آره. این منم. من..من..
من میخوام یه قتل رو گزارش بدم.
پس نمیخوای بهم چیزی در مورد
این یارو کاستا بگی. نه؟
مثلا اینکه چرا انقدر مشتاقه تا
منو ببینه؟
نمیدونم. اما اینکه یه کسی مثل اون میخواد باهات حرف بزنه،
ممکنه که تو یه کارایی کرده باشی.
تشنمه.
زیاد اینکارو میکنی؟
یعنی به عنوان یه مامور اجرای قانون،
زیاد قانون شکنی میکنی؟
آخرش حس بدی نداری؟
من با شغلم کنار میام.
اگه کنار اومدن با شغل، به معنی غرق کردن
یه بچه 5 ساله بلژیکی با اضافه وزن تو حمام باشه، چی؟
اصلا چرا باید کنار اومدن با شغل اینجوری باشه؟
نمیدونم
خب، چرا باید انتخابت این باشه؟
خب، این مورد فرضیه. من فقط دارم از نظر اخلاقی میگم که...
بلژیک خیلی خاصه.
میدونی که منظورم از اینسوال چیه.
منم مثل تو از اینکار خوشم نمیاد.
فقط میگم یکم بیشتر ازش لذت ببر.
وقتی که فقط شیش ماه فرصت برای زندگی داشته باشی، همه کثافت کاری ها رو
یکم واضح تر مبینی. خب؟
چیزی که خیلی اهمیت داره اینه که.
دیروز، یه تماس غیر منتظره داشتم.
لوکلان راجرز، به بدترین روز زندگیت خوش اومدی.
- تو کی هستی؟ - کاستا پانییری
فکر کنم در مورد من شنیده باشی. مردی در موقعیت تو.
گوشیت رو چک کن. یه چیزی برات فرستادم.
قطعش کن.
تو داری دنبال یه مرد ایرلندی میگردی.
اسمش الیوت استنلیه. میخوام برام بیاریش.
اگه نیارم چی؟
فکر میکنم تو یه کارآگاهی
و به خودت زحمت نده تا به دوستای پلیست خبر بدی.
البته مگر اینکه از زنت منتفر باشی.
جراتشو نداری.
الیوت استنلی برای تو اهمیتی نداره.
پس باید بین اون و زنی که دوسش داری انتخاب کنی.
انتخاب خیلی سختی نیست.
شرایط علیه هردوی ماست الیوت.
هر دوی ما تو این قضیه قربانی هستیم.
درسته. آره. بیچاره تو
کاستا، چقدر دیگه صبر کنم؟
اون خفه نمیشه.
میدونستی که اونم یه پلیسه؟
صبر کن. صبر داشته باش.
آروم باش. تقریبا تمومه.
واقعا؟
منو با اسلحه اینجا آوردی.
فکر نکنم اگه یکم از این آب اون یارو بخورم،
چیزی رو بدتر کنه.
نمیخوای حداقل اول تمیزش کنی؟
گوش کن.
حرف بزن. لعنتی کوچولو.
اون گفت که از بعد از تصادف.
چیزی یادش نمیاد.
اوه، لعنتی.
کاری که خواستی انجام دادم..
خود شخص آقای لوکلان راجرز.
از دیدنت خوشحالم.
زنم کجاست؟
نه، نه. ما هنوز درحال شکاریم.
خوب بازی کن. و بعد به زودی اونو دوباره میبینی.
تلفنت رو بده به من.
هرچیزی که لازمه بهم بگو.
وگرنه با هم میبینیم که این نی چه کارهای دیگه ای میتونه انجام بده.
قابل بازیافته. میبینی؟
برای کره زمین خوبه.
به اون نگاه نکن.
به من نگاه کن.
سخته فراموش کنم که تو چیکار کردی.
خب، بیا با کیف شروع کنیم..
کجاست؟
یا شایدم اون برش داشته. که اونموقع...
باشه. باشه.
بهت نشون میدم اون کیف لعنتی کجاست.
توریست مترجمین: لی لی، فائزه طالبی
- هلن؟ - الان زمان خوبی نیست.
من فقط...فقط...میخوام با الیوت صحبت کنم.
