باید فوراً برن
‫اردوگاهِ نزدیک به «گردنه‌ی سه بُت‌کده» ‫کلی آدم از دست داده
‫به نیروی پشتیبانی نیاز داره
‫سرهنگ دستور داده صد نفر اعزام بشن
‫گردنه‌ی سه بُت‌کده ‫بیش از صد کیلومتر از اینجا فاصله داره
‫نیروها رو می‌فرستم تا راهنمایی‌شون کنن
‫من نگران گم شدن اونا نیستم
‫سرگرد، این آدم‌ها به قدری ‫حالشون وخیمـه که
‫توانایی رفتن به چنین مسیری رو ندارن
‫لب مرز کارها داره کُند پیش میره
‫همچین اجازه‌ای نمیدیم
‫سرگرد، سرگرد
‫من صد نفر آدم ندارم بهت بدم
‫این آدم‌ها مریضن
‫استرالیایی‌ها باید نظافت رو ‫از ژاپنی‌ها یاد بگیرن
‫پس بهم صابون بدید، آب بدید،
خودم تمیزشون می‌کنم
‫ولی این آدم‌ها رو ‫به سفر مرگ‌شون نفرست
‫من کسی رو نمی‌فرستم. ‫تویی که انتخاب‌شون می‌کنی.
‫صد نفر!
‫تو انتخاب می‌کنی
‫نیروها همین الان راه میفتن
‫با همین لباسی که تن‌شونه ببرشون
‫هر چیز دیگه‌ای که بخواید اونجا هست
‫صد نفر!
‫به دستور سرگرد باید صد نفر ‫راهی گردنه‌ی سه بُت‌کده بشن
‫اگه تمام کسایی که ‫پوتین پاشونه بیان، مطمئن‌تره
‫هوی...
‫ممنونم، قربان
‫خیلی دلم می‌خواد یه وقت تو هوبارت ‫همدیگه رو ببینیم و یه نوشیدنی بخوریم
‫چرا که نه، چام
‫- ممنونم، قربان ‫- لی...
‫بابت همه چی
‫ممنون، قربان
‫چام کیـه دیگه؟
‫دیشب دم به دقیقه اسمش رو
‫تکرار می‌کردی، ‫انگار که داری با کسی حرف می‌زنی
‫یه پسری که یه موقعی می‌شناختمش
‫چرا اونوقت اسم این پسر توی سرت بود؟
‫نمی‌دونم
‫زمان جنگ مرد
‫برات صبحونه بیارم؟
‫نه
‫اومدم باهات خداحافظی کنم
‫از اولش هم قرار بود ‫یه پایانی داشته باشه، مگه نه؟
‫رابطه‌ی من و تو...
‫انگار که...
‫من فقط یه حواس‌پرتی
‫واسه خاطراتی‌ام که توی سرتـه
‫- اینجوری‌ها نیست ‫- چرا، هست
‫اونقدری شریک کابوس‌هات بودم که بدونم
‫هر اتفاقی که از سر گذروندی، ‫یه رد عمیق به جا گذاشته
‫و من مطمئن نیستم که ‫بتونم ازت مراقبت کنم
‫ممنون بابت نگرانیت، لینت
‫ولی...
‫بهتره بری
‫بیدار شو
‫پاشو ببینم. یالا، بیدار شو!
‫بجنب
‫زود باش، بلند شو
‫سرگرد!
‫با ساخت راه‌آهنی که ‫سیام و برمه رو به هم متصل می‌کنه،
‫دیگه نیازی نیست برای تدارکات ‫به نیروی دریایی وابسته باشیم
‫حالا دیگه مستقل‌ایم
‫برای آینده‌ی ژاپن و
‫برای امپراتوری
‫تا ابد!
‫زنده باد اعلیحضرت امپراتور
‫حرکت!
‫امروز حالتون چطوره، آقای اوانز؟
‫شما بهم بگید. هنوز هم جراح هستم؟
‫ما اطلاعاتی در مورد تحقیقات مربوط به ‫سوءرفتار حرفه‌ای شما داریم
‫اعضای شورا به این نتیجه رسیدن که ‫شما مقصر نیستید و
‫هیچ گونه رفتار نامناسبی در
‫جراحی خانم دیویس صورت نگرفته
‫حالا این یعنی چی؟
‫یعنی هیچ اقدام دیگه‌ای صورت نمی‌گیره و
‫آزادید به کارتون ادامه بدید
‫- همین؟ ‫- بله
‫دوست دارید بدونید چطور به این نتیجه رسیدیم؟
‫نه
‫« استرالیا، سال ۱۹۴۶ »
‫- استرس داری؟ ‫- نه
‫تو چی؟
‫آره
‫نداشته باش
‫بگو که همه چی درست میشه
‫ورود آقا و خانم اوانز رو خوش‌آمد بگید!
