من خونه سیدنی‌ام. ‫- نه.
‫- میخوام شب رو اینجا بمونم.
‫- نه، نباید ‫شب رو اینجا بمونی.
‫میخوام همین الان بیای خونه.
‫بابات تو راهه که بیاد اونجا.
‫فردا در موردش ‫حرف می‌زنیم.
‫- باشه.
‫- برو کارول و ون رو بیار، ‫و اوضاع رو بهشون توضیح بده.
‫و یه بسته بانانا برام آماده کن.
‫- هی، کجاییم؟ ‫- وضعیت بیمار وخیمه.
‫فشار خون ۶۰ روی پیدا کردن ‫وقتی پیداش کردیم،
‫هیپوترمیک ‫با خونریزی شدید
‫به خاطر یه زخم ‫نافذ شکمی.
‫- باشه، من تماسی گرفتم ‫در مورد احتمال ضربه به سر.
‫کجا پیداش کردید؟
‫- روی زمینِ ‫فریزر.
‫- نیستاگموس چرخشی.
‫بالایی؟
‫- این مسخره‌س.
‫آره.
‫- خب، من الان یه داماد خونی رو ‫تو فریزر پیدا کردم.
‫زنده.
‫می‌خواستم برم ‫تو ذهن بریجت،
‫واسه همین فکر کردم ‫دارم MDMA مصرف می‌کنم.
‫- و معلوم شد ‫توش PCP هم بوده.
‫کارآموزها می‌دونن؟
‫- آره. ‫- ولف...
‫ببین، نمی‌خوام بهت بگم مراقب باش.
‫ما قبلاً تو این مسیر بودیم، ‫و تو...
‫- کارول، ما اصلاً ‫پیداش نمی‌کردیم.
‫پلیس‌ها همونجا بودن، ‫ولی نتونستن پیداش کنن.
‫پنج دقیقه دیگه، مرده بود.
‫حال اون چطوره؟
‫- تو وضعیت شکننده‌ایه.
‫هیپنوتراپی، ‫خیلی ذهن رو درگیر می‌کنه.
‫مطمئن نیستم ‫چطور با این خبر کنار بیاد.
‫- شاید ‫خاطراتش رو برگردونه.
‫- یا بیشتر بهش ضربه بزنه.
‫- می‌تونم ببینمش؟
‫- هنوز نه. ‫اون هنوز تو جراحیه.
‫- ولی حالش خوب میشه، درسته؟
‫- اه، اون تو بهترین شرایطه.
‫ولی مهم‌ترین ‫چیز الان،
‫بهترین کمکی که ‫می‌تونیم به چارلی بکنیم
‫اینه که سعی کنیم بفهمیم ‫چی شده.
‫- کل ماجرا... ‫هنوز خیلی گنگه.
‫منظورم اینه، کی... ‫کی می‌خواست چارلی رو بزنه؟
‫- افسرها، چه خبره؟
‫- یه یخ شکن خونی پیدا کردیم
‫تو کوچه نزدیک هتل.
‫فکر می‌کنیم همون وسیله‌ایه
‫که برای حمله به آقای مینتون استفاده شده.
‫باید اون رو ببریم. ‫- صبر کن. صبر کن. ما به زمان بیشتری نیاز داریم.
‫- هنوز نمی‌دونیم ‫چی باعث سردرگمی‌ش شده،
‫چی باعث فراموشی‌ش شده. ‫- اون تو شرایطی نیست
‫که جابه‌جا بشه. ‫- بمون.
‫- نمیتونید همینجوری...
‫- هی، ما فقط داریم ‫پروتکل رو دنبال می‌کنیم.
‫بیا بریم. ‫بیا بریم.
‫- بهش نگاه کن! ‫- کار رو سخت‌تر نکن.
‫خواهش می‌کنم. بیا.
‫- این چه حقه‌ایه؟ ‫- یا شروع کن به آماده کردن سرم
‫یا برو کنار... یکی رو انتخاب کن.
‫- می‌شنوی منو؟ ‫خوبه.
‫- به من نگو دیوونه! ‫- بریجت! آرام باش!
‫آروم باش، بریجت!
