بدنام ترین زندان روی زمین.
آلکاتراز یک پیشگام واقعی در مفهوم زندان سوپر مکس است.
احاطه شده توسط آبهای منجمد کننده
خلیج سان فرانسیسکو.
میانگین اینکه زندانی ممکنه تسلیم
هایپوترمیا بشه زیر 3 ساعت هستش.
4 زندانی گمون میکنن که میتونن شرایط و شانس رو شکست بدن
و راهی به آزاد باز کنن.
به دو گروه دوتایی تقسسم شدن
یکی کشیک میداد درحالی که دیگری حفر میکرد.
میتونین ازین سنگ ها فرار کنن؟ تو نمیتونی به عقب نگاه کنی.
نمیتونی با خانوادت ارتباط داشته باشی.
اساساً باید غیب بشی.
برخی از بزرگترین داستان ها
پشت میله های زندان شروع میشه.
با بد نام ترین
زندانی های دنیا هم سلول شدی
توسط نگهبان ها تحت نظر هستی
و با دیگر زندانیا به بند کشیده شدی.
ذهن فریبنده ای میخواد
که راهی به بیرون پیدا کنی.
میتونه تورو به آزادی برسونه
یا به قیمت جونت تموم بشه.
ولی وقتی چیزی واسه از دست دادن نداری
امتحانش نمیکنی؟
فرار های بزرگ با مورگان فریمن
مترجمین: سجاد روان‌خواه، ممدرضا، الناز مختاری، فائزه طالبی
آلکاتراز سنگی.
این بدنام ترین زندان در تاریخ آمریکا است.
دژ بتنی تیره و تاری که روی سخره های سنگی بنا شده
که توسط آب های منجمد خلیج سانفرانسیسکو احاطه شده.
این مکان همیشه سرده.
و روشی برای تضعیف روحیه
سفت و سخت ترین مجرم هارو داره.
حتی ال کاپون گفت
"آلکاتراز جونمو در آورد"
آلکاتراز زندانی واقعی و پیشگام
در مفهوم سوپرمکس است. (از نظر سختی)
زندان آلکاتراز از سال 1934 دوباره شروع به فعالیت کرد
اونها نسبت زیادی از نگهبانان به زندانیان داشتن
یه فولاد ضد ابزار داره
که جوری ازش تعریف میکردن که کسی نمیتونه
ازش با یه ابزار معمولی رد بشه
اونجا محفظه های گاز اشک آور کنترلی وجود داشت
و در صورت شورش
یا نقشه های فرار باز میشد.
همینطور تعدادی فلزیاب در اطراف وجود داشت.
اونا واقعاً فلز یابشون رو به رخ میکشیدن.
میدونید اونا چشم نا مرئی صداش میکردن.
ساختمان زندان بر خلاف
چیزایی هستش که تابحال ساخته شده.
ساختار سلول ها شبیه
یه ساختمان 3 طبقه هستش.
3 طبقه
و همه سلول ها رو به بیرون هستن.
بنابراین نگهبان ها میتونن تو راهرو ها قدم بزنن
اگه لازم باشه داخل هر سلول رو نگاه بندازن.
گالری های تفنگم در امتداد راهرو ها هستند
پس نگهبانادر صورت نیاز میتونن داخل زندان شلیک کنن
وقتی خارج از ساختمون سلول های اصلی باشی
اونجا فنس های اضافی و 20 فوت دیوار وجود داره.
دیوار های بتونی زخیمی هست.
برج های نگهبانی که در گوشه هاس.
6 برج نگهبانی.
هرکدوم از اونها یک افسر مسلح دارن.
این قرار بود تسهیلات اونها باشه
که هیچ راه فراری و رو به بیرونی نداشته باشه.
حتی اگه تونستی که از سلول ات خارج بشی
دیوار هارو مقیاس کنین
و از برج های دیده بانی فرار کنین
هنوز با بزرگترین مانع روبرو میشدی
خلیج سانفرانسیسکو.
آب هاش به اندازه کافی سرد هستن که طی 1 ساعت بکشنت
و جریان ها میتونن شمارو
به سمت اقیانوس آرام بکشن.
یک زندانی مدت زمان
کاربردی متوسطی که باید داشته باشه
حدود یک ساعت و نیم تا دو ساعته.
و بعد از اون یجورایی
به نوعی شناور میشن
و قادر به عملکرد نیست
و اونها تسلیم هیپوترمیا میشن
اونهم فقط ظرف کمتر از 3 ساعت.
اینجا نحوه شروع صحبت مجرم ها در مورد آلکاتراز اومده.
اگه شما قوانین جامعه رو دنبال نکنید
باید به زندان برید.
اگه قوانین زندان رو دنبال نکنید
کار شما در آلکاتراز به پایان میرسه.
همه زندانیان فدرال می دونستن که شما به آلکاتراز رفتین یا نه
زندانیان دیگری که در آنجا بودن
در سیستم زندان فدرال
یکی بدتر از دیگری بودند.
بسیاری از معروف ترین جنایتکاران زمان خود
در آلکاتراز زمانی رو گذروندن.
اینا شامل رئیس جنایتکار بدنام شیکاگو است،
آل کاپون
چهره های گنگستر دیگه دوران رکود
مثل مشین گان کِلی.
بامپی جانسون، پدر خوانده هارلم
در آلکاتراز زمانی رو گذروندن.
مثل وایتی بولگر
رئیس جنایت ایرلندی آمریکایی.
تبدیل به خبرچین اف بی آی شد.
و البته روبرت استرود
معروف به "مرد پرنده ای آلکاتراز"
که از لون ورث انتقال داده شد
اونم بعد اینکه نگهبانی رو به قتل رسوند.
ولی در 1962
همه این ارازل و قاتل های معروف
تحت الشعاع گروه های تشکیل شده از 4 کلاه بردار کوچک قرار خواهند گرفت.
این کاری نیست که برای مشهور شدن انجام داده باشن
این تلاش اونها برای خارج شدن ازینجاس.
تیم ما متشکل از فراریان آلکاتراز هستش.
ما آلن وست رو داریم.
وست بیشتر سارق ماشین بوده
و سابقه زیادی داشت.
و تلاش های متعددی برای فرار.
اون سرانجام از زندان فرار کرد
مدت کوتاهی به ارتش پیوست،
بی شرف خوانده میشد
به زندان برگشت داده شد و باور کنید یا نه
و در سال 1954 میمیره.
