‫می‌‌ذارم راگنا با آلتیماتیا روبرو بشه.
‫ها؟
‫چی؟
‫همه باید همکاری کنن تا ‫بتونیم پادشاه بالدار رو بکشیم.
‫نه، نه، نه، نه!
‫فکر کردم قراره زمانی که ‫ کشور رو نابود می‌کنن،
‫فقط حواسمون به اقدامات خاندان بال باشه.
‫تو آخرین جلسه‌مون راجع بهش حرف زدید.
‫لطفاً اجازه بدید من؛ نوکر وفادارتون، ‫توصیه‌ای بهتون بکنم.
‫لحظه‌ای که پایتخت تحت کنترل ‫ پادشاه بالدار در اومد رو دیدم.
‫تو اون زمان، چیزی که اون ازش استفاده کرد...
‫جادوی کنترل زمان بود.
‫درسته.
‫واقعاً چطوری می‌خواید ‫همچین چیزی رو شکست بدید؟
‫نگرانش نباش.
‫جنابعالی نمی‌جنگی، این کار راگناست.
‫توانایی‌های مبارزه‌ش از جفت‌تون بالاتره.
‫آخیش، خیالم راحت شد!
‫از کارایی مثل جنگیدن متنفرم،
‫پس صددرصد با داشتن ‫ یه همکارِ گردن‌کلفت موافقم.
‫اما...
‫راستشو بهتون گفتم، ‫بعد از دیدن جادوی کنترل زمان،
‫ناخودآگاه فکر می‌کنم مقابل جادوی زمان،
‫قدرت معنایی هم داره؟
‫مشکلی پیش اومده؟
‫ناخوش احوالید؟
‫آلتیماتیا رو پیدا کردم.
‫بکشش! فرصت خوبیه!
‫وایسا. دستور دارم.
‫کریمزن اینجا نیست.
‫تنهاست. تک‌به‌تک می‌تونم ببرم.
‫واقعاً؟
‫شکارش می‌کنم!
‫تنهایی باهاش نجنگ.
‫کیمرا. گولم.
‫«ناخوش احوالید؟»
‫حس عجیبی داره. ‫منظورش چیه؟
‫ولی من با آینده‌ی خودم فرق دارم. ‫هیچ دشمنی‌ای حس نمی‌کنم.
‫درست مثل آینده‌ست.
‫فرقی نمی‌کنه!
‫بورگیوس و نبیلیم اینجان؛ دودلم.
‫وقتی دودلی نجنگ.
‫اینطوری نمی‌تونم تصمیم درستی بگیرم.
‫یه بچه باهاشه.
‫اون دیگه کیه؟
‫چرا تردید کردم؟
‫بجنب.
‫بکشش!
‫دست نگه دار.
‫تصمیمتو بگیر!
‫تو به حقیقت چنگ انداختی
‫در جایی که سرنوشت نابود و تکه‌تکه می‌شه
‫اگه بتونم قوی‌تر بشم، همه‌کاری می‌کنم
‫از هر شکست درسی بگیر
‫تا دیگه هیچ‌ حسرتی نداشته باشی
‫تا آخرین نفس‌هام در اینجا ایستادگی خواهم کرد
‫ورونیکاساما، نیاز نیست جوابشو بدید.
‫فقط ترس تمام وجودش رو گرفته.
‫ها؟
‫می‌تونم این مأموریت رو به‌تنهایی تموم کنم.
‫چی میگی واسه خودت؟
‫تو فقط یه حیوون کله‌پوکی که تربیت شده.
‫یه بی‌مصرف وراج مثل تو نباید اینو بگه.
‫من همیشه با درنظر گرفتن ‫ نیازهای ورونیکاساما عمل می‌کنم.
‫دوازده به‌علاوه نُه می‌شه چند؟
‫ها؟
‫این یهو واسه چیه؟
‫یه سؤال ساده‌ست، فقط جوابشو بده.
‫وایسا ببینم.
‫من می‌تونم یه‌ثانیه‌ای جوابشو بدم.