فکر کنم ممکنه بدونی اون کجاست.
-تونمیتونی -خواهش میکنم.
من..من فقط میخوام بهش بگم میتونه فرارش رو تموم که.
نه. تو متوجه نشدی.
من مراقب همه چیز هستم.
من الان دیدم که یه پلیس، درست جلوی چشم من،
به یه پلیس دیگه شلیک کرد و بعدش...، بعدش...
الیوت رو با خودش برد. خدا میدونه اون کجاست.
پس من...من خیلی متاسفم لوسی.
یا مل، یا هر اسمی که داری.
اما تو خیلی دیر کردی.
صبر کن. وایسات. مراقب چی هستی؟
اگه چیزی میدونی، باید بیای اینجا. باشه؟
ما ...ما تو متل داستی مون تو کالورا کریگ هستیم..
تو اتاق ماه عسل.
فقط بیا تا با کارآگاه صحبت کنم.
- اتاق ماه عسل؟ - خب، هیچ اتفاقی نیوفتاد.
آره. منم فکر نمیکردم اتفاقی بیوفته.
ببین، ببین الیوت تو دردسر افتاده.
توی ..یه ...یه دردسر خیلی بزرگ.
پس فقط...فقط بهم بگو چی میدونی.
هرچیزی ممکنه کمک کنه.
آره. ببین، صحبت کردن با پلیس،
از لیست کارای چرت و پرت من خیلی سطح بالاتره. پس نمیتونم.
لطف...
اوه، متاسفم.
هی!
تو باید چمبرز باشی. گروهبان پم رنتون.
- چرا انقدر اومدنتون طول کشید؟ - باید صبحانم رو تموم میکردم.
خب، کجا اتفاق افتاد؟
دقیقا همونجا بود.
پیتر، برو با پذیرش حرف بزن.
قبلا رفتم.
اون هیچی نشنیده. هدفون داشت.
چرا نمیذاری ما کارمون رو انجام بدیم و تو کاری نکنی؟
فقط میخوام کمک کنم.
من تا حالا بازرس راجر رو ندیدم.
اما کسایی رو میشناسم که دیدنش.
و هیچکس چیزی جز خوبی ازش نمیگه.
تنها چیزی که من میدونم، اینه که دیدم اون چیکار کرد.
اینطوری بهتره دیمیتری؟
شکار...
دوباره حس میکنی زنده ای؟
حس میکنم. شاید همین بس باشه
داری با من حرف میزنی؟
بیخیال
اینجا خیلی گرمه.
میتونی یه پنجره یا یه چیزی رو باز کنی؟
اوه، خدای من.
اون دیگه چیه؟
اوه، خدای من.
تو..تو چت شده؟ هی...
هیچی
از آخرین باری که دیدمت،
داری عجیب تر میشی.
دستبنداشو باز کن.
بیل هارو بردار.
داری چیکار میکنی؟
اینو میبینی. درسته؟
چیو میبینم؟
و آنها رقص والس را انجام دادند. و دست در دست هم.
مستقیم به سمت دیو رفتند.
هان؟
قشنگه.مگه نه؟
میتونیم از این بخش بگذریم؟
هی، زود باش. زود باش.
یادت رفته یک میلیون دلارو کجا گذاشتی؟
پس موضوع اینه؟
یه میلیون دلار؟ یکی مثل تو...
هی!
اونجا
همون جاییه که جادو هست.
بیاین مشغول به کار شیم.
و بعدش هم میتونیم درمورد نامزدت صحبت کنیم. چطوره؟
سلام؟
الیوت؟
الیوت.
خودتی؟
بیا تو، بیا تو
الیوت، خودتی؟
بالاخره اومدی.
بابا؟
فکر نمیکردم از پسش بربیای.
من اینجام. معلومه که اومدم.
هیچ وقت از پیانو خوشت نمیومد. مگه نه؟
یادم نمیاد.
12 سال.
تو میرفتی کلاس پیانو
برای 12 سال.
و هنوزم کارت افتضاحه.
مرسی.
تو فقط به اون کلاس میرفتی تا مامانت رو خوشحال کنی.
چون مامانت هم همینو میخواست.
چون اینطوری آسون تر بود.