ست کسی بود که با نقشه فرار اومد
اون ایده رو وقتی که سر شغلش در زندان بود به ذهنش رسید.
وست یکی از زندانیانی بود که
که در تعمیر و نگهداری وسایل مورد اطمینان بود.
پس ممکن بود که تمیز کنه، یا رنگ کنه
ممکن بود کارای مختلفی انجام بده.
یک فاصله هفت فوتی بین
ساختار سلول ها و سقف ها وجود داره
قبل اینکه به کف برسی
از خود ساختمان سلول واقعی
تهویه اونجا وجود داره.
اونجا لوله ها و سیم ها وجود داره.
وقتی که در اون بالا بود
ساختار های بالایی سلول هارو تمیز میکرد.
فهمید که یکی از دریچه ها نمیچرخه.
و موتور کوچکی بود که هوا رو میکشه
و فهمید یکی از اونها شکسته است
گمون کرد که راهی به خارج از سلول وجود داره.
وقتی که چرخ ها شروع به چرخیدن کردن
میتونست راهی به پشت بوم داشته باشه.
این میتونست راهی ب بیرون باشه.
وست با این فکر اومد که
"آره ما میتونیم این کارو بکنیم"
پس اون افراد دیگه ای رو میشناخت
که تاریخچه ای از فرار داشتن.
و شروع به صحبت باهاشون کرد.
وست شروع به پیدا کردن دیگر همکارانی کرد
کسایی که بتونه بهشون اعتماد کنه.
و با یک مرد وقت گذاشت که در
در زندان ایالات متحده در آتلانتا
بالا تر از همه ایستاده بود.
بعد تو جزیره ما فرانک موریس را داریم
اون گرگ تنهای ماست.
خیلی باهوشه.
مردم میگفتن موریس آیکیو 137 داره.
اون بیشترین فرار هارو
در بین 4 نفر ما داره.
او از سن بسیار کم در 11 مرکز مختلف زندانی شد
فرانک موریس قادر بود به طور موفقیت آمیزی
از بین11 ساختار زندان فرار کند
موریس دو عضو دیگر را هم به تیم میگیرد
یک جفت هنرمند فرار که در زندان آتلانتا نیز خدمت کردن.
جان انگلین...
و برادر کوچیکتر اش کلارنس.
جان و کلارنس عموهای من
در سال 1958 بانک زدن
که بزرگترین جرمی بود که انجام دادن.
اونا از اسلحه های اسباب بازی برای اینکار استفاده کردن.
چون نمیخواستن کسی آسیب ببینه.
وقتی وارد شدن رئیس بانک
دچار وحشت شد و از حال رفت.
خب اونا از کاری که میکردن دست کشیدن
تا به اون یه لیوان آب بدن و مطمئن بشن حالش خوبه.
اونا میدونید دستاشونو بستن
تا نتونن که به پلیس زنگ بزنن یا کاری کنن
ولی هیچ وقت به هیچ کسی آسیب نزدن.
چیزی که برادران آنگلاین در کمال
خونسردی و تبهکاری کم داشتن
بجاش در نبوغ و ذکاوت جبران میکردن
و اصرار در تلاش برای فرارشون داشتن.
اونا تو خانواده به عنوان
بودن در عصر مک گایورز شهرت داشتن.
اونها میتونستن از کمترین چیزی بهترین استفاده رو ببرن.
اونها چندین روش مختلف رو امنحان کرده بودن
و برخی اوقات نبوغ، تلاش های کمی برای فرار است.
لون ورث فرد اصلی بود
اونها دوتایی باهم کار میکردن.
اونا یه اردوگاه تو زندان داشتن که نون میپختن
و بعد اونو داخل زندان میفرستادن.
میدونید بعدش جعبه های خالی رو پس میفرستادن.
اونا جعبه های بزرگی بودن پس کلارنس به جان کمک کرد که
که تو جعبه بزرگ نان قایم بشه
اون برادرش رو پنهان کرد
و بعد یکی از نگهبان ها مچشونو گرفت
همونطوری که داشتن میرفتن بیرون گرفتنشون.
بعد از فرار ناقص اونها از لیون ورث
برادر ها به آلکاتراز فرستاده شدند.
اونا از تشکیل تیم خیلی خوشحالن
همراه وست و موریس
اونهم تو یه نقشه دیگه از فرار کردن.
میتونم بهتون بگم جان و کلارنس
همیشه درحال کشیدن طرحی واسه فرار بودن.
میتونم بهتون اطمینان بدم که
اونا به راه هایی فکر میکردن که ازینجا برن بیرون.
چهار زندانی تیم شدن
وظیفه اصلی اونا این بود که راهی
به سلول های کناری پیدا کنند.
با توجه به سابقه فرار برادران انگلین
اونا وقتی به آلکاتراز اومدن از هم جداشدن.
پس یه یاداشت جالب وجود داشت
توی پرونده.
و نگهبان اعزامی از لیونورث
میگه که دوتا داداش
نباید کنار هم دیگه زندانی بشن.
و اونها معروف به نقشه فرار بودن.
از هر مرکز دیگه ای که اونجا بودن
از وقتی که باهم بودن.
بعد ماه ها رفتار مناسب و خوب
نگهبان اجازه میده برادرای آنگلین
به سلول هایی در کنار هم دیگه منتقل بشن.
وست و موریس هم دیوار به دیوار زندانی شده بودن
کمی زمان برد تا این افراد
تقریباً همه در بلوک B ردیف شدن.
حالا که همه با هم هستن
اونا شروع به طرح نقشه میکنن
از دریچه سقف برن بیرون
پایین ساختمان
از فنس عبور کنن
و از دریای یخی رد بشن.
9 ماه تا روز فرار
قدم اول سلول ات رو ترک کن
گفتنش آسونه.
زندانی ها میدونن که میله هارو نمیشه با اره برید
و اگه از در برن بیرون
مستقیم تورو در تیرس
نگهبان مسلسل دار قرار میده
اونم از هر دو طرف.
تنها راه ممکن به بیرون
یه جای دیگست.
زیر سینک پشت هر سلول
یه دریچه 9×6 اینچی کوچیک وجود داره.
و اگه واقعاً تونستین اون رو بردارید
دسترسی به یه راهرو تعمیر و نگهداری
و نگهداری رو فراهم میکنه
که اندازه بلوک سلول هستش.
بتن های اون طرف دریچه خراب بودن
بنابراین فهمیدن که میتونن یه سوراخ به اندازه کافی بزرگ حفر کنن
اونا میتونستن از پشت سلول برن بیرون.
