آماده؟
برین!
هشت روز پیش، شصت و شش تیم از سه کشور مختلف
عازم این سفر اکتشافی ۶۷۱ کیلومتری شدن.
حالا، سی و سه تیم باقی موندن تا این تلاش حماسی رو به پایان برسونن.
تیم سه نفره آیرون کابوی هنوز تو مسیر هستن، ولی اصلا آسون نشده.
هیچوقت چنین کاری انجام ندادیم.
داریم سخت‌ترین مسابقه روی زمین رو یاد می‌گیریم.
خیلی سخت بود.
این مسابقه کامبکشه.
خشونت این مسابقه حتی گریبان تیم بی‌خیال کرل رو هم گرفته.
ولی برای اون‌ها، این همیشه چیزی بیشتر از یه مسابقه بوده‌.
پدر من خودکشی کرد، و اینجوری بود که همه چیز عوض شد،
و دگرگونی چیزی بود که الان بخاطرش اینجام.
برای تیم جنگجوهای خوکوری،
به پایان رسوندن این مسابقه میتونه باعث افزایش یه حرکت قدرتمند بشه‌.
میخواستیم ثابت کنیم دخترای هندی قوی‌ان، و میتونن هرچیزی رو بدست بیارن.
تیم کاستا ریکا به غلبه بر تجربیات شدیدشون
تو تلاششون ادامه میدن تا به خط پایان برسن.
ورونیکا تو قسمت قایق تقریبا از دنیا رفت و دوباره برگشت.
اینجوری‌ام که، 《اوه، خدای من، واقعا ترسیدم.》
این تیم‌ها ۷۲ ساعت وقت دارن تا به خط پایان برسن،
پس، هر قدم...
هر پارو زدن...
و هر ضربان قلب اونارو به ساختن تاریخ نزدیک‌تر میکنه...
چون الان...
یا انجام میدی یا میمیری.
نهمین روز از سخت‌ترین مسابقه دنیاست.
تو این صحنه، برای تیم‌های باقی مونده اون بیرون،
این روزها واقعا سخت‌تر میشه.
بی‌خوابی دارن، بدون آبن، صدمه دیدن،
عمیقا خستگی ماهیچه‌ها و ذهنی دارن،
اینکه، واقعا، دارن دست خالی تلاش میکنن.
و اینجا جاییه که خودت رو جدا میکنی.
میتونی عمیق بکنی؟
میتونید سربازهایی رو به هم نزدیک کنید که انعطاف‌پذیری و قاطعیتی داشته باشن
که بیشتر آدم‌های معمولی ندارن؟
و، مهم‌تر از همه، میتونید به همدیگه نزدیک بشید؟
و این قدرت نه بلکه درد سخت‌ترین مسابقه دنیاست،
نه بیشتر از این موقع، تو این صحنه برای تیم‌ها.
۲۰۹ کیلومتر دورتر از خط پایان،
تیم فیجیان تابو سورو دارن از استخرهای یخ زده وووا فالز پیدا میشن
و به آرومی راهشون به سمت ایست بازرسی ۲۲ رو ادامه میدن.
هدف همیشه این بوده که قدرتشون رو برای هموطنانشون به اتمام برسونن.
ولی شنای استخوان سوز رو همه تاثیر گذاشته،
به خصوص کاپیتان اوری، کسی که قطعا درمان لازم داره.
خب، فکر میکنی ساعدت و دندت رو شکوندی؟
قطعا فکر میکنم یه کاری با دستم کردم، نمیدونم...
نمیدونم بخاطره تغییر مکان کامله یا...
میدونم شدید نیست، ترکیبی نیست، فقط...
دستم رو به صخره کوبوندم، و...
و بعد دستم و بعد دندم اول داغون شدن.
و اونجا بود که جدا شدم... یه ساعت از چهار ساعت اولیه بود، پس...
بنظر میاد، به سختی داری سعی میکنی نفس بکشی و حرف بزنی.
آره، خب، فکر میکنم با سرما ترکیب شده، ولی، آره...
آره، فیجی، فیجی، فیجی.
... وقتی نفست رو داخل میکشی.
نفست رو داخل بکش.
کاپیتانمون، اوری، رو صخره افتاد و دندش آسیب دید‌.
واقعا فکر کردیم قراره خارج بشه.
فقط یه چیزی لازم دارم درد رو کنترل کنم، بعد دیگه میرم.
تا حالا شکست اونجوری نداشتیم، داشتیم؟ میتونی ببینی؟
نفس کشیدن واقعا دردناکه، و تو این نقطه واقعا تحرک سخت شده.
بیا گرمت کنیم. واقعا ممنونم، بچه‌ها.
میدونی، سخته.
تیم میزبان بودن واقعا فشار زیادی داره.
