‫ما رسیدیم! ما رسیدیم!
‫حالا سخت تمرین کن.
‫دیگه طاقتش رو ندارم!
‫در ذهن هیچ کثیفی‌ای وجود ندارد ‫حتی اگر واضح و قابل عبور باشد ‫درباره چی حرف می‌زنی؟ ‫اگه نتونی حتی این ضربات رو تحمل کنی، ‫خیلی سریع توسط یه شیطان خورده می‌شی.
‫هی، توکیتوـئه!
‫نابود کن
‫هی، تو...
‫اگه این مبارزه واقعی بود، ‫تا الآن سه بار مُرده بودی.
‫قسمت 4: ‫"برای نشوندن لبخند به چهره‌اش"
‫حتی بعد از ضربه‌خوردن، ‫بلافاصله باید تکون بخورید...
‫و خودتون رو جمع و جور کنید.
‫حرکات منو دنبال کنید.
‫می‌دونی چیه؟ دوباره مُردی.
‫گوش ‌کنید.
‫اگه یه نفر افتاد، ‫شما به مبارزه ادامه بدید.
‫اگه دست از مبارزه بردارید، ‫خودتون رو مُرده بدونید.
‫تانجیرو! منتظرت بودم!
‫به نظر حالتون خوبه!
‫ها!
‫شما خیلی بی‌مصرفید!
‫برید شیطان بخورت‌تون ‫و بمیرید!
‫- چی... ‫- دوباره این کلاغه؟
‫به چی نگاه می‌کنی، لاشخور؟
‫اون کلاغِ کاسوگای توکیتوـئه.
‫مثل همیشه داره توهین می‌کنه!
‫عجب کلاغ گستاخی!
‫می‌شه بری گم شی؟
‫ها؟ خودت دهنت رو ببند!
‫وگرنه چشماتو درمیارم!
‫هی، توکیتو!
‫خیلی وقته ندیدمت! از امروز اومدم ‫که با شما تمریناتم رو شروع کنم!
‫منم همینطور، تانجیرو.
‫می‌شه چند لحظه با من بیای؟
‫تو مصرف اون آب صرفه جویی کنید!
‫واقعاً باید دهنتو ببندی!
‫ها؟
‫ما اومدیم داخل.
‫خب، سلام، ارباب توکیتو!
‫آقای کاناموری؟
‫همم؟ ببین کی اینجاست، تانجیرو!
‫به نظر خیلی سریع بهبود پیدا کردی! ‫خدا رو شکر!
‫بله! خیلی ممنونم!
‫خب، شما اینجا چی‌کار می‌کنید؟
‫من ازش خواستم تا بیاد.
‫تانجیرو، می‌شه اینو نگه داری؟
‫یه قدم برو عقب و تیغه رو ‫به سمت من بگیر.
‫اینجوری؟
‫بدون حرکت همونجا بایست.
‫خب؟
‫وای خیلی تیزه!
‫به‌خاطر همین از آقای کاناموری ‫خواستم که به اینجا بیاد.
‫پس، آقای کاناموری، شما...
‫بله.
‫من به صورت دائمی اینجا هستم ‫تا از شمشیرهای توکیتو مراقبت کنم.
‫من دوست دارم شمشیرهام همیشه ‫در بهترین حالت خودشون و آماده برای مبارزه باشن.
‫وقتی درخواست کردم، ‫ارباب بهم گفت تو تصمیم‌گیری آزادی عمل دارم.
‫ارباب؟
‫و... ایشون حتی این اتاق رو ‫برای من ساخت تا از شمشیرهام نگهداری کنم.
‫اگرچه آرزو می‌کنم ایشون ‫بیشتر تمرکزشون رو روی مراقب از خودشون بذارن...
‫ایشون همیشه ما رو در اولویت قرار می‌ده.
‫ما باید خیلی قدردان ایشون ‫باشیم، درسته؟
‫کاملاً گاردت رو باز گذاشتی. ‫بوکوتوـئت رو بردار.
‫هرگز نمی‌تونی در مقابل حریفت ‫قد علم کنی اگه با احساسات حمله کنی، خب؟
‫در واقع، بیشتر شبیه پروانه‌ای هستی ‫که به سمت شعله آتش پرواز می‌کنه.
‫تو مبارزه با یه شیطان ‫شانس دومی وجود نداره.
‫حتی اگه 9 بار موثر باشی و 1 حمله رو ‫از دست بدی، همون یه دونه می‌تونه تورو از پا دربیاره.
‫باید تک تک حرکاتت رو اصلاح کنی ‫تا بتونی مهارت لازم برای زنده‌موندن رو به دست بیاری.
‫برای امروز دیگه کافیه.
‫حالت خوبه؟
‫صدمه ندیدی که؟
‫هی، کامادو...