حفاری و کنده کاری
در سپتامبر 1961 شروع شد.
اونا قاشق از سالن غذا خوری می‌ دزدیدن
و نوک اونهارو میشکستن
و ازشون مثل کلنگ ‌
برای کندن بتن های اطراف دریچه استفاده میکردن.
به آرامی و با تکنیک و روش
در دوره 6 ماهه
چهار مرد شروع به بزرگ کردنه
دهانه پشت سلول شان کردن.
موریس برای دزدیدن موتور خلا و ساخت دریل
از شغلش در تعمیرگاه سو استفاده میکرد.
اونها امیدوار بودند که کمکشون کنه و هرچی زودتر از دریچه عبور کنن.
وست و موریس هردو
کتاب راجب مهندسی میخوندن
اونا گفتن اگه از یه صفحه داغ استفاده کنی
بتن رو گرم کنین ، منظور قسمت پشت سلول
درحالی که دارن جدا میشن از سلول ها.
به طور کلی گفتن که به نرم کردن بتن کمک میکنه
که راحت تر کنده بشن.
من گمون میکنم اونا مدتی رو باهاش
آزمایش کردن.
اونا نمیتونستن هر چهار نفرشون تو یه زمان کار کنن
دوتایی جفت شده بودن.
برادران آنگلین کنار هم بودن.
و یکی که نگهبانی میداد
دیگری داشت حفاری میکرد بعدش باهم تعویض میکردن.
فرانک و آلن هم همونطور.
و بعد میتونستن در واقع از دریچه عبور کنن
سه ماه تا فرار
کلارنس آنگلین اولین نفره
که از دیوار پشتی رد بشه
آزادی خیلی نزدیکه میتونه مزشو حس کنه.
اون به دریچه پشت بام میرسه
اما میفهمه که بسته شده
بعد از ماه ها صبورایی شکیبانه
داخل دیوار سلول هاشون
رویای فرار اونها
ممکنه تموم بشه.
کلارنس انگلین از سوراخ پشت سلول خودش
به راهروی نگهداری
دریچه هوا که به بام زندان می‌رسید
نفوذ کرده
ولی بجای راه آسانی به آزادی
اون فهمید که دریچه بسته شده است.
او و همدستاش
قراره پیچ و مهره هارو
برای فرار ببرن.
ولی اونها مشکلات زیادی دارند.
چطور میتونن دزدکی وارد راهروی تعمیرات بشن
بدون اینکه نگهبانا بفهمن اونا تو سلول هاشون نیستن؟
برای کار کردن روی دریچه بالا
اونا نیاز به چیزی دارن که شبیه
خودشون باشن که تو سلول هاشون جایگزینشون کنن
فراریا هنرمندای بالقوه بوده.
اونا سرهای مصنوعی درست کردن
با هرچیزی که میشه توی یه زندان پیدا کرد
داریم از کاغذ مچاله شده حرف میزنیم...
از صابون حرف میزنیم؛ توری مرغی...
میتونستن پلاستیک جمع کنن... مخلوط بتنی.
و تونستن سرهای عروسکی درست کنن
و توی تختهاشون بذارن
که بنظر بیاد هنوز خوابیدن.
سرهای عروسکی کاغذباطله‌ایشون
به طرز مثال‌زدنی‌ای گول زننده بودن
جان و وینسنت نقاشی رو به عهده گرفتن
و دیگه کارشون با کشیدن
چندتا پرتره از نامزداشون تموم شده بود
خب، اونا به رنگ پوست احتیاج داشتن
برای سرهای عروسکی، پس نگهبانا رو
قانع کردن که بذارن رنگ پوست رو نگه دارن
برای پرتره‌ها، که درواقع یه حقه بود
برای کشیدن سرهای عروسکی.
و راهی که واقعا واقعیش میکنه،
اینه که موی آدم بکار ببری.
کلارنس انگلین توی آرایشگاه کار میکرد،
پس میتونست موی زندانیا رو جمع کنه.
وقتی که موها رو قیچی میکرد،
میذاشت یکم از موها،
توی پاچه‌های شلوارش بیوفتن
و با همونا برمیگشت به سلولش
پس سرهای عروسکی، درواقع موهای واقعی آدم داشتن.
اونا، پتو و بالشت میذاشتن زیر، بعنوان بدن
و بعد سر رو میذاشتن نزدیک کرکره‌ها
یا نزدیک نرده‌هایی که نگهبانا از کنارش رد میشدن.
پس نگبهانا فقط میتونستن داخل رو ببینن.
اگر یه سر ببینن، نگرانش نمیشن.
یا مگر اینکه بهش دست بزنی
یا واقعا خیلی بهش نزدیک بشی
جدی متوجهش نمیشی.
بعد، مشکل، میشه چگونگی استتار
سوراخای کنده شده انتهای سلول.
در طول روز، اونا، منفذ تهویه
عریض‌شده رو با درست کردن نمای مصنوعی مخفی کردن
با منفذ تهویه و مقوایی که
جوری نقاشی شده بودن که مثل دیوار زندان بنظر برسن.
تونستن قسمتی از رنگهای
اصلی‌ای که الن وست داشت، و برای نقاشی
بعضی جاهای بلوکای
سلولها استفاده میشدن رو نگه دارن،
که بدون هیچ نقصی مطابق هم باشن.
این، چیزی نبود که فقط
توی دو هفته برنامه ریزی شده باشه.
اینا چیزایی بودن که، میدونین،
ماه‌ها و ماه‌ها درحال انجام بودن.
پس اونا درواقع، خیلی متقاعد کننده بودن
من باب آماده سازی این چیزا.
پوشوندن رد پاهاشون، معلوم شد که جای آسونش بوده.
بریدن پیچ و مهره‌های مستحکم‌شده
دریچه، تقریبا غیرممکن بود.
و دریچه، بالای بلوک سلوله.
در معرض دید هر نگهبانی که بخواد بالا رو نگاه کنه.
فراریها راهی لازم دارن که بدون دیده شدن، کار کنن.
21/2 ماه مانده به فرار
نقشه خیلی خوبی به سر الن وست زد.
که در معرض دید، مخفی بشه.
کارش، نه فقط نقاشی سقف سلول،
بلکه پاک کردن آشغالایی که
توی راه بهشون برمیخورد هم بود.
و اون مناطق بالای سلولها،
معمولا گشت زده نمیشدن
و حسابی خاک گرفته بودن
و کلی رنگ خشک شده ریخته بود.
