‫[ خرس ]
‫ما برگشتیم.
‫کار ما با نون بریوش تموم شد ‫و گذاشتیمش کنار.
‫پخت این نون ‫حدوداً ۲۷ ساعت زمان می‌بره.
‫حالا می‌خوام با کارد و چنگالی
‫که توی ایتالیا توسط ‫یه آهنگر ساخته شده، ببُرمشون.
‫اگه زمان یا امکانات کافی ‫برای این کار ندارین
‫جای نگرانی نیست.
‫درهرصورت، غذاتون مزخرف می‌شه.
‫خب، مرحله‌ی بعدی...
‫حالا نوبت تخم‌مرغ‌هامونـه ‫که از کیسه‌پز درآوردیم.
‫حقیقتاً انجام این کار ‫توی خونه غیرممکنـه
‫و حتی تماشای ‫این برنامه کاملاً بی‌فایده‌ست
‫ولی باز هم جای نگرانی نداره.
‫حالا می‌ریم سراغ قارچ‌های سیاه‌مون.
‫می‌تونین قارچ‌ها رو ‫از رستوران‌های پنج‌ستاره تهیه کنین
‫که احتمالاً کیلویی ‫سه تا پنج‌هزار دلار می‌شه.
‫فراموش نکنین که باید
‫از آشپزی لذت ببرین.
‫این نشتیِ آب جای نگرانی نداره.
‫بعدش یه بُرش پیاز برمی‌دارین
‫و باهاش غذا رو تزئین می‌کنین.
‫اگه غذاتون مزخرف شد، ‫اصلاً جای نگرانی نداره.
‫در نهایت یه انسان بیهوده ‫و بی‌عرضه هستین
‫و حتی لیاقت ‫وقت و انرژی دیگران رو ندارین.
‫یا خدا.
‫♪ هوات رو دارم، عزیزم ♪
‫♪ می‌گن عشق من‌وتو ‫واسه‌مون نون و آب نمی‌شه ♪
‫♪ هرچی درمی‌آریم، سریع خرج می‌شه ♪
‫♪ فکر کنم کاریش نمی‌شه کرد ♪
‫♪ ولی خودمون دو تا برای زندگی کافی‌ایـم ♪
‫♪ عزیزم ♪
‫♪ هوات رو دارم، عزیزم ♪
‫[ خرس ]
‫سلام.
‫سلام، سید.
‫چطوری؟ خوبـی؟
‫خوبـم. تو چی؟
‫من هم خوبـم. عع...
‫اول از همه می‌خواستم ‫بابت صبوری‌ت ازت تشکر کنم.
‫و این‌که می‌دونم من خیلی...
‫خیلی توی ارتباط برقرارکردن خوب نیستم ‫و...
‫تا حالا چند بار نظرم عوض شده
‫و می‌خواستم اول ‫ازت تشکر کنم که صبوری کردی.
‫قربونت.
‫ولی فکر کنم نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم برای تو کار کنم
‫و احتمالاً همین‌جا
‫پیش خرس‌ها می‌مونم ‫تا ببینم چی می‌شه.
‫بااین‌حال ممنونـم که صبوری کردی...
‫- آها. ‫- و من رو درک کردی...
‫می‌دونم که نظرم رو زیاد تغییر دادم
‫و شرایط هم یه‌کم سخت بود. ‫به نظرم...
‫به نظرم باید بمونم. ‫شرمنده‌ام که
‫خیلی زمان بُرد تا نظرم رو بگم.
‫الو؟ صدام رو می‌شنوی؟
‫آره، می‌شنوم.
‫آره دیگه. ‫همین.
‫می‌خواستم همین رو بگم.
‫باز هم... شرمنده‌ام.
‫نیازی به عذرخواهی نیست.
‫این من نیستم که ‫یه تصمیم احمقانه گرفته.
‫عع... شرمنده. ‫من...
‫بهت یه فرصت دادم ‫که بیای اینجا تا کارِت بهتر بشه
‫ولی می‌خوای توی کشتی‌ای بمونی ‫که داره غرق می‌شه.
‫داری استعدادت رو حروم می‌کنی.
‫موفق باشی، سید.
‫خدافظ.
‫ممنون که باهام هستی.
