سه، دو، یک، حرکت
از وقتی داشتم ثور رو بازی می‌کردم،
خیلی بیشتر از قبل غذا می‌خوردم
هر وعده نزدیک ۱۰۰۰ کالری
بستنی
استیک‌های آبدار بزرگ
مستقیم می‌رفت اون تو
برگر، پدتای، پاستا، دنده.
سوسیس، پیتزا، کیک، دونات، هات‌داگ.
وقتی حرف از غذا میشه، من مثل یه سگ شکاری گشنه‌م
فقط کمتر حساسم
یعنی، می‌دونم اینکه چی بخورم، مهمه
اما نمی‌دونستم بهترین چیزی که می‌تونم بخورم
برای اینکه زندگی طولانی و سالمی داشته باشم، هیچیه
مطلقا هیچی
خب، حداقل چیزیه که این مرده میگه
کارشناس طول عمر، دکتر پیتر آتیا
خیلی ممنونم
- این آخرین شاممونه - آخرین شام
برای قدم بعدی توی تلاش برای بیشتر و بهتر زندگی کردن،
ازم می‌خواد یه رژیم بگیرم. این رژیم، بر اساس آبه
و بدون کالری، به مدت ۴ روز
خیلی ممنون
مرسی
درسته
آره، خوبه که قراره با آخرین شام دلچسبی شروعش کنم
شیش تیکه کاهو و یه هویج.
- هممم - ببین، منم می‌خوام باهات انجامش بدم
- عه؟ - و... خب
وقتی با یه نفر دیگه انجامش بدی، خیلی آسون‌تر میشه
- خب... - خب، خوبه
- خوبه، باهم عذاب می‌کشیم - آره
آره
من قبلا یه روز بدون غذا موندم
فکر کنم وقتی یه وعده غذا نخورم، خیلی بداخلاق میشم
مطمئنا برای روحیه‌م مضره
خب، این زمان زیادیه. چرا ۴ روز؟ چرا...
چرا بیشتر نه؟
منظورم اینه که عدد ۴ چه برتری‌ای داره؟ چرا ۴؟
سه تا چهار روز احتمالاً همون پنجره‌ست که توش، ما به اندازه کافی
برای تغییر نحوه تعامل بدنت با عدم وجود مواد مغذی
انجام می‌دیم تا اساساً یه جورایی راه اندازی مجدد
- روی سیستمت انجام بدیم - اوه، جدی؟
فکر می‌کنی بتونم خودمو کنترل کنم؟
به نظرت، توی تجربه خودت، آدمای زیادی رو می‌بینی که
اولین بار موفق میشن انجامش بدن؟
توی ۴ روز آینده، هیچ شکی ندارم که
قراه یه دوره زمانی وجود داشته باشه که توش احساس تنبلی کنی؛ یا ...
- ناامیدی؟ - آره‌
-عاطفی. -یه جورایی بداخلاق، عصبی، هرچی.
اما می‌دونی، اگه واقعا بهش فکر نکنی،
این ایده که ما امروز، جایی زندگی می‌کنیم که
یه جورایی با دسترسی نامحدود به غذا احاطه شدیم،
و می‌تونیم سه وعده غذا و میان وعده بخوریم
میشه گفت اخیرا بهمون اضافه شده
- درسته - و اجداد ما، روز ها،
بدون غذا می‌موندن
و نه تنها مجبور بودن این کارو بکنن، بلکه این توانایی رو داشتن که
وقتی داشتن ضعف می‌کردن، برن بیرون و شکار کنن
درسته. من تموم شدم. فقط یه هویج کوچیک مونده
می‌خوای آخرین تیکه کاهو رو تموم کنی؟
پس، دسر چی؟ دسر داریم یا نه؟
نه
دارم فکر می‌کنم که این می‌تونه سخت‌ترین ۴ روز زندگیم باشه
راستش، فکر کنم این برا کریس سخت باشه
اما من سال هاست که رژیم دوره‌ای رو تمرین می‌کنم؛ و تو این کار،
راه نجاتش، مشغول شدنه
بنابراین من به یه چالش کاملا مناسب فکر کردم
که کمک کنه حواس کریس از گرسنگیش پرت بشه می‌خوام کاری رو بکنه که اجدادش می‌کردن
ازش می‌خوام برای وعده غذایی بعدیش، شکار کنه
اما نه روی زمین. توی اقیانوس
پس، برنامه اینه که بعد از ۴ روز غذا نخوردن،
به سمت سد بزرگ مرجانی میریم.