پس اونم یه روز دست به کثیف کاری زد
و همه اون آشغالا رو به سمت راهروها جارو کرد.
آلکاتراز به این معروف بود که
توی تمام کشور، براقترین
بتن‌کاری کف رو داشت.
اصلا قابل قبول نبود که یکوقت کثیف بشه
پس اون، ساده بگم، این ایده رو داشت که:
«هی، ما این مشکل برامون پیش نمیومد
اگر فقط میتونستم یکم روکش اونجا بندازم.»
«اونجوری از کاری که گفتین
باید انجام بدم هم عصبانی نمیشین.»
«پس بذارین یکم روکش بندازم اون بالا.»
میدونی، «تموم شد رفت.»
و باورتون بشه یا نه، اون درواقع میتونه
یکی از افسرها، و یه سروان رو قانع کنه
که میخواد روکش
بندازه اونجا، تا روی سقف
سلولها رو کاملا ببنده.
کارش اونقدرها طول نکشید.
اون روکشا، ماه‌ها بود که اون بالا بودن.
نگهبانا گول خوردن،
اما بقیه جمعیت زندان،
میدونن که اتفاقایی داره میوفته.
این واقعا خیلی توش حرف هست که باقی مجرما،
هیچوقت لوشون ندادن.
براشون خیلی سود داشت
اگر یه افسر رو مطلع میکردن
که فراری در جریانه.
و این واقعا، میدونین، متشکل از
همه جمعیت زندانیا بود،
که مجتمعا با اونا کار میکردن،
تا مطمئن بشن که موفق میشن.
اونا سعی میکنن از همدیگه مراقبت کنن.
حتی اگر از سلول بغلی بدشون بیاد،
ترجیح میدن، میدونی،
ساده بگم، نگهبانا رو بپیچونن
یا دولت و کل سیستم زندانها رو بپیچونن
و هیچگونه اطلاعاتی رو لو ندن.
این، براشون، یه اصله، توی سیستم زندانها.
با توی موقعیت قرار گرفتن روکشها
و با بقیه زندانیایی که دهناشون رو بسته نگه داشتن،
فراریا وقت دارن روی
جدا کردن پیچ و مهره ها از دریچه سقفی کار کنن.
خود دریچه هواکش سقفی، اون دریچه غیرفعال،
درواقع، به سیمان اون بالا، پیچ و مهره شده بود.
پس باید میرفتن اون بالا و از یه سوهان استفاده میکردن
به معنی واقعی، پیچ و مهره ها رو سوهان میکشیدن.
و بعد، با احتیاط،
با یه پیچ و مهره صابونی عوضش کردن.
فکر میکنم واضحه که
اونا هیچ نقطه‌ای رو بدون پوشش نذاشتن
و سعی کردن تک تک رد پاهاشون رو مخفی کنن
که اگر کسی رفت اون بالا و بررسی کرد،
چیزی نمونده باشه که ضایعشون کنه.
این، قراره نقشه فرارشون باشه،
ولی فقط بخاطر اینکه از زندان رفتین بیرون،
این معنی رو نمیده که شما کاملا آزاد شدین.
لایه دوم دفاعی آلکاتراز،
فروریخت؛
اما کارهای خیلی بیشتری برای انجام دادن مونده.
باید یه راه برای پایین رفتن از سقف پیدا کنن
و بعد، راهی برای باز کردن راهشون از بین حصارهای خارجی.
اما بیشتر از هر چیزی،
اونا باید بفهمن که چطور از آبهای
منجمندکننده سانفرانسیسکو باید بگذرن.
فرانک موریس، و برادران انگلین،
از دوتا از لایه‌های حفاظتی اصلی
این جهنم شوم عبور کردن.
اونا از پشت سلولاشون، از طریق خروجیای مخفی خارج شدن
و با موفقیت، با سوهان، از پیچ و مهره های
یه دریچه تهویه گذشتن،
که بهشون دسترسی به سقف زندان رو داد.
اما سازه‌های مصنوعی، روی جزیره آلکاتراز،
فقط نصف نبرد ان.
آخرین و مهیب‌ترین لایه حفاظتی،
آبهای سرد خلیج سانفرانسیسکو.
فقط عده کمی از زندانیا، تابحال سعی کردن از آلکاتراز فرار کنن.
شش‌تاشون مورد اصابت گلوله قرار گرفتن و مردن.
دوتاشون وقتی تلاش میکردن عرض خلیج رو شنا کنن، غرق شدن.
یه زندانی تونست درواقع به خشکی برسه،
اما زود مشخص شد که به علت سرمازدگی، ضعف جسمانی پیدا کرده.
یه چیز واضحه:
اگر میخوای به آزادی برسی،
شنا کردن توی خلیج، ایده عملی‌ای نیست.
از برخی جهات، بنظر میرسه
که تنها چیزی که بین تو و آزادی قرار داره،
یکی دو کیلومتر شنا کردنه.
اما افرادی که دست به همچین شاهکاری زدن،
شناگرایی در حد ورزشهای سه‌گانه بودن.
پس فکر اینکه هر زندانی معمولی
بتونه این سفر رو در پی بگیره
و زنده بمونه، شدیدا غیرمحتمله.
فراریا نیازمند ابزار شناوری بودن
و همچنین، یه پارو نیاز داشتن.
فرانک موریس... اون، خوره کتاب بود.
همچنین چند اشتراک از مجلات داشت،
که بهش، توی ساختن
این‌جور دستگاهای بادی کمک میکرد.
یکی از معروفترین داستانهایی که گفته شده،
اونا یه مطلب توی مجله «پاپیولر مکانیکس» خوندن، که
درواقع، بهشون ایده ساختن این چیزا رو داد.
یه مطلب بخصوص بود
درمورد چگونگی ساخت جلیقه نجات
با مواد لاستیکی،
مثل مواد بارونی.
بخاطر آب و هوای سرد،
آلکاتراز، صدها بارونی سنگین، قابل استفاده
برای زندانیا داره.
اون زمان، بارونیا
درواقع جنسشون خیلی خوب بود.
اونا لاستیکی بودن، با آستر پنبه داخلشون،
پس خیلی با دوام بودن.
اینا توسط بقیه زندانیا فراهم میشد
اونا رو تا محوطه تفریح میپوشیدن
و بعد، ولشون میکردن
و بعد، یکی از رفقای گروه فرارمون
باهاش برمیگشت به سلولش.
