‫من که همین الان دکمه رو زدم.
‫سلام!
‫- از این طرف بالا. ‫- آره.
‫سلام؟ اورژانس.
‫سلام.
‫سلام. اینجام.
‫- سلام. شما بودید که زنگ زدید؟ ‫- آره.
‫یکی از ساکنین افتاده. ‫ آقای هایوِگ. بیاین بریم.
‫موز من کجاست؟ این دیگه چه وضعیه؟
‫اوه، اِه‌اِم...
‫کی این اتفاق افتاد؟
‫- همین الان اینجوری پیداش کردم. ‫- آقای هایوِگ، صدای منو می‌شنوین؟
‫موز من کجاست؟
‫صبح بخیر.
‫ببخشید. می‌تونم یه لحظه برم؟ ‫یکی از ساکنین رو باید بشورم.
‫آره، حتماً.
‫- چطوری این اتفاق افتاد؟ ‫- افتادم.
‫جایی درد می‌کنین؟
‫اینجا درد می‌کنه؟ مخصوصاً؟
‫یا اینجا؟
‫اوه، اوکی.
‫خیلی خب.
‫همینجوری آروم بمونین.
‫الان سعی می‌کنم... ‫خیلی آروم دستتون رو بلند کنم.
‫نترسین.
‫آفرین.
‫آخرین بار کی لباستون رو عوض کردین؟
‫آقای هایوِگ.
‫یادتون میاد؟
‫وقتی افتادین سرتون به جایی نخورد؟
‫نمی‌دونم.
‫سلام.
‫اِه‌اِم. من یه نگاهی بهش بندازم، باشه؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫اِه‌اِم. من اولیویا هستم. چیزی لازم دارین؟
‫سلام.
‫پس کفشاتون کو؟
‫سلام.
‫دنبالتون میام، باشه؟
‫سلام.
‫من... من اینو یه لحظه بلند کنم، باشه؟
‫یا خدا! اِه‌اِم...
‫آخرین بار کی به شما سر زد؟
‫نه، ممنون.
‫این آدما کلاً به حال خودشون رها شدن.
‫تشک رو بیار.
‫- چی؟ ‫- تشک وکیوم. زود باش، لطفاً.
‫باشه.
‫به مرکز زنگ بزن و بهشون خبر بده.
‫می‌بریمش.
‫صبح بخیر.
‫- تحویل فروشگاه لوازم ... ‫- اوه، ممنون!
‫اوضاع چطوره؟
‫- بد نیست، راستش. ‫- آره؟
‫فشار خونش رو در بخش داخلی ‫برای نظارت بستری می‌کنن،
‫و ارتوپدی هم زانوش رو معاینه کرده.
‫می‌تونیم بذاریمش تو لیست عمل.
‫- پس هر دو رو بفرستم بالا؟ ‫- عالیه.
‫و منم مریض بعدی‌ام رو می‌برم اتاق 4.
‫اوه، امروز توت فرنگی داریم.
‫- کابین 2 منتظر بخش داخلیه. ‫- هوم؟
‫تو 3، مشکوک به لخته خون، منتظر سونوگرافیه.
‫اِه‌اِم. می‌تونم یه لحظه برم؟ بعد...
‫اونجاست.
‫اون خانومی که معجزه می‌کنه.
‫شما باید کار منو راحت‌تر کنید، ‫و شما هم انجام دادین.
‫بخش اورژانس دیگه شبیه منطقه جنگی نیست
‫و تخت‌های بالا هم پر شدن. به لطف شما.
‫همینجوری ادامه بدین، دکتر پارکر.
‫حتماً.
‫شوخی که نمی‌کنی.
‫- زانا؟ ‫- بله؟
‫راجع به ویکتوریاست.
‫اِه‌اِم. ببخشید.
‫سلام، عشقم!
‫سلام.
‫- چطوری؟ ‫- هیچی.
‫من کل هفته گذشته تقریباً اصلاً ندیدمت.
‫هوم؟ آها. آره، آره.
‫خیلی، اِه‌اِم... عمل جراحی بالا داشتم. ‫و اینا، خیلی کار داشتم. آره.
‫ولی حداقل دیگه جنگ چریکی نیست.
‫- چریکی... آره، آره. ‫- هوم.
‫از ماجرای ویکتوریا خبر داری؟
‫ها؟ چی؟
‫آره. حراست پیداش کردن بیرون. ‫اوردوز کرده بود.