مردم میخوان تو ورزشی که واقعا قبلا انجامش ندادی عالی باشی،
و حدس میزنم، انتظاری هست که، قراره بهتر از عالی انجامش بدی.
حالت چطوره؟ درد داری؟
نباید خودت رو ببازی، و نباید باعث باخت بقیه آدمات بشی،
مهم نیست چقدر... چقدر درد حس میکنی.
هیچ تایمی برای هدر دادن نیست،
مثل باران‌های سرد چکشی که جنگل‌های‌ مرتفع رو بهم میزنه،
اوری داره برای موندن تو مسابقه میجنگه، با دردی که داره.
و بعدی قسمت بالای بدن و قاتل اصلیه...
بخش تخته پارویی ایستاده به ایست بازرسی ۲۴.
باید یه کمی آروم پیش بریم، ولی نمیتونی هیچکاری براش انجام ندی.
باید چندتا استامینوفون بخوری و تمومش کنی، کارو باید تموم کنی.
دلم تنگ... زیباست.
چطور میتونی بیشتر بخوای؟ به فیجی خوش اومدی.
برای ما، این یه مسابقه نیست، یه چالشه.
این هیچوقت یه انتخاب نبوده.
فقط باید با درد تا کنی و...
فکر کنم باید یکی از دست‌هام و پاهام رو قطع کنم
یا کاملا، میدونی، رو زمین مرده بیوفتم و نتونم ادامه بدم.
۱۰۰ کیلومتر مونده،
- بولا! - بولا!
...تیم خسته کرل به نصف اولیه قسمت دوچرخه‌سواری کوهستان رسیده،
همونطور که به ایست بازرسی ۲۷ میرسن.
اوه، مرد. دوچرخه، متاسفم.
میتونی درستش کنی؟
میتونم یه جاهایی یه کمی پدال بزنم‌،
و این بیشترین کاریه که میتونم از این دربیارم.
خوشحالم که... این داره به آخرش میرسه.
آماده‌ام تا تو یه وان گرم یا چیزی بشینم.
با رو‌به‌رو بودن با ۵۰ کیلومتر از دوچرخه‌سواری کوهستانی،
آخرین چیزی که میخوان از دست دادن روحیه‌ست...
....بخصوص استیون، کسی که هدف‌های بهتری رو به انجام میرسونه.
به عنوان یه فوتبالیست قدیمی پیشرفته تو ام‌ال‌اس،
بعد از اینکه فوتبالم تموم شد و پدرم فوت کرد
زیاد تو دوره گشتن دنبال روحم بودم.
و تجربم تو زندگی کردن، زندگی،
زیر سوال رفت وقتی پدرم خودکشی کرد‌.
فکر میکنم سخت‌ترین مسابقه دنیا یه جور نشونه ظاهری
برای منه تا با چیزایی که پیش میان روبه‌رو بشم.
میخوام اون قسمتی از خودم رو پیشرفت بدم ‌که، به مردم اعتماد میکنه
و به اون اصل خودم حساسه.
نمی‌دونم چطور سخت‌ترین مسابقه جهان منو تغییر بده،
ولی بخاطره همینه دارم انجامش میدم‌.
خیلی خب، لنهارت، به قدرتت نیاز دارم.
همه‌ چی سخته.
رفیق، این واقعا قراره عالی باشه‌.
۶۰ کیلومتر باقی مونده،
تیم کوستا ریکا به ایست بازرسی ۲۰ میرسه.
حتی اونایی که توش تصادفاتی مثال سرمازدگی
یا درد قرنیه تو چشمم شدم...
یا تو یه مسابقه که غرق شدم.
بابت صبرتون ممنونم‌. آفرین. بیا اینجا.
ولی فکر میکنم این چالش اینه که چطور کارهارو انجام میدیم، و...
باید بیان کردن این ترس رو یاد بگیرم...
تا به بقیه اعتماد کنم، چون...
نمی‌تونم خودم با تنهایی بهش غلبه کنم. خیلی، خیلی سخته.
چهل کیلومتر از کمپ چهار، تو کوهپیمایی...
با یه تلاش ناامیدانه برای تموم کردن زمان تو ده روز،
چندین تیم به مسابقه ماجراجویانه کانادایی پیوستن
الکس من، از تیم ترو نورث.
اونا شامل تیم سه نفره آمریکایی آیرون کابوی
و تیم جنگجوهای خوکوری خواهران دوقلوی هندی،
به علاوه لباس هلندی، تیم شکارچی‌های ایست بازرسی‌.
کل مسابقه اینجاست.
بعضی‌هاشون هستن.
هممون میان‌بر می‌زنیم.
الان خیلی مرطوب‌تره. تو زمین‌های چمنی‌ایم.
تو اون ارتفاع بلند هوا سرد بود.
