خب، همراهیم کن که بفهمم چی به چیه.
- خیلی خب، تو یه ورزشکار بودی. - آره.
اما بعد شدی کریسِ بازیگر.
میدونی، دوران دبیرستان موج سواری می‌کردم،
دو میدانی انجام دادم، فوتبال بازی کردم. و هر مدل بدن‌سازی‌ای که بود رو انجام دادم.
و وقتی که برای نقش ثور انتخاب شدم، فقط یه وظیفه اساسی داشتم،
که باید شبیه شخصیت های کارتونی می‌شدم. مثل قهرمان‌های کتاب‌های مصور.
درسته.
توی مأموریت افزایش طول عمرم، دوباره زدم به جاده،
همراه با دانشمند ورزش، راس اجلی
قبل از اینکه دوره بعدی فیلمبرداری ثور شروع بشه،
اون ازم خواست کم‌تر به ظاهر عضله‌هام اهمیت بدم، و بیشتر به این حواسم باشه
که چقدر می‌تونن آسیبی که گذر زمان وارد می‌کنه رو به تعویق بندازن.
راس، قراره چیکار کنیم؟ کجا داریم می‌ریم؟
کاری که الان می‌خوایم برای کریس شماره ۲ انجام بدیم،
اینه که مطمئن بشیم تو می‌تونی پابه‌پای زمان پیش‌ بری.
و میدونی، چند راند هم ازش جلو بزنی.
ممکنه مبارزه اصلی رو برنده نشی، اما یه چندتایی رو می‌بری.
به نظر میاد کلی زحمت داره. حالا چی برام در نظر گرفتی؟
- قراره چند درجه سخت‌ترش کنیم. - معلوم بود.
اینجا رو داشته باش.
ریچارد!
این یه طناب ۳۰ متریه که از ارتفاع ۳۰۰ متری
بالای این دره آویزون شده.
چیزی که ازت می‌خوام اینه که از ته طناب آویزون شی و بعدخودت رو بکشی بالا.
مو به تنه‌ام سیخ شد.
خب بگو تا حالا از این کارا انجام دادی؟
- یعنی با این مقیاس یا ... - آویزون شدن از یه طناب که وصل شده به تله‌کابین
- آره. - اونم از ارتفاع ۳۰۰ متری با زمین؟ نه.
- نه؟ - میدونم عجیبه.
توی برنامه کار‌های هفتگی‌ام نیست.
قبل از انجام دادنش چه قدر وقت داریم؟
- چه قدر قبل از فیلمبرداری ثور؟ - به نظرم پنج ماه، آره.
- من می‌خوام این رو توی سه... - سه ماه تمرین.
- ولی قراره خیلی وزن اضافه کنم. - چه قدر؟ چه قدر اضافه؟
نمیدونم. خیلی بیشتر از چیزی که الان هستم.
قراره به نفعمون باشه یا به ضررمون؟
یا شاید هم یه ترکیبی از هر دو، نه؟
صادقانه بگم، اصلا به نفعت نیست
- به نفعت نیست - کاملاً به ضررته.
آدم‌هایی با اندازه تو، از طنابی که بالای کوهستان آویزون شده بالا نمیرن.
حواست باشه اشتباه نکنی. این رحم سرش نمی‌شه.
جدی چطور کارم به یه طناب ۳۰ متری
که از یه پرتگاه آویزون شده، رسید؟
ایفای نقش‌های اکشن مثل ثور یعنی این که من دهه ها
صرف حفظ کردن عضله‌های ابر قهرمانی کردم.
اما چند ماه پیش، تصمیم گرفتم به دنبال این باشم که
که آیا بدنم در آینده سالم می‌مونه یا نه.
- سلام کریس. از دیدنت خوشحالم مرد. - منم از دیدنت خوشحالم.
برای همین با دکتر پیتر آتیا متخصص طول عمر ملاقات کردم.
خب کریس،‌ مشخصه که تو وقت زیادی
صرف تمرینات قدرتی کردی. چه جور برنامه‌ای انجام میدی؟
خب من در طی این سال‌ها برای نقش‌های مختلفی تمرین کردم
میدونی مثلاً ثور که بابد حجم اضافه می‌کردم
یه روز روی شونه کار می‌کنم بازوها یه روز دیگه. کمر، سینه، پاها.
متوجه شدم. خیلی خب.
- حالت خوبه؟ - اوهوم.
مشخصه که هیکل فوق‌العاده‌ای داره،
بیشتر ماها وقتی به کریس نگاه می‌کنیم حاضریم هر چیزی بدیم تا شبیه‌اش باشیم.