‫چاره چیـه؟ دوستت دارم.
‫من هم دوستت دارم.
‫[ بابا: ۷ صبح توی رستوران لو میچل هستم. ]
‫سلام.
‫خوشت می‌آد؟
‫آره؟
‫دقیقاً همین.
‫منظورت چیـه؟
‫نمی‌شه همه‌ش همین‌طوری بمونیم؟
‫به نظرت می‌شه؟
‫فکر نکنم.
‫همین‌طور ساکت.
‫آره. آروم.
‫ولی این‌طوری عجیب نمی‌شه؟
‫- که زیادی آروم باشه؟ ‫- آره.
‫خیلی عجیبـه.
‫آره، راست می‌گی. ‫باید یه‌کم براش شیطونی کنیم.
‫آره. ‫یه‌کم براش الگوی نامناسب باشیم.
‫آره. بدجنس باشیم.
‫مثل دیوونه‌ها.
‫- روانی‌بازی دربیاریم. ‫- حسابی خطرناک بشیم.
‫جیگرشو.
‫به نظرت چجور آدمی می‌شه؟
‫مثل تو می‌شه.
‫الان وقت زنگ‌زدن بود؟
‫آره به خدا.
‫کارمی درباره‌ی یه عکس بهش گفته ‫و اون هم هی بهم زنگ می‌زنه.
‫حقیقتاً به جاییم هم نیست، ولی خب.
‫ای بابا.
‫صبح به‌خیر.
‫صبح به‌خیر، دی‌دی.
‫این هم قرص‌های ‫هفت روز آینده‌تون، جناب.
‫ممنون که زحمت می‌کِشی.
‫شما رحمتـی.
‫ممنون.
‫توی گوشی‌ت یادآور گذاشتم.
‫صدای بیب‌بیب مال قرص‌هاست.
‫و بیب‌بیب‌بیب برای آبـه.
‫باید آب زیاد بخوری.
‫الان چطوری؟
‫عین سه دقیقه‌ی پیشـم.
‫و عین یه هفته‌ی پیش. ‫خوبـم.
‫خدا رو شکر.
‫من می‌رم سر کار.
‫تا ۱۲:۳۰ اونجام
‫ولی اگه کارم داشتی، ‫دَه‌دقیقه‌ای می‌رسم.
‫راحت با تاکسی می‌آم.
‫می‌شه بگی چی شده؟
‫الان من خوبـم و مشکلی ندارم. ‫می‌خوام روی تو تمرکز کنم.
‫نوبت توئـه.
‫واقعاً چیزیم نیست.
‫باورم شد.
‫الان خوبـم.
‫جدی می‌گم.
‫- صبح به‌خیر، دوستان. ‫- صبح به‌خیر.
‫- چطوری، چاک؟ ‫- صبح به‌خیر، چاکی.
‫♪ باید می‌رفتم یه جای بهتر ♪
‫♪ می‌خواستم از ترس‌هام دور بشم ♪
‫♪ اگه ندونسته حرف بزنی ♪
‫♪ بعدش پشیمون می‌شی ♪
‫♪ آخرین بار یه‌جوری ردپام رو پاک کردم ♪
‫♪ که خودم مسیر برگشت رو گم کردم ♪
‫♪ آره، نمی‌شد مسیرم رو پیدا کنم ♪
‫♪ نمی‌ارزه برای رسیدن به آرامش، ‫روحم رو بفروشم ♪
‫♪ پیش من جات امنـه ♪
‫♪ سرت رو بذار روی شونه‌م، عزیزم ♪
‫♪ حسابی اشک ریختم و جون کندم ♪
‫♪ زمان زیادی سپری شد تا به اینجا برگردم ♪
‫♪ اون‌قدر به خودم اهمیت دادم ♪
‫♪ که حالا حتی جلوی پام رو نمی‌بینم ♪
‫♪ همیشه شکست‌هام ‫بیشتر از پیروزی‌هام بوده ♪
‫♪ نتونستم به چیزی که می‌خوام، برسم ♪
‫♪ پیروزی تلخیـه ♪
‫♪ چون هم بُردم و هم باختم ♪
‫♪ بهش گفتم «به آرزوت رسیدی» ♪
‫♪ ولی باز هم قانع نشد ♪
‫♪ پیش من جات امنـه ♪
‫♪ سرت رو بذار روی شونه‌م، عزیزم ♪
‫♪ حسابی اشک ریختم و جون کندم ♪
‫♪ زمان زیادی سپری شد تا به اینجا برگردم ♪
‫صبح به‌خیر.