اونا همچنین میدونستن که درمورد موضوع
بارونیا، خبری از شمارش نبود.
میدونین، نگهبانا هیچوقت نمیگفتن
«خب، چندتا بارونی خارج شده؟»
پس اونا هم تونستن، میدونین، کلی بارونی جمع کنن.
اونا پشت بارونیا رو میبریدن
و بعد، شروع میکردن به شکل دادن بهشون،
که شناور درست کنن و جلیقه نجات.
راه تبدیلشون به
یه چیز درخور دریا، امیدوارانه،
یه استفاده هوشمندانه
از سه راه متفاوت برای بهم وصل کردنشونه.
یعنی دوختنشون.
یعنی چسب زدنشون.
و به احتمال قوی، سیمان لاستیکی صحافی.
اونا از یه سری خطوط بخار پشت سلول‌ها
برای والکانیزه کردن و گرما روی بخار قرار دادن
و کمک به بهتر عایق بودنش استفاده کردن
این یه عایق سه لایه هست
جلیقه‌ی نجات و قایق دست‌ساز.
وست ادعا میکنه که میتونه یه جیپ رو نگه داره.
اون اغراق میکرده، من مطمئنم.
اما اون گفت میتونن هوا رو نگه دارن.
تجهیزات با کیفیت ساختن زمان میبره.
حریم شخصی هم میخواد.
با کشیدن ملافه
بالای سلول‌ها
اون منطقه رو تبدیل به یه کارگاه قایق نجات تبدیل کردن.
تا الان حداقل دو ماهه
که فراری‌هامون این ور اون ور میرن.
به کارگاه مخیفیشون تا همه چیز رو راست و ریست کنن.
و اون‌ها اصلا دیده نمیشن.
بخاطر وجود اون ملافه‌هایی
که الن وست کارکنان رو قانع کرده بود
که باید اونجا باشن
پس اونا میتونن از ساعت ۵:۳۰ تا ۷
در طول ساعت موسیقی کار کنن.
هر زندانی‌ای که اجازه داشت
و یه ساز خریده یا قرض گرفته بود، میتونست تمرین کنه.
شاید اونا کارشون تو ساز زدن عالی نبود
ولی صداهایی که تولید میشد
یه عالمه از صداهای خراش دادن و سوراخ کردن و بالا رفتن رو پوشش میداد.
در طول ساعت موسیقی، زدانی‌های دیگه هم
صدای رادیو رو بلند تر از حد معمول زیاد میکردن.
یا یه وسیله ای برای آهنگ زدن استفاده میکردن.
چون میدونستن که قراره کار کنن.
حتی اگه زندانی‌ها میگفتن که ما نمیدونستیم
که قراره اونا فرار کنن، اونا از حالت عادی سر و صداشون بیشتر بود.
حتی یه شایعه‌ای بود که
که یه آهنگ رمزی‌ای بوده
که کسی که یه ماموری که
میخواسته بچرخه و پست بده میدیده، میزده.
چیزی که اون‌ها میتونستن بنوازن
که به بچه‌ها خبر بدن که حواسشون رو جمع کنن.
اما اون‌ها الن و تیمش رو لو نمیدن.
و این احتمالا نمایانگر امیدیه
که هر زندانی‌ای
داره که یکی بتونه از آلکاتراز فرار کنه‌.
بعد از این‌که اون‌ها کارگاه کوچیکشون رو
روی سازه‌ی سلول درست کردن
قایق‌ها رو ساختن
اون‌ها میتونستن پارو‌ درست کنن.
پاروها از تکه‌های کوچیک چوبی که
اونا موفق شده بودن
از جاهای مختلف اطراف مغازه کش برن درست شده بودن.
مانع بزرگ بعدی که داشتن
آب خیلی یخ بود.
حتی با قایق و جلیقه‌ی نجات
خلیج سان‌فرانسیسکو میتونه به راحتی قایق‌سوارهایی که آموزش ندیدن رو بکشه.
اما تیم یا مربی سورپرایزی پیدا میکنه:
رئیس جنایکار بد نام ایرلندی آمریکایی
وایتی بولگر
اون گفت، اولین باری که جان رو
در حال عبور از حیاط استراحت دیدم
منو یاد استیو مک‌‌کویین انداخت.
اون فکر میکرد اونا آدمای خوبی ان.
اون فکر میکرد اونا قایل اعتمادن.
اون بهشون گفت که چطوری میتونن بارونی‌ها رو
به لباس شنا تبدیل کنن.
اون قدیما اوایل دهه‌ی ۵۰ یه غواص بوده و
اون میدونسته برای
کمک به زنده موندن اون‌ها تو دمای سرد
اون‌ها به چیزی برای محافظت از پوستشون احتیاج دارن.
پس اون بهشون گفت که چجوری بارونی‌ها رو بردارن
و بپوشنن و ازشون به عنوان
یه لایه محافظت دربرابر سرما استفاده کنن.
اون بهشون یاد داده
که چجوری دربرابر آب یخ تحملشون رو بالا ببرن.
یکی از ویژگی‌های امنیتی آلکاتراز
آبی بود که اون‌ها برای
قسمت حمام استفاده میکردن که خیلی گرم بود.
و اونا میخواستن مطمئن بشن که
زندانی‌ها هیچ‌وقت با
آب یخ بیرون سازگار نمیشن.
در این صورت اونا حتی اگه یه جوری موفق میشدن
که به ساحل برسن، به محض این‌که با آب برخورد میکردن
متوجه میشدن که نمیتونن تحمل کنن
اما وایتی بولتر بعدها اظهار کرده که
بعضی از توصیه‌هایی که به کلارنس انجلین کرده
این بوده که حوله‌های خیس رو استفاده کنن
که این حوله‌ها رو ببرن
و بعد توی آبی که سرد بود خیسشون بدن
و حوله رو ببندن به دور خودشون
و این بهشون کمک کنه که سازگار بشن
و اون همینطور بهشون گفته که، زمانی که موفق شدید از این‌جا بزنید بیرون
نمیتونید به عقب نگاه کنید
نمیتونید با خانوادتون تماس بگیرید.
باید کلا ناپدید بشید‌.
نقشه همینه.
عواقبش واضحه.
در شب ۱۱ ژوئن ۱۹۶۲
وقت رفتنه.
در شب ژوئن
همه چیز به معنای واقعی کلمه دست به دست هم دادن
و نه فقط کله های عروسکی
دارن اون‌ها رو تو رخت‌خواب میذارن
برای آخرین بار، که نگهبان‌ها رو گول بزنن.