‫فکر نمی‌کنم نیاز باشه جواب بدم.
‫هوی.
‫پس یعنی جوابشو نمی‌دونی؟
‫دوازه به‌علاوه نُه...
‫پنجه‌های انسانی پنج انگشت داره...
‫پس دوبرابرش ده‌تاست...
‫اوه، و اگه دوتا هم از پاهاشون اضافه کنیم...
‫عا؟
‫انگشت کم آوردی؟
‫چی شده؟ نکنه نمی‌تونی حلش کنی؟
‫چقدر عجیب!
‫ولی حتی بچه‌ها هم بلدن ‫ مسئله به آسونی رو حل کنن.
‫حالت خوبه؟
‫به نیازهای ورونیکاساما فکر می‌کنی؟ ‫منظورت با این کله‌ست؟
‫اینکه با کلاً فکر نکردن فرقی ندا
‫تمومش کن.
‫شما موجوداتی هستین که با ‫دانش و مهارتم خلق کردم،
‫البته برای ساخت هرکدوم‌تون ‫ از شیوه‌های متفاوتی استفاده کردم.
‫باید درک کنین که توهین به همدیگه، ‫به معنی اهانت به منه.
‫بله، ارباب.
‫همش تقصیر توئه.
‫چی؟ تقصیر خودته!
‫نه، تو!
‫بس کنین دیگه، کودنا.
‫درسته.
‫در اصل، مگه منظورت این نیست
‫که من احمقی ام که انقدر ‫شیفته‌ی اسباب‌بازی جدیدشه
‫که می‌خواد قماری کنه که ‫ توش شانس بردن نداره.
‫گاوم زائیده!
‫نه، من غلط بکنم اینو بگم، ارباب!
‫اگه الان بری بمیری دردسرساز می‌شه.
‫درسته!
‫چطوره منتظر یه فرصت خوب باشی ‫ تا وسط جنگ خودتو منفجر کنی؟
‫منو مسخره کردین؟
‫این بزغاله‌ها تونستن شکارش کنن؟
‫اوه، حالا می‌فهمم.
‫این یارو...
‫خیلی قوی‌تر از اژدهای طوفانه!
‫از قیافه‌تون معلومه می‌دونید وقت مردنه.
‫پس سریع می‌رم سر اصل مطلب.
‫درمورد مردی که اون شمشیرای نقره رو ‫ بهتون داد، هرچی می‌دونین مُقر بیاین!
‫می‌تونین حرف نزنین.
‫البته اگه جرئتشو دارین!
‫می‌بخشین...
‫نهچان،
‫اگه جات بودم نزدیکش نمی‌شدم.
‫واقعاً ممکنه روت بالا بیاره.
‫فقط از اینکه تو جمعیته حالش بده.
‫خیلی بی‌عرضه‌ست!
‫پـ ـ پس قضیه این بود.
‫ببخشید که متوجه نشدم.
‫هرکسی ممکنه اشتباه کنه!
‫می‌بخشمت!
‫آره.
‫آره، همینطوری ام.
‫نگرانم نباشید.
‫همچین آدمیه.
‫تصمیممو گرفتم.
‫الان باهاش نمی‌جنگم.
‫وقتی کریمزن رو ببینم، برای شکارش برمی‌گردم.
‫عذر می‌خوام که عجولانه تصمیم گرفتم.
‫ولی لطفاً مراقب خودتون باشید.
‫این بهترین کاره.
‫این تصمیم درسته.
‫وقتی تنها بودم ‫ نزدیک بود شتاب‌زده عمل کنم.
‫ممنونم، اسلایمسنپا
‫راستی، نهچان،
‫با اینکه یه آدمیزاد خرفتی، ‫خیلی بوی خوشمزه‌ای می‌دی ها!
‫آدمیزاد خرفت؟
‫خوشمزه؟
‫بیونگ!
‫پورورورو!
‫بذار یه کوچولو باهات بازی کنم!
‫پورو؟
‫اونهچان، بیا زودتر بریم دنبال والدینم بگردیم.
‫آه، درست می‌گی.