من به یه ریه پر از هوا مسلح میشم
و یه نیزه
قراره سعی کنم از ارتفاع ۹ متری، به کف اقیانوس شیرجه بزنم
و دنبال ماهی بگردم
پس، هیچ فشاری وجود نداره
خیلی ممنونم پیت
این، اولین روز رژیمه
خوب خوابیدم. حدودا ۷ ساعت خواب بودم
خواب رژیم گرفتن دیدم
که عجیب بود، چون تو شرایط رژیم نبودم
صبح، به بچه‌ها بیکن و تخم‌مرغ دادم که یکم هوس‌برانگیز بود
اما روزای اوله و تو این مرحله، من خطر بزرگی احساس نمی‌کنم
که رژیم ۴ روزه‌مو بشکنم
می‌خوام از شر سگه خلاص شم اگه
بخورتش
سگه قراره شبیه مرغ سوخاری یا همچین چیزی باشه. آره؟
آره، آره. نه، ما تا مجبور نشیم نمی‌خوریمش
اولش، حالش قراره خوب باشه بعد، انرژی آخرین وعده غذاییش‌ تحلیل میره
اما به محض اینکه از بین بره، احساس خیلی بدتری شروع میشه.
اما من ازش میخوام دنبالش کنه
چون از بین همه کارایی که می‌تونیم برای تاثیرگذاری روی طول عمر کریس انجام بدیم،
ممکنه رژیم دوره‌ای، تاثیرگذارترینش باشه
غذای من حاوی گلوکزه
سوختی که تریلیون‌ها سلول سالم بدنمو تغذیه می‌کنه.
اما این گلوگز، یه چیز دیگه رو هم تغذیه می‌کنه
سلول‌های زامبی
سلول های قدیمی و آسیب دیده‌ای که بیشتر از عمر مفید خودشون باقی موندن.
این زامبیا، با پرتاب لجن سمی سلولای سالم دیگه رو آلوده می‌کنن.
و روند پیری رو تسریع می‌کنن
همه چی، از ریزش مو و چین و چروک گرفته،
تا شروع آرتروز، سرطان و زوال عقل
اما دانشمندا فهمیدن که وقتی رژیم می‌گیریم و قطعش می‌کنیم،
تامین گلوکز،
اون ارتش زامبی، از انرژی محروم میشه؛ که قدرتشون از بین میره
یه سال بخور نون و تره
یه عمر بخور نون و کره
برای یکی مثل من که عاشق غذاست، خیلی سخته
آره، گشنمه
ما نمی‌تونیم انجامش بدیم
و منظورم از "ما" من و بهترین دوستام بود
اگه کسی بتونه در طول این کار کمکم کنه، اونا هستن. و من خیلی خیلی خوشحالم
و ممنونم که قبول کردن با من رژیم بگیرن
ما از دبیرستان رفیقیم
- آره - و از راهنمایی با کریس
- من آرونم. و این لوکه - آره
و الان برای کریس کار می‌کنیم
- خب، ما رفیقای شفیقیم - آره، رفیقای شفیق
- به همدیگه کمک می‌کنیم و ... آره... - ما یه خانواده کوچیکیم
ما یه خانواده کوچیکیم
داشتن حمایت معنوی می‌تونه خوب باشه.
می‌خواید همه‌شو انجام بدید؟ آرون، ۴ روز انجامش میدی
- آره - آره
- نه. - نه، تو تلاش می‌کنی
آره، تلاش می‌کنم
- اون عاشق غذاشه - بیشترین وقتی که سرم عصبانی شد،
بخاطر این بود که تو لندن براش،
یه استیک کوچیک خریدم
تقریبا منو زد. چون استیک اینقدری بود و اون،
می‌گفت "به اندازه من نگاه کن. چرا باید این استیکو برام بخری؟"
یعنی، نمی‌تونه ۴ روز انجامش بده
دارم می‌شکنم
ما چند روزه چیزی نخوردیم؛ نه چند ساعت
یعنی می‌تونیم بریم خونه و یه قابلمه بزرگ اسپاگتی رو تموم کنیم
پاستا رو ول کن. وعده غذایی بعدیمون، اگه شانس بیاریم یه ماهی آبداره
اما اگه قرار باشه ماهیگیر تعیین شده من باشم..
یکم تمرین جدی شیرجه لازم دارم
بنابراین، پیتر منو با فردی با مجموعه‌ای از مهارت‌های قابل توجه آشنا کرده .
من یه نسخه نمایشی مختصر نشونت میدم. با یه بازدم واقعا بزرگ شروع می‌کنم.
- انبساط گسترده ای اونجاست - خب
فوق‌العاده بود
تانیا استربتر، توی حبس‌ کردن نفسش یه پدیده‌ست
اون، ده بار قهرمان شیرجه آزاد جهان شده...
و می‌تونه نفس خودشو برای شیش دقیقه، به طور شگفت‌انگیزی حبس کنه.
کاری که ما به عنوان یه انسان معمولی ​​انجام میدیم، اینه که تو قسمت بالایی سینه‌مون نفس می‌کشیم
اما اکسیژن زیادی به خونتون وارد نمی‌کنید.