چهار مرد تصمیم گرفتن که وقت رفتنه.
که قراره غروب از سلول‌هاشون خارج شن
به سمت سقف زندان برن
برن توی حیاط
بالای فنس و حفاظ
برق‌ها خاموش شد. اون‌ها از سلولشون زدن بیرون.
اونا یه شروع ۱۰ ساعته
تا قبل از ساعت ۷ روز بعد داشتن.
افسرها تو اون نقطه‌ی زمانی
احتمالا خیلی به
عوامل امنیتی زندان اطمینان داشتن.
که داشتن یکم سست‌تر میشدن.
و خیالشون راحت بود، تا وقتی که شمارش نهایی رو انجام دادن
امکان نداره که اون‌ها هیچ‌وقت بتونن
موفق به خارج شدن از سلول‌هاشون بشن.
اون‌ها دارن
دیوار مصنوعی پشت سلولشون رو برمیدارن.
به طرف سوراخ فشار میدن
اما ناگهان
نقشه و واقعیت شروع به از هم فاصله گرفتن کردن.
با اولین سکسکه، این اول وسته
که نمیتونه از دریچه اش رد بشه.
پوششی که برای پنهان کردن دهنه‌اش استفاده کرده بود،
سفت شده بود.
بخشی از سلولش رو زیادی دوباره سیمان زده بود
و نتونست از اون خارج بشه.
چون فکر میکرد قراره لو بره
پس اون دوباره سیمان کاری کرده بود
نتونست ازش رد بشه.
حدود ساعت ۹:۳۷ اون شب
فرنک موریس برگشت پایین و یکم آب خواست.
بعد وست گفت، من برای
خارج شدن از سلولم کمک احتیاج دارم. شما میتونید کمکم کنید؟
موریس گفت:
من یکی دیگه از بچه‌ها رو میگیرم و میایم کمکت میکنیم.
و بعد موریس هرگز برنگشت.
پس این آخرین باری بود که وست اونا رو دید.
و این دیدگاه خیلی جالبیه.
اگه دارید این همه وقت و تلاش برای فرار میذارید
آماده نمیشید؟
و این بهمون نشون میده که شاید اون نمیخواست بره.
شاید اون ترسیده بود.
شاید اون دنبال قپی اومدن بوده
قطعا این مشخصه برای اون بود.
اما یه امکان دیگه هم وجود داره
شاید خواستن خرابش کنن.
اون وحشی بود بی اعصاب بود
و شاید اونا بهش نگفتن.
آهای رفیق، امشب همون شبه.
با پشت سر گذاشتن محرک
نقشه‌ی فرارشون.
موریس و برادران انجلین
به کارگاه رفتن
ساعت تیک تاک میکنه
دارن از لوله‌ها
به سمت کارگاه پنهانیشون بالای بلوک سلول میرن.
از اون‌جا اونا وسایل مورد نیازشون رو جمع میکنن.
بعد، وقت رسیدن به سقفه.
کوبیده شدن در دریچه بالایی
صدای بلندی درست کرد
وقتی اونا شب فرار جا به جاش کردن
نگهبان‌ها یه گزارش داشتن
یکمی بعد از ساعت ۱۰ شب
یه صدای بلند شنیدن
صداش شبیه این بود که انگار دست‌هاشون رو
به یه طبل ۵۵ گالنی میزنن
اما هم‌پیمان‌ها برای نجات
به یه آش پشت‌پا اومدن
با آخرین حواس‌پرتی
همه‌ی زندانی‌های اونجا اونقدر سر و صدا کردن
برای این‌که میخواستن جایی که ازش صدا اومد رو قایم کنن.
فراری ها بالاخره از دروازه‌ی تهویه رد شدن
و به بالای سقف رسیدن
و اونا اصلا نمیدونستن که سقف واقعی
ساختمون چه شکلی بود.
چون تا به حال هیچ‌کس به اون‌جا نرسیده بود.
همیشه فکر میکنم که باید
احساس فوق‌العاده‌ای بوده باشه
که بالاخره موفق بشی به سقفی برسی
که تا به حال دیده نشده.
منظره شهر سانفرانسیسکو در شب
بدون هیچ میله یا مانعی.
اونا میتونن تا بالای سقف برن
اول، زندانی‌ها میرن بالا
و بعد، وسایل مورد نیاز باید بالا بیان.
وسایلی که دارن از محورهای هوا
بالا میان، پاروها هستن.
ساز‌های بادی
ارغنون
ارغنون مشابه آکاردئون نیست
اما از یه خانواده ان.
ارغون بخاطر داشتن سوپاپ‌هاش یه برتری داره.
جوری که هوار رو بیرون میکنه
می تونه یه راهی عالی برای باد کردن قایق باشه.
در حالی که تمام وسایلشون رو حمل می کنن
این سه مرد ۱۰۰ فوت تا لبه پشت بام می تازن
درحالی که مراقبن که تو تیررس برج‌های نگهبانی نباشن.
حالا با مانع بعدیشون مواجه هستن:
پایین رفتن.
احتمالا قراره ۱۰۰۰، ۱۲۰۰ متر برن پایین.
اونا سعی میکنن به شمالی‌ترین قسمت
ساختمون سلول‌ها برن
و یه لوله اجاق آشپزخونه اونجاست‌.
ماه‌ها برنامه‌ریزی و تلاش
و ترفند همه‌ش تباه میشه
اگه از این لوله شل و ول نتونن برن پایین.
الان دیگه راه برگشتی نیست.
زندانی‌ها فرنک موریس، کلارنس آنگلین،
و برادرش جان،
لب پرتگاه آزادی‌ هستن،
که از سقف آلکاتراز شروع میشه
تا زمینی که ۱۲۰۰متر پایینتره.
یه اشتباه کوچیک میتونه کشنده باشه.
تهش رو یه دودکش که
به نونوایی زندان میرسه تلو تلو میخورن.
یه جورایی همونطور که آتشنشان‌ها از میله میرن پایین ازش استفاده کردن.
دورش پیچیدن و ازش سر خوردن.
واقعا قدیمی و دود گرفته بود.
و ما میدونیم از اون استفاده کردن چون اون پایین
بعد از فرار، روز بعدش عکسهایی دارن
و کلی ردپای دودی
روی زمینه
همونجایی که از لوله رفتن پایین.
یه طناب اضافی پیدا کردن
که طولش ۳۷۰۰ متر بود.