‫به نظرت می‌تونی از هاشیرا درخواست کنی ‫تا کمتر بهمون سخت بگیره؟
‫اگه اینجوری پیش بره، قبل از اینکه ‫با شیطان رو به رو بشیم، بدنمون فرو می‌پاشه.
‫همم...
‫ولی...
‫به نظرم این تمرینات ‫برای خودِ توکیتو باید سخت‌تر باشه.
‫چون اونه که داره بی‌وقفه ‫ما رو به تنهایی تمرین می‌ده.
‫حتماً منظوری داری.
‫درست نمی‌گم؟
‫بفرما حوله.
‫ممنونم.
‫حداقل اگه تو حرفاش ما رو ‫کمتر تحقیر می‌کرد خیلی عالی می‌شد.
‫قشنگ روح آدم به فنا می‌ره، مگه نه؟
‫اوهوم!
‫ولی به نظرم، نسبت به گذشته ‫داره کمتر از جملات تحقیرکننده استفاده می‌کنه.
‫جدی؟
‫نا امید کننده‌ست.
‫توکیتو؟
‫یعنی کجا داره می‌ره.
‫اون همیشه وقتی شب می‌شه ‫می‌ره بیرون.
‫شاید می‌ره شام بخوره، به گمونم.
‫تنفس باد...
‫فرم چهارم...
‫طوفان گرد و غبار بالارونده!
‫تنفس مار...
...فرم پنجم
‫مار لغزنده!
‫مساوی شدیم.
‫آره انگار.
‫بذارید منم بهتون ملحق شم.
‫توکیتو، ها؟
‫هر روز این همه راه رو ‫تا اینجا میای.
‫روی تمرینات روزانه‌ات تاثیر نمیذاره؟
‫بکش ‫شاید تمرینات برای اعضای سپاه شیطان‌کش ‫کافی باشه، اما برای من کافی نیست.
‫خب، بله.
‫برای امثال ما، این مبارزات ‫تمرینات هاشیرای واقعیه.
‫درسته. انصاف نیست، می‌دونید، ‫بقیه مارو کنار بذارید.
‫خیلی‌خب، برای اینکه احترام‌مون رو ‫بهت نشون بدیم، توکیتو...
‫من و شینازوگاوا همزمان، ‫دوتایی در مقابلت مبارزه می‌کنیم.
‫شروع کنیم.
‫جفتتون؟ اصلاً منصفانه نیست.
‫هر وقت بخواید...
‫من آماده‌ام!
‫کارت عالیه! ‫بزن دهنشون رو سرویس کن!
‫تو بی‌نظیری!
‫خفه‌شو!
‫تمرینات امروز هم ‫خیلی خسته‌ام کرد.
‫اگه تمرکزمون رو برای یه ثانیه از دست بدیم، ‫یه نفر ممکنه جدی آسیب ببینه.
‫خب، در غیراینصورت، ‫تمرین فایده‌ای نداره.
‫در طول روز تمرین با اعضای سپاه، ‫شب‌ها هم تمرینات به سبک مبارزه با شما بچه‌ها...
‫در کل بدک نیست.
‫توکیتو، تمرینات روزانه تو ‫چه‌جوری پیش می‌ره؟
‫از امروز تانجیرو اومده.
‫اون پسر؟
‫از امتناع سرسختانه در برابر مرگ حرف می‌زنی!
‫به نظر می‌رسه زخم‌هاش ‫داره خوب می‌شه...
‫و ممکنه تا زمانی که پیش تو میاد، ‫کاملاً بهبود پیدا کرده باشه، ایگورو.
‫که اینطور؟
‫پس، یعنی می‌تونم ‫پدرش رو در بیارم، درسته؟
‫درسته که تا حدودی قوی‌تر شده،
‫ولی به این معنی نیست که ‫جایگاهی نزدیک به یه هاشیرا داشته باشه!
‫بهش نشون می‌دیم!
‫به نظر جالب باشه!
‫موفق باشی، تانجیرو!
‫خیلی‌خب، مُردی.
‫تو، اونجا وایسادی... ‫چرا بی حرکت موندی.
‫خیلی‌خب، تو هم مُردی.
‫می‌دونی چیه؟ ‫من حس می‌کنم به اندازه کافی جدی نمی‌گیرید.
‫چرا با شمشیرهای واقعی ‫تمرین نکنیم؟
‫ها؟
‫چندتا شمشیر واقعی برامون بیار.
‫چشم!
‫خیلی‌خب.
‫بیاید شروع کنیم.
‫ولی...
‫موضع‌گیری کن.
‫نمی‌تونم...
‫نمی‌تونم انجامش بدم!
‫زودباش.
‫توکیتو. فکر می‌کنم اون...
‫ببخشید!
‫کورکورانه بهم حمله نکردی، ‫که ممکنه نشونه‌ای از رشدـت باشه.