آسون تر از این بود که بگی نه
و خودت انتخاب کنی.
مشکلت همینه پسرم.
تو هیچوقت خودتو مجبور به کاری نمیکنی. خودتو جلو نمیکشی.
بابا، ولم کن.
هی ، میشه یه دکتر بیاد اینجا؟
سلام؟
چی؟
اون همه ال اس دی های منو خورد.
منظورت هموناییه که توی بطری آب نگه میداشتی.
مقدارش خیلی کمه.
آب مقطر، یکم اسید و چند تا چیز دیگه.
معجون مخصوص کاستا. برای خلاقیتم خوبه.
این مجسمه های منو به یه سطح دیگه برده.
اینجا. میبینی. توی یه شب تمومش کردم..
ده ساعت تمام.
-خیلی خوبه -میدونم.
اون همه رو خورد.
-آره، خب تشنش بود -اون که برای من چیزی نیست.
من همیشه اینکارو انجام میدم.
برای اون ، انگار فقط به یه بچه یه بطری بزرگ نوشیدنی
و یه لوله بهش دادی.
خیلی خب، میری اونجایی که اون بود. شروع میکنی به کندن.
چی؟
با کارما اعتقاد داری آقای پینییرز؟
نه، من به حفاری اعتقاد دارم.
نامزدم.
نمیدونی کی باید تمومش کنی. نه؟
من چیزیو دارم که تو می خوای.
تو نمیدونی من چی میخوام.
به الیوت آسیب نزن.
و من میام و بهت نشون میدم که دقیقا منظورم چیه.
میتونه همه چیزو تغییر بده.
همه چیزو تغییر بده؟ مطمئنی؟
فقط بهم بگو کجایی.
- چیزی پیدا کردی؟ - نه ، فکر نکنم.
میدونی، میتونی بری خونه. اظهاریه ات رو داریم.
لوکلان راجرز چی؟ هنوز کسی اونو پیدا نکرده؟
این پرونده تو نیست.
برو خونه.
- چیه؟ - مجبور نیستی.
که با پلیس صحبت کنی. فقط با من حرف بزن.
-تو هم پلیسی -نه، نه، من..من...من..من منم.
فقط اتفاقی یه خانوم پلیسم
باشه.
لطفا، منو تو، هر دو یه چیزو میخوایم.
ما نمیخوایم که به اون آسیب برسه.
و به طور تاریخی،
تو میخواستی بیشتر از حد و حدودت بدونی.
پس فقط بهم بگو اون کجاست. خواهش میکنم.
راستش، خودمم یکم گیج شدم.
چون فکر میکنم این ممکنه یه ربطی به اون
آدمک های سنگی که تو دوربینش پیدا کردم مربوط باشه.
یا، نمیدونم.
لوسی، ویکتوریا، جری، اسمت هر چیزی که هست، فقط بذار
کمکت کنم.
بذار من سواره نظام باشم.
باشه، هرچی میدونم بهت میگم.
هی
اینجا بود؟
من دارم جای درست رو حفر میکنم؟
فقط تمرکز کن. میشه؟ کجاست؟
اون کیف کجاست؟
کیف
مردم عاشق جایزن، مگه نه؟
-آره. اون کیف لعنتی
مثل این. این جایزه برای منه.
تو این کیف ۱میلیون دلار پوله، اولین پولی که به دست میارم.
از هیچی.
یه حقه جادویی.
یه ساختمون از غبار، از مناطق فقیرنشین.
من واسه آدمای خطرناک مواد جا به جا کردم.
دزدی کردم. دروغ گفتم.
هر شب، هر شب، مثل اسباب‌بازی دست به دست میشدم
واسه وقتایی که از دست زیردست‌هاشون خسته میشدن.
ولی هر چیزی که به دست آوردم رو نگهداشتم.
هر کس میگه پول ریشه همه کثافت‌کاری‌هاست
هنوز درختش رو ندیده،
یا برگ‌ها و گل‌هایی که از اون ریشه‌ها رشد میکنن.
آقای استنلی، حوصلت رو سر بردم؟
- ببخشید، من... نه، نه اصلا.
- پول واسه من مهمه.