‫آره، آره.
‫آره.
‫واقعاً وحشتناکه.
‫می‌خوای یه قهوه بخوری، یا...
‫پس نه.
‫بِن.
‫می‌شه لطفاً اون افتادن رو ‫تو تریاژ یه نگاه بندازی؟
‫احتمالاً شونش در رفته.
‫بِن؟
‫- ها؟ ‫- می‌خوای مریض رو معاینه کنی؟
‫راستی، اون، اِه‌اِم... لباس هیولا پوشیده؟
‫آره.
‫- آره، نه؟ ‫- آره.
‫آره، پس، اِه‌اِم، من یه نگاهی بهش می‌ندازم.
‫آره. کاری نداری بکنی؟
‫نه. مریض من هنوز داره توسط جراح چک می‌شه.
‫اونا که الان به لطف شما خیلی کار دارن.
‫آره. آره. آره.
‫بِن؟
‫بیا اینجا.
‫چیزی زدی؟
‫نه. نه. من، اِه‌اِم... نه.
‫بِن، می‌دونی آب پرتقال از کجا گیر میاد؟
‫- آب پرتقال؟ ‫- آره.
‫تو دستگاه فروش خودکار. ممنون.
‫- اینجایی. چیکار می‌کنی؟ ‫- استراحت.
‫من با مریض‌م حرف زدم. ‫هیچ دکتری وقت نداره بهش برسه.
‫تو می‌تونی؟
‫- از کوهن بپرس. ‫- پیداش نکردم.
‫مرد حسابی. باید بالا بیاره.
‫آفریم. پس مریض تصادفی نیست.
‫و من وقت ندارم.
‫داری استراحت می‌کنی دیگه. زود باش برو.
‫پیرمرد.
‫من میرم که دیگه منو اذیت نکنی.
‫- باشه. ‫- خوبه. قهوه رو بردار.
‫ممنون.
‫زود باش!
‫...و دیگه خبری نیست.
‫کیان، عزیزم!
‫- زود باش! ‫- باشه بابا.
‫باید ثابت بمونین. تا من بتونم ‫شونه‌تون رو معاینه کنم. باشه؟
‫شونه‌م، دکتر.
‫نمی‌تونم شما رو درمان کنم ‫وقتی اینو پوشیدین.
‫- اوه، لعنتی. ‫- خب. عالیه.
‫خیلی خب.
‫و... تا سه می‌شمارم، باشه؟
‫- صبر کنید! ‫- باشه. آره. یک...
‫- گیر کرده. نه، وایسا! ‫- و...
‫گردنبندم رو کندین!
‫چه مرگته؟
حلقه‌ام رو...
‫اِه‌اِم... یه لحظه، باشه؟
‫اِه‌اِم، اِه‌اِم، اِه‌اِم... جنی؟
‫من... چسب بافت و گاز استریل می‌خوام.
‫چون، اِه‌اِم، طرف من اتفاقی ‫اون رو کنده. آره.
‫اوه. آی!
‫الان برات میارم.
‫تو، اِه‌اِم، تریاژ...
‫اتاق.
‫لعنت به این گند. لعنتی!
‫گمشید بیرون!
‫آره، مشکل اینه که نمی‌شه با هم حرف زد.
‫تو بازی‌های آنلاین معمولاً همینطوره.
‫دوستم لپ‌تاپش رو به هدستش وصل می‌کنه، ‫بعد شروع می‌کنه.
‫آها. آره. مشکل اینه که ‫با کنسول‌های یکسان بازی نمی‌کنیم.
‫آها، آره.
‫فقط بازی‌هایی رو بازی کن که ‫می‌شه کراس‌پلی کرد.
‫- آها. ‫- پس دوباره.
‫از دیشب تا حالا دوباره بالا آوردین؟
‫نه.
‫کاش نمی‌اومدم. دیشب فقط ترسیده بودم.
‫انگار که ما اورژانسیم.
‫آره. ولی خب بهتره که چک بشه. نه؟
‫فشار خونتون بالاست و اضافه وزن شدید دارین.
‫اگه همینجوری به خوردن ادامه بدین،
‫تو سن پیری تو اورژانس ‫پاتون باز می‌شه، فهمیدین؟
‫یکی از پرستارا رو میارم. سرم رو در بیاره.