‫سلام.
‫چی شده؟
‫۳۰ ثانیه کم می‌آرم.
‫اگه نمی‌تونی، ولش کن دیگه.
‫آره، باید یه روش جدید پیدا کنم.
‫همه‌چی رو به‌ترتیب پختی؟
‫آره. ‫البته فکر کنم.
‫پس همه‌کار کردی دیگه.
‫زمانی که...
‫زمانی که دستیار کارمی بودم، ‫بهم می‌گفت گوشت واگیو خشک کنم.
‫اوه اوه.
‫آره، داستان داشتم.
‫جالبـه هر بار که توی خونه
‫با گوشت‌های مختلف تمرین می‌کردم
‫یا هرچیزی که دستم می‌اومد
‫قشنگ می‌ترکوندم. خب؟
‫هر غذایی که بود.
‫ولی وقتی نوبت واگیو ‫توی همچین جایی می‌شد...
‫آره، می‌فهمم...
‫- استرس می‌گرفتم. ‫- آره.
‫چطوری از این استرس خلاص می‌شی؟
‫فکر کنم به درجه‌ای می‌رسی ‫که دیگه نمی‌خوای خلاص بشی.
‫اولش این استرس برات سختـه.
‫همون باعث می‌شه که کار رو خراب کنی.
‫همه‌ش مزاحمت می‌شه
‫ولی کم‌کم یاد می‌گیری باهاش کنار بیای ‫و حتی در کنارش پیشرفت کنی.
‫و یه کم بعدش
‫دیگه معتاد استرس می‌شی.
‫تاحدی‌که برای آشپزی ‫بهش احتیاج پیدا می‌کنی.
‫اون‌وقت چالش جدید این می‌شه ‫که آیا می‌تونی بدون استرس کار کنی؟
‫تو می‌تونی؟
‫فکر نکنم. آخه الان برگشتم ‫که با کارمی کار کنم دیگه...
‫نباید از من بپرسی
‫ولی اگه جوابش رو فهمیدی، ‫به من هم بگو.
‫حتماً.
‫کاری داشتی، من اون عقبـم.
‫- ممنون. ‫- مخلصـم.
‫سال ۱۹۸۸.
‫سال ۲۰۰۱.
‫ای بابا.
‫هنوز هم فرقش رو نمی‌فهمم.
‫الان ما...
‫الان چی‌کار کنیم؟
‫نمی‌دونم.
‫باید زورمون رو بزنیم.
‫هنوز دَه ساعت تا سرو شام مونده.
‫باشه.
‫- ببینیم چه می‌کنی. ‫- بریز.
‫آره.
‫فهمیدم.
‫انگور ممتازه.
‫بله که ممتازه.
‫- قرمز ایتالیاییـه. ‫- بله، درستـه.
‫- کاملاً درستـه. ‫- آره.
‫- عشق است ایتالیا. ‫- آره.
‫- همم. جدید نیست. ‫- نه. نه.
‫- بیشتر بگو. بیشتر. ‫- اصلاً جدید نیست.
‫- همم. ‫- بیشتر بگو، سوییپس.
‫بو کن.
‫- بوی آبنباتی داره. ‫- آبنباتی نیست، داداش.
‫- آبنباتی نیست. ‫- آبنباتی نیست.
‫سال ۱۹۹۶.
‫- نه، ۲۰۰۱. ‫- مادرشو!
‫- تِد. بو کن. ‫- نزدیک بود بگی‌ها.
‫بوکن... بو کن...
‫گَری، حقیقتش رو بخوای
‫بوی آبنباتی داره.
‫- آبنباتی نیست، داداش... ‫- بوی آبنبات رنگی می‌ده.
‫«ما با قدرت و افتخار سرو می‌کنیم».
‫با علامت من، شروع کنین و بگین ‫«سه‌شنبه‌تون پُر از شادی!».
‫سه‌شنبه‌تون...
‫خوبـی؟
‫خوبـم.