‫- بریجت.
‫- بریجت!
‫- بریجت.
‫- یادمه.
‫یادمه، من بودم.
‫می‌خواستم بکشمش.
‫- بریجت. ‫با من بمون، بریجت.
‫- تشنج باعث شد ‫خاطرات بریجت باز بشه.
‫- داماد چطوره؟
‫- تیم تروما الان دارن ‫روی اکس-لپ کار میکنن.
‫اگه شانسی داشته باشه، ‫به خاطر تو هست.
‫به نظر میاد که به هوش اومدی.
‫- همم.
‫- داری یه الگوی خوب برای ‫انترن‌هات می‌ذاری.
‫- مرسی. ‫دوست دارم به همکارام نشون بدم
‫که حاضرم هر کاری برای بیمارانم بکنم.
‫- من داشتم طعنه می‌زدم.
‫- اوه. طعنه.
‫چیزی که اسکار وایلد ‫پایین‌ترین نوع شوخی می‌دونه.
‫- ولی بالاترین نوع ‫هوشه.
‫- باشه، خب، ‫فکر نمی‌کنم این...
‫اوه، او ادم مغزی داره.
‫- هیچ نشانه‌ای از تروما یا تومور نیست.
‫- MRI خونریزی مغزی یا سکته رو رد میکنه.
‫- پس احتمالاً با یه علت متابولیک سروکار داریم.
‫فکر می‌کنی نارسایی کبدیه؟
‫- نه، آزمایش‌های کبدیش نرماله.
‫و عملکرد سنتزیش هم سالمه.
‫آخرین مورد ادم مغزی ‫که منو غافلگیر کرد
‫یه پسر ۱۸ ساله بود ‫که تحت پروتکل CAR-T برای
‫لوسمی عودکننده بود.
‫اون ساعت ۸ شب داشت با خانوادش حرف می‌زد.
‫تا نیمه شب، بطن‌هاش ‫خیلی متورم شده بودن
‫برای یه EVD. ‫- مورد من نارسایی کبد بود.
‫نمیدونستن آیا باید اسمش رو برای پیوند بذارن یا نه.
‫- چی شد؟
‫- مرد. مورد تو چی؟
‫- صبح مغزیش مرده بود.
‫متاسفم که باید اینو می‌دیدی.
‫من و پورشیا، منظورمه. ‫- از من عذرخواهی نکن.
‫از بیمارمون عذرخواهی کن.
‫اون رو ول کردی که بری تو کمد دکتر بازی کنی.
‫- و من همین الان عذرخواهی کردم. ‫چرا همیشه پشتمی؟
‫- فقط دارم کارمو می‌کنم.
‫و کارت رو.
‫- به نظرم داری خودتو به ولف نزدیک می‌کنی.
‫- خب، حداقل من دارم ‫کاری برای بیمارم می‌کنم.
‫- تو زیادی تلاش می‌کنی.
‫اگه موافقی چیزی نگو.
‫دو به یک، تلاش‌گر.
‫- بله. ‫بله، من تلاش‌گرم.
‫از بچگی آرزو داشتم اینجا باشم، ‫نه یه برنامه جایگزین چون
‫با توپ بازی دچار مصدومیت شدم.
‫- خب، می‌دونی چیه؟
‫تو کار خودتو بکن، دکتر.
‫به آزمایش‌هات ادامه بده.
‫من اینجا می‌مونم، ‫روی این صندلی.
‫چون من به پزشکی اعتقاد دارم، ‫نه به بیهودگی.
‫- مراقبت بیهوده نیست، جیکوب.
‫- دستور زبانش افتضاحه.
‫چارلی...
‫اون بهمون گفت ‫رژیم غذاییشون رو عوض کردن،
‫شیرینی‌ها رو قطع کردن.
‫- استیک توی اتاق هتلشون.
‫- ورمانت صبح زود ‫یادآور...
‫شربت افرا، درسته؟
‫- اگه داری چیزی رو میگی ‫که من فکر می‌کنم،
‫لوله غذایی که بهش می‌دن ‫داره الان می‌کشتش.