‫پورو؟
‫این بچه گم شده؟
‫بله. باهم دنبال والدینش می‌گشتیم.
‫چـ ـ چرا؟
‫بس کن!
‫چرا با این بچه انقدر مهربونی؟
‫سؤالای غیرضروری نپرس.
‫امم برای مهربون بودن با بقیه، دلیلی لازم دارم؟
‫بیا بریم، سنپای.
‫ها؟
‫عاه.
‫لطفاً یه‌لحظه وایسید.
‫قبلاً جایی همدیگه رو ندید
‫نه.
‫آلتیماتیاساما!
‫نبیلیمسان!
‫آلتیماتیاساما!
‫خیالم راحت شد.
‫بالأخره پیداتون کردم.
‫راستش، سنسه فهمید اومدید بیرون.
‫و خب، خیلی عصبانیه.
‫اوه خدا.
‫شرمنده که برات دردسر درست کردم.
‫چیزی نیست.
‫مهم‌تر از اون...
‫اون کیه؟
‫شبیه یه شکارچی اژدهاست.
‫من بودم که سر صحبت رو باهاش باز کردم.
‫شلوغی حالشو بد می‌کنه.
‫شلوغی حالشو بد می‌کنه...؟
‫پس برای بعضی‌ها اتفاق میفته، نه؟
‫پس تعجبی نداره حس بدی داش ـ
‫نبیلیمسان؟!
‫خیلی معذرت می‌خوام...
‫یه‌عالمه آدم اینجاست. حس خوبی ندارم.
‫تو هم همینطور؟
‫چیکار کنیم؟
‫بهتره بریم جایی که شلوغ نیست...
‫ها؟
‫چرا می‌شه پادشاه بالدار توی فیلم دید؟
‫ها؟
‫دلیلی که پادشاه بالدار ظاهر می‌شه
‫و اینکه اتاق کاملاً تغییر می‌کنه
‫برای اینه که زمان تا اون‌موقع موقف شده بود.
‫شاید جادوش ته کشید.
‫یا شاید توی اینکه چقدر می‌تونه ‫ زمانو متوقف کنه، محدودیتی هست؟
‫یا چون زمانو به عقب برگردوند؟
‫درست گفتی.
‫دلیلی که ما می‌تونیم توی فیلم ببینیمش
‫اینه که فقط جراحت‌هایی که ‫ موجب مرگِ پادشاه لیز شدن رو برگردوند.
‫کیمرا؛ تو ریاضی‌دان نیستی،
‫ولی توی ارزیابی موقعیت و استفاده مناسب ‫ از دانسته‌هات، عالی عمل می‌کنی.
نچ!
‫نمی‌تونه زمان رو متوقف کنه، ‫و در عین‌حال به عقب برش گردونه.
‫آلتیماتیا رو به‌دام میندازیم و می‌کشیمش.
‫در این‌صورت، به‌طور خودکار ‫ از جادوی زمان استفاده می‌کنه،
‫و روی بدنش زمان رو به‌عقب می‌بره ‫ تا به وضعیت زنده برگرده.
‫اما وقتی زمانو برمی‌گردونه، ‫نمی‌تونه متوقفش کنه.
‫قبل اینه به‌طور کامل زمانو روی بدنش برگردونه، ‫دوباره می‌کشیمش.
‫جادوی زمانش دوباره فعال می‌شه ‫ و زمان عقب می‌ره.
‫اگه همینطور اینکارو تکرار کنیم چی می‌شه؟
‫خب، حتی جایگاه اول هم بالأخره جادوش تموم می‌شه.
‫و می‌میره.
‫دیگه نمی‌تونه زمانو عقب ببره.
‫ولی انتظار دارم راگنا ضدحمله‌هاش رو ‫دفع کنه و درنهایت بکشتش.
‫درواقع...
‫برای همین باید تمام اژدهایانِ اینجا رو بکشیم.
‫ولی هرچه سریع‌تر باید ترتیبِ اون پادشاه بالدار ‫ که رهبریشون می‌کنه رو بدیم.