اما همیشه جا برای پیشرفت هست.
بدن انسان بیش از ۶۰۰ ماهیچه داره،
و برای افزایش طول عمر، باید بتونی از هرکدوم که می‌شه،
بیشترین استفاده رو ببری.
خب، وقتی که قدرت عضلانی، انعطاف پذیری و بازده بدنی‌اش رو ارزیابی کردم،
متوجه شدم که اون قابلیت این رو داره تا روی محدوده وسیع‌تری از عضلاتش کار کنه.
آخرشه دیگه. دو، یک... تموم شد.
و اون می‌تونه استقامتش رو بهبود بده.
خب، کریس خبر خوب اینه که کلاً نتایجت عالی بودن،
اما مشخص شد که توی چندتا چیز مهم
نتایج آزمایشت برای کسی که داره آماده میشه
که تا ۹۰ سالگی بهترین باشه، خوب نبود.
حس می‌کنم توی دبیرستانم و الان دارن کارنامه‌ام رو میدن زیر بغلم.
خب، برای بهتر شدن نتایج باید چیکار کنم؟
خب، خیلی چیزها هست که می‌تونیم تغییر بدیم.
با هدف گرفتن محدوده بیشتری از عضله‌هات
و بهبود بخشیدن استقامتت،
می‌تونیم کاری کنیم بهتر و طولانی تر زندگی کنی.
خیلی خب، پس...
بریم شروع کنیم.
این چالش هوشمندانه راس در واقع دوگانه‌ست
تمرینات اون طناب،
قدرت ابر قهرمانی کریس رو خیلی بیشتر افزایش میده
و اون رو به مسیر زندگی سالم‌تر و طولانی‌تر هدایت می‌کنه.
اما شروعش، انتظار میره که برای کریس سخت باشه.
برای اینکه راس من رو به رباتی که از طناب بالا میره تبدیل کنه،
من رو با یه حرفه‌ای آشنا کرد.
خب، ازت می‌خوام پات رو بذاری روی دستم، و اون یکی پات رو بذاری اینجا.
با پاهات محکم بگیرش، و همینه.
همینه. برو بالا. با پاهات خودت رو بکش بالا.
باید پام رو...
- بالا فرستادن من از این طناب... - نه.
باید سخت ترین کاری باشه که تا حالا انجام دادن.
همینه. بگیرش.
خوبه. برو بالا. آره بکش. آره، باز کن.
دستام...
عضله‌هاش دارن می‌گن " هی، هی، هی "
میدونی چی میگم؟ یجورایی عجیبه.
- آره آره. - یه جورایی.. عجیبه.
عضله های عجیبی هستن، میدونی چی میگم؟
اینجوری نیست که بگی « خب قراره با اینا برم بالا »
- نه - با این عضله‌ها...
فقط تاحالا از این عضله ها استفاده نکرده بودم.
برای همین واقعاً سخته.
می‌تونم تمام روز بارفیکس برم، اما طناب...
اینکه با پنجه هام گرفتمش، داره بازوهام و دست‌هام رو می‌کشه.
و محکم بگیر.
یجورایی کم کم دارم نگران می‌شم.
وارد یه چالش شدم و حالا برای فقط چند متر
بالا رفتن داره برام مشکل بوجود میاد. و همینش هم خیلی دردناکه.
حالا یهویی، کریس دوباره تبدیل شد به مبتدی.
و قبولش سخته، اما وقتی بهش میگم این درد‌ها
ارزشش رو داره، باید بهم اعتماد کنه.
چون بالا رفتن از طناب، مزایای زیادی برای
سالم موندن توی سن بالا داره.
معلوم شد که عضله‌هامون خیلی بیشتر از حرکت دادن ما انجام میدن.
توی بدن، در عمق هر فیبر پر از نیروگاه های کوچیکیه که
که می‌تونن جلوب زوال فیزیکی رو بگیرن.
و با هر انعطاف، مواد شیمیایی‌ای آزاد می‌کنن که،
به مقابله با انواع بیماری ها کمک می‌کنه.
به طور کلی عضلات برای مقابله با پیری،
یک اندام حیاتی به شمار میان. و هدف بالا رفتن از طناب هم همینه.
برای بالا رفتن از طناب، فقط عضله های بازو درگیر نیستن،
بلکه تمام عضلات درگیر می‌شن.
برای بیشتر شدن موفقیتم با طناب،
و آینده بهتری توی پیری، راس می‌خواد تمریناتم رو گسترش بده
بهم افسار ببندین.
خوشحالم که برای این کار یه روز خوب و خنک رو انتخاب کردیم.