‫- چه خبر؟ ‫- خوبـم.
‫چطور شده؟
‫- پنج ثانیه دیگه. ‫- باشه.
‫- سیدنی. ‫- بله؟
‫با این راحت‌تر می‌چرخونیشون.
‫- ممنون. ‫- قربونت.
‫این پارچه‌فروش‌های حروم‌زاده
‫باز دستمال کم فرستادن.
‫چندتا کم داریم؟
‫خیلی. ‫هر بار یه داستانی با اون عوضی‌ها داریم.
‫اون کیـه؟
‫کی کیـه؟
‫امشب سرمون شلوغـه.
‫ولی شاید بارون بیاد و مشتری کم بشه.
‫به‌خاطر بارون؟
‫آره.
‫- مرتب نبود؟ ‫- درست شد.
‫بابت دوستت متأسفـم.
‫قربونت. ‫من هم همین‌طور.
‫نُه وعده‌ی غذایی. ‫همه جزو بهترین‌ها.
‫- بله. ممنون. ‫- خواهش.
‫کارم، داستان عکس چیـه؟ ‫مامان من رو پاره کرد.
‫- عکس؟ ‫- آره.
‫می‌گه از یه عکس حرف زدی.
‫من از یه عکس حرف زدم؟
‫گفت از یه عکس...
‫فهمیدم چی گفته، ‫ولی منظورت رو نمی‌فهمم.
‫شاید از عکس موردعلاقه‌ت بهش گفتی.
‫از عکس موردعلاقه‌م بهش گفتم؟
‫من برم خودم رو بُکشم.
‫آها. آره. فهمیدم چی می‌گه.
‫بااین‌که برام مهم نیست، ولی بگو.
‫توی عروسی بهش گفتم ‫یه آلبوم عکس پیدا کردم.
‫به‌خاطر همین آلبوم عکس ‫من رو روانی کرده
‫پس لطفاً در اسرع وقت بهش برسون.
‫- توی زیرزمینـه. ‫- خب برو بیارش.
‫- می‌خوای الان برم؟ ‫- دیر هم شده.
‫- باید غذا سرو کنیم. ‫- هفت ساعت دیگه.
‫من حواسم به اینجا هست. ‫می‌تونی بری.
‫عالیـه. ممنونـم، سیدنی.
‫واقعاً ممنونـم، سیدنی.
‫تمومش کن بره.
‫کارهای اون تموم‌بشو نیست.
‫دستت تنده.
‫تندترینـم.
‫این اولین شغلم بود.
‫دستمال تاکردن؟
‫آره، توی رستوران ‫روبه‌روی خونه‌مون کارآموز بودم.
‫کجا؟ کُپنهاگ؟
‫کاش اونجا بودم.
‫چرا «کاش»؟
‫آخه اون‌قدرها ماهر نبودم.
‫جدی می‌گی؟
‫آره.
‫ولی کم‌کم بهتر شدم.
‫بعدش چی شد؟
‫از اونجا رفتم.
‫- نرفتی داخل؟ ‫- نه.
‫به نظرت اشتباه کردم؟
‫دوست داشتی بری داخل؟
‫نه.
‫پس اشتباه نکردی.
‫باز همون کار رو کردی.
‫- جداً؟ ‫- آره.
‫- خب چی‌کار کنم؟ ‫- همین حرکت رو نزن.
‫- به رستوران خرس خوش اومدین. ‫- نه.
‫- خیلی عجیبـه. ‫- شاید کارمِن هم...
‫- پشت‌سرت... ‫- قوز نکن.
‫اولین شغل تو کجا بود؟
‫اینجا.
‫توی رستوران خرس؟
‫نه، توی رستوران گوشت.
‫آها. با مایکِل بودی.
‫آره.
‫و وقتی مُرد، من دیگه...
‫همین‌طوری به شغلم ادامه دادم.
‫پس عادت کردی.
‫آره، احتمالاً. ‫شغل دیگه‌ای سراغ نداشتم.
‫- خواهرت چطوره؟ ‫- خوبـه.
‫داریم پیشرفت می‌کنیم.
‫راضی‌ای که برگشتی شیکاگو؟
‫نمی‌دونم.
‫حس عجیبیـه، ولی راضی‌ام.