‫- خب، ام، با تشکر از ‫دکتر دانگ و دکتر مارکوس،
‫ما تشخیص دادیم که تو ‫سندروم شربت افرا داری.
‫اسم مسخره‌ایه، می‌دونم.
‫این به خاطر ‫علامت مشخصه‌شه...
‫دستشویی شیرین‌بو.
‫این یه بیماری ژنتیکی نادره
‫که بدن رو از تجزیه پروتئین باز می‌داره،
‫به‌خصوص در زمان‌های استرس.
‫- مثل برنامه‌ریزی برای عروسی.
‫- همچنین با مصرف بالای پروتئین ‫بدتر می‌شه.
‫چیزی که نمی‌تونست تجزیه بشه ‫تبدیل به مواد شیمیایی سمی شد
‫که تو مغزت جمع شدن ‫و باعث تورمش شدن.
‫به همین دلیل گیج بودی ‫و حتی خشونت نشون دادی.
‫- چطور اینو گرفتم؟
‫- نه، تو اینو ‫تمام عمرت داشتی.
‫فقط تا حالا بحرانی به وجود نیومده بود.
‫استرس، داروها، ‫و وضعیتت با هم،
‫باعث شد چارلی رو چاقو بزنی.
‫این یه طوفان کامل بود.
‫خیلی بعیده که تو هیچ‌وقت
‫اونو به جز این حالت حمله کنی.
‫اگه درمان نشده بود، ‫این می‌کشتت.
‫اتفاقی که امشب افتاد ‫جونتو نجات داد.
‫فکر کنم ‫می‌خوای چارلی رو ببینی.
‫اون از اتاق عمل بیرون اومده ‫و بیداره.
‫- می‌خواد منو ببینه؟
‫- از حرفایی که به من زده، آره، ‫خیلی دوست داره که ببینتت.
‫تنها دلیلی که تونستیم نجاتت بدیم
‫اینه که اون به‌موقع بیدار شد.
‫اون همه چیز رو در مورد تو بهمون گفت.
‫بدون اون، شاید به‌موقع تشخیص نمی‌دادیم.
‫- من اونو چاقو زدم.
‫در شب عروسیمون. ‫اون هیچ‌وقت منو نمی‌بخشه.
‫منظورم اینه، چطور می‌تونه؟
‫- متأسفانه، ‫این از کنترل تو خارجه.
‫چیزی که تو کنترله توئه...
‫بخشش خودته.
‫- داری چیکار می‌کنی؟
‫- می‌خواستم کاری براش انجام بدم.
‫فکر دیگه‌ای برای آزمایش نداشتم، پس...
‫فکر کردم می‌تونه یه اصلاح نیاز داشته باشه.
‫- خوب به نظر می‌رسه.
‫- نظرت چیه؟
‫باید بهش یه فید بدم ‫وقتی اینجام؟
‫- شاید یه کار دیگه‌ای ‫بتونیم براش انجام بدیم
‫قبل از اینکه به مراقبت طولانی‌مدت سپرده شه.
‫یه چیز متفاوت.
‫فکر کن چقدر گذشته ‫از وقتی که نسیم رو حس کرده.
‫اگه هنوزم بتونه ‫نسیم رو حس کنه.
‫- می‌دونم تو خیلی ویژگی‌های ‫تأثیرگذار داری.
‫ولی نمی‌دونستم ‫قانون‌شکنی هم از ویژگی‌هاته.
‫- خب، اگه یه چیزی باشه
‫که از دکتر ولف تا حالا یاد گرفتم، اینه که...
‫بعضی وقت‌ها ‫باید قوانین رو خم کرد.
‫- درسته.
‫می‌فهمم که چرا اینقدر تلاش می‌کنی.
‫چون خیلی برات مهمه.
‫ولی تو دکتر خوبی هستی. ‫می‌دونی اینو، درسته؟
‫نیازی نیست ثابتش کنی ‫به کسی.
‫- جدی می‌گی؟
‫الان واقعاً دستتو نزدیک کردی؟
‫- چی؟! نه!
‫من به رضایت اعتقاد دارم.
‫- انگشتش... داره تکون می‌خوره.
‫- آماده‌ای؟
‫- نه.