‫می‌دونم.
‫که در مقایسه با شما، من حتی ذره‌ای ‫نمی‌دونم که مبارزه چقدر می‌تونه طاقت‌فرسا باشه.
‫نه تنها اون، بلکه می‌دونم ‫که شما شب‌ها جایی می‌رید.
‫و وقتی لباست رو درمیاری، ‫تمام بدنت کبود شده.
‫دیدم که صبح زود، دردِ ناشی از ‫کبودی‌ها رو با آب آروم می‌کنی.
‫ما سخت تمرین می‌کنیم که بهتر بشیم...
‫پس...
‫به نظرم شما دارید ‫نهایتِ تلاش‌تون رو می‌کنید.
‫ولی با این حال، دلیل نمی‌شه که ‫بتونید برنده بشید.
‫دلم نمی‌خواد توسط یه شیطان کُشته بشید.
‫اگه بشه، دلم می‌خواد ‫عمری طولانی داشته باشید.
‫احساس واقعی من اینه.
‫توکیتو...
‫خودشه! تانجیرو، ‫حتی از قبل هم سریع‌تر شدی!
‫تو باید از حالت استراحت دربیای ‫و به مقدار بیشتری از مایعات ماهیچه‌های پاـت رو منقبض کنی.
‫خوبه!
‫آره، خودشه!
‫اینطوری، استقامت بدنیت بیشتر می‌شه.
‫پاهاـت و کمرت هماهنگ شدن! ‫ترکوندی!
‫می‌تونی به تمرین هاشیرای بعدی بری، تانجیرو!
‫چی؟
‫همین الآن؟
‫البته!
‫ولی فقط پنج روز گذشته!
‫ولی تو هرچی که ‫بهت آموزش دادم استاد شدی!
‫چـــــی؟
‫پس، ما هم می‌تونیم بریم؟
‫ما هم دو هفته‌ست که اینجاییم.
‫راجع به چی حرف می‌زنی؟
‫شما هیچ‌جا نمی‌رید.
‫اگه تمرینات چرخش کمر رو تموم کردید، ‫برید تمرینات ضربه‌زدن رو انجام بدید تا زمانی که عروسک بشکنه.
‫می‌بینی چقدر فرق می‌ذاره؟
‫اوه!
‫توکیتو!
‫بیا یه مسابقه پرتاب هواپیمای کاغذی داشته باشیم!
‫این از کجا اومد؟
‫تا-دا!
‫شنیدم به هواپیماهای کاغذی علاقه داری.
‫و ازونجایی که وسیله‌ایه که ‫زیاد از دسترس من دور نیست...
‫سرگرمی‌های ارباب توکیتو رو پرسیدی؟
‫خب، بذار فکر کنم.
‫اوه، اولین چیزی که به ذهنم اومد ‫بازی با هواپیماهای کاغذیه.
‫هواپیماهای کاغذی؟
‫بله. یه عالمه ازونا اینجا داریم.
‫پشمام!
‫اگه من برنده بشم، باید با اعضای ‫سپاه شیطان‌کش مهربون‌تر حرف بزنی.
‫نظرت چیه؟
‫البته، من مشکلی ندارم.
‫قرار نیست ببازم!
‫تو نمی‌تونی منو ببری.
‫به خدا خیلی بچه خوبی هستی!
‫از ده دور مسابقه، اگه هواپیمای من تو یه دور ‫بیشتر از هواپیمای تو پرواز کنه، من برنده‌ام، نظرت چیه؟
‫ازونجایی که...
‫نمی‌تونی حتی یه بار هم ‫منو شکست بدی، قبوله.
‫هی! یعنی فکر می‌کنی من حتی یه بار هم...
‫مسابقه بدیم؟ یا نه؟
‫البته که مسابقه می‌دیم!
‫بسیارخب! با علامت من، ‫همزمان اون‌هارو پرتاب کنید! یک...
‫دو... سه...
‫پرتاب!
‫ها؟
‫برنده، ارباب توکیتو!
‫تو می‌تونی، کامادو!
‫دور بعدی موفق باشی!
‫پرتاب!
‫برنده، ارباب توکیتو!
‫پرتاب!
‫برنده، ارباب توکیتو!
‫پرتاب!
‫برنده، ارباب توکیتو!
‫اوه نه!
‫باید تا آخر تلاش کنم!
‫تمام سعیت رو بکن، تانجیرو!
‫درسته. باید حداقل یه دور رو برنده بشم.
‫باختم.
‫وی شکست خورد
‫مگه بهت نگفتم؟
‫که نمی‌تونی برنده بشی؟
‫ولی فکر می‌کردم بتونم ‫حداقل تو یه دور شکستت بدم!
‫هاشیرا!