فکر کنم الان هوا ۴۵ درجه‌ست.
برای همین چندتا روتین جدید و جالب اضافه کرده.
عالیه.
آفرین! آفرین! برو گنده بک.
خوبه. آفرین. پشتکارت رو نشون بده.
هرجا سخت میشه قدم‌های کوتاه بردار. قدم‌های کوتاه.
قدم‌های کوتاه‌تر بردار تا شتابت رو حفظ کنی.
برو، برو، برو، برو، برو، برو.
خوبه!
شاید روش‌هاش غیر عادی بنظر بیان. ولی باعث می‌شن که اون
توانایی های بدن انسان رو به حداکثر برسونه.
اون تونسته مارتون کشیدن ماشین رو کامل کنه،
رکورد پنج ماه شنا در دریا رو بزنه. و ورزش سه‌گانه حمل درخت رو انجام بده.
در یه چالش ۲۴ ساعته تونسته ۸۸۰۰ متر از طناب بالا بره.
که یعنی ارتفاع کوه اورست.
و بنده این آقا رو آوردم که من رو به پای خودش برسونه.
بیا اینجا!
- باریکلا. - بیا اینجا!
بریم. نفس بکش. بریم.
خوبه‌. همین. همین.
برای اینکه کریس روی طناب موفق باشه، همه چیز باید خوب پیش بره.
بزن تو کارش.
قدرت پنجه، دوسر بازو، پاها، شونه‌ها و کمر.
اون به تحرک، انعطاف پذیری و استقامت نیاز داره.
خوبه. بجنب.
خب پس برنامه اینه که تمرکز رو از روی ورزش‌های باشگاهی که فقط یه نقطه خاص رو
هدف گرفتن، برداریم.
و به سمت تمرینات واقعی که محدوده گسترده‌تری از عضلات رو آزمایش می‌کنن، بریم.
بابایی میشه منم برم بالا؟ میشه برم بالا؟
و بعضی جاها، این تنها راه زنده مونده.
مردمی که پول میدن تا توی باشگاه ورزش کنن،
بنظرم دیوونه‌ان.
مراقب باش! پرتش نکن.
ما هر روز کار می‌کنیم.
کار سختیه.
ما اینطوری قوی می‌شیم.
کاتالینا موتوچی، همراه بچه هاش هیمینا و سوفی
و مادرش آنجلینا زندگی می‌کنه.
اون‌ها از قبیله‌ی بومی آمریکایی، راراموری هستن.
هر روز زحمت می‌کشن و از تمامی عضله‌هاشون استفاده می‌کنن.
مامان. تبر شکست.
راس عاشق اینجا می‌شه.
جمع کردن دام‌ها با پای پیاده سخته،
و نزدیک ترین شهر بهشون، یک روز فاصله داره.
اما چرا یه روزت رو هدر بدی، وقتی می‌تونی بدویی؟
به ما میگن راراموری.
یعنی مردمی که میدوان.
وقتی که توی کوهستان میدوام،
حس می‌کنم از همه کاری بر میام.
به لطف روش زندگی‌شون،
راراموری ها استقامت بالایی دارن.
دویدن عمیقاً توی فرهنگشون ریشه کرده،
و در مسابقات مرسومشون، از تمام نسل‌ها دور هم جمع می‌شن.
که گاهی چند روز طول می‌کشه.
چی شد ؟
داریم ازشون رد می‌شیم ها!
و تحقیقات نشون میده که
فشار خون سالخورده ‌های راراموری، نه تنها با بچه‌هاشون،
بلکه حتی با نوه‌هاشون هم برابره.
اگه من بتونم توی پیری اینجوری باشم، واقعاً مرد خوشبختی‌ام.
خیلی خب، اون رو بکش...
- خب از این طرف میریم. - آره.
برای قدم بعدی تمرینات طناب
الکس و مویرا تجهیزات رو توی خونه‌ام سوار می‌کنن.
اه خیلی بد بلندشون کردم.
رفیق و مربی با سابقه بدن‌سازی‌ام، لوک زاکی،
هم اینجاست تا کمک کنه.
داریم آماده می‌شیم.
- خیلی خب. اول یه امتحان بکن. - باشه.
ما از قرقره استفاده کردیم تا با طناب بیشتری درگیر باشم.
من میرم بالا...
و طناب میاد پایین.
تردمیل عمودی خودم.
دستام رو حس نمی‌کنم.
- تمومه؟ - آره.
خب این تقریباً... ۱۰ متر بود.
پس، یبار دیگه برو.
خیلی خب.
- آره. همینه. - مثل شکنجه می‌مونه.