‫شهر دوست‌داشتنی‌ایـه.
‫از وقتی برگشتم اینجا ‫که با مشکلاتم روبه‌رو بشم
‫همه‌چی برام قشنگ‌تر شده.
‫پس بیشتر قراره بهمون سر بزنی؟
‫آره، احتمالاً.
‫استخدامم می‌کنی؟
‫اول ببینم امروز چی‌کار می‌کنی.
‫شونه‌ها رو بده عقب. ‫خودت رو جمع کن. حالا برو.
‫به رستوران خرس خوش اومدین. ‫غذاهای اینجا...
‫- فَک! ‫- باز همون‌طوری شد که!
‫چه مرگتـه؟
‫فقط تو و کارم اینجا بودین؟
‫نه. من، تینا، مارکوس، اِبرا...
‫آره، کارم همون اول کار ناپدید شد.
‫وقتی برگشت، خوش‌حال شدی؟
‫داستان این چیـه؟
‫نون‌کره‌ای با تارت شکلاتی ‫و خامه‌بستنی مارشملو.
‫- عجب. ‫- صبر کن.
‫این‌طوری خوبـه؟
‫- بهتر شد. ‫- آفرین.
‫- حالا شد. ‫- احسنت.
‫- آره. ‫- نه!
‫برای مکمل خاویار هم ‫از بنفشه‌ها استفاده می‌کنیم.
‫نوشیدنی‌ها چیـه؟
‫نوشیدنی ساویگنون بلانک، تولید ناپا؛ ‫لیوانی ۱۸ دلار.
‫خوبـه.
‫رُزه، تولید کالیفرنیا؛ ‫لیوانی ۱۸ دلار.
‫عالی.
‫نوشیدنی قرمزها چیـه؟
‫عع، سِراتی، تولید بارولو؛ ‫لیوانی ۳۸ دلار.
‫- اوه، زیاده. ‫- زیاد و زیباست.
‫نوشیدنی بوردو، ‫تولید پاستورل دکلرک میلون پولاک.
‫لیوانی ۴۵ دلار.
‫- اوه اوه. ‫- بعله.
‫به چی فکر می‌کنی؟
‫به این فکر می‌کنم که
‫اگه زندگی شخصی آدم داغون باشه
‫قطعاً روی شغلش هم تأثیر می‌ذاره.
‫درستـه.
‫می‌شه این‌طوری هم بگی
‫که چون با هم روی مشکلات کار می‌کنیم
‫غذاهامون همچین مزه‌ای می‌گیرن.
‫می‌گیری چی می‌گم؟
‫عجب.
‫مزه‌ش چطوره؟
‫خوش‌مزه‌ست، داداش.
‫پس دهنم سرویسه.
‫♪ تازگی خیلی بهت فک کردم ♪
‫♪ مخصوصاً توی مسیرِ ♪
‫♪ رسیدن به خونه‌م ♪
‫سلام.
‫چه خبر؟
‫توی خیابون سِنترال‌ـم.
‫ایول. الان می‌آم بیرون.
‫هیچی عوض نشده.
‫همه‌چی عین سابقـه.
‫اونجا چی‌کار می‌کنی؟
‫می‌خوام یه چیزی ‫به مامانم تحویل بدم.
‫خدا کمکت کنه.
‫قربونت.
‫آخرین بار، کِی رفتی اونجا؟
‫یــادم نیست.
‫تولد مایکی بود یا یکی از فَک‌ها ‫که مامانت می‌خواست پیتزا رو گریل کنه؟
‫تولد ریچی بود.
‫چجوری این رو یادت مونده؟
‫آخه اون روز داشت خونه رو به آتیش می‌کِشید ‫و سویشرت سبز من هم گم شد.
‫چه شکلی بود؟
‫شبیهِ یه سویشرت سبزرنگ بود.
‫- سعی می‌کنم پیداش کنم. ‫- لطف می‌کنی.
‫کاروبار چطوره؟
‫امروز دو بار روم بالا آوردن.
‫به‌به.
‫بیمارهای جدید، ولی قدیمی.
‫تازه بچه بود.
‫- خوبـه. ‫- آره.
‫مریضی‌ش چیـه؟
‫اضطراب شدید.
‫تجربه‌ش رو داشتم.