‫شوخی می‌کنی دیگه؟
‫نسخه‌های آینده‌مون انجامش دادن.
‫اگه این درست باشه که توی آینده ‫ موفق شدیم پادشاه بالدار رو بکشیم،
‫باید از همین روش استفاده کرده باشیم.
‫با اینکه جادوی کنترل زمان ‫ یه‌سری محدودیت‌ و نقاط ضعف داره،
‫فقط می‌دونیم توانایی استفاده همزمان ‫ از چندین قدرت رو نداره.
‫درحال‌ حاضر این تنها روش برای کشتنشه.
‫به عبارتی...
‫راگنا می‌تونه توی یه مبارزه‌ی تک‌به‌تک شکستش بده.
‫مشکلمون نبیلیم و بورگیوس اَن.
‫نمی‌تونیم اجازه بدیم به پادشاه بالدار کمک کنن.
‫حالا گمونم سنگینیِ وظایفتون رو بهتر درک می‌کنید.
‫احتیاط به‌خرج بدید.
‫اطاعت!
‫یهو چرا اونطوری کردی؟
‫واقعاً تصمیم درست رو گرفتم؟ ‫هی، گوشِت با منه؟
‫حتماً همینه.
‫منِ آینده برای مبارزه باهاش تردید نمی‌کرد.
‫اما این تصمیم‌های عجولانه ‫همیشه به نتایج خوبی ختم نمی‌شه.
‫من شبیه آینده‌ام نیستم که ‫ فقط زندگی‌ای پر از شکست داشت.
‫من هنوز به کسی نباختم.
‫اوه؟ منو به چپت می‌گیری؟
‫در مقایسه با منِ آینده، ‫خیلی رو داریا!
‫به اون‌اندازه خشمگین نیستم.
‫آره،‌ همینه، ‌راگنا.
‫تو نیازی به خشم نداری.
‫آروم باش و از دستوراتم پیروی کن.
‫این برامون چیزی حیاتی به‌منظور نابودیِ اژدهایانه.
‫من معقولانه رفتار کردم.
‫عقب‌نشینی تصمیم درست بود.
‫ولی بازم...
‫این احساس افتضاح توی وجودم چیه؟
‫پورو، پورو!
‫آها، اینو چی می‌گی؟ ‫درد داره، نه؟!
‫اسلایمسنپای...
‫پورو؟
‫راه تماسی با کریمزن داریم؟
‫خب معلومه!
‫با این ماشماشک، می‌تونم با کرینیکاشاما حرف بزنم!
‫پس برام یه‌چیزی بهش بگو.
‫بگو، «هدف رو پیدا کردم.»
‫پو؟
‫حاضرن زندگی‌شونو برای من فدا کنن؛
‫پس تعجبی نداره به راگنا اعتماد نداشته باشن.
‫یه انسان جدید بدون هیچ وفاداری‌ای ‫ داره یه نقش اساسی ایفا می‌کنه.
‫این نباید براشون چیز خوشایندی باشه.
‫اگه حس کردی به خودت تردید داری، ‫اول از همه، به من فکر کن.
‫دستوراتم رو به‌یاد بیار.
‫آروم باش؛ باید آروم باشی.
‫از همون روزی که همو دیدیم، ‫دارم به راگنا پیام‌های نامحسوس می‌دم.
‫روزی که بهش دستور بدم، ‫هر بنی‌بشری که اراده کنم رو برام می‌کشه.
‫به‌هرحال اون فقط یه آدم معمولیه ‫که قدرتی فراتر از توانش داره.
‫بازی‌ دادنش مثل آب‌خوردنه.
‫کرینیکاشاما؟
‫منم!
‫خدمتکار وفادارتون، اشلایم!
‫تمام!
‫واسه چی زنگ زدی؟
‫امم...
‫آه...
‫عه...
‫عا...
‫پورورو!
‫اون آدمیزاد خرفت بهمون خیانت کرده!
‫ها؟
‫ازت ممنونم، نبیلیمسان.