دارم از عضله‌هام پشت سر هم کار می‌کشم.
و واقعاً دارم خسته می‌شم.
چهارتا از ده تا. دوباره.
باید استقامتم رو ببرم بالا.
برای همین راس هم داره توی جیبش دنبال ترفندهای بیشتری برای تمرین می‌گرده.
خب ما اینجا چی‌کار می‌کنیم رفیق؟ من که طنابی نمی‌بینم.
آره. طنابی در کار نیست.
خیلی آرامش‌بخش بنظر میاد، نه؟ مثل ماشینی که خوب روغن کاری شده.
مثل بالا رفتن از طناب، پارو زدن هم انواع قدرت‌ها رو باهم ترکیب می‌کنه.
سرعتی و به خصوص استقامت خالصه.
قراره امروز پیشرفتت رو به جلو این باشه.
می‌تونم خیلی خوب حرف بزنم. اما صادقانه بگم، اهل پارو زدن نیستم.
برای همین یه متخصص آوردیم، روینا مردیث، دارنده مدال برنز المپیک.
چند درصد احتمالش هست که بیوفتیم توی آب؟
۴۰ درصد. امروز رو بهتون انرژی مثبت میدم.
راس، اول تو بشین برای همین باید یجورایی...
اوه، خدایا.
نه، نه، نه... پات رو بذار کف قایق.
خوبه. خیلی خب.
برو توی توی قایق و روی حالت اسکوات بشین.
فکر کردم خیلی بهتر از راس باشم.
ببین چه می‌کنه این بازیکن.
بعداً می‌بینمتون.
- ایول! هورا. - اوه، دارین میوفتین.
پارو‌هات رو ول نکن.
آره حواسم هست، حواسم هست.
بیا جونمون رو نجات بده!
هی راس دست‌هات رو آروم روی سطح آب صاف نگه دار.
آره، قلقش دستم اومد.
آره، عالیه. باریکلا.
منظورت رو متوجه شدم، می‌تونم تمام مدت همینطوری ثابت بمونم.
- آره، آره. - آره.
خب کریس از تو می‌خوام کم‌تر از دست‌هات و بیشتر از پاهات استفاده کنی.
- باشه. - ببین برای شروع چطوره.
حرکات رو ساده و آروم ادامه بدین. پارو‌ها رو بیرون نگه دارین.
به جلو هلشون بده، با پاهات فشار بیار. باریکلا. خوبه.
حالا فهمیدم که تو علاقه زیادی به استقامت نداری.
درست میگم؟
نه آخه من که مخزن گاز ندارم.
یعنی همیشه دوی سرعتی رو به استقامتی ترجیح میدم، میدونی؟
باشه. باشه.
اول که کریس آزمایش شد،
بیزاری کریس از تمرینات استقامتی کاملاً مشخص بود.
جایی که نمراتش کم بود، متعلق به
یک جزء کلیدی که در مبارزه با پیری ضروری‌ست، بود: میتوکندری.
ماهیچه‌های ما خونه تریلیون‌ها میتوکندری هستن.
اونها نیروگاه‌های کوچکی هستن که انرژی لازم بدن ما رو فراهم می‌کنن،
تا همه چیز خوب پیش بره.
با بالاتر رفتن سن، عملکرد میتوکندری‌ها ضعیف‌تر می‌شه.
و بعد از بین میرن و روند پیری رو سریع‌تر می‌کنه.
اما ورزش، مخصوصاً تمرین‌های استقامتی
ماهیچه های ما رو برای درمان میتوکندری‌های معیوب، تحریک می‌کنه.
و حتی میتوکندری‌های جدید می‌سازه تا انرژی بیشتری تولید کنه،
و روند پیری رو عقب بندازه.
صد متر آخر رو باید به اون شناور قرمز برسین.
می‌تونی پارو بزنی، دوچرخه سواری کنی، بدویی، هر چیزی
کلید ارتقای این نوع تمرین‌های تقویت کننده‌ی میتوکندری
اینه که هرچقدر می‌خوای کار کن، بدون اینکه نفس کم بیاری.
فقط دو ساعت تمرین در هفته می‌تونه چند سال به عمرتون اضافه کنه.
اینم از این روینا. رکورد کسی رو نزدیم؟
فکر کنم نزدیک بود.
بنظرم برای رسیدن به المپیک فرانسه
- هنوز جا برای پیشرفت داریم. - آره.
- شما چی فکر می‌کنید؟ - من نقشم بیشتر مدیریتی بود.
آره، چطور بود؟ به نظر که جات خیلی راحت بود.
فکر نکنم من و تو هم تیمی‌های خوبی باشیم.
رفیق‌های خوب. هم تیمی ‌های افتضاح.
نه ولی اگه تو دریا گم بشیم، دیدنی می‌شه که بفهمیم
کی می‌تونه اول اون یکی رو بخوره.
انجام دادن اینجور تمرین‌ها می‌تونه میتوکندری‌های من رو تقویت کنه.
و استقامتم رو بهبود بدم. اما من خیلی بیشتر ازینا ازم برمیاد.
اوه جونی.
این رو سال‌هاست که ندیدم. خدایا!
پروفسور نورمن لازارس سال‌های زیادی دانشمند پزشکی بوده
در اوقات فراغتشون اون و همسرش جین، از زندگی لوکسشون لذت می‌بردن.
- اوه قطار سریع‌السیر شرق. - اوه خدایا.
اون قطار سریع‌السیر شرقه.
توی سن ۵۰ سالگی من و نورمن عاشق غذا خوردن بودیم.
دوست داشتنیه.
اون هر روز داشت چاق‌تر می‌شد.
این آقا تپله اینجا کیه؟
تصمیم گرفتم که بالاخره وقتشه وزن کم کنم و ورزش کنم.
داشتیم گاراژ رو تمیز می‌کردیم
و من به دوچرخه بچم برخوردم.
سوارش شدم و یه دور تو محل زدم.
که باعث شد خسته بشم
و مجبور بودم دراز بشم و یه نفسی تازه کنم.
و به مرور فواصل رو بیشتر میکردم
بالاخره تا روزی که 200 کیلومتر رو پیمودم.
به این فکر کردم که « چرا فواصل رو بیشتر نکنیم؟»
چهارصد کیلومتر شیشصد کیلومتر.
هزار و چهارصد کیلومتر.
تو سنی که بقیه مردم سعی میکنن آروم باشن
من شروع کردم به اینکه خودم رو به چالش بکشم.
در سن 60 و 70 سالگیش
نورمن بازم به دوچرخه سواری ادامه داد.
ولی دانشمندان در اون چیز دیگری رو دیدن.
بیماری هایی که ناشی از کهولت سن بود در اون دیده نمیشد
چه با خودم یا چه با دوستان من دوچرخه سواری میکردم.
بعد با خودم گفتم چرا؟ چه فرقی بین من و این مردم هستش.
ما فقط یهودی هستیم هیچ چیز خاصی در موردمون وجود نداره.
نورمن با یکی از دانشگاه های لندن به همراه خود و دوستان دوچرخه سوارش
مطالعات و تحقیقی را تحت عنوان خوکچه هندی به راه انداخت.
معمولاً توانایی مبارزه با عفونت با کهولت سن کاهش پیدا میکنه.
ولی نتایج نشان میده که گروه نورمن
بدنی به مقاومی یک فرد 20 ساله دارن.
یه کشف باور نکردنی.
و اثباتی بر این شد که ماهیچه های ما کاری بیشتر از تحرک انجام میدن.
داخل سلول های ماهیچه ای و درون میتوکندری آن، برای ما انرژی فراهم میشود.
ولی ماهیچه ها یه حقه دیگه هم تو آستینشون دارن.
همونطور که منقبض میشن پیام رسان های شیمیایی رو آزاد میکنن
که اسمشون میوکین نامداره و در سرتاسر بدن پخش میشن
که فواید زیادی دارن،
از جمله جلوگیری از تجمع چربی های ناخواسته، سرکوب برخی از سرطان ها
و همانطور که تحقیق پیشگامانه نورمن تایید کرد
سیستم ایمنی را تحریک میکند تا در طولانی مدت عملکرد بهتری داشته باشد.
من دارم پیر میشم، این واقعیته
ولی خب عاشق دوچرخه سواریم.
و ورزش به من این اجازه رو میده تا زندگی کامل تری داشته باشم.
اونم تا وقتی که ممکنه به دور از درمان و عادت های دارو باشم.
باعث میشه احساس غرور کنی.
همینه، رفیقه خودمه.
ما چون پیر میشیم بی تحرک نمیشیم.
به این دلیل پیر میشیم چون بی تحرک میشیم.
علاوه بر بالا رفتن از طناب، من برای ثور نیز آماده میشوم.
یه مقدار برنج.
هدف اضافه کردن بیش از 40 پوند عضله برای فیلم بعدی هستش.
بوفالو.
خب، آره همش مال منه.
ولی اضافه وزن داشتن مشکل آفرینه.
خب، اینجایی پس...
آره، تا جایی که میتونی برو بالا.
وای.
پشتش رو ببین خیس شده.
مثل اینه که 200 کیلو از یه طناب بره بالا.
ثور رو نمیبینی که از طناب بالا بره نه؟
حالا، میدونی چرا.
باید عضلات کمتری داشته باشی. باید وزن کم کنی.
اینجوری آسونتره.
و یه مشکل دیگه مقابل من هستش.
باشه.
نفس بکش.
همون طور که بالا میرم، طناب از پاهام آویزونه...
همین.
و اون قسمت رفته رفته سنگین تر و طویل تر میشه .
پس یکی از فاکتور ها، وزن طناب هستش.
و زمانی قابل فهمه که مسافت زیادی رو بخواین بالا برین.
- وزن دم طناب... - آره.
ازت آویزون میشه... پس هر صعودی...
خب...خب...هرچی برم بالاتر وزنش بیشتر میشه و باید حملش کنم.
آره، در نظر داشته باش که چطوریه.
- اوه نه. - آره خودش یه مسئله است.
مشکل اینجاست که توی باشگاه، دم طناب همینجور آزاد نیستش.
اینجوری بهتره که با یه طناب 30 متری تمرین کنی.
چون مشکل اینجاست. در تمام این مدت یک بار...
فقط میفهمیم که چطوریه.
کریس باید مراقب این باشه که چی رو آرزو میکنه.
اوه...
با نزدیک شدن به صعود 100 فوتی
میخوام بدونم که میتونه با وزن دم طناب کنار بیاد.
و به ارتفاع کامل برسه.
بنابر این ما داریم 80 فوت طناب رو واسش آماده میکنیم
فقط واسه اینکه ببینیم تا کجا میره.
استرس دارم. وای استرس دارم.
فقط تسلیم شو، راس.
خب راس... جرثقیل رو دیدم واسه همین مضطربم.
خیلی ارتفاع داره. و اون چی داره؟ یه قهوه داره.
- و هنوز داغه. - خیلی داغه.
عه؟ خوب بنظر میاد. یکی ازونا واسه منم درست میکنی؟
حاضری راس؟ آماده ای؟
-آماده. -آماده؟ آماده؟
اوه پسر، رفته رو مخم.
هی، باشه یه پنکیک واسم درست کن. میام اونطرف.
میبینمت.
خب، این طناب رو میبینم...
و این خیلی بزرگتر و مرتفع تر از اون چیزی هستش که تصور میکردم.
از ارتفاع خوشم نمیاد. نمیدونم.
که وقت خوبی یا بدی هستش که بهت بگم.
دیگه دیره.
یه طناب محافظ هستش که اگه افتادم من رو حفظ کنه.
ولی کمکی به بالا رفتن نمیکنه.
خیلی خوب.
عالیه مرد بزرگ.
من شروع میکنم به بالا رفتن ازین طناب
و میگم خیلی خب بزن بریم، یه خورده حس اعتماد نفس.
هوشمندانه برو بالا نه خرکی. بزن بریم.
و بعد خیلی سریع، پاهام شروع میکنن به سوختن.
حس میکنم که لاکتیک اسید و خستگی وارد عضلات میشن.
راحت باش.
تو این مرحله به قدر کافی درد دارم.
حالا از پاهات استفاده کن.
هل بده، هل بده.
و میگم که« امکان نداره اون رو بلند کنم»
باشه، پایین.
عامیانه بگم، احساس میکنم به ته خط رسیدم.
اوه! این فقط یه طنابه... پسر وقتی پات رو بلند میکنی،
و طناب رو بالا میاری. طناب خیلی سنگین میشه.
اینقدر اعتماد به نفس دارم که میتونم 100 فیت رو برم بالا تا به نوک جرثقیل برسم؟
نه فکر کنم بهتره روش کار کنم.
خب، پس بالا میرفتی؟
آره، پس داشتم از یه طناب چهار یا پنج متری بالا میرفتم.
و بعد رها کردم و روی تشک فرود اومدم و فقط مچ پام رو چرخوندم،
و بعد یه صدایی شنیدم...
و اون لحظه خیلی دردناک بود.
کجا اون درد رو حس کردی؟
میدونی... همه این ناحیه مچ پا، این طرف.
هممم. همش ورم داره.
- حقیقتش، مچ پات نیست. - آره، آره، آره.
آره اینطوری بنظر نمیاد.
نه، مطمئنی؟
وقتی اونجارو فشار میدی دردی نداره.
آره، یخورده نگران کننده است چون پا هستش
که هر دفعه باهاش خودم رو نگه میدارم و از طناب بالا میکشم، بنابر این...
اگه تصمیم بگیرم این کارو بدون پا انجام بدم، اون موقع شاید بتونیم...
هزینه رو یخورده ببرم بالاتر.
ولی خب، آره گمون نکنم اینجوری جواب بده.
من خراب کریسم.
نمیتونی با رباط های پاره شده مچ پات بالا بری.
بنابر این، اون نمیتونه تا وقتی که فیلمبرداری ثور تموم نشده، صعود کنه.
و وزن اضافی بالا رفتن از طناب رو سخت تر میکنه.
من طی این سال ها آسیب زیادی دیدم و فهمیدم پستی بلندی زیادی داره.
من عاشق اینم که ادامه بدم. من سرشار از انرژی هستم.
و میخوام سرم شلوغ باشه
و وقتی که بهم گفته شده که بشینم و کاری نکنم...
خیلی واسم سخت بوده.
سخته که آسیبی نبینی.
و هرچی سنت بیشتر میشه صدمات بیشتری میبینی.
ولی میشه بدن منعطف تری ساخت تا این صدمات رو به تعویق بندازی
و ریسک صدمه دیدن رو به حداقل برسونی. هیچ موقع برای شروع دیر نیست.
اگه بخوام ازون بالا برم، نباید تمرینات رو کنار بزارم.
سه، دو، یک برو!
بجنب!
خوبه.
تا وقتی مچ پام خوب میشه، باید طبق برنامه راس برم جلو!
دو، سه، چهار.
آره!
همه این عضلات رو درگیر و استقامتم رو تقویت میکنم.
یک، دو، سه و برو! خوبه.
عالی بود رفیق! تکنیک و قدرت رو نظاره کن!
بزار تو اتاقت.
قبل اینکه اون طناب رو بگیرم،
یه مانع بزرگ دیگم هست که باید بهش غلبه کنم.
ساعت 10و نیمه و کریس میره برای وعده غذایی دوم اون وعده اولیش رو ساعت 8 ونیم صرف کرده.
این یکی از وعده ها هستش. 10 وعده تو یه روز دارم.
و یه نکته مهم اینه که، همیشه سس تند لازم داره.
این یکی از کارای قبل از صحنه است.
تمرینات متفاوت با تکرار زیاد.
باید بیشتر از 230 پوند وزن داشته باشم
و واسه رسیدن بهش، تمرینات بی وقفه ای نیاز هستش.
ولی روی طناب اون اضافه وزن کار من رو سخت میکنه.
باید برای ادامه فیلم این وزن رو حفظ کنم
ولی بعدش میخوام یخورده کاهش وزن داشته باشم.
واسه اون بالا رفتن از طناب.
چون الان گمون میکنم که هرچی سنگین تر باشم،
باید وزن بیشتری رو از طناب بالا بکشم.
خب پس الان روی استقامت و سرعت کار میکنیم،
و بعدش یخورده هم... به تمرینات وزنی اشاره میکنیم.
تمام تمرینات راس برای این بود که بدنی قوی ساخته بشه.
بدنی سالم و متحرک برای طولانی مدت.
آزمون طناب واسه اینه که بیبینیم چقدر این پایه هارو مستحکم ساختم.
- اوه پسر. - رفیق.
جو سنگین و دلهره آوری رو حس میکنم...
نه بابا، فقط دارم روی کار تمرکز میکنم.
ما چندتا ناکامی و شکست داشتیم بعدش صدمه دیدیم.
و الان اینجاییم اومدیم که کارو تموم کنیم.
بلندتر از چیزیه که یادم میاد.
تاا الان ما تو باشگاه یا جرثقیل تمرین میکردیم
که تو خونه اش بود، بازم خوب بود ولی خب اونا فقط تمرینی بودن.
حالا ما ازون محیطی که همه چی کنترل میشد خارج شدیم
و ناگهان با عوامل دیگه ای مثل باد، ارتفاع و آدرنالین روبرو هستیم.
و آخرش تمرینات تموم میشن. الان وقت انجام کاره.
حالا کمر بند رو میبندم.
ما آماده ایم که سفرمون رو به سمت مقصد شروع کنیم.
و باید همون اندازه ای باشه که دفعه قبلی بود.
حواستون باشه در باز میشه.
طناب رو میندازیم.
بیرون رو نگاه نکن.
همش...رو مخم هستن.
و تمام اون نشونه هایی از شک و تردید توی ذهنم که کنارشون گذاشته بودم
دوباره باز اومدن سراغم.
به پایین نگاه میکنم و با خودم میگم که « این کاری نبوده که انتظارش رو داشتم».
ولی نمیتونم بزارم که کریس نشونه های شک و تردید رو تو من ببینه.
نه، نه، نه، نه.
به یچیز دیگه فکر کن یه چیز دیگه رو در نظر بگیر.
آره، ردیفه من مشکلی ندارم.
حاضری؟
خب من به پایین فرستاده شدم،
که چیزی بیشتر از 100 فوت بنظر میرسید.
نمیخوام به بالا نگاه کنم چون
این خیلی بیشتر از چیزیه که ازش بالا رفتم.
تقریباً رسید به آخر طناب و میخواد پاهاش رو آزاد کنه.
میدونم هرچی که بیشتر اینجا بمونم انرژی بیشتری رو هدر میدم.
خب پس دیگه میرم تو کارش.
همونطوری که انتظار میرفت سریع شروع کرد.
روش خوبیه، ایول. آره، آره، آره.
و هردفعه فقط یه بخشی از طناب رو میگیره.
ولی هرچی که بالاتر میرم و طناب رو با پاهام میگیرم و بالا میکشم
اون موقع است که وزن تمام طناب رو حمل میکنم با خودم.
اینجوریه که سخت تر و سنگین تر میشه.
در این لحظه است که خسته میشم. دست ها و پاهام شروع میکنن به سوختن.
همه بدنم میسوزه.
برای همین خودم رو بالا کشیدم و
حالت کوالایی گرفتم تا نفسی تازه کنم.
نفس بگیر.
کریس نمیتونی توقف کنی. واینستا.
بیا بیا.
وایستادن بدترین کاریه که میتونی انجامش بدی.
این حس رو بهت میده که داری استراحت میکنی ولی خب اینطور نیست.
رخوت و سستی میاد سراغت.
و همینطور با جاذبه هم دست و پنجه نرم میکنی.
انرژی واقعاً کمه.
و تو این لحظه است که فکر میکنم...
« تو از پسش بر نمیای».
ولی بعد صدای راس رو شنیدم. - کریس، ادامه بده.
حالا تمومش میکنیم. بجنب ما میتونیم.
لحظه توان بخشی برای من بود.
و بعد دندونام رو بهم فشردم و شروع کردم به بالا رفتن.
بجنب بجنب.
ایول! عالی، عالی از پسش بر میای.
آره خیلی خوبه! آره آره آره.
ماشالله ماشالله همینه، همینه، آره.
سه تای دیگه. سه تای دیگه مونده.
بجنب، بجنب، بجنب، بجنب.
بجنب گنده بک! ایول بیا، آره بیا بیا.
دوتای دیگه بجنب بجنب بجنب.
بیشتر بیشتر بیشتر.
تمومش کن! آره!
تو واقعاً...
من تونستم، و حس فوق العاده ای داشت.
- محشر بود. - جونم در اومد.
راستش رو بخواین تنها چیزی که تو سرم بود درد عضلات بود
و اینکه نمیتونستم نفس بکشم. پاهام مور مور میشدن.
و نمیتونستم درست حرف بزنم.
- عاشقشم. - اوه پسر.
از تموم روش هایی که ماه ها تمرین کرده بودیم استفاده کردی.
آره فقط تمرین کاردیو بود.
آره...مثل تیکه های پازلی که باید کنار هم قرار میگرفتن.
بعد به این فکر افتادم
من همه چیز رو در مورد ورزش و سلامت میدونم.
و تمرینات استقامتی و بقیه این چیز ها... و شگفت انگیز بودش که...
در هایی واسم باز شد...
و به این نتیجه رسیدم که اون بیرون هنوز دانش خیلی زیادی وجود داره.
- خیلی سخت بود. - گمونم کریس همسورث 80 ساله
قراره حسابی به این کار افتخار کنه.
کریس همسورث 38 ساله
تو این سنش بهش خیلی افتخار میکنه.
توانایی اصلی این نیستش که من تو باشگاه چند کیلو وزنه میزنم...
بلکه در مورد تحرک و صدمه ندیدن هم هستش.
این باعث میشه میتوکندریم بهتر کار کنه و سیستم دفاعی بدنم جوون بمونه.
خب پس من میخوام روی تموم بدنم کار کنم،
و تموم ماهیچه هام رو قدرتی و استقامتی پرورش بدم.
و پیری رو به عقب برونم.
- آره! آره! - ایول!
- عالی بود! - هیچ شکی نداشتم!
- اصلاً شک نکردم. - خیلی محشره.
و بعدش وقتی که 90 سالم بشه،
در باره طناب زدن به نوه هام یکی دوتا چیز نشون میدم.
من ردیفم، بیاین انجامش بدیم.
برو.
اوه، دوباره. بجنب.