- خب، من حسابدارم، آقای پنیگیریس.
متوجهم.
- سخنرانی پول گذاشت برات؟
- آره‌.
- وقتی باهاش شروع به کار کردم به منم همین حرفا رو زد.
- یه جورایی طاقت‌فرساست.
- نوشیدنی میخوای؟ حتما.
- آقای استنلی.
- کی... کی منتظرمه؟
- سلام، مرد جوون.
لطفا، بشین، بشین.
یه فنجون چایی برات بیارم؟ یا قهوه، یا...
- نه، من...
نیازی نیست.
اینجا چیکار میکنی؟
- اینجا کار میکنم.
نه، نه، تو راهنمای توری با اون یکی...
- نه، فکر کنم منو با یکی دیگه اشتباه گرفتی‌.
- نه...
خودتی، ولی با عینک و ریش مصنوعی.
- آره. آره، گیج شدنت رو درک میکنم.
میدونی، راستش من یه آدم از گذشته توام.
یه مرد انگلیسی. فقط الان اون لهجه رو ندارم.
آره. من کولین کالندم،
یه حسابدار، شریک شرکت بابات.
این مکالمه ۱۵ سال پیش اتفاق افتاد.
- باشه.
- میبینی، حافظه چیز عجیبیه.
مسائل رو اونطور که اتفاق افتاد یادمون نمیاد،
کلمه به کلمه، لحظه به لحظه،
ضبطش میکنیم، مثل یه برداشت. مثل... مثل یه چیز مختصر.
و موقع دوباره به یاد آوردن اون خاطره‌ها،
مغزمون سریع جاهای خالی رو پر میکنه.
اگه کمکی میکنه، وقتی این مکالمه اتفاق افتاد،
قیافت این شکلی بود.
- پس، این یه مصاحبه‌س؟ - نه. اصلا. نه.
این یه گپ و گفت خودمونیه. باشه؟
یعنی، بیخیال، ما یه شرکت حسابداری‌ایم.
امپراطوری هیتلر که نیستیم.
- باشه.
- بیا مصاحبه رو شروع کنیم، باشه؟
- گفتی... - خیلی خب، مرد جوون، بهم بگو،
وقتی بالاخره این شغل رو بهت پیشنهاد میدم،
چرا ردش میکنی، تا این که چند سال بعدش
در حال کار با یه فروشنده مواد مخدر بین المللی پیدات کنن؟
- ببخشید؟ - کاستا پنیگیریس.
با کسب‌ و کارش که مواد مخدر به کل دنیا عرضه میکنه
داره پول پارو میکنه.
خبر غافلگیر کننده‌ای نباید باشه برات، مطمئنا.
- نمیخوام این چرت و پرتا رو بشنوم.
- ما کاری هستیم که انجام میدیم، آقای استنلی.
کیف کجاست؟
- باید بیدار شم.
کیف من کجاست؟
- باید از این خواب لعنتی بیدار شم.
کیف کوفتیم کجاست؟
- خب. من و تو. هستی یا نه؟
- داری چی...
داری با اون چیکار میکنی؟
- اگه میخوای به خودمون یه فرصت بدی، باید بریم.
همین الان. تو راهن دارن میان بالا.
- کیف کوفتیم کجاست؟
ازت میخوام فکر کنی، عوضی!
- من... میشه بذاری یه ثانیه دراز بکشم؟
لطفا، نمیتونم فکر کنم.
- بعدا میتونی بخوابی، هوم؟
یه بخشی از وجودم نمیخواد بهم بگی،
چون این فقط...
این حال حاضره.
حسش نمیکنی؟ حس زنده بودن نمیکنی؟ ها؟
- آهای.
- باشه‌.
اون کیه؟
کدوم خری میدونه ما اینجاییم؟
- داریم به موقعیت نزدیک میشیم.
- بجنب! بجنب!
- خیلی خب، همگی، گوش کنین!
بیاین اون پشت رو چک کنیم.
- منتظر کسی هستی؟
- دارن از اینجا رد میشن. چرا انقدر شکاکی؟
- آره مشخصه داری با خودت حال میکنی.
فکر میکنی همه اینا شوخیه.
- آروم باش.