از اون طناب استفاده کردن
تا وسایلشون رو از سقف بفرستن پایین.
وقتی رسیدن پایین
و همه وسایلشون هم،
هنوز یه حصار ۴۵۰متری داشتن که ازش بگذرن.
یه پتو برداشتن و گذاشتن روی سیم خاردار
تا موقعی که ازش رد میشن بدنشون زخمی نشه.
میتونستن از حصار بالا برن
و فضایی رو ببینن که سیم خاردار
به پایین کشیده شده بود و میتونستن جایی رو ببینن
که باید از کوه پایین میرفتن،
زیر مخزن آب.
و اونا میدونستن که از اون راه رفتن پایین
چون یه طناب حلقه شده
درست زیر سرازیری پیدا کردن.
و بعد از اونجا، میدونن که راهشون رو
اساسا به سمت شمالی‌ترین بخش جزیره ادامه دادن
که نزدیکترین منطقه آبی
برای مقصدشون بود،
در حالی که بخش غربی به جزیره انجل میرسید.
نمیخواستن سمت سانفرانسیسکو برن
چون اونجا خیلی از آدما،
خیلیا اونا رو میدیدن،
و همرنگ جماعت شدن براشون خیلی سخت میشد
یا دیده شدنشون توسط پلیس محلی خیلی راحت میشد.
میدونستن که جزیره انجل تقریبا خالی از سکنه بود.
و میدونستن که اونجا یه منطقه موشکی
تو دهه ۵۰ و ۶۰ بود
و داشت کم کم غیرفعال میشد
پس احتمالا تعداد کمی از پرسنل ارتش اونجا بودن،
ولی فکر کردن قراره اونجا قایق باشه.
در واقع میتونستن یه قایق واقعی گیر بیارن
و به جزیره اصلی برسن‌.
خیلی از مراحل فرار دور از انتظار به نظر میرسه‌‌.
این فکر که این افراد
تونستن شبونه از سلول‌هاشون خارج شن
برای هفته‌ها به طور مداوم
و حتی یه بار هم لو نرن،
با وجود میزان امنیتی که
میدونیم تو زندان آلکاتراز وجود داره.
و بعدش به سادگی از زندان بزنن بیرون
و به سمت ساحل برن، که خودش مشخص نیست،
و این بخشی از فراره که نمیتونن دیده‌بانی کنن
و با ظرافت مشابه برنامه‌ریزی کنن
همونطور که اونا سازنده قایق خودشونن.
با وجود همه مشکلات،
میرسن به ساحل.
قایق رو با ارغنون دستی باد میکنن
و رهسپار تاریکی
و دریای ناامن میشن.
هیچ نگهبانی تا صبح فردا
متوجه نبودنشون نمیشه.
سرشماری ۷ صبح، اون سه تا سلول،
موریس و عموهای من، برادران آنگلین،
واسه سرشماری از سلول‌هاشون نیومدن بیرون.
پس یکی از نگهبان‌ها میره
و چوب دستی کوچیکش رو میگیره
و میزنه تو سرشون.
و اون بیدار نمیشه، و وقتی
زدن تو سرش گفتن «اون مرده.»
دقیقا گفت «فکر کنم مرده.»
محکمتر زدن.
بعدش اونجا بود که یکی از سر ها
افتاد روی زمین و یه جورایی اونو ترسوند.
فکر کرد کسی سرشو برید، میدونی؟
فریاد کشید، و اونجا بود که فهمیدن
اونا رفتن.
و داد زدن «آژیر خطرو بزنین»
وایتی بولگر بهمون گفت وقتی فهمیدن
که اونا گم شدن و آژیرها خاموش شدن،
گفت همه تو سلول‌هاشون از شادی فریاد میکشیدن
چون میدونستن که اونا موفق شدن.
اون گفت لحظه خیلی بزرگی تو زندگیش بود.
موریس و برادرهای آنگلین
با موفقیت دو چیز رو راه انداختن:
قایق فرارشون
و یکی از بزرگترین تعقیب‌ زندانی‌های دنیا رو.
صبح دوازدهم ژوئن، سال ۱۹۶۲،
وقتی نگهبان‌ها فهمیدن
که فرنک موریس و برادران آنگلین غیبشون زد
غوغا به پا میشه.
بلافاصله شروع کردن به همه جا دنبالشون گشتن.
میگن یکی از بزرگترین تعقیب زندانی‌های
تاریخ تا اون موقع بود.
و اف‌بی‌آی وارد قضیه شد و گارد ساحلی رو خبر کردن.
به پلیس محلی خبر دادن.
آگهی تحت تعقیب منتشر کردن،
که یعنی «گوش به زنگ بودن»
برای هر سازمان محلی در کل منطقه‌
و بعد از اون در سر تا سر ایالت.
هر اداره پلیسی آماده باش بود.
دو روز بعد از فرار، یه بسته از وسائل شخصی
که مال برادران آنگلین بود پیدا کردن.
چندتا عکس و دست‌نوشته توش بود.
گفتن حدود ۳،۴ مایلی
شمال آلکاتراز پیداش کردن.
همینطور، در شب فرار،
یه پارو درست تو تنگه‌های بجر پیدا کردن،
که بین جزیره انجل
و منطقه سائوسالیتوئه.
شبیه اون پارویی بود
که بالای راسته‌ی اتاقک‌ها برای غرب گذاشته شده بود،
پس میدونن اون هم توی آلکاتراز ساخته شد.
نظرهای زیادی وجود داره درباره این که
آیا موریس و افراد
ممکنه یه مسیر فرار متفاوت رو برنامه‌ریزی کرده باشن یا نه.
که ممکنه پارو زدن در مسیر جزیره انجل
یه تاکتیک انحرافی بوده باشه.
ممکنه یکی از پاروهاشون رو
انداخته باشن تو آب
تا رد گم کنن.
روز بعد از اون،
یه جلیقه نجات استفاده شده از ساحل کرونکایت پیدا کردن‌.
گفتن یه جلیقه نجات استفاده شده بود.
دقیقا شبیه همونی که
که برای آلن وست گذاشته بودن ساخته شده بود
و در تنگه دروازه طلایی شمالی پیدا شده بود.
و یکی از جلیقه نجات‌هایی که جا مونده بود
وقتی که اف‌بی‌آی اونو به عنوان مدرک گرفت،
اونو بردن آزمایشگاه و با هوا پرش کردن.