‫پنج سال و شش ماه و سه روز
‫این مدت زمانیـه که از هم جدا بودیم
‫حالا ببینید به کجا رسیدیم
‫چیزی که بهم انگیزه می‌داد
‫فکر به همچین روزی بود
‫فکر به دیدن گل روی شماها و
‫مهم‌تر از همه
‫فکر به دیدن دوری بود ‫که انتهای راهرو منتظر منـه
‫پس...
‫بازم تشکر می‌کنم و...
‫دوری قول داد باهام بیاد. ‫پس، معجزه واقعیت داره!
‫هی، ماهی کوچولو. ‫اون همیشه می‌گفت که چقدر ناراحتن.
‫به نظر تو ناراحتن؟
‫آره، من که لبخندی رو لب‌هاشون نمی‌بینم
‫حالا دیگه آزادی، عوضی کوچولو
‫اینم بخاطر تو، فرانک
‫« سنگاپور، سال ۱۹۴۶ »
‫چوی سن مین
‫به جرم دست داشتن در مرگ
‫سرگروهبان فرانک گاردنر ‫گناهکار شناخته شدی
‫این حکم تو رو به عنوان ‫جنایتکار جنگیِ درجه‌ی ب طبقه‌بندی می‌کنه و
‫به همین دلیل، فردا صبح ‫ساعت ۰۷:۰۰ در زندان چانگی
‫حلق‌آویز خواهی شد
‫یه کیسه شن هم‌وزنت پُر می‌کنم و
‫می‌ذارم شب از طناب ‫آویزون بمونه که کش بیاد
‫اینجوری دیگه پرّش نمی‌کنه
‫وقتی پرّش نکنه، سریع تموم میشه
‫حرف آخری نداری؟
‫« ژاپن، سال ۱۹۴۶ »
‫« دو نگهبان متهم به قتل شدند »
‫اون گردن رو یادمـه
‫سرهنگ
‫خوشحالم می‌بینم هنوز سر جاشـه
‫چطور پیدام کردی؟
‫سروان فوکوهارا گفت
‫اون هم جنایتکار به حساب میاد؟
‫آره
‫ایشون و چیکو توی توکیو مخفی شدن
‫همسرت چی؟ اون کجاست؟
‫ببین چطور همه چی رو از دست دادیم
‫که تهش چی؟
‫یه نفر رو توی جنگ بتونیم شکست بدیم؟
‫اونم نه یه جنگجو، یه زندانی!
‫استرالیایی‌ها ‫جامه‌ی انتقام به تن می‌کنن و
‫اسمش رو می‌ذارن عدالت
‫از وقتی که ‫دیدم اسمم توی لیست‌شونـه
‫از تابستون اینجاییم
‫قرار بود که...
‫بازگشت قهرمانانه‌ای داشته باشیم
‫نه اینجوری
‫مثل موش‌ها توی جوب قایم شیم
‫حالا بگو ببینم، چرا اینجا اومدی؟
‫بعضی وقت‌ها نگران اینم که ‫نکنه حق با اونا باشه
‫این اسمش انتقام نیست
‫حس می‌کنم واقعاً عدالتـه
‫گوش کن...
‫تو یه مأموری
‫مجرم نیستی
‫چطور ممکنه بین دشمن‌ها ‫جرم و جنایتی باشه؟
‫یه نگاه به ناگاساکی و هیروشیما بکن
‫ببین چه اتفاقی اونجا افتاد
‫ده‌ها هزار نفر کشته شدن
‫پس چرا ما؟
‫مردم ما بخاطر مرگ یه سرگروهبان ‫دارن حلق‌آویز میشن
‫می‌خواستم اینو برات بیارم
‫اونجا چند سالتـه؟
‫۱۹
‫توی نیکاراگوئه ازدواج کردیم، ‫ماه‌عسل رو رفتیم هوبارت
‫بچه‌ها الان کجان؟
‫خونه‌ی مادرم
‫گفتم بهتره وقتی میای اینجا نباشن
‫- قصد بی‌احترامی نداشتم ‫- ناراحت نشدم
‫بابت هر سه‌تاشون خدا رو شکر می‌کنم
‫تنهایی دیوونه می‌شدم
‫تو هم متأهلی؟
‫- آره ‫- پس به عشق اعتقاد داری
‫- اسم همسرت چیـه؟ ‫- اِلا
‫هوم...