استرس برات خوب نیست.
یا شاید ناراحتی
چون مجبور شدی رفیق پلیست رو بکشی.
- انتخاب دیگه‌ای نداشتم. - اوه، یه انتخاب داشتی.
انتخاب کردی که زنت گوشت وسط سوسیس نشه.
انتخاب خوبی بود.
- هیچی اینجا نیست. خالیه.
اون دروغ گفت.
ولی میدونه اونا کجان. دوباره ازش میپرسم‌.
- به اندازه کافی وقت همه رو هدر دادی.
اینطور فکر نمیکنی؟
زود باشین، همگی. بیاین تمومش کنیم.
- خوبه.
الان حتی اگه پولی هم در کار نباشه،
میتونن برن تو چاله بزرگ خوبی که داری میکنی.
راستی، حداقلش اینه که زنت نمیره توش.
- متاسفم.
- حالا؟
- آره، متاسفم. من...
فکر کردم...
فکر کردم میتونم از پسش بربیام.
اوضاع رو عوض کنم، میدونی؟ اون آدم باشم.
ولی به جاش، فقط خودم رو شرمنده کردم.
- ناپدید شدی. چندین روز.
من دارم دومین بشقاب
پنیر هالومی شریکیمون رو میخورم‌. دومین بشقاب شریکیمون.
در این حد نگران بودم.
- پیچیده‌تر از این حرفاست.
من...
گروگان گرفته شدم،
توسط کسی که یادش نبود کیه.
- گروگان گرفته شدی.
واقعا داری جدی میگی؟
از بین این همه بهونه‌های عجیب غریب...
- راست میگم. ایتان، قسم میخورم.
- بگو به جون مامان بزرگت؟
- به جون مامانبزرگ.
- پس چرا الان دارم راجع بهش میشنوم؟
- به هیچکس نگفتم.
حتی به پلیس هم گزارش ندادم.
داستانش پیچیده‌س.
- این که مادرت تا ۱۶ سالگی میبردتت حموم
پیچیده‌س. باور کن.
- اون گیج شده بود، خب؟
ترسیده بود. اصلا قصد آسیب زدن بهم رو نداشت.
- باشه.
همین الان میریم پایگاه،
و گزارشش رو میدی.
- نمیدونم. پیچیده تر از این حرفاس.
یه بازرس کارآگاه تو اداره پلیس هست
که تازگیا رسما دیوونه شد.
- نه. نه. کافیه!
باشه، این یارو با حافظه بنجلش
فقط یه مزاحم بود واسمون.
پس، همین الان میریم، و این قضیه رو پشت سر میذاریم.
- باشه. باشه.
- تو اون پول رو نیاز نداری‌‌.
ماجرا چیه؟
- بعضی‌وقتا، ارزش یه کار
به اینه که خودت انجامش بدی.
چی؟
- هیچی.
- برگرد سر کارت.
- سلام؟
بگو ببینم، تنهایی؟
مارکو، تنهایی؟ بگو که تنهایی.
کاستا چطور میدونست ما استرالیاییم؟
- دوستت ویکتوریا سوتی داد.
از کارت اعتباری استفاده کرد. ما هم پیگیریش کردیم.
- ما؟ - من و بیلی نیکسون،
مسئول پخش کاستا.
واسه این کار پدرم در اومد.
رفتم یه جایی به اسم برنت ریج‌.
خب، امروز صبح رفتم یه نگاهی بندازم.
- و؟ - رفتم در خونه خیلیا رو زدم.
گفتم، « من دارم دنبال این دختره میگردم،
و اگه دیدینش، بگین میخوام باهاش حرف بزنم.
یه راهی پیدا کنم که اوضاع رو درست کنم. اینا رو پشت سر بذاریم».
- حالا پیداش کردی یا نه؟
- میدونی،
من و ویکتوریا ما هیچوقت...
ولی من و تو، اوضاعمو فرق داره.
به خاطر همین اینو به بیلی نشون ندادم.
حتما رو شیشه جلوی ماشینم گذاشته.
انگار دوست داشت چیزی که باید میگفتم رو بشنوه.
تو باید باهاش حرف بزنی، پسر. ترتیبش رو بده.