‫چیز دیگه‌ای لازم دارین؟
‫- نه. ممنون بابت آب پرتقال. ‫- خواهش می‌کنم.
‫اِمینا.
‫پرستار!
‫چرا اینقدر بی‌شعور بودی؟
‫بی‌شعور؟ اضافه وزن داره، باید کمتر بخوره.
‫مرد حسابی. حس می‌کنم یه چیزی درست نیست.
‫آره، و من با حس نمی‌تونم تشخیص بدم.
‫- جنی. ‫- هی، بیا!
‫من که معاینه‌ش کردم.
‫میرم سیگار بکشم.
‫دیگه نمی‌تونم.
‫همه‌چی خوبه، آقای هایوِگ؟
‫الان میان.
‫آره؟
‫دکتر پارکر؟
‫بله؟
‫سلام؟
‫کی رو داریم؟
‫شکستگی لگن. همینجوری رو زمین افتاده بود
‫تو یه خونه سالمندان لعنتی جنوب ریکسدورف.
‫مال «کیور پالس اکوئیتی» است.
‫خیلی خب. پس ببرینش به کابین‌ها.
‫- الان پیشتون میام، باشه؟ ‫- آره. ساکنین کاملاً به حال خودشون رها شدن.
‫عفونت ادراری، زخم بستر، ‫سوء تغذیه. همه‌چی تموم.
‫مجبور شدیم 12 نفر رو بستری کنیم، ‫پخش کردیم بین سه تا بیمارستان.
‫- باشه. پس، اِه‌اِم... ‫- همه‌چی خوبه، آقای هایوِگ؟
‫لطفاً یه بار آروم جابجاش کنین.
‫- جنی، فضای بیشتری لازم داریم. ‫- آره.
‫اِه‌اِم. دوم. می‌تونی ‫یه لحظه جاش رو بگیری، لطفاً؟ ممنون.
‫روز بخیر. من آقای کوهن هستم، ‫الان شما رو آروم جابجا می‌کنیم.
‫- پایین میاری؟ ‫- آره.
‫یک، دو و سه.
‫یه کم دیگه پایین‌تر.
‫خوبه.
‫بزن بریم، پایین. همین‌طوری.
‫آخ، درد می‌کنه.
‫پس لطفاً ببرینش کابین 2.
‫این دیگه چه کوفتیه؟ موز من کجاست؟
‫دقیقاً. بیارینش اینجا.
‫موز من کجاست؟
‫چند نفر دیگه اینجا لازم داریم، لطفاً!
‫این دیگه چه کوفتیه؟
‫خیلی خوبه.
‫آنتون نیلس.
‫آره، قشنگه.
‫ممنون.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫می‌تونم یه چیزی ازت بپرسم؟
‫- می‌خوای طالعم رو بدونی؟ ‫- نه، تو عقربی.
‫می‌خواستم یه چیز دیگه بپرسم. مثلاً...
‫اگه ببینی همکارت یه اشتباهی می‌کنه، ‫چیکار می‌کنی؟
‫و بعد سعی می‌کنه بپوشونتش؟
‫معمولاً یه چیزی طرفش پرت می‌کنم.
‫لازم نیست کسی بهت بگه چیکار کنی.
‫به ندای دلت گوش کن.
‫ممنون.
‫اِمینا!
‫می‌شه بیای؟
‫آره.
‫ببخشید، یه...
‫اورژانس پزشکی خیلی مهم پیش اومده.
‫ممنون.
‫اومدم بابا.
‫داری چیکار می‌کنی؟
‫بهت گفتم یه چیزیش درست نیست. پنبه می‌خوره.
‫یه کم جا باز کن.
چییی؟
‫چه غلطی داری می‌کنی؟
‫می‌دونم... فقط می‌خواستم...
‫چرا این کار رو می‌کنی؟
‫گرسنه بودم.
‫آنلاین دیدم که مدل‌ها هم ‫برای لاغر موندن این کار رو می‌کنن.
‫خدای من.
‫می‌خوام یه نگاهی به شکمتون بندازم.
‫لطفاً لباستون رو بدین بالا.
‫آخرین بار کی دفع مدفوع داشتین؟
‫چند... چند هفته پیش.
‫باید یه کم لمسش کنم.
‫سنگ سفته.
‫یه عکس رادیولوژی می‌گیریم. ‫جراحی باید یه نگاهی بهش بندازه.
‫اگه همینجوری ادامه بدین، ‫باعث انسداد روده می‌شه.