اینجا مسئله برای تیم این رطوبته.
گرما تو همه این چمن‌های بلند گیر میکنه.
و این یعنی بیشتر عرق میکنی، بیشتر آب به بدنت میرسه، ضعیف‌تر میشی، سرعتت بیشتر میشه.
باید به نقطه‌ای از نهر بخوریم،
و یه دنباله‌ای هست که پایین میره، فکر کنم، یه لبه.
ولی رو نقشه نیست. پس، احساس می‌کنیم راهمون اشتباست.
ما یه تیم پدر دختری و پدر پسری هستیم.
یه چالش اکو تو آرژانتین، پاتاگونیا، تو ۹۹، انجام دادم،
و بهترین مسابقه‌ای بود که تا حالا انجام دادم.
پس، رفتن به مسابقه‌ی ماجراجویانه با دخترم با ورزشی که قبلا انجام میدادم
رویایه که به واقعیت پیوسته.
- ما اینجاییم‌. - ما اینجاییم. داریم نگاهش می‌کنیم.
داریم تلاش می‌کنیم به شمال غربی برسیم.
واقعا برای انجام مسابقه با پدرم هیجان زده‌ام.
این چیزیه که هر دوتامون تقریبا یه ساله منتظرشیم.
فکر میکنم این یه تجربه خوبی برای ما باشه
فقط قبل از اینکه از خونه برم و یه آدم بزرگ واقعی بشم،
برخلاف هجده سالگی.
خب، تجربه واقعا خوبیه.
میدونی، خوندن نقشه داره فوت و فن دارتر میشه،
و مردم راهشون رو بیشتر گم میکنن،
پس این تصمیم هوشمندانه‌ایه که به عنوان گروه باهم بمونیم
و به کمپ چهار برسیم، میدونی، همگی باهم،
اگه واقعا میخوایم از این زنده بیرون بیایم.
تیم ترو نورث، یه مرد عالی.
همون صحبتی رو داره میکنه که منم تو ذهنم دارم،
پس داشتنشون با یه سری دیگه واقعا خوبه.
بخصوص جدید بودن.
سلام. کانادا...
برای یه گروه آمریکایی دیگه،
تیم جنگجوهای سوپر، که گرمازده شدن، خسته‌ان، و گم شدن،
ممکنه فرستاده‌ای از طرف خدا باشن که تو مسابقه نگهشون داره.
- چیزیه که واقعا الان نیاز دارم. - میتونی استرس کم‌تری داشته باشی؟
- آره، من... - بغل لازم داری، داداش؟
- بیا! - خیلی خب!
حداقل یه نصف کی دیگه میتونم برم.
- حداقل. - کجا داریم میریم؟
- دنبال لیدر برو. - آره.
پس، بیا حرکت کنیم.
این تیم‌ها نصف روز سفر با پای پیاده داشتن،
ولی تو این نقطه، تنها هدفشون اینه که تا ۱۰ روزه کمپ چهار رو تموم کنن.
ولی با این وضعیت، هوای گرم واقعا خطرناکه،
چیزی که میتونه باعث پایان مسابقه بشه.
۷۳ کیلومتر مونده،
تیم کرل دارن عمیق میکنن تا بدن‌هاشون و،
روح‌هاشون رو تو آبشار کالیوودا تازه کنن،
همونطور که کوه‌ نوردی سخت ۶۰ کیلومتری رو
برای جمع کردن پنجمین مدالشون شروع میکنن.
تو خوبی؟
بعدا میفهمیم.
آره، رفیق.
کارت عالی بود!
اوه خدای من، این عالیه!
میخوام دوباره انجامش بدم!
اینجا قشنگه، مرد.
تیم قویه.
ولی خسته‌ایم.
بهترینمون رو برای تموم کردن قدرت انجام میدیم.
هممون یه جورایی اذیت شدیم.
ولی حالا، سخت‌ترین مسابقه جهان‌، همونطور که زندگی ادامه پیدا میکنه،
چیزی که به ارمغان میاره رو دوست دارم.
- آره، رفیق! - عالی بود!
میدونی، به اونایی که اطرافم هستن الهام میدم.
۴۳ کیلومتر گذشته، کاروان تیم‌ها به کارشون ادامه میدن.
گرمای روز از بین رفته،
ولی راه‌یابی تو شب سخت‌تره،
و هر خطای محاسباتی میتونه باعث فاجعه بشه.
اوه، مرد، داریم سعی می‌کنیم امشب به کمپ چهار برسیم.
خوابم میاد، خستم. دنباله الان مثل یه سرازیری بنظر میاد.
هیجان زده‌ام. فقط میخوام به اونجا برسم و بخورم، بنوشم، بخوابم.
ببین بابا. مطمئنم اون الان نگران ماست.