توب قسمت پایین ریه شما ظرفیت بیشتری وجود داره،
و تا وقتی که عضلاتتونو ریلکس نکنید، نمی‌تونید بهش دست پیدا کنید
شما اساساً یاد می‌گیرید که موقع نفس کشیدن، شکم خودتونو بدید بیرون.
- خیلی خب. چه حسی داری؟ - آماده‌م تا رکورد بزنم
بریم انجامش بدیم
پس، هدفمون اون چیز نارنجی اونجاست؟
البته، رفت و برگشت
و چقدره؟ حدودا ۵۰ متر؟
- نه، حدودا ۱۰۰ متره - اوه، جدی؟
اون زیر ترس از فضای‌بسته داره
آره، ما یه دستورالعملی درست کردیم، چون خیلی تاریکه،
اما این بهم یه فرصتی میده تا ببینم شما از لحاظ
- ذهنی و فیزیکی، از چی ساخته شدید - باشه، ببینیم
خیلی خب. هروقت آماده بودی، کریس
دید من واقعا ضعیف بود و ریه‌هام می‌سوختن.
یه صدایی توی سرم می‌گفت...
که باید تسلیم شم و دارم خفه میشم
که سعی می‌کردم بگیرم. چون می‌دونم که
خیلی بیشتر از چیزی که فکر می‌کنید اکسیژن توی ریه هام هست
و مطمئنا الان باید اونجا باشم
- تقریبا نصف راه شد -فکر نکنم
- حتی نزدیکم نیست. ۲۰ متر - چند متر بود؟
فکر نمی‌کنم به ۲۰ رسیده باشی
آره، یکم ناامید شدم
معلوم شد، من برای ۲۷ ثانیه تحت فشار بودم.
تقریبا شوکه شدم ک مهارت شیرجه زدنم چقدر
بی‌تاثیر و بی‌مصرفه
می‌دونم که روی زمین می‌تونم نفسمو برای چند دقیقه حبس کنم، اما توی آب،
وقتی داری هوا و انرژی مصرف می‌کنی
این یه... یه داستان کلا متفاوته
شیرجه زدن برای شامم، سخت‌تر از چیزیه که تصورشو می‌کردم
بحث غذا شد
من حتی بروکلی دوست ندارم
و با اینکه، تکلیف برای انجام دادن دارم،
بدون غذا خوردن، انگار روز داره کش میاد
الان، اه، تقریبا وقت شامه. و بدترین حسیه که تا حالا تجربه کردم
احساس سبکی، ضعف و گرسنگی شدیدی دارم
خسته‌م. خوب نخوابیدم
از گشنگی بیدار شدم
و بعد.. اه...
من... می‌دونی... احساس تهی بودن دارم... خالی از غذا
تقریبا انگار خالی از انرژی‌ام یه جورایی داغونم
الان که دارم اینو می‌پزم، گشنمه
چرا نمی‌تونی بخوری؟
چون نباید بخورم
تا کِی بابا؟
چهار روز، رفیق
چرا؟
من حتی از راه دور هم، با این بیکن و تخم‌مرغ ترد و خوشمزه وسوسه نمیشم.
دومین روز رژیم آب، روز سختیه
و دلیلش اینه که ذخایر اولیه گلوکز بدن،
که توی ماهیچه‌ها و کبد ذخیره میشن،
به سرعت شروع به تخلیه می‌کنن. و در نتیجه این،
کریس حس خستگی و سستی می‌کنه
اما مهمه که بدونه، این عادیه
چون افرادی هستن که به‌ صورت مداوم این ‌کارو انجام میدن
و نه تنها از گرسنگی نمی‌میرن، بلکه در واقع موفق رشد می‌کنن.
هی... از دستش دادی...
گوش کن پسرم
اگه‌ نتونی هدف رو بزنی،
روستا، چیزی نمی‌خوره
دوباره امتحان کن
همه تلاشمو می‌کنم بابا
آره، عالیه
ایسافیری یه عضو از قبیله هادزاست
اون شکارچیه
ما گشنه‌ایم
و غذامون تموم شده
خب، باشه
فردا شکار می‌کنم
یه چیز بزرگ شکار می‌کنم
گرسنگی، یه بخشی از زندگی اینجاست
بعضی وقتا، روزها چیزی نمی‌خوریم
اما نمی‌ترسیم
چون می‌دونم که ضعف نمی‌کنیم
ببینید، باید اونجا شکار کنیم
از اطراف بیاید
گشنه موندن...
منو شکارچی بهتری می‌کنه
کسایی مثل هادزا، حتی بعد از روزها گرسنگی،
هنوز قادرن انرژی لازم برای شکارو تامین کنن
ببین، دیک‌دیک مدفوع کرده
... چون وقتی یه نفر رژیم می‌گیره،
وقتی خوردن رو متوقف می‌کنی،
فکر کنم نزدیکه
ابرقدرت بدن، خودشو آشکار می‌کنه
وقتی غذا زیاد باشه، بدن ما انرژی اضافی رو به شکل
چربی زیر پوست و اطراف اندام‌های داخلی، ذخیره می‌کنه
وقتی غذا کمه،
اون چربی، به کبد فرستاده میشه
جایی که به یه منبع سوخت جایگزین، به نام کتون تبدیل میشه.