‫واقعاً تجربه‌ش رو داشتی؟
‫باید برم. ‫وقت استراحتم تموم شد.
‫باشه. باشه.
‫- فعلاً. ‫- قربونت. فعلاً.
‫- الو... اتفاقاً می‌خواستم... ‫- ببین...
‫- نه، می‌خواستم... ‫- شرمنده...
‫- نه... ‫- تو بگو. بگو.
‫شرمنده، فقط می‌خواستم...
‫می‌خواستم بگم...
‫به نظرم خیلی خوبـه می‌ری دیدن مادرت.
‫می‌دونم برات خیلی سختـه.
‫آره، ممنون...
‫ممنون که به‌فکری.
‫فدات.
‫اتفاقاً می‌خواستم...
‫می‌خواستم دوباره ‫بهت زنگ بزنم که یه چیزی بگم.
‫البته باید این حرف رو ‫همون زمان هر روز بهت می‌گفتم.
‫نیازی نیست دوباره عذرخواهی کنی.
‫تو فوق‌العاده‌ای.
‫پس برو سویشرتم رو پیدا کن.
‫باشه.
‫باشه پس.
‫♪ نمی‌دونم چرا این‌قدر اذیتم می‌کنی ♪
‫می‌گم...
‫به نظرت زیاده‌روی کردم؟
‫منظورت چیـه؟
‫یعنی زیادی از خودم گفتم؟
‫مگه چی گفتی؟
‫از زندگی شخصی‌م.
‫الان منظورت چیـه، ریچی؟
‫یعنی...
‫نباید چیزی می‌گفتم؟ ‫رفتارم غیرحرفه‌ای بود؟
‫خودم ازت پرسیدم.
‫باشه پس. ‫محض اطمینان پرسیدم.
‫صداقت نشونه‌ی عقل سالمـه.
‫آره و خیلی ترسناکـه.
‫آره، شجاعت می‌خواد ‫و به بقیه انگیزه می‌ده.
‫خوش‌حال بودم که کارمی برگشت.
‫متوجهـم.
‫فکر می‌کردم ازم ناراحتـه.
‫چرا ناراحت باشه؟
‫فکر کردم به‌خاطر من خجالت می‌کِشه.
‫- از خودش نپرسیدی؟ ‫- نه.
‫نه بابا. عمراً.
‫- پس اون هم هیچ‌وقت ازت نپرسید. ‫- از کجا فهمیدی؟
‫من هم چند تا داداش دارم.
‫عع، کراواتت.
‫عع، مرتب نیست؟
‫عع...
‫شرمنده، می‌شه من...؟
‫بله که می‌شه.
‫حلـه.
‫یعنی چی؟
‫ریدم.
‫باشه. فهمیدم.
‫واقعاً شرمنده‌ام، مارگی. ‫امروز چک رو می‌فرستم.
‫ممنون که درک می‌کنی.
‫قربونت. خدافظ.
‫ای خدا.
‫نفس عمیق.
‫بدبخت شدیم.
‫- سرعت کمتر. ‫- کمتر.
‫- فضا رو رعایت کنین. ‫- فضا.
‫- سریع برین، ولی عجله نکنین. ‫- عجله نکنین.
‫این خیلی خوب بود.
‫- همینـه. ‫- سرعت کم.
‫دقیقاً همینـه.
‫- فضا. ‫- خیلی خوبـه.
‫آره.
‫- نیل. ‫- اون یعنی دوستت دارم.
‫نه، این یعنی بیا اینجا. ‫این یعنی شرمنده‌ام.
‫اینجا رستورانـه؛ محل کاره.
‫- «دوستت دارم» نداریم. ‫- شرمنده.
‫باید بیام دنبالت، نیل؟
‫نمی‌خوام که...
‫چی شده؟
‫- اشتباه کردم؟ ‫- نه، اشتباه نکردی.
‫ولی این حرکت کوفتی دست‌هات چیـه؟
‫اینجا جای قشنگیـه. ‫این هم یه حرکت مناسبـه دیگه.
‫تو همین‌طوریش هم مناسبـی.
‫آروم باش و خودت باش.
‫چیـه؟ ‫چی شده؟
‫احساس می‌کنم به اینجا تعلق ندارم.