تیم‌های جلویی زمین رو دوبار پوشش دادن،
ولی تمرکزشون سرعت داشته.
در حالی که مهم‌ترین هدف برای تیم‌ها زنده موندنه.
واقعا پیروزی خوبی میشه اگه امشب به کمپ برسی.
این قطار بزرگ رو آخر شب‌ داشتیم.
اگه به عقب نگاه کنی، بیست تا نورافکن میتونی ببینی،
یه خطی از مردم، دیدنش واقعا خوب بود.
ما هممون باهم کار کردیم.
۲۲ ساعت برای بچه‌ها شده. ورزش طولانی‌ای بود.
الان واقعا مغزمون مرده.
اوه، مرد، ما خیلی...
- خیلی طولانی و بی‌انتها بود. - من واقعا هیجان زده‌ام.
بعد از کل روز پیاده سفر کردن، کاروان بالاخره به کمپ چهار میرسه،
...جایی که میتونن یه استراحت خوبی داشته باشن
قبل از اینکه وارد پنجمین و آخرین کورس مسابقه بشن.
بغلم کن. تو یه حیوونی.
هیچوقت نمی‌تونستیم بدون تو به اینجا برسیم، مرد.
واقعا باور نکردنی‌این.
- منظورم اینه، چه سرعتی. واقعا ممنونم. - خواهش میکنم.
واقعا عالی بود.
همونطور که تو دهمین روز مسابقه خورشید...
تو یه روستای محلی تو ایست بازرسی طلوع میکنه...
...تیم پرواز جی، یه گروه سخت که، از دوتا عضور ارتش
و دوتا شرکت کننده مسابقه با‌تجربه‌،
به آرومی دارن شروع میکنن.
همونطور تلاش هم‌تیمی‌هاش رو نگاه میکنه،
کاپیتان دیانت با واقعیت سخت سخت‌ترین مسابقه جهان
دست و پنجه نرم میکنه.
پیاده‌روی چقدره؟
- چی؟ - پیاده‌روی چقدره؟
چند ساعت.
آره؟
باید حرف بزنی. باید صادق باشی.
چند روز الکی راه میرفتی.
اصلا حرفی‌ نمیزدی.
درد میکنه، یه چیزی هست واقعا قاطی شده‌.
میدونی‌، فقط فکر کردیم اون پسره خودش زانوی خودش رو پیچ داده.
امکان نداره... بوده باشه...
میدونی، یه بریدگی عمیق رو پاش داشت، که وحشتناک عفونت کرده بود‌‌.
و اینه که خیلی بزرگش میکنه.
بیخیال، مرد.
فقط یه مدال برای گرفتن داریم.
- این خوبه. من هستم. - تو خوبی؟
جایی بود که منم این سوالو ازش میپرسیدم.
آره.
دوست ندارم درحال درد کشیدن ببینمت.
خارج شدن از این هیچ بد‌ی‌ای نداره.
اوه، آره، همینطوره.
اصلا دوست نداری هم تیمیت رو اینجوری با درد ببینی. واقعا وحشتناکه.
نمی‌تونستم نگاهش کنم.
نمی‌تونستم نگاهش کنم، و الان، از نزدیک، با نگاه کردن به این زخم...
خب، به عنوان کاپیتان تیم، بهش مسئولیتی دارم.
نه، نه، نه، نه، نه.
بچه‌ها، واقع‌بین باشین. تو نمی‌تونی ۳۰ هزارتا اینجوری انجام بدی.
- حتی نمی‌تونی از رو زمین بلند بشی. - نه. هنوز اونکارو نکن.
واقع‌بین باش.
انگاری اون پای سمت راست چندبار پیچ خورده.
و اگه ادامه بدی آسیب جدی‌ای میبینی.
میدونم!
میدونی، میخواستم که بگه، 《نمی‌تونم ادامه‌ بدم.》
اون واقعا کله‌شقه.
و اون انجامش نمیده، پس، باشه، اون درمانی که نیازه رو براش انجام بده.
وضعیت چطوره؟
فکر کنم تمومه.
- تمومه؟ - نمیتونه بلند بشه.
پس، واقعا به درمان یا کسی نیاز داره. واقعا نمیتونه از جاش بلند بشه.
خیلی خب.
بشین.
- باشه. - بشین، بشین. زود باش. هواتو داریم.
باید منو در جریان بزاری.
بریم!
خب، و بعد آروم، آروم، آروم.
خب، از رادیو شنیدیم که فلایینگ جی، متاسفانه، از مسابقه خارج شده.
و خلاصه که درمان احتیاج دارن.
خب، تقریبا به ایست بازرسی ۲۴ رسیدیم، جایی که اونا واردش میشن.