‫حتی با اینکه حال خوشی نداشتی، ‫درخواست خودخواهانه‌م رو انجام دادی.
‫ا ـ اصلاً کاری نـ ـ نبود!
‫بـ ـ باعث افتخاره که توی یکی از ‫ کارهای خیرتون کمکی باشم، آلتیماتیاساما.
‫من اونقدر مهربون نیستم.
‫شما خیلی هم مهربون هستید!
‫شما جونمو نجات دادید، ‫پس باید باور کنید وقتی می‌گم
‫خـ ـ خیلی ب‍ ـ ب‍ ـ ببخشید...
‫خودمو جلوتون خجالت دادم، یه‌بارم نه، دوبار...
‫ممنونم، نبیلیمسان.
‫حداقل تو فکر می‌کنی این کارهام ‫ برای رضایت خودم نبوده.
‫بـ ـ بله.
‫راستی...
‫اون خانواده توی لیستِ امروز هست؟
‫بله.
‫هر سه برای نابودی در امروز برنامه‌ریزی شدن.
‫اوه، ‌خداروشکر.
‫آها، الان می‌فهمم.
‫می‌تونم کاری کنم افراد توی حفاظم ‫ بدون هیچ دردی از بین برن.
‫به نحوی که انگار از اول توش وجود نداشتن.
‫و تا زمانی که توی حفاظ باشن، ‫هیچ‌کس متوجه نمی‌شه که از بین رفتن.
‫فرار از مرگ چیزی غیرممکنه.
‫هرچند درد و ترس قابل گریختن هستند.
‫مردمان شاد می‌تونن در زمان نابودی، شاد باقی بمونن.
‫از دید من، این رستگاریه.
‫نمایش اون اجساد اژدها خیلی مؤثر بوده.
‫از حالا به بعد، با انجام همون کارها در پایتخت،
‫می‌تونیم به مردم آسودگی‌خاطر بدیم.
‫می‌خوام یه‌بار دیگه انجامش بدم.
‫همونی هستی که قبلتر...
‫مشکلی پیش اومده؟
‫فهمیدم چی داشت حالمو بد می‌کرد.
‫ها؟
‫من...
‫با آروم‌ موندن از یه مبارزه جلوگیری نمی‌کردم...
‫ترسیده بودم.
‫از ذات مرموزت ترس داشتم.
‫ترس از اینکه خوب نتونم ‫از قدرتی که بهم محول‌شده استفاده کنم.
‫به اینکه تصمیمم درست بود یا نه مربوط نیست.
‫داشتم با تصور اینکه عقب‌نشینی ‫منو خونسرد جلوه می‌ده، خودمو گول می‌زدم.
‫برای همین حالم بد شده بود.
‫تمام اون خشم.
‫تمام اون ادعای عزم جزم.
‫حالم از خودم به‌هم می‌خوره!
‫متأسفم.
‫حتی یه‌کلمه از حرفاتون هم متوجه نمی‌شم.
‫نبیلیمسان؟
‫متأسفم، کریمزن.
‫مطمئنم الان با خوشحالی داری ‫یه نقشه برای شکار آلتیماتیا می‌کشی.
‫حالا، تمام زحماتت رو به باد دادم.
‫اگه همین الان باهات روبرو نشم...
‫سوگند و عزمم برای کشتن اژدهایان...
‫بی‌معنی می‌شه!
‫متوجه شدم.
‫تو دشمن مایی.
‫متوقف شو.
‫ای زمان...
‫به عقب برگرد.
‫شو
‫ا ـ اون چی بود؟
‫دست؟
‫شروع بازگشت زمان.
‫2.88 ثانیه تا اتمام.
‫کاهش قابل توجه شناختی ‫ به دلیل کمبود ماده مغزی.
‫شروع ضدحمله.
‫نتیجه مورد انتظار: له‌شدن تا سرحد مرگ.
‫هرچندبار می‌خوای به عقب برگرد.
‫شمشیر نقره!
‫بزرگترین کار خیری که می‌تونی برای مردم بکنی...
‫اینجا مردنه.