و این کتون‌ها هستن که منبع برق اضطراری رو فراهم می‌کنن.
نه تنها برای بدنمون، بلکه برای مغزمون هم
در کنار افزایش انرژی،
به نظر می‌رسه کتون‌ها تمرکز ذهنی رو هم افزایش میدن
افزایش توانایی دیدن، شنیدن...
و احساس کردن چیزهای موجود توی محیط
که معمولا قادر به درکشون نیستیم
و تولید کتون، درست وقتی که
یه شکارچی لازمش داره، افزایش پیدا می‌کنه
دیک‌دیک اونجاست
وقتی نزدیک‌تر میشی،
ذهنت، نسبت به حیات‌وحش هوشیار میشه
اون حیوون، تنها هدف توعه
آره، دیک‌دیکه
گرفتیمش، گرفتیمش
همه خوشحالن
وقتی گوشت میارم به خونه
بچه‌هامون،
و همسرامون خوشحالن
همه خوشحالن
وقتی غذا کمیابه، کتون به شکار هادزا کمک می‌کنه
و من مطمئنم که قراره به این کتون نیاز پیدا کنم
اگه بخوام دو روز دیگه یه ماهی شکار کنم
یه نقطه کوچیک اینجا
زیادم درد نکرد
خب، من کتون ها رو توی دو تا دستگاه مختلف بررسی می‌کنم
هممم
اونا روی یک توافق دارن
که با گذشت زمان، بیشتر هم میشه
- الان تعدادشون توی سیستمم بیشتره؟ - آره
یا دارم بیشتر تولید می‌کنم؟
دقیقا. تقریبا ده برابر بیشتر
- و خیلی پایینه - درسته
اما امیدوارم امروز و فردا شاهد این انتقال باشیم
- جایی که وقتی از ۲ رد میشی... - آره
و وارد ۳ میشی، وقتیه که شروع می‌کنی
یه جورایی احساس می‌کنی که توی ماتریکسی. یه چیزایی رو می‌بینی
- یکم متفاوته - آره
و سلولای زامبی چی؟
فکر می‌کنی بدنم یهو از شرشون خلاص میشه؟
توی مرحله شروعش هستی، آره
- من... فکر می‌کنم با این - دونستنش خوبه
انتقال کتون‌ها همراهه
و بعد، وقتی بدن، شروع به سازگاری با اتفاقات موجود می‌کنه
- همممم - اولویت‌بندی مجدد می‌کنه
و امیدواریم که اونارو بندازن بیرون
خوبه
پس، جنگ زامبیا شروع شده
اما هنوز افزایش کتون رخ نداده
که یکم نگران‌کننده‌ست. چون من دیگه آموزش غواصی نمی‌بینم
نمیشه گفت انرژی زیادی دارم
من... توانایی حرف زدنم...
به سرعت درحال کاهشه. شما ها چه حسی دارید؟
آره، یه‌جورایی پستی و بلندیه‌. نه؟
- یه ترن هواییه. - مثل یه...
یه ترن هوایی از احساسات. اه
الان، بالا هستم. اما،
- امشب، زمانی می‌رسه که میرم پایین - هممم
خب، یه پیتر و تانیای دیگه کنسرت آموزشی گذاشتن
این بار، هاکی زیر آب.
میگن که این کمکم میکنه که یه ماهی بگیرم.
- سلام، بچه‌ها. - سلام، چه خبرا؟
همچنین اون‌ها فکر میکنن که این کمک می‌کنه ذهنم را از روزه دور کنم.
خب، جواب نمیده.
وقتی روزه‌ای، خسته‌ای و گرسنته دیگه چیکار میخوای بکنی؟
یه ورزش جدید یاد بگیر.
و هیچ چیز جز هاکی زیر آب، در حال حاضر خوب نیست.
فقط میخوام بخورم.
حالا، این پایین اوضاع سخته، اما راستش واقعا برای ماهیگیری خوبه.
یه انفجار ناگهانی انرژی وجود داره، یه...
- آره. - میدونی، نمیدونی.
وقتی که قراره شیرجه بزنی، باید خیلی خیلی کاربلد باشی.
- اوه، باشه. - باشه؟
آره.
پیتر برای قرمزها بازی میکنه.
من برای آبی‌ها. شماره هفت.
و بهترین دوستای روزه‌ی من، تشویق میکنن.
حس میکنم انگار دارم پسرم رو تماشا میکنم که میره جنگ. مضطربم.