‫باید از من متنفر باشه.
‫من از خودم متنفرم.
‫- می‌دونی...
‫احساس گناه می‌تونه خیلی فلج‌کننده باشه.
‫ولی اگه بذاریم، ‫می‌تونه خیلی فعال‌کننده هم باشه.
‫داره تو رو مجبور می‌کنه ‫بخاطر بخشش درخواست کنی.
‫- می‌دونی، ‫اگه نورولوژی جواب نده،
‫شاید آینده‌ای ‫تو مشاوره ازدواج داشته باشی.
‫نه، من از هر چیزی که فکر کنی ‫در عشق بی‌تجربه‌ترم، قول می‌دم.
‫- ولف، می‌تونم باهات حرف بزنم؟
‫- یه لحظه عذر می‌خوام. ‫- باشه.
‫- چه خبر؟
‫- یه مشکلی پیش اومد.
‫چارلی، ام...
‫دوباره خونریزی کرد.
‫اونا مجبور شدن دوباره ‫ببرنش اتاق عمل،
‫و اون، ام...
‫مرد.
‫فکر کردم نجاتشون دادیم.
‫چطور باید بهش بگیم؟
‫من نمی‌تونم، ‫دکتر ولف. متأسفم.
‫- هی.
‫اشکالی نداره.
‫من بهش می‌گم.
‫- می‌دونم که ‫خیلی چیزه واسه هضم کردن.
‫- هیچ منطقی نداره، ‫می‌فهمم...
‫چطور یه نفر می‌تونه ‫یه لحظه اینجا باشه
‫و بعد لحظه‌ی بعد ‫نباشه،
‫و چطور یه شب می‌تونه ‫مسیر کل زندگیت رو عوض کنه.
‫- ولی وقتی از اینجا رفتی، می‌خوام ‫یه چیزو یادت بمونه.
‫اتفاقی که دیشب افتاد نتیجه‌ی ‫یک سری علت‌ها بود.
‫شرایطت، PCP. ‫هیچ علتی به تنهایی مقصر نیست.
‫و تو هم مقصر نیستی، بریجیت.
‫- ولی من هستم.
‫من اونو کشتم.
‫و باید باهاش زندگی کنم.
‫آیا همیشه همین ‫شخص بودم،
‫کسی که قادره به ‫این همه خشونت؟
‫- هیچ عملی ما رو تعریف نمی‌کنه.
‫- هیچ نقشه‌ی راهی وجود نداره
‫که نشون بده چطور بعد از یه ‫اتفاق اینجوری زندگی کنیم.
‫ما همه یه مسیری داریم ‫که برای ما تعیین شده، و تو مسیرت رو پیدا می‌کنی.
‫- و ما کمکت می‌کنیم.
‫- مطمئن می‌شیم که همه ‫درمان‌های آینده‌ات
‫اینجا با ما انجام بشه.
‫تو از این وضعیت عبور می‌کنی.
‫- فقط کاش می‌تونستم ‫یه بار دیگه ببینمش.
‫و بهش بگم متاسفم.
‫- بهت یه کم حریم خصوصی می‌دم.
‫- نه، لطفا.
‫لطفا بمون، دکتر ولف.
‫سلام عزیزم.
‫اگر قدرتشو پیدا کنیم و ‫به اندازه کافی خوش‌شانس باشیم که فرصت داشته باشیم،
‫همیشه خودمون خواهیم بود.
‫- فکر کنم همه چیز همین بود.
‫هی، به مامانت نگو ‫که آسیاب قهوه خوب رو برداشتم.
‫خب، نظرت چیه که بیای ‫پیش من زندگی کنی؟
‫- من- من فکر می‌کنم...
‫بهتره با مامان زندگی کنم.
‫- البته.
‫می‌فهمم، پسرم.
‫نباید حتی ازت می‌پرسیدم.
‫- وای خدا، چی کار کرده؟
‫- بگیم که یه شب بد داشت.
‫- خودت هم یه شب طولانی داشتی.
‫- فکر کردیم شاید گرسنه باشی.
‫بابا سرم داد زد.