هرکاری بتونم میکنم تا بیلی رو گمراه کنم
و از برنت ریج دور نگهدارم.
- ممنونم.
- راستی، تو میتونستی زیرآب منو پیش کاستا بزنی.
همه اون پولایی که از اون عوضی دیوونه کش رفتم.
ولی تو پشتم در اومدی، پس
حالا یر به یر شدیم.
اوه، راستی...
فقط یه شماره تو این گوشیه: من.
فقط وقتی نیازه با هم حرف میزنیم.
- تو هیچوقت به خودت فشار نمیاری، الیوت.
- سلام.
نه، نه، نه، نه، نه، نه.
باهام بیا.
باهام حرف بزن.
اونقدری که به نظر میاد احمق نیستم، میبینی‌.
کاستا بهم گفت تو و مارکو صمیمی‌ هستین.
گفت حواسم به هردوتون باشه.
و پسر، واقعا حق داشت.
اینو تصور کن.
کله سحر امروز،
ما مثل تلکا و لوییسیم، من و پسرک یونانی‌.
ازم میپرسه...
- کجا داریم میریم، بیلی؟
- و من میگم، یه سری اطلاعات رسید دستم.
یه سری مکان‌های احتمالی‌.
- خوبه. بیا این عوضی‌ها رو پیدا کنیم و بریم خونه.
دلم واسه گربه‌م تنگ شد.
- میدونی، من طرفدار سگ‌هام.
گربه‌ها، اگه به بزرگی سگ‌ها بودن، تیکه پارت میکردن.
ولی سگ‌ها، تا روزی که بمیرن وفادار میمونن.
قضیه این کلاه گاوچرونی چیه؟
- مامانم از اینا میذاشت سرش‌.
روحش شاد.
تا وسط نا کجا آباد رانندگی کردم.
رفیقت اصلا خبر نداشت چی در انتظارشه.
- خب، اینجا چیکار میکنیم؟
- به عنوان کسی که مرده خیلی از خود راضی هستی‌.
- خب، وقتی این مکالمه رو انجام میدیم،
نمیدونم که مردم، میدونم؟
به هر حال، به هوش میاد.
- اون کجاست؟
- چه مرگته، بیلی؟ منو بیار بیرون.
- هی، هی، هی‌‌. گفتم منو بیار بیرون!
- کجا؟
نمیخواست لوت بده، ولی، ام،
من قانع‌کننده‌م.
- متل چشم نقره‌ای‌. اتاق ۶.
حالا بذار برم!
- هیس.
وقتی بچه بودم،
وقتی خرابکاری میکردم، مامانم...
خب، مامانم منو تو سطل ذغالش زندونی میکرد.
انقدر منو اونجا نگه میداشت تا قول بدم پسر خوبی شم،
و زبونم سیاه میشد،
و چشم‌هام دیگه چیزی رو نمیدید.
آره، مامانم یه جورایی عوضی بود.
خدا بیامرزتش.
- این کارو نکن... - هی، هی، هی، هی، هی.
من مثل مامانم بدجنس نیستم.
یه چاله اونجاست.
این شلنگ اینجاست.
مامانم مطمئن میشد که این بالای زمین میمونه،
پس اون داخل یکم هوا داری.
نه خیلی‌.
خیلی خوشایند نیست.
ولی زنده میمونی.
و اگه دروغ نگفته باشی،
اگه همون جایی که گفتی پیداش کنم،
بعدش فورا میام همینجا،
و تو رو میارم بیرون.
- خواهش میکنم.
- میدونی چیش خنده‌داره؟
این دقیقا چیزیه که مامانم گفت...
قبل این که تن لشش رو دفن کنم.
نه...
- رفیقت مثل یه لیوان شیشه‌ای
تو یه قطار باربری شکست.
به خاطر همین من طرفدار سگ‌هام، میدونی؟
- یه طرفدار سگی که گوشی مارکو رو
اون داخل پیشش میذاره؟
آره. میدونستی از زیر زمین بهم زنگ زد؟
- چقدر این کار ناشیانه‌س؟ - آهای، هیچکس کامل نیست.
- خیلی دیر رسیدم اونجا.