‫اِلا نُتتـه یا اتاقت؟
‫رفیقم مدرس پیانوئه
‫همیشه میگه هر اتاقی نُت خودش رو داره
‫فقط کافیـه اون نُت رو پیدا کنی
‫یه روز همه جای خونه ‫داشت آهنگ می خوند و
‫یهو یه نُتی از دیوار ‫منعکس شد و خورد بهش
‫بی‌نقص‌ترین زمزمه‌ی دنیا بود. زیبا بود
‫منو یاد گای و عشق انداخت
‫همون نُتی که پیدات می‌کنه ‫حتی اگه دلت نخواد
‫گای نُت من بود و
‫من اتاق اون بودم
‫ولی حالا همه‌جا سوت و کوره
‫واسه همینـه که ‫دوست دارم بچه‌ها پیشم باشن
‫دوست داری بمونی تا بچه‌ها بیان؟
‫البته
‫چی می‌خوای، اِلا؟
‫سال‌هاست چیزی که ‫می‌خواستم رو از دست دادم
‫توی جنگی که هرگز توش نجنگیدم و
‫زنی که هرگز نشناختم
‫فکر کردم یه‌بار دیدمش، می‌دونی؟
‫کِی؟
‫اون اوایل که به سیدنی رفتیم
‫ولی امکان نداشت
‫ازم متنفر نباش
‫از تو متنفر نیستم
‫به نظرم تو تنهاترین ‫مردی هستی که تو عمرم دیدم
‫ریک بهم گفت ‫هر کدوم‌مون یه نقشی داشتیم
‫تمام کرده‌ها و نکرده‌هامون
‫تو هیچ اشتباهی نکردی، اِلا
‫اینا رو بخاطر توئه که داریم
‫تو باعثش شدی
‫آره، ولی مهم نیست چقدر سخت تلاش کردم، ‫تو هرگز اینجا نبودی
‫من سال‌های سال منتظر موندم و ساختم
‫با جنگ، با ازدواج، با بچه‌داری
‫با توی رابطه رفتن‌هات، ‫با حرفه‌ی کاریت، منتظرت موندم
‫متأسفم
‫منم همینطور
‫منم متأسفم
‫به نظرت اون کیـه؟
‫جوونی‌هاتـه؟
‫واقعاً؟ باریکلا
‫چی شد حدس زدی اون منم؟
‫از توی چشم‌هاش معلوم بود
‫واقعاً؟
‫- سلام، عزیزم ‫- سلام
‫نظرت چیـه بری پیش خونواده؟
‫سخنرانیت تموم شد؟
‫صاقانه بود؟
‫مو به مو
‫تا جایی که می‌تونستم
‫چقدر قشنگ شدی
‫ممنون
‫تو هم همینطور
‫لرد تنیسون یه بیتی داره که میگه...
‫«من ذره‌ای زان جمع‌ام، ‫که جانم آشنای هر دیدار است»
‫و همونطوری که داشتم صفحه‌ی کتاب
‫دوستم، گای هندریکس، رو ورق می‌زدم ‫بهش فکر کردم
‫چرا که همگی ما ‫بخشی از وجودمون رو توی اون جنگل،
‫لای اون گِل و لای و
‫توی روح همدیگه جا گذاشتیم
‫هر چند...
‫این کتاب هر چقدر هم دقیق باشه، ‫باز هم فقط یه کتابـه
‫وحشت می‌تونه با توجه به ‫فرم و معنایی که بهش داده میشه
‫ داخل یک کتاب محصور بشه
‫اما توی زندگی،
‫وحشت به همون اندازه که فرمی نداره، ‫معنایی هم نداره
‫تنها وجود داره و...
‫گای متقاعد شده بود که ‫مهم نیست چه به سرش میاد،
‫آثاری که به جا می‌ذاره ماندگارن
‫و راست می‌گفت
‫ببینید به کجا رسیدیم
‫ثمره‌ی یک عمر کار ‫روی دیوارهای اینجا نصبـه
‫عمری که ربیت سپری کرد
‫جون خیلی‌ها گرفته شد، که چی؟
‫یه راه‌آهن ساخته بشه؟
‫راه‌آهنی که الان دیگه اثری ازش نیست
‫ریل‌بندهایی که پوشیده از علف هستن
‫ریل‌هایی که خمیده و تاب‌خورده‌ان
‫خاطره‌ی ما...
‫تنها عدالت حقیقی‌ایه که می‌مونه
‫تنها دفاع ما...
‫در برابر تکرار مصیبت‌های تاریخ
‫و بدون چنین شب‌هایی و ‫بدون زحمات کسانی مثل ربیت
‫تنها کسانی که اون رو زندگی کردن،
‫رنج بی‌کرانش رو به خاطر میارن
‫اندوه بی‌پایان
‫پوچی همه‌ی اتفاقات
‫بدون خاطره...
‫میشه اسمش رو...
‫خب، بزرگ‌ترین جنایات تاریخ...
‫هرگز اتفاق نیفتادن
‫حالت خوبـه؟
‫آره
‫- خوبم ‫- بهتره بری خونه
‫آره...
‫یه بار اومد تو رو ببینه
‫ایمی اومد دیدنت، ولی ‫دید زن و بچه داری
‫باید قبلش بهت می‌گفتم
‫دیگه مهم نیست، اِل
‫شاید هم حق با توئه
‫الان دیگه می‌دونی