بیاین بریم داخل، بچه‌ها، و از اینجا بیرون میاریمش.
یه سری آدم‌ها اونجوری‌ان.
خیلی قوی و مردونه‌ان، نمیگن که، 《اوه، یه جایی درد میکنه.》
یا 《یه چیزی درست نیست. بیا درستش کنیم.》
و این میتونه باعث از بین رفتن کل گروه بشه.
تو خوبی، دوست من؟
چه سختی براتون شده.
یک‌جا همتون رو از اینجا بیرون میبریم.
سفت بچسب، رفیق.
برو که رفتیم.
اول از همه، کاملا بزارش داخل، و بعد ما سرش میدیم.
مشکلی که پاش داره واقعا جدیه.
پس، خدارو‌شکر که دورتر نمیریم، و قراره اون درمان بشه.
این نتیجه‌ای نبود که میخواستیم، ولی...
فکر میکنم، در کل، تایم خوبی داشتیم.
تیم‌ها به کمپ چهار میرسن
و در حال پاک کردن و از بین بردن راهشون تو این مسابقه هستن.
و جواب ردشون به تسلیم کردن امید
اون‌ها رو تو فاصله قابل توجهی از خط پایان قرار داده.
خودمون رو به سختی به اینجا آوردیم، ولی انجامش دادیم.
فقط خیلی...
خیلی سخت بود.
برو که رفتیم!
تا آخرین مرحله مسابقه رو برن قبل از اینکه خط پایان بسته بشه.
تیم آیرون کابوی انرژی خوبی دارن،
ولی هنوز میدونن ۱۵۰ کیلومتر زمین برای پوشش دارن
تا به خط پایان برسن.
جایی عینک آفتابی سوارکاری میزنن؟
این‌ عینک آفتابی‌ها نشونه تیم آیرون کابویه.
وقتی این رو میزارم، میدونی وقت کاره.
وقت رفتنه، بیبی.
میدونم وقتی اینجام بهترین زندگی رو دارم، صادق‌ترین.
تروی و آنا، همسرم و دخترم،
هر روز اون‌ها الهام‌دهنده من هستن.
میدونم واقعا دوسشون دارم، و واقعا ازشون ممنونم.
همسرم خیلی حمایت‌گره.
واضحا میبینه چیکار میتونم بکنم، بعضی اوقات بیشتر از چیزی خودم تو خودم میبینم.
گرمه، مرد.
گرم و خشک.
ولی، مرد، عالیه.
منو یاد خونه انداخت.
راستش، نزدیک شدن به خط پایان هممون رو یاد خونه میندازه.
هیچکدوم از این‌ها بدون یه زن یا شوهر خوب اتفاق نمی‌افته.
الان تصمیم گرفتم تمومش کنم و برم خونه و بچه‌هام رو ببینم، همسرم رو ببینم.
خانواده واقعا نزدیکی هستیم.
ده روز طولانی‌ای شده.
بچه‌هام همیشه منو میفهمن.
- زود باش، جیمز. - دارم میام.
قدرت عقابی خودت احضار کن.
۳۸ کیلومتر مونده،
بهترین راه‌یاب الکس و دخترش، بکا، از تیم ترو نورث،
صخره نوردیشون رو از آبشار کالیوودا شروع میکنن.
این دفعه تو فیجی با بابام واقعا خاص شده.
یه حسی داریم که مارو به جلو هل میده،
و، فکر میکنم این اصلی ترین گام تو رابطه ما بوده.
بامزه بود.
زیرنویس اختصاصی از تماشاخونه
واقعا خوشحالم
این چتد هفته این بیرون با دخترم میگذرونم.
واقعی شدن یه رویاست.
دخترت رو داشته باشی که باهات میاد و وقتی هنوز کوچولوئه دستت رو هم‌ نگه میداره،
یه جورایی اینو بخشش در نظر میگیری، ولی یک یهویی متوقف میشه.
ولی چالش اکو اینو بهم برگردوند.
میدونی، من اونجا از گذرگاه‌های رودخونه‌ای زیادی رد شدم،
و هردفعه، بکا دنبال گرفتن دست من میگرده.
بی‌نظیر بود.
تجربه کردنش واقعا بی‌نظیر بود‌.
آفرین، لوگان!
مدال آخرمون هست.
تقریبا یه روز و خیلی کم به خط پایان مونده.
- حس خوبی داشت. - اون واقعا عالی بود‌.
با ۵۰ ساعت باقی مونده از مسابقه،
تیم‌ها اطراف ۱۵۰ کیلومتری مسابقه پراکنده شدن.
تیم کاستاریکا از شکست حسیشون برگشتن...
۱، ۲، ۳... پورا ویدا!
...و حالا با قایق قبل از اینکه به خط پایان برسن،
به سمت آخرین میرن.