‫این خطر مرگ داره.
‫ببخشید.
‫مرد حسابی. همه‌چی درست می‌شه.
‫درست می‌شه.
‫دوباره درست می‌شه.
‫یکی رو می‌فرستیم پیشتون ‫که بتونین باهاش حرف بزنین.
‫هنری بِکر، آره.
‫عالیه. ممنون.
‫بهت گفتم یه چیزیش درست نیست.
‫تو می‌تونستی همینجوری بفرستیش خونه. بعد چی؟
‫انسداد روده روده رو پاره می‌کرد.
‫ "انسداد". و اون قبلش هم دوباره برمی‌گشت.
‫نمی‌تونی یه بار هم که شده ‫قبول کنی که اشتباه می‌کنی؟
‫وقتی اتفاق افتاد بهت خبر می‌دم.
‫- برونو؟ الان میام، باشه؟ ‫- هوم.
‫هوم.
‫اِمینا اِرتان...
‫- دنبال چیزی می‌گردی؟ ‫- نه، همه‌چی خوبه. ممنون. ‫اینجا پیش ما چطوره؟ ‫اینجا یه کم استرس‌زاست. ‫و حس می‌کنم... آدما اینجا خیلی داغونن.
‫آره، دقیقاً همینه.
‫آره. روز خوبی داشته باشین.
‫پیرمرد، واسه چی به دلال لعنتی پول می‌دم،
‫وقتی آخرش خودم خونه رو پیدا کردم؟
‫لعنتی.
‫داری اسباب‌کشی می‌کنی؟
‫دارم بهش فکر می‌کنم.
‫- خب، خانم شوتز، لطفاً؟ ‫- بله.
‫- یه لحظه دستتون رو بردارین. ‫- بفرمایید.
‫خب. بد نیست.
‫سلام، خانم شوتز.
‫تخت آخر، ته سمت چپ، آره؟
‫داری از نوی‌کلن می‌ری؟
‫دارم از برلین می‌رم.
‫یه مصاحبه شغلی برای یه کار تو مونیخ دارم.
‫داری می‌ری مونیخ؟
‫شاید. اولش فقط یه مصاحبه شغلیه.
‫کی می‌خواستی به ما بگی؟
‫می‌خوای منو با "آن" و "بابا" تنها بذاری؟
‫آفریم، من دارم برای یه کار می‌رم. ‫این کاملاً طبیعیه.
‫آدما این کار رو می‌کنن.
‫طبیعیه، نه؟
‫آره، پس برو دیگه.
‫تو که اصلاً نمی‌خوای من اینجا باشم.
‫آفریم.
‫آفریم!
‫خانم جانسن؟
‫اینجا بیرون چیکار می‌کنین؟
‫من... دنبال... ماشینم می‌گردم.
‫ماشینم نیست.
‫آره، چیز مهمی نیست.
‫بیاین بریم داخل.
‫کریستین!
‫اینجایی.
‫- ماشینم... ‫- آره.
‫- ...نیست. ‫- من کریستین نیستم، ولی...
‫الان اول میریم داخل. باشه؟ بیاین.
‫یه کم گرم به نظر می‌رسن.
‫الان نگاه می‌کنیم چرا اینقدر سخت ‫نفس می‌کشین. باشه، خانم جانسن؟
‫پسر خوبی هستی، کریستین.
‫نه.
‫من پسرتون نیستم.
‫خیلی خب، بیا.
‫خوبه... باشه، باشه. بیا.
‫بیا مامان.
‫دوباره میریم داخل.
‫اگه می‌شه یه بار عمیق نفس بکشین.
‫موز من کجاست؟
‫آخرین بار، آقای وایس. نفس بکشین.
‫آره؟
‫خیلی خوبه.
‫فقط می‌خواستم ببینم حالش چطوره.
‫حالش چطوره؟
‫آره.
‫ذات‌الریه داره.
‫و باید به بخش داخلی منتقل بشه.
‫بیرون یه شکستگی لگن دیگه هم هست،
‫یه خانم دمانس که هنوز وضعیتش مشخص نیست
‫و چند تا زخم بستر.
‫واقعاً خجالت نمی‌کشین؟
‫شما به عنوان مسئول این آدما، ‫مسئولیت داشتین.
‫اینجوری با من حرف نزن. ‫شما هیچی نمی‌دونین، آره.