- من واقعا مضطربم. - فقط نگرانم اینم که...
فقط نگران اینم که بدون اون...
- کاری نداریم. - ...کاری نداریم، پس...
- راستش نمیتونیم... - تو صورتش نگاه کنیم، لطفا.
به صورتش دست نزن، لطفاً.
اوه! اوه، اوه، اوه. داره میره تو کارش.
اوه!
کارت خوب بود، پیتر.
گل خوبی بود.
نصف وقت گذشت، و هنوز به نتیجه نرسیدم.
- اوضاعت چطوره؟ - طاقت فرساست.
- میدونم. - فقط سعی میکنم تمرین کنم،
میدونی، کی انرژی‌ات رو حفظ کنی، و کی شیرجه بزنی و مطمئن شی
که شیرجه زدی و به اون توپ که اون پایینه میرسی
- و بعد وقتی که بهش میرسی... - آره. آره. نه، نه!
-... دیگه چیزی برات نمیمونه. انگار که... - آره. صبر نکن.
ولی کل اکسیژنی که نیاز داری رو داری،
- پس ذهنیه. مقاومت تو... - آره.
واقعا تو این زمان مشکل روانیه.
حتما. آره.
باشه؟ خب، پس سعی که یه نفس طولانی، آروم و عمیق بگیری. خب...
از دهنت.
- بهتری؟ - خوبم.
خیله‌خب، خوبه.
حله.
نمیدونم به خاطر مربیگری وسط بازی باشه
یا یه چیز دیگه...
ولی کمی حس متفاوت تری دارم.
نیازم به هوا کمتر ضروریه.
تو آب احساس کارامدی بیشتری دارم.
از بازیکنای اطرافم آگاهی بیشتری دارم.
و روی توپ تمرکز بیشتری دارم.
و یه موج کوچیکی از انرژی حس میکنم.
اونقدری کافیه که...
گل بزنم.
- حالت چطوره؟ - الان خوبم.
- آره. - خیلی بهتر از قبلم.
- بهتر از قبل بازی‌ام. - منم همینطور.
آره. دلیلش چیه؟
فکر کنم داریم در حال حاضر کتون بیشتری تولید میکنیم،
بدنمون در حال تلاشه برای افزایش تولیده.
- عملا داره میگه که... - فکر میکنه... داریم شکار میکنیم...
- دقیقا، انگار که... - آره.
«هی، دارن شکار میکنن. دارن برامون غذا میارن.» آم..
اگه در عرض یکی دوساعت دیگه حالمون بدتر شه،
- تعجبی نداره. - آره.
چون متوجه میشه که، «ما غذا نخوردیم.»
«یه‌ جورایی ناامید شدیم»،
و... بعد یه جورایی، اون سطح تولید
یکمی میاد پایین تر.
درست به محض این که داشتم یکم بهتر میشدم...
- اوه. - از عمد این کارو میکنن.
یه حس آشنایی برمیگرده.
میبینی، حالا دوباره گرسنمه.
حداقل بهترین دوستام همراهم روزه گرفتن،
و اون‌ها هیچوقت ناامیدم نمیکنن.
- هی، کریس! - سلام!
یعنی چی...
شرمنده رفیق، دیگه نتونستیم، این خیلی خوبه.
شوخی میکنی؟
بیا یه تیکه بخور، رفیق.
دو دقیقه پیش اینجوری بودم که، «این خیلی کمک میکنه که
«بچه‌ها باهام همراهی میکنن، میدونی، چون اینجوریه که...
«احساس سستی میکنم.» یا میگم، «اوه، حالم بده.»
بعدش یهو اینجوریم که، «اوه، اون‌ها دارن میخندن...»
« و من باید ادامه بدم.»
میدونی، «تو این جریان با همیم.» این مال سه دقیقه پیش بود.
و خیلی دوست دارم بهت بگم اونقدرا هم خوب نیست،
- ولی بهترین چیزیه که تاحالا خوردم. - اوهوم.
- چی؟ فکر میکردم روزه‌این؟ - این چیزیه که من گفتم.
جفتشون روزه بودن. من بهشون گفتم که انگار، من... من... من...
بیا یکم بوش کن.
- عالیه. - باید بگم که واقعا فکر میکردم
قراره ادامه بدی.
قرار بود، ولی این بهترین میلک شیکیه که تاحالا خوردم.
- خوشبحالت... - اوه، خدایا‌.
میتونم بوی پیتزا رو حس کنم. من دیگه میرم. بوش میاد.
درست همون‌طور که پیتر پیشبینی کرده بود،
مجموعه کتون از بین رفته، و من احساس وحشتناکی دارم.
خب، امروز، روز سومه.
خیلی حس ضعف دارم. دیشب زیاد نتونستم بخوابم.
حس میکنم اوضاع خوابم بدتر و بدتر میشه.
میدونی، دیشب دادن شام بچه‌ها خیلی کار سختی بود.
اون‌ها، آم، بره کبابی خوشمزه، و سبزیجات و... و میوه خوردن...
فکر کنم یه براونی شکلاتی هم دیدم.
خیلی فکر کردم که، بشینم و غذا رو از دستشون بقاپم و بخورم.
برای بالا رفتن از پله‌ها واقعا حس
ضعف میکنم، برای رفتن تو هال، حس میکنم حتی نفس کشیدن هم سخته.
آم، ولی میدونی، روز سومه، و آم...
گمونم تقریبا داره تموم میشه. فقط...
دوازده یا چهل و‌ هشت ساعت، نمیدونم حتی نمیتونم فکر کنم. نمیدونم.
دارم عقلم رو از دست میدم.
سعی میکنم با ورزش کردن کتون‌هام رو افزایش بدم، ولی هیچی حس نمیکنم.
و، گفتم که خیلی خیلی گرسنمه؟ هوم؟
فکر کنم این تجربه برای کریس خیلی خوشایند باشه.
بخش بزرگ روزه گرفتن...
...اینه که بفهمی چرا داری این کارو میکنی.
و کلید تحمل کردنش همینه.
پشت روزه، توانایی تمرکز روی انگیزه‌ست.
یکی از خوبیاش اینه که، تو خانواده داری.
- آره. - و یه جورایی میتونی ببینی
که چقدر لذت بخشه، این یه جورایی لنگر توئه.
- فکر کنم، آم... -آره.
در واقع تو میتونی تو چشم کسایی نگاه کنی که بیشتر از همه
برات مهمن.
آره، حتما. از این انگیزه خوشم میاد، میدونی؟
الان هر چیزی که باعث شه به غذا
فکر نکنم یه‌ جورایی... خوبه، پس...
این که اولین روزه کریس چهار روزه، درخواست بزرگیه.
ولی واقعا الان باید ادامه بده.
چون وقتی یه نفر سه روز بدون غذا ادامه میده،
فکر میکنیم که تغییرات بیوشیمیایی قابل توجهی انجام میشه
که منافع طولانی مدت زیادی دارن.
اون سلولای زامبی که داشتن بدنم رو پیر میکردن یادتونه؟
خب، او‌نا تنها چیزی نیستن که الان درگیرن.
حتی داخل سلول های سالمم، ساییدگی و پارگی وجود داره.
اما دانشمندا فکر میکنن که بدون غذا،
اون سلولا میتونن به حالت ترمیم دربیان،
آسیبارو ترمیم میکنن، آلودگی رو تمیز میکنن، و هر مشکلی رو تو بدن رفع میکنن.
با از بین رفتن زامبی‌ها و قرار گرفتن من تو شرایط عالی...
آینده سالم تر و طولانی تر به نظر میاد.
علم داره تازه داره متوجه منفعت
روزه برای داشتن عمر طولانی میشه.
در واقع ما تازه داریم به فرهنگ‌ها و مذاهبی میرسیم که برای
هزاران سال روزه‌داری رو مرکز روش هاشون قرار داده بود.
امروز روز زیباییه.
معلم بازنشسته تودسو و خانواده‌اش
دارن عید پاک رو با رفتن به کلیسا جشن میگیرن.
بابا، هنوز نرسیدیم؟
نه، هنوز نه.
ولی کلیسا سه روز باهاشون فاصله داره.
تو شهر مقدس گوندار.
خسته‌ای؟
آره خسته‌ام.
خسته نشو، قوی باش.
در طول زیارت طاقت فرسا،
خانواده اصلا هیچی نخوردن.
روزه گرفتن برای ما خیلی مهمه،
یه سنته‌ که از اجدادمون بهمون به ارث رسیده.
روزه میگیریم که به خدا نزدیک تر شیم.
بیاین دیگه.
وقتی برسیم اونجا خیلی خوشحال میشم.
گرفتمت.
هلن برای اولین بار به پدرومادرش پیوسته.
روز اولین سخت‌ترین روز بود.
خیلی ضعف داشتم.
ذهنم بهم میگفت، «تو میتونی.»
ولی شکمم می‌گفت، «غذا بیار!»
ولی روزه گرفتن فقط برای نزدیک شدن به خدا نیست...
اون‌ها باور دارن که برای سلامتیشون هم مفیده
با این که پدرم ۷۵ سالشه، خیلی قویه.
هیچوقت ندیدم مریض شه.
قسم میخوره که دلیلش روزه گرفتنه.
وقتی هفت سالم بود شروع کردم به روزه گرفتن.
و ۶۸ ساله که دارم انجامش میدم.
باعث میشه حس سلامتی بکنم.
هیچوقت حتی سرما هم نخوردم،
یا هر بیماری دیگه‌ای.
ببین، گوندار درست پشت اون کوهه.
هلن میتونم ببینمش.
بیا.
میتونم بوی عود رو حس کنم.
عید پاک تنها زمانی نیست که
مسیحیان ارتدوکس اتیوپی روزه میگیرن.
در واقع، اون‌ها حدود ۲۵۰ روز در سال رو روزه میگیرن،
که در هر مورد، روششون فرق داره. گاهی اوقات چیزی نمیخورن،
و بقیه وقتا، مقدار و زمان خوردن رو محدود میکنن.
خیلی بوی غذا میاد.
گوندار شهر شگفت انگیزیه.
روش‌های زیادی برای روزه گرفتن هست.
روش‌های بی شماری وجود داره.
ولی یادتون باشه، همه‌شون تو یه چیز مشترکن.
اون‌ها مقدار کالری مصرفی رو کم میکنن.
و تو دنیایی که خیلی از ماها بیش از حد تغذیه میشیم،
این میتونه بخش اساسی برای یه زندگی طولانی‌تر و
سالم‌تر باشه.
بابت روزه گرفتن خیلی به خودم افتخار میکنم.
قراره هر سال انجامش بدم.
وقت وقتی بمیرم از روزه گرفتن دست میکشم.
دویست و پنجاه روز روزه گرفتن در سال.
باعث میشه فکر کنم «حتما میتونم ۲۴ ساعت دیگه تحمل کنم.»
«نمیتونم؟»
مبارزه میکنم، مبارزه میکنم دارم مبارزه میکنم
روی کشتی پایگاه غواصی‌م در دیواره مرجانی بزرگ هستم...
و واقعا به کتون نیاز دارم که سرحالم کنه.
یکم...
حدودا یه ساعت پیش، انرژی زیادی داشتم.
فکر کردم که «اوه، این خوبه.» حالا...
پس همینه.
آخرین روز روزه گرفتن، و روزی که قراره شام رو برای خودم
و پیتر شکار کنم‌. چه مشکلی میتونه پیش بیاد؟
خب، امروز حالت چطوره؟
آم، خیلی ضعف دارم. خیلی انرژی کمی دارم.
حس می‌کنم همین الان از رو تخت پاشدم.
میدونی، حتی با این که در حد میکروسکوپی حس نمیکنی،
داخل بدنت یه جنگ برپاست.
و آدم خوبا دارن اون جنگ رو میبرن.
و این دلیلیه که ما این کار رو کردیم.
- آره. - خیله‌خب، بذار ببینم اینجا چی داریم.
خب، ممکنه عمرم طولانی‌تر شه ولی در حال حاضر،
مطمئن نیستم بتونم امروز رو دووم بیارم.
خب، یادآوری کن، سطح کتونم دیروز چقدر بود؟
خب، دیروز حدودا یک بود.
- حالا تقریبا دو شده. - آره.
- وقتی کتون به سه نزدیک شه... - آره.
اون‌موقع‌ست که واقعا تغییر ایجاد میشه.
- ولی به محض این که بری تو آب... - هوم.
فکر کنم خیلی زیاد شه.
نمیخوام فشاری روت بیارم، ولی واقعا گرسنمه رفیق.
و با توجه به این که من نمیتونم با نیزه ماهی بگیرم و تو میتونی...
واقعا لازم دارم که بری تو کارش. برای جفتمون هم
- آره. - قضیه پر خطره.
- شنیدم گفتی استیک، غذا رو میگم. - آره.
خطرات زیاد هستن، و فقط امروز اینطور نیست.
پیتر میگه با روزه گرفتن
با سلولای زامبی میجنگم و سلولای سالم رو ترمیم میکنم.
و این به معنی زندگی طولانی تر و سالم‌تره.
ولی اول باید اون ماهی رو صید کنم.
- خوش اومدی. - خیلی ممنون.
اگه بتونم انرژی‌اش رو داشته باشم.
الان عاشق اینم یکم کتون داشته باشم.
سطح کتون کریس افزایش یافته، چیزی که میخواستیم.
میدونم هنوز حسش نمیکنه، ولی به محض این که بره زیر آب مثل جریان هاکی
تلاش برای شکار این سازگاری‌های تکاملی رو افزایش میده و بدنش
اون محرکی رو که نیاز داره بهش میده.
- اوه. - پاهات رو کشش بده.
- میدونم. - باعث شد سرم گیج بره.
واقعا حس مبهمی دارم...
و یه جورایی حس میکنم کلا حضور ندارم.
منتظر اون سیل بزرگ انرژ‌ی‌ای بودم که مدام در موردش حرف میزد.
ولی هنوز خبری ازش نیست.
زیاده روی نکن.
بیهوشی، یا چیزی که ازش تحت عنوان از دیت دادن کنترل تحرک یاد می‌کنیم،
واقعیت داره.
آره، خب نشونه‌هاش چی هستن
که اگه حس کردم لازم دارم اون پرچم
عقب نشینی رو تکون بدم؟
آم... یک خط بین احساس تهی بودن کامل،
و زمانی که واقعا فکر میکنی مغزت تکون میخوره،
- و دست‌هات کمی داره میلرزه وجود داره. - هوم.
یعنی، اگه بیهوشی باشه، اصلا هیچی احساس نمیکنی
و بعدش هم اصلا چیزی یادت نمیاد.
پس اگه یه نگاهی بهت بندازم و به نظرم بیاد که کارت تمومه،
مهم نیست که چقدر دلت میخواد انجامش بدی، کارت تمومه و باید بیای بیرون.
حتما.
بهم خبر بده که حالت چطوره و زیاد به خودت فشار نیار.
- گرسنمه. - می‌دونم.
از همین الان خسته شدم.
خب، وقت رفتنه.
درسته، رفتم.
میدونم اکسیژن کافی تو بدنم دارم...
ولی بالا رو نگاه کردم و قایق خیلی خیلی دور به نظر میومد.
حس میکنم تمرکزم رو از دست دادم...
و یهو میل به نفس کشیدن غافلگیرم کرد.
چه حسی داری؟
آره، رفتم اون پایین و بعد حس کردم،
«اوه، باید زود نفس بکشم،»
و بعد واقعا حس ضعف کردم و فکر کردم،
- «هرگز امکان نداره بتونم انجامش بدم.» - آره.
خیلی خسته‌ام. و افزایش انرژی‌ای که پیتر بهم قول داده بود...
هیچی.
پس بعد مدت کوتاهی، دوباره میرم.
ولی این دفعه، یکم حس متفاوت تری دارم.
همونطور که پایین میرم، انگار دارم با اقیانوس یکی میشم.
میتونم هر صدایی رو بشنوم.
به نظر میاد زمان کند شده.
و اون موج انرژی رو حس میکنم.
و بعد، یه ماهی میبینم.
- آفرین. انجامش دادی. - یکی گرفتم. پیتر...
شامت.
هی، عالیه.
کارت عالی بود، مرد.
به نظر عالی میومد.
عالی بودی.
هورا!
بعد از شکار یه تست دیگه انجام دادیم، و موج انرژی،
معلوم شد سطح کتون‌هام تقریبا به سه رسیده بود.
پس جواب داد. علم خوب جواب داد.
شکار بدی نبود، ها؟
شکار فوق‌العاده‌ای بود، رفیق.
بوی خوبی داره، ظاهر خوبی هم داره.
اما، میدونی، اگه همین الان فقط سبزیجات هم داشتیم من باز هم
- خوشحال میشدم. - میدونم.
بوم!
این همه انتظار و صبر کردن، تقریباً احساس گناه میکردم
انگار که اگه اولین لقمه رو میخوردم داشتم کار اشتباهی میکردم.
گمونم این بهترین صبحونه‌ای باشه که تاحالا خوردم.
- خب کی اول میخوره؟ - مردی که ماهی رو گرفت.
اون طوری که انتظار داشتیم غذارو وحشیانه نخوردیم.
باور نکردنیه.
تشریفاتی و...
مهم و خاص بود.
هوم.
نمی‌دونم که بخندم یا گریه کنم.
فکر کنم بهترین غذایی بود که تاحالا خوردم.
گاهی اوقات وقتی که اولین وعده غذایی رو بعد روزه میخورم،
یه حس خیلی کوچیکی از پشیمونی دارم.
و فکر میکنم که، «بهتر نبود یه روز دیگه هم ادامه میدادم؟»
همچین حسی نداری؟
- حتی یه ذره هم ندارم. - حتی یه ذره؟
- نه. هیچی. - نه.
قطعا نه.
نه، الان من وسط بهشتم رفیق.
- اوه! عالیه. - هوم.
خب، میخوام به سلامتی این دریا
که این ماهی رو بهمون داد...
و تو، که باعث شدی چهار روز با روزه گرفتن عذاب بکشم
که قدرش رو بدونم، واقعا تشکر کنم.
به افتخار ۹۰ سالگی تو و نوه و نتیجه‌هات
که قراره باهاشون بازی کنی
خب، همین بود. چهار روز، بدون غذا. من رو از بین نبرد. دوباره انجامش میدم؟
آه... باورم نمیشه دارم این رو میگم، ولی آره.
از حالا به بعد، می‌خوام روزه گرفتن بخشی از زندگیم بشه.
اوه، اوه. نگاه کن چطوری میخوره. آره!
این به این معنی نیست که هیچوقت با دوستام بیرون نمیرم.
خیلی داغه.
و مثل یه سگ شکاری گرسنه همه غذاهای تو منو رو نخورم.
خیلی داغه!
قطعا این کارو میکنم.
فقط دارم نگاهش میکنم. فقط دارم نگاه میکنم. هیچی نمیخورم.