۱۲ کیلومتر از کمپ‌ چهار،
تیم استرالیایی‌ها، تیم مد میر، و حالا عقب گروه هستن،
همونطور که در طول قسمتی از روز دوچرخه‌سواری کوهستانی می‌کنن.
اوه، خدای من. الان خیلی درد داری، نه؟
- شما بچه‌ها... - روز بخیر، چطوری؟
- باهم مبارزه داشتین، هاه؟ - ممنون. فقط چندتا.
آخرین کار واقعا کار سختیه.
تخته سوارای قوی‌ای هستیم.
فکر می‌کنم بیشتر منتظر اون آخرین قسمتیم.
- دقیقا. - و داری لبخند میزنی.
- خوشحالم برات. - همیشه. ممنونم.
چه الهام دهنده‌هایی هستین.
- هنوز همدیگرو نکشتین؟ - آه، هنوز وقت هست.
آره، هنوز وقت هست. ۴۸ ساعت.
آره، میخوای انجامش بدی؟
- آفرین، رفیق. - خیلی ممنونم.
شما بچه‌ها. شما بچه‌ها.
ممنون!
تیم‌های زیادی هستن که پشت سر ما تموم کردن،
که مارو ته گروه میذاره.
ولی هنوز با وضعیت و
انرژی مشابه که از روز اول داریم ادامه میدیم.
قطعا یه ذره انرژی کمتر، ولی روحیمون هنوز همونه
اینجاییم تا تمومش کنیم.
نیمه راه در طول روز دهم،
فقط چندتا تیم تونستن از این مسابقه تنبیهی بگذرن.
زود باش، کل راه! آفرین! دوست دارم!
برای هردوتا تیم‌های با‌تجربه و جدید...
آره!
...این دستاورد عظیمیه...
هل دادن رو ادامه بده!
...مهم نیست تو کجا تمومش میکنن.
ما لیاقتش رو داریم!
تیم کهنه‌کار از مسابقات اتومبیل‌رانی تیم کاستاریکا
فراز و فرودهای زیادی رو در طول چالش تجربه کردن.
این مسابقه بهم کمک کرد طبیعت رو مدل متفاوتی درک کنم.
اما روحیه شکست ناپذیریشون غالب شده‌،
و با احساسات زیادی به خط پایان رسیدن.
ما ساخته شدیم تا زندگی کنیم و باهمدیگه به اشتراک بذاریمش.
فردی خیلی کارهارو میتونیم انجام بدیم...
کاستا ریکا، پورا ویدا!
ولی کار تیمی خیلی مهمه.
این درسته، 《پورا ویدا.》 وحدت درست.
با آخرین سرازیری قبل از ایست بازرسی ۲۹...
تیم کرل تقریبا کارشون با آخرین دوچرخه‌سواری کوهستانی از آخرین قسمت این مسابقه تموم میشه.
آخرش یه کم برای آسونه.
ما دوچرخه‌سوارهای خوبی هستیم. تو تخته شنای ایستاده خوبیم.
تخته‌سوارای خوبی هستیم‌. حس خوبی داریم.
اوه، خدای من، خیلی باحاله...
اوه، خدای من.
خیلی با خودم فکر کردم، 《این‌ها دوچرخه‌های سریعی هستن،
کل روز باهاشون تا کردم، ولی من دوچرخه‌سوار کوهستانی نیستم.》
آره!
بهمون خوش گذشت. داشتیم دوچرخه سواری می‌کردیم و زمان خوبی داشتیم.
- ما باید... - اینجا جعبه کمک‌های اولیه داری؟
- جعبه کمک‌های اولیه... - دارم به دکتر زنگ میزنم.
خدایا، خیلی احمقه.
مشکلی نیست، رفیق.
- هشیاریت رو از دست دادی؟ - نه.
کارمند مسابقه که تجربه درمانی داره
به تیم برای بهتر کردن وضعیت استیون کمک میکنه
همونطور که شب از راه میرسه.
اینجا واقعا نرمه.
یه چیز مهم دیگه که تو افتادنم موثر بود، فکر میکنم، این قسمت سرم بود‌.
- این قسمت بالا؟ - ولی کلاه ایمنی خیلی کمک کرد.
و بعدم دندونم افتاد، دندون چپ جلویی.
هلیکوپتری رو برای کمک فرستادن؟
هلیکوپتر دیگه نمیتونه پرواز کنه، چون بعد از تاریکی هواست.
ولی به نظر میرسه، با نیروی کامل دارن میان.
- الو؟ - سلام، دکتر.
سلام، چطوری؟
واقعا عصبانی‌ام.
باشه. تو چطوری... الان درد زیادی داری؟
ناخن انگشت وسطیم کاملا برگشت،
خب واقعا درد میکنه.