میدونستی اون عوضی بیچاره به عقرب حساسیت داره؟
اون دیگه بدشانسی خودش بود.
- تو توالت ازت فیلم نمیگیرم، خب؟
آخرین بارت باشه که ازم خواستی.
آره، باید باهاش صحبت کنین.
قبلا هم دیدم چندتا بچه رو تعقیب میکرد.
حالش خوب نیست.
میدونم قبل از تصادف اینجا بودم.
امیدوارم تو دوربین چیزی باشه
که کمکم کنه بفهمم چرا.
هر کسی که باهاش بودم، هر کسی که باهاش حرف زدم.
- میتونم بهت بگم چی گفتی.
- با هر خرید بیشتر از ۱۰ دلار
یه دوربین یک‌بارمصرف هدیه میدیم.
- نمیخوام. ممنون.
- ولی مجانی‌ان.
- باشه.
- میپرسی نزدیک‌ترین پمپ‌بنزین کجاست.
- نزدیک‌ترین پمپ بنزین کجاست؟
- بهت آدرس میده.
- انتهای جاده. کافه بین راهی سدلپک.
- کافه بین راهی سدلپک. گرفتم.
تمرکز کن، باشه؟
کجاست؟ کیف کجاست؟
- سلام، من مارکوام.
الان نمیتونم جواب تلفن رو بدم،
چون زیر یه خروار خاک دفنم.
- مارکو، گوش کن.
هرجایی که هستی، اگه هنوز زنده‌‌ای،
و تونستی این پیام رو بشنوی، به خاطر این که
به بیلی گفتی کجام حس بد نداشته باش‌.
تو کاری که لازم بود رو انجام دادی.
جای پول امنه.
اگه اتفاقی واسه من افتاد،
ازت میخوام بدیش به ویکتوریا.
مختصاتش رو تو تلفنی که بهم دادی نوشتم.
بهت پیام میدم کجا پیداش کنی.
- بیرون ساختمون، اون پشت.
- هیچوقت به خودت فشار نمیاری.
هیچوقت فشار نمیاری‌.
- آه!
برگرد
عیبی نداره
روسی میفهمی
نه نمیفهمم
- چرا همش میبینمت؟
چون من مهمم
همه چیزو یادت میاد، به جز من
نمیدونم چرا
من لنا پاسکالم
- من...
- یادم نمیاد.
- هیس.
عیبی نداره الیوت
- کمکم کن متوجه شم. - میدونم تو کی ای
میتونم جای خالی رو با رنگات پر کنم
- منو میشناسی‌؟
و تو میدونی من کجام
- جاده‌های سرسبز. ادلاید.
بیا پیدام کن
اون منو میشناسه
- منو میشناسه.
خیلی تشنمه.
- برگشت پیشمون؟
- فکر کنم تو راهه.
تشنته، آره؟
میخوای یکم بیشتر تو آب خفه‌ت کنم؟
- نه. نه، نه، نه، نه. یادمه.
یادمه پولو کجا قایم کردم.
این دفعه جدی میگم.
- زمانبندیت همیشه بی عیب و نقص بود.
منتظر کی هستی، کاستا؟
- کی؟
- هیچکس. نشونم بده کجاست.
- کی تو ماشینه؟
- تمرکز کن.
- بیشتر از چیزی که انتظار داشتم.
ممنون که اومدی پیشمون.
- حالت خوبه؟ اینجا چیکار میکنی؟
- سعی میکنم جلوی کشته شدنت رو بگیرم.
- خیلی خب، همه دوباره برگشتن پیش هم، مگه نه؟
دو نفری که از پشت بهم خنجر زدن.
چیزی که میخوام رو داری؟
- آره. دارم.
اولین روزی که همو دیدیم رو یادته.
راستش اون روز ماشینم خراب نشده بود.
میدونستم میای اونجا.
منتظرت بودم.
- درباره این که چطور باهم آشنا شدین دروغ گفتی؟
این کاریه که میکنی؟
- یه مدت قبلش، با کسی صحبت کردم
که همه چیز رو راجع بهت بهم گفته بود.
برادرت.
سلام کاستا
- چی...
مترجمین: لیلی، فائزه طالبی