‫شما نمی‌دونین من هر روز ‫برای این آدما چیکار می‌کنم، آره؟
‫خیلی خب. آقای وایس.
‫و از وقتی که این "کیور پالس" ‫شش ماه پیش ما رو خرید،
‫چهار تا از پرستارامون رو از دست دادیم.
‫و بودجه‌مون یه سوم کم شده.
‫و همزمان، تاچ‌اسکرین می‌ذارن توی پذیرش.
‫و لوگوهاشون رو همه‌جا به دیوار می‌چسبونن.
‫- آره. ‫- و من صد بار سعی کردم،
‫به مدیرمون در مورد وضعیت وخیم خبر بدم.
‫و هر بار می‌گن: "بررسی می‌کنیم". ‫ولی هیچ اتفاقی نمی‌افته.
‫و من خیلی وقتا به رفتن فکر کردم.
‫ولی بعدش چی؟ هوم؟
‫اونوقت... دیگه کسی اونجا کار نمی‌کنه،
‫که واقعاً به این پیرمردا اهمیت بده.
‫پس اینجوری با من حرف نزنید.
‫تقریباً تموم شد، آقای وایس.
‫اگه می‌شه، اِه‌اِم، یه بار دیگه ‫به نوک بینیم نگاه کنین.
‫اِه‌اِم. به نفس کشیدن ادامه بدین، لطفاً.
‫دست نزن!
‫ولم کن.
‫پارکر.
‫یه بیمار با سپسیس شدید ‫داره میاد. دنیل نویمان.
‫- چی؟ ‫- دو دقیقه دیگه می‌رسه.
‫- هی، شما دو تا. چی شده؟ ‫- نمی‌دونم.
‫کل هفته گذشته حالش خوب بود.
‫ولی وقتی دیشب رفتیم بخوابیم، گفت حالش بده.
‫و حالا ببینینش.
‫- نمی‌دونم چشه. ‫- آنتی‌بیوتیک که بهش دادن؟
‫دادن، و اینم پرونده‌اش از طرف دکتر.
‫یه لحظه صبر کن، لطفاً. بفرمایید، ممنون.
‫دنیل، صدای منو می‌شنوی؟
‫دنیل، ما مراقبتیم، باشه؟
‫ببرینش اتاق شوک، لطفاً.
‫- لیام؟ ‫- همه‌چی درست می‌شه عزیزم.
‫- لیام؟ ‫- همه‌چی درست می‌شه.
‫یه لحظه بشینین، باشه؟ ‫به محض اینکه بیشتر فهمیدیم، خبرتون می‌کنیم.
‫ولی دوباره خوب می‌شه، آره؟
‫هر کاری بتونیم می‌کنیم. قول می‌دیم.
‫تری‌کسی؟ می‌تونی یه جای آروم پیدا کنی ‫که آقای کوالسکی بتونه اونجا منتظر بمونه؟
‫- حتماً. ‫- ممنون.
‫خیلی خب. بیاین با من.
‫می‌تونین اون جلو بشینین. ‫اونجا یه کم آروم‌تر از اینجاست.
‫به محض اینکه بیشتر فهمیدم، بهتون خبر می‌دم.
‫پانسمان زخم پر از خون و چرک شده.
‫جای عمل عفونت کرده. سپسیس شدیدی داره.
‫نمونه خون می‌گیریم ‫و مایعات بیشتری بهش می‌دیم.
‫فشار خون وسطش خیلی پایینه. ‫باید با نورآدرنالین شروع کنیم.
‫- هوم. ‫- بخش مراقبت‌های ویژه براش تخت خالی داره.
‫- ده دقیقه دیگه. ‫- عالیه.
‫امیدواریم که جون سالم به در ببره. ‫چند ساعت آینده حیاتیه.
‫به نظر من که فعلاً همه‌چی کاملاً خوبه...
‫من... الان یه بیمار دیگه ‫قبل از شما دارم و بعدش...
‫اِه‌اِم. نوبت شما می‌شه، باشه؟
‫باشه.
‫- آقای کوهن؟ ‫- بله؟
‫- سلام. ‫- سلام.
‫- اولیویا. ‫- می‌دونم. کمکی از دستم برمیاد؟
‫آره.
‫می‌خواستم باهاتون
‫در مورد بیماری که آنافیلاکسی داشت صحبت کنم.
‫اِه‌اِم... باشه.