‫اشکالی نداره اگه من هم ‫شما رو به چالش دعوت کنم؟
‫من کارم تو ساخت هواپیماهای کاغذی حرف نداره!
‫منم همینطور! یه بار ‫تمام افراد دهکده‌مون رو شکست دادم!
‫هی، اول من بودم ‫که تو مسابقات دهکده وارد شدم!
‫می‌خوای با من مسابقه بدی؟
‫منم میام!
‫برام کاغذ بیارید! کاغذ!
‫خیلی‌خب! یه دونه ساختم ‫و بهش می‌خوره خیلی خوب باشه!
‫منم ساختم!
‫می‌شه یه نگاهی بهش بندازم؟ ‫ها!
‫هی تو!
‫این‌دفعه دیگه حتماً موفق می‌شم!
این چه غلطی بود کردی، پرنده زشت؟
‫- اوه، خفه‌شو، لاشخور! ‫- چی؟ چرا خودت دهنتو نمی‌بندی؟
‫اونی که باید خفه بشه من نیستم!
‫بچه‌ها، آماده‌اید؟
‫آره!
‫آماده پرتاب...
‫به نظرم کاملاً درسته که کیبوتسوجی موزان ‫دنبال نزوکوـئه...
‫که به خورشید غلبه کرده.
‫ما اخیراً خیلی کم ‫با شیاطین رو به رو شدیم.
‫دقیقاً به‌خاطر همین ‫تمرینات با هاشیرا داره برگزار می‌شه.
‫به‌خاطر دور بودن از نزوکو نگران بودم...
‫ولی اگه اونو همراه خودم به ماموریت‌هام ببرم ‫انگار دارم دو دستی تقدیمش می‌کنم.
‫خیلی خطرناکه.
‫نه تنها شیاطینی که ‫دنبال نزوکو بودن، کنار هم جمع می‌شن،
‫بلکه کیبوتسوجی هم ‫ممکنه در نهایت خودش رو مخفی کنه.
‫درسته.
‫به تمریناتم ادامه می‌دم، ‫تا از الآنِ خودم قوی‌تر بشم،
‫و بعد از اون پیش نزوکو می‌رم!
‫تانجیرو، از اینکه همیشه مثبت‌اندیشی خوشم میاد.
‫اگه الآن می‌تونم ‫فکرای مثبت تو سرم داشته باشم...
‫به‌خاطر اینه که الآن، یه نفر که ‫اعتماد زیادی بهش دارم داره از نزوکو مراقبت می‌کنه.
‫تانجیرو...
‫بیا حتماً کیبوتسوجی رو با هم شکست بدیم.
‫چشم!
‫تانجیرو! خیلی وقته ندیدمت!
‫به کلبه حقیرانه من خوش اومدی!
‫زمان زیادی گذشته!
‫خوشحالم می‌بینم حالتون خوبه!
‫منم همینطور، تانجیرو!
‫زنبور عسل پرورش می‌دین؟
‫بوی خوشمزه‌ عسل استشمام می‌کنم!
‫اوه، پس فهمیدی؟
‫درسته!
‫ببین، اگه عسل رو روی نون بمالی، ‫به طرز شگفت‌انگیزی خوشمزه می‌شه!
‫باید یه مقدار کره هم روش بریزی!
‫ساعت سه، ‫قراره چای سیاه دم کنم...
‫و برات مقداری پنکیک درست می‌کنم، ‫پس منتظرش باش، باشه؟
‫کره؟ ‫کره ‫پنکیک؟ ‫پنکیک ‫به سختی می‌دونم چای سیاه چی هست اصلاً!
‫شیرینی‌جات!
‫نون!
‫پنیکیک!
‫بخش 4
‫امروز، می‌خوایم درباره توکیتو حرف بزنیم!
‫حس می‌کنم هنوزم چیزهایی هست ‫که فراموش کردم و یادم نمیاد،
‫پس نمی‌تونم ‫برای شنیدنشون صبر کنم.
‫خیلی‌خب، یه راز از دوره تایشو می‌گویم!
‫از زمانی که توکیتو ‫به سپاه شیطان‌کش پیوسته،
‫می‌گه که چنان اعصاب فولادی‌ای داشته ‫که می‌تونسته میون رعد و برق...
‫یا حتی یه صاعقه، بخوابه.
‫ولی این باعث می‌شه ‫من آدم بی‌احساسی به نظر بیام.
‫و ظاهراً هیچ چیزی ‫جلودار اشتیاق اون نشده.
‫ولی اینکه بدونم شخصیتی مثل برادر بزرگم دارم ‫اونم در حالی که حافظه‌ام رو از دست دادم، منو خوشحال می‌کنه...
‫از اونجایی که اون همیشه مراقب من بود.
‫توکیتو...
‫قسمت بعدی، قسمت 5، ‫"حتی شیاطین رو هم می‌خورم..."
‫ادامه دارد