‫بچه‌ها، می‌شه یه‌لحظه ‫تنهامون بذارین؟
‫- باشه. ‫- دمتون گرم.
‫- کمک من رو لازم نداری، ریچ؟ ‫- به‌هیچ‌وجه.
‫«به‌هیچ‌وجه». خیلی هم عالی.
‫چی شده؟
‫احساس حماقت می‌کنم.
‫این رستوران ‫و مشتری‌هاش خیلی باکلاسـن
‫ولی من نیستم.
‫انگار از دید اون‌ها ‫یه اُسگل به تمام معنام.
‫گور پدرشون.
‫اینجا خونه‌ی توئـه.
‫اون‌ها هم مهمون تو هستن.
‫اون‌ها باید مضطرب باشن
‫تا ما یه‌کم احساس راحتی بهشون بدیم.
‫نه برعکس.
‫فهمیدی؟
‫- آره. ‫- واقعاً؟
‫فهمیدم. آره.
‫- نیل جِف. ‫- ریچارد لارِنس.
‫تو زیبایـی.
‫فهمیدی؟
‫اون حرکت کوفتیِ دستت رو نزن.
‫- چَشم. ‫- ایول.
‫- حلـه. ‫- آفرین.
‫آره. ایول.
‫بیاین بچه‌ها. ممنون.
‫- می‌گم... قاشق‌ها رو گرفتی؟ ‫- جان؟
‫آها، آره.
‫گذاشتمشون روی میز بیرون. ‫می‌شورم و برات می‌آرم.
‫نیازی نیست. خودم می‌رم. ‫راحت باش.
‫- باشه. ممنون. ‫- فدا.
‫سلام.
‫سلام، کامپیوتر.
‫من دیوونه شدم ‫یا این نمودار واقعاً خوبـه؟
‫خیلی بهتر شده، ولی عجیب نیست.
‫تعداد کارکنان، مواد غذایی ‫و نوبت‌دهی میزها رو کم کردیم.
‫غرفه‌ی گوشت همچنان درحال پیشرفتـه ‫و خدا به چاکی عمر باعزت بده.
‫درباره‌ی مارکوس هم حق با تو بود. ‫خوب شد نگهش داشتیم.
‫آره، نمی‌ذارم ‫کسی مارکوس رو اذیت کنه.
‫فهمیدم. فروش نوشیدنی‌ها عالی بوده. ‫فعالیت کارکنان بهتر شده.
‫سود هر میز زیاد شده ‫و توی فضای مجازی هم...
‫توی فضای مجازی هستی؟
‫حساب موقت دارم.
‫- موقت. ‫- آره، موقت.
‫یه ظرف صدف داریم که خیلی لایک خورده.
‫- دست‌پخت سیدنی‌ـه. ‫- صددرصد.
‫- حالا واقعاً خوبـه؟ ‫- عالیـه.
‫من صدف دوست ندارم.
‫چه حیف.
‫حالا نتیجه چیـه، کامپیوتر؟
‫رشد زیادی داشتیم و نقد منفی نگرفتیم.
‫ولی هنوز لب مرزیـم.
‫پس هنوز امیدی هست، نه؟
‫- با امیدواری به جایی نمی‌رسیم. ‫- کارم مِنو رو ثابت کرد.
‫پس تازه کارش منطقی شد.
‫بچه‌ها از جون مایه می‌ذارن.
‫خب تا کِی می تونی حقوق‌شون رو بدی؟
‫هنوز یه روز تا پایان قرارداد مونده.
‫چقدر زیاد. ‫بعدش چی؟
‫هر شب داریم می‌ترکونیم‌ها.
‫هم حقوق‌ها کم شده ‫و هم مِنو کوتاه‌تر شده.
‫- جیگر. ‫- می‌تونیم ادامه بدیم.
‫تا کِی می‌تونی حقوق بدی؟
‫با این فرمون، می‌تونیم.
‫عملاً دارین جون می‌کَنین
‫که دَووم بیارین.
‫کامپیوتر جان...
‫هنوز می‌تونیم ادامه بدیم.
‫با توجه به نمودار؟ بله.
‫ولی سؤال اصلی رو نپرسیدی.
‫چه سؤالی؟
‫چرا می‌خواین ادامه بدین؟