باشه.
مفصل رون چپم هم خیلی درد میکنه.
و بعد، این، جاده‌ها، یه جورایی سوزن سوزنن
و واقعا عصبیم کردن.
بعد از مشورت کردن با دکتر،
روئسای مسابقه وسیله‌ای رو
برای ارزیابی پزشکی استیون فرستادن.
- آره. - آماده‌ای؟
یک، دو، سه.
شماها مشکلی ندارین اگه توقف کنیم؟
آره، البته، رفیق. البته‌.
باشه.
قطعا. این... رفیق.
فقط میخواستم قبلا دربارش حرف بزنم...
نه، رفیق. این تویی، مرد. همش درباره توئه.
مثلا، فکر میکنم...
- ببخشید، مرد. - مشکلی نیست، رفیق.
لنی بالز قدیمی یه خورده زیادی داشت سریع میرفت.
ولی مسئله خوبش اینه که، کاملا آسیب ندیدم،
فقط خیلی عصبانی‌ام، بیشتر از هرچیزی.
منظورم اینه، قطعا میتونم تمومش کنم،
ولی اینجا تلاش نمی‌کنم...
اونجوری خودم رو به کسی ثابت کنم.
قطعا بخاطره هم تیمی‌هام میخوام تو بازی بمونم، ولی...
فکر میکنم ما یه درک کلی داریم که میخوایم...
از همدیگه مراقب کنیم...
و رابطمون خیلی بیشتر از این مسابقه موندگاره.
فکر میکنم این مهم‌ترین نکته تو این نقطست.
ما نزدیک بودیم.
ولی...
خیلی مهم‌تره که دوستی داشته باشی.
ولی اون خوبه.
سخت بود.
دوست نداری دوستت رو حال درد کشیدن ببینی.
میخوایم به بیمارستانی تو لاتوکا ببریمت،
که از اینجا یه ساعت راهه.
تا الان مسابقه خوبی بود.
هنوز هست، 'چون اون زندست، و هممون خوشحالیم،
و ازش بیرون اومدیم، هممون دوستیم...
تموم شدنش میتونه خوب باشه، ولی، میدونی، شاید سال بعد بگیریمش.
- این پسره مهم تره. - آفرین‌. باشه‌. خوبه.
اگه بمونیم، مثلا، متمایل باشیم به 《مسابقه رو تموم نکردیم》
یه جوریه که انگار اون تنها هدف بوده،
واقعا یه دید نزدیک‌بین از چیزیه که هفته پیش اتفاق افتاد.
من واقعا به تیم کرل افتخار میکنم. زمان خوبی داشتیم.
ولی همینطور خیلی سخت کار کردیم و راهی پیدا کردیم که ازش خلاص بشیم و کاری رو انجام بدیم.
روز یازدهمه، تو ایست بازرسی ۳۰ صبح میگذره،
تیم‌ها برای آخرین ۴۳ کیلومتر مسابقه دارن از قایق‌ها خارج میشن.
اقیانوس سرکش تنها چیزیه که تیم جنگجوهای خوکوری رو
از رویای به پایان رسوندن خط پایان سخت‌ترین مسابقه دنیا جدا میکنه.
اوه، خدای من.
به پایانش واقعا نزدیکیم.
خیلی خب، بچه‌ها، ما انجامش میدیم. شماها هیجان زده‌‌این؟
ولی حقیقت بد اینه که، این آب هست، سیلان سریع اب هست،
باد داره میوزه... چیکار میخوایم بکنیم؟
من شناگر خوبی نیستیم. پشت ذهنم، اینجوریم که،
《 اگه غرق بشم، اگه قایق غرق بشه، چه اتفاقی می‌افته؟ 》اینجوری که...
هنوز بخشی از اون ترس هست،
ولی حس شروع رو دارم،
پیاممون این بود که به دخترهای کشورمون الهام بدیم
تا با غیرممکن روبه‌رو بشن.
بچه‌ها، اگه واژگون بشیم، همه‌چی رو از دست میدیم.
پس، فقط باید حرکت کنیم، حرکت کنیم،
و تا جایی که میتونیم باید به سختی تلاش کنیم تا به خط پایان برسیم.
نه چندان دور از ایست بازرسی ۲۹...
...تیم دوتایی فیجیان، تابو سارو، و ناماکو، دوباره به نیروها اضافه شدن.
باهم، اونا به تخته ایستاده آخر، به ایست بازرسی ۳۰ میرسن.
برو، فیجی، برو!
آره، مرد، خیلی باحاله.
روزهای آخر نفس کشیدن و حرکت کردن سخت شده بود،
و سرعت تیممون رو یه کم کردم، ولی دیگه هیچ انتخابی نداشتیم.