‫می‌دونم چیکار کردین.
‫دقیقاً منظورت کدوم بیماره؟ من چی کار کردم؟
‫اِه‌اِم...
‫اون آقایی که شوک آلرژیک داشت،
‫- که تو راهرو داشت می‌مرد. ‫- هوم.
‫دقیقاً می‌دونم که نورآدرنالین تو برنامه بود.
‫شما داروی دوم رو بعداً به برنامه اضافه کردین
‫و بعد به دکتر پارکر گفتین ‫که نِزیره اشتباه کرده.
‫- مطمئنی؟ ‫- آره.
‫دقیقاً چی دیدی؟ ‫اینکه چیزی رو اضافه یا اصلاح کردم، یا...
‫یا دارویی دادم و اِه‌اِم... ‫یادم رفت ثبتش کنم؟
‫نه.
‫چیزی که... من دیدم اینه که شما دوز دوم...
‫یعنی استروئیدها رو بعداً ثبت کردین.
‫ما این کار رو مدام انجام می‌دیم. ‫ ثبت اسناد جزو وظایفمونه.
‫از کجا به این نتیجه رسیدی که ‫من چیزی رو جعل کردم
‫و تقصیر رو انداختم گردن نِزیره؟
‫اگه درست یادم باشه، ‫که حتی ازش دفاع هم کردم.
‫شب خیلی شلوغی بود، ‫مجبور بودیم همه‌چی رو دستی انجام بدیم.
‫اشتباه پیش میاد.
‫اولیویا، چند وقته تکنسین ‫فوریت‌های پزشکی هستی؟
‫چرا؟
‫چون واقعاً برام خیلی جالبه که اومدی ‫پیش من و این موضوع رو مطرح می‌کنی.
‫باید اینجا آدم‌های بیشتری باشن ‫که بیمارا براشون مهم باشن.
‫اگه می‌خوای، با هم بریم پیش خانم دکتر پارکر
‫- و این موضوع رو حل و فصل کنیم. ‫- نه. ببخشید.
‫مطمئنی؟
‫آقای کوهن، من فقط می‌خواستم
‫یه سر به شما بزنم و این موضوع رو مطرح کنم،
‫ولی نمی‌خوام که... الان لازم نیست...
‫می‌دونم آنافیلاکسی ‫خیلی ترسناک به نظر می‌رسه.
‫ولی کسی آسیب ندید.
‫و من اون شب اندازه کل مدتی که اینجا بودم، ‫چیز یاد گرفتم.
‫مطمئنم تو هم همین حس رو داری، نه؟
‫معلومه.
‫- ببخشید. ‫- نه، معذرت‌خواهی لازم نیست.
‫- اصلاً دلیلی نداره. ‫- کلاً بی‌خود بود.
‫- نباید این موضوع رو مطرح می‌کردم. ‫- نه.
‫اگه باز چیزی به ذهنت رسید، یا... ‫فقط خواستی با کسی حرف بزنی،
‫می‌دونی کجا منو پیدا کنی.
‫باشه؟
‫- خیلی ممنون. ‫- نه. ممنون از تو.
‫- دکتر پارکر؟ ‫- بله.
‫یه بیمار داره میاد. مرد، 17 ساله.
‫توی یه عملیات پلیس کتک خورده.
‫آسیب به سر. نمره کمای گلاسکو 7.
‫اِه‌اِم. اتاق شوک و بخش جراحی تصادفات، لطفاً.
‫زود.
‫کیان، دستگاه تنفس رو آماده می‌کنی؟
‫همین الان.
‫- سلام. ‫- سلام.
‫آسیب شدید به سر. احتمال خونریزی داخلی.
‫جابجا کنیم یا تحویل بدیم؟
‫اِه‌اِم... اول می‌خوام لوله‌گذاریش کنم.
‫لعنتی.
‫آفریم.
‫طبقه همکف. اورژانس.
‫دقیقاً. دکتر همین الان گفت...
‫هی. ما که به تو احتیاجی نداریم.
‫بن تو اتاقه مگه؟
‫نه. هنوز نه. ولی همه‌چی خوبه. ‫همه‌چی تحت کنترله.
‫چت شده؟
‫اِمینا. خواهش می‌کنم نرو اونجا... ‫خواهش می‌کنم نرو اونجا...
‫- جراحی تصادفات تو اتاقه. ‫- رگ مرکزی گذاشته شد. دکتر وبر کجاست؟
‫اینجام.