یه وزنی روش گذاشتن و هوا رو تا آخر تو خودش نگهداشت
پس اصلا سوراخ نبود.
همه‌جا مشغول پیگیری بودن.
اطرافیان، فامیل،
هر کسی که باهاش درارتباط بود.
تقریبا ۱۱ سالم بود.
من و مامانم داشتیم حیاط رو جارو میزدیم.
اف‌بی‌آی سر میرسه
و شروع میکنه به سوال پرسیدن از مامانم.
خبری از برادرهاتون دارین؟
میدونی کجان؟
و اونم همیشه یه جواب تکراری بهشون میداد:
نمیدونم اونا کجان.
و اگه میدونستم هم به شما نمیگفتم.
تلفن‌هامون شنود میشد.
همه کارهایی که خونواده انجام میدادن
رو بررسی میکردن،
به امید این که یه سرنخی پیدا کنن.
ولی پشت این صحنه‌ها،
دائم داشتن خونواده رو اذیت میکردن.
وقتی مادربزرگم فوت کرد،
معلومه که اف‌بی‌آی هم تو مراسم ختم بود.
اف‌بی‌آی کل خونواده رو
تا اواخر دهه ۷۰ اذیت کرد
تا وقتی که تصمیم گرفتن پرونده رو
به سازمان زندان ایالات متحده واگذار کنن.
نه خونواده آنگلین نه مامورین قانون
از همون شبی که فراری‌ها قایقشون رو
تو سواحل آلکاتراز به آب انداختن
چیزی ازشون نشنیدن.
ولی این جستجو رو متوقف نکرد.
بررسی‌ها همچنان تا امروز ادامه داره.
مقامات میگن تا وقتی که
۹۹ساله نشن پرونده رو نمیبندن.
من ۱۷ سال روی این پرونده کار کردم تا وقتی که بازنشسته شدم.
و هر راهی که پیش گرفتم
به هیچ و پوچ ختم شد.
معلوم شد که در هر صورت به بن بست میرسید.
یه سری چیزا رو که تاحالا نگفتم
ولی الان میگم اینه که
اونا تو بدترین زمان ممکن
که میتونستن فرار کردن.
امواج دریا ساعت ۱۰ اون شب
با یه سرعت افزایشی شدید
شروع کرد به رفتن سمت اقیانوس
تا خود نصفه شب.
و این به راحتی،
به راحتی زمان مناسبی برای یه گره دریایی سه مایلیه
تا اونا رو پرت کنه توی اقیانوس.
پس اگه اونا سعی کرده باشن به سمت جزیره انجل پارو بزنن.
احتمالا گفتن، «این جواب نمیده.
ما داریم از قایق پرت میشیم بیرون.» قایق میره سمت اقیانوس.
و وقتی اون اتفاق افتاد، وقتیه که برادران آنگلین
بسته وسایلشون رو گم کردن.
احتمالا همون موقع افتادن بیرون
و سعی کردن از اونجا به بعد رو شنا کنن
چون به احتمال زیاد تو اون لحظه شوک شده بودن
چون میدونستن به سمت جزیره انجل نمیرن،
دارن سمت تنگه دروازه طلایی میرن.
و حالا، احتمالا یه ساعته که توی آب هستن
پس احتمالا خیلی سردشون شده
و کم کم دارن
زمان مفیدشون قبل از سرمازدگی رو از دست میدن،
و بعدش در نهایت از پا دراومدن
و تو اعماق دریا فرو رفتن.
خب، هیچوقت نمیتونم بگم ۱۰۰٪ اینطوریه
چون ما جسدی نداریم که مرگشون رو اثبات کنیم.
ولی میتونم بگم، به احتمال قوی
از پسش برنیومدن.
به نظرم همینطوره.
پاسخهای این معما تو فایل‌های اف‌بی‌آیه.
مشخصه که اونا دنبالشون بودن
و چندین باز بهشون نزدیک شدن
چون هر روز هزارتا سرنخ بهشون میرسید.
مردمی که ادعا کردن اونا رو دیدن.
به نظر من، وقتی چند تا سرنخ پیدا میکنی
حتما یکی از اونها درسته.
دامنه بررسی‌ها
برای اف‌بی‌آی چشمگیر بود.
یعنی، سرتاسری بود.
هزاران سرنخ تو کل کشور.
چون همه اونا رو دیدن.
حتی اگه هیچکس اونا رو ندیده باشه، باز هم همه اونا رو دیدن.
یه روز بعد این که نتونستن پیداشون کنن
به مردم گفتن
که به هیچ وجه امکان نداشت اونا موفق شده باشن، میدونی؟
«سلام، اونا غرق شدن.
دریا اونا رو از پا درآورد، پایان»
یه آبروریزی بزرگ بود.
اگه همه شما معتقدین
که اونا مردن و از پسش برنیومدن،
پس چرا هنوز دارین دنبالشون میگردین؟
چرا پرونده رو نبستین؟
پس من باور نمیکنم که معتقد باشن
اونا مردن.
من فکر میکنم فرار ۱۹۶۲ آلکاتراز
یه داستانیه که جهت‌گیری تاییدی رو اثبات میکنه.
من میتونم به یه گروه ۵۰نفره از مردم
همین داستان رو بگم، حتی سوال پرسیدن رو هم آزاد بذارم.
هر مدرکی
که میتونه باعث موفقیت شه،
یه چیز دیگه‌ای هست که میتونه باعث شکست شه.
و مردمی که این ماجرا رو میشنون
هرطور که دلشون میخواد تفسیرش میکنن.
این دلیلیه که همه به این ماجرا علاقه دارن
چون اونا میدونن چه اتفاقی افتاد.
من چی فکر میکنم؟
به روزش بستگی داره.
حالا چه اتفاقی برای فرنک موریس
و دو همدستش، جان و کلارنس آنگلین افتاد
بعد از این که تو تاریکی رهسپار دریا شدن؟
ممکنه هیچوقت نفهمیم.
ولی آلکاتراز،
خب، همون سال بعدش بسته شد.
بعضی زندانی‌ها بعدا گفتن که به فراری‌ها کمک کردن
چون یه هدف بزرگتر داشتن:
بستن آلکاتراز.
اینجا یه نکته حتمیه‌‌.
اون سه نفر این کار خطیر رو انجام دادن.
مرده یا زنده،
یکی از بزرگترین فرارهای شجاعانه
در تاریخ آمریکا رو عملی کردن.
مترجمین: سجاد روان‌خواه، ممدرضا، الناز مختاری، فائزه طالبی