فقط باید با درد تا می‌کردم، و باهم تمومش می‌کردیم.
برو، فیجی، برو!
فشار این بود که مسابقه رو تموم کنی،
و جوری که تشویقمون کردن و کاری کردن به کاری ‌که می‌کنیم افتخار کنیم.
اصلا راهی نداشت که ما خارج بشیم، میدونی؟
برو، فیجی، برو!
و تیم فیجیان دوتایی اون پشت، هنوز میخندن، هنوز دارن ادامه میدن،
نشون میدن عالی‌ان، گرمن، قدرتمندن، روحیه قوی فیجیان.
برو، فیجی، برو!
برید سراغش، بچه‌ها! آفرین!
برو، فیجی، برو!
پیش روی خط پایان،
تیم آمریکایی آیرون کابوی داغون و با کبودی میرسن،
تیم آیرون کابوی!
حس خوبی دارم.
مرد، تموم کردن چنین ماجراجویی‌ای چه حس خوبی داره.
اگه قرار بود به اندازه ۱۰ تا عدد متوالی آیرون‌من مصرف کنی... بهش دکا میگن...
و با این مقایسش کنی،
این واقعا سخت‌تره.
فداکاری زیادی، بخصوص از طرف خانواده‌ها هست.
چهار تا دختر زیبا، و یه پسر، و یه همسر عالی دارم.
ولی باور دارم درس‌های زندگی زیادی هست که میشه یاد گرفت.
اذیت شدن. تاب آوردن. ماندگاری. فداکاری. سخت کار کردن. هرگز دست نکشیدن.
اوه، دوست دارم.
دوست دارم.
هیچ چیز به این خوبی تا به حال توسط خودمون به دست نیومده.
برای اینکه تموم شده میخواستم گریه کنم،
چون چند سال پیش شکست بدی داشتم.
تو یه نقطه ثابت احساسی یه درس بزرگ یاد گرفتم‌،
با بهترین راه ممکن، که میتونست وجود داشته باشه
بدون این مسابقه، بدون پایین رفتن از بخش اصلی.
ساختن خودت بعد از یه شکست بد
چیزیه که بالاخره واقعا میتونم بهش افتخار کنم.
آره!
اگه به خودت اعتماد داشته باشی، مهم نیست کی دوست داره‌، کی ازت متنفره.
اگه با حقیقت زندگی میکنی و باور عمیق به خودت داری،
تنها چیزیه که نیاز داری.
همینطور که تیم‌های باقی مونده برای رسیدن به خط پایان تلاش میکنن...
چقدر وقت داریم به این جزیره برسیم؟
وقتی رسیدیم بهت میگم.
... نیمی از میدان سخت‌ترین مسابقه دنیارو حالا فتح کردن.
سلام!
ما انجامش دادیم.
بعد از ۱۱ روز تلاش خالص، قلب، و هدف،
خط پایان تو دید تیم جنگجوهای خوکوری هست.
این مسابقه تو مسئله‌های زیادی من رو تغییر داده.
به خط پایان رسیدن، یه حسی داره،
میدونی، بهترین حس دنیاست که تا به حال تو زندگیم نداشتم.
هی، دخترا!
واقعا هیجان زده‌ام.
منظورم اینه، یکی از بهترین تصویرهای تغییر زندگی برای هممون تو خانوادست،
شماها تاریخ ساختین، دخترا. اینو میدونین؟
ده روز آخر، هر مانع و ماجراجویی‌ای رو کنار زدن،
و برخلاف همه انتظارها‌،
امروز تمومش کردن، این واقعا بزرگه.
تو، آفرین!
میتونم بگم چالش اکو، در مقایسه با
استقامت و آمادگی جسمانی،
این حتی سخت‌تر از اورست بود، دست‌ها پایین.
و انجام دادنش با خواهرام حتی خاص‌تر بود،
چون، منظورم اینه، داشتنش، موهبت بزرگیه.
و، اون، یه جورایی سنجاق قفلی منه، میدونی.
اگه نیازش داشته باشم، هست.
واقعا ممنونم.
دخترها الهام بیشتری گرفته باشن
با دیدن اینکه ما به خط پایان رسیدیم
و این رو تو زندگی خودشون باید به عنوان استعاره استفاده کنن
تا هر موقعی از هر چالشی که
تو راهشون بهش شک داشتن بگذرن.
همینطور که شب میگذره،
فقط ۱۲ ساعت تو سخت‌ترین مسابقه جهان وقت باقی مونده.
با تیم‌هایی که هنوز برای خط پایان میجنگن‌،
تیم جوون‌های تازه نفس استرالیایی، تیم مد میرز،
حالا غیرممکن‌ها رو شکست دادن و میتونی تموم کنند‌ه‌ها صداشون کنی.
- ببخشید خیلی طول