‫اِمینا...
‫- چی شده؟ ‫- دکتر وبر کجاست؟
‫آفریم؟
‫برونو، لطفاً دکتر اِرتان رو ببر بیرون.
‫- اِمینا، بیا. ‫- چی شده؟
‫نمره کمای گلاسکو 7. گردش خون ‫و قلبش ثابته. بیشتر از این نمی‌دونیم.
‫هوشیار بود؟
‫اِمینا. اِمینا! اِمینا!
‫لطفاً برو بیرون. الو؟ ما... ما مراقبیم.
‫ما مراقبیم.
‫اون برادرمه. می‌تونم کمکش کنم.
‫- هی، همه‌چی خوبه. ‫- می‌تونم کمکش کنم!
‫- ولم کن! ‫- از پسش برمیایم.
‫به من دست نزن!
‫- برونو! دکتر وبر رو می‌خوام. ‫- بله؟
‫- الان. فوراً. ‫- باشه.
‫الان داریم برای عمل آمادش می‌کنیم.
‫دکتر وبر کجاست؟
‫بن؟
‫بن، تو اون تویی؟
‫بن، تو اتاق شوک بهت احتیاج داریم.
‫چی شده؟ چی شده؟
‫آفریم رو همین الان آوردن.
‫اتاق شوک. می‌شه لطفاً بیای؟
‫- آره. ‫- میام. من...
‫بن.
‫چی شده؟
‫سی‌تی‌اسکن ‫هماتوم ساب‌دورال بزرگ رو نشون می‌ده.
‫خط وسطش جابجا شده، بطن‌ها فشرده شدن.
‫باید فشار رو کم کنیم. ‫جراحان مغز و اعصاب به موقع نمی‌رسن.
‫اِمینا باید سوراخ رو ایجاد کنه. من...
‫اِمینا که نمی‌تونه روی برادر خودش ‫جمجمه رو سوراخ کنه.
‫تو باید این کار رو بکنی.
‫آره. آره، آره. آره، باشه.
‫ببخشید، ببخشید.
‫خب، خوبه؟
‫خوبه. چاقوی جراحی.
‫سوراخ کردن جمجمه، برش...
‫پشت سر، سمت چپ.
‫چی شده؟
‫گویا با دوستاش بیرون بوده ‫و نزدیک اونجا یه عملیات پلیس بوده.
‫یه جوری وسطش گیر کرده.
‫پلیسی که کتکش زده، می‌گفت دفاع از خود بوده.
‫چقدر وخیمه؟
‫اِمینا. می‌دونی که هنوز خیلی زوده.
‫هوم.
‫ممنون.
‫به پدر و مادرت زنگ زدم.
‫دارن میان.
‫قاشق رو بده، لطفاً.
‫قاشق.
‫دریل، آره؟
‫خیلی خب، من رد شدم.
‫من رد شدم.
‫خوبی؟
‫همکارای بخش مغز و اعصاب اومدن.
‫آره. همکارا همیشه سر وقت می‌رسن.
‫حالش چطوره؟
‫حالش ثابته.
‫باشه.
‫خونریزی مغزی داشت که تونستیم جلوشو بگیریم.
‫ولی اون...
‫تو کماست.
‫تو کما؟
‫ولی بیدار می‌شه، نه؟
‫شاید.
‫اوه!
‫دکترا اینجا خوب ازش مراقبت می‌کنن.
‫تو که خودت دکتری.
‫چرا خودت ازش مراقبت نمی‌کنی؟
‫ها؟
‫بگو واقعاً حالش چطوره.
‫می‌میره؟
‫نه! نمی‌دونم.
‫نمی‌دونی؟
‫نمی‌دونی که...
‫- مامان، آروم باش... ‫- ...پسرم می‌میره؟
‫به من دروغ نگو!
‫اگه مشکلی داره،
‫- منو ببر پیشش! مرده؟ ‫- نه! خواهش می‌کنم آروم باش!
‫- منو ببر پیشش! ‫- آروم باش، باشه؟
‫با یه دکتر دوستمون صحبت کردم.
‫اون بهم گفت که ‫دنیل اصلاً نیازی به عمل نداشت.
‫باید پاشو قطع کنن.
‫می‌تونستم راحت ببرمش خونه.
‫اگه شما اون رو... ‫راضی به عمل نکرده بودین.