‫ببخشید که دیر اومدم، ‫و دیگه تکرار نمی‌شه.
‫- ممنون که معذرت خواهی کردی.
‫عزیزم، من و بابات، ‫فقط به فکرتیم.
‫می‌خوایم مطمئن بشیم ‫که در امانی.
‫ولی اگه با ما حرف نزنی ‫نمی‌تونیم این کارو بکنیم.
‫- آره، ‫ولی شماها با من حرف نمی‌زنید.
‫- یعنی چی؟
‫- هیچی. فراموشش کن. ‫- نه! مایا...
‫چی شده؟
‫- فکر می‌کنی متوجه نمی‌شم ‫که شماها همیشه دعوا می‌کنید؟
‫یا اینکه چطور دیگه ‫به هم صبح به خیر نمی‌گید؟
‫یا اینکه بابا دیگه ‫تاپ شف رو باهات نمی‌بینه؟
‫همه چیزو می‌دونم، پس فقط بگید.
‫- حق با توئه.
‫و متاسفیم.
‫نباید چیزیو ‫از تو پنهون می‌کردیم.
‫بیا اینجا.
‫من و بابات داریم یه مدت ‫از هم فاصله می‌گیریم.
‫ما همدیگه رو خیلی دوست داریم.
‫ولی یه سری چیزا هست ‫که باید حلشون کنیم.
‫مایا، عزیزم، ما دوستت داریم.
‫همیشه. ‫بیشتر از هر چیزی.
‫- پس این کارو نکنید.
‫لطفا.
‫- خب...
‫به احتمال زیاد فقط ‫یه حرکت رفلکسی
‫مرتبط با ‫اسپاسم عضلانیه، اه،
‫که می‌تونه تو بیمارانی که فلج ‫شدن اتفاق بیفته.
‫ولی اشتیاقی که شما دوتا ‫امشب نشون دادید،
‫همینه که لازمه.
‫همیشه نتیجه‌ای که می‌خوایم رو ‫برامون نمیاره، ولی...
‫بدونش نمی‌تونیم کاری که می‌کنیم ‫رو انجام بدیم.
‫- چیه؟
‫- اون یه رفلکس نیست.
‫- چی؟
‫- فکر نمی‌کنم ‫این مرد تو کما باشه.
‫اون اونجاست. ‫اون... اون هوشیاره.
‫هر چی که کردی جواب داده.
‫به نظر میاد که به بیمارمون ‫یه دلیل داده‌ای که بمونه.
‫دانا؟ ‫- ام؟
‫- خوبی؟ ‫- آره.
‫فقط چند ساعت دیوانه‌وار بود.
‫شماها...
‫من یه شب تو کافه رو ‫به اندازه نفر بعدی دوست دارم،
‫ولی، اه... ولف خیلی سنگین زد.
‫دیدمش که شادی میکرد.
‫- ولف ما؟
‫- همونی که فقط باخ گوش می‌ده؟
‫- می‌تونه با اون کمرش تو ‫زمین مهمونی باخ شادی کنه.
‫باشه؟
‫یه تصویر می‌خوای؟ ‫- نه، نه.
‫- گاهی مردم می‌تونن ‫سورپرایزت کنن.
‫- شربت می‌خوای؟ ‫- آره.
‫- مایا چطور خبر رو گرفت؟
‫- اوه...
‫اون یه دختر ۱۶ ساله‌ است
‫که از قبل فکر می‌کرد ‫ما داریم زندگیش رو خراب می‌کنیم، پس...
‫فکر می‌کنی چطور گرفتش؟
‫- اوه. ‫قول میدم بهتر میشه.
‫- برای تو بهتر شد؟
‫- همم، می‌خوای راستش رو بگم یا دلت رو خوش کنم؟
‫نمیشه جفتش رو؟
‫اوه، باشه.
‫فکر کنم راستش رو بگو.
‫- طلاق والدینم خیلی شلوغ پلوغ بود.
‫وقتی مادرم از پدرم خواست که ‫بره، اون...
‫... قلبش شکست.
‫اما کاری که من کردم...
‫کارول، نمی‌دونم ‫آیا می‌تونم خودم رو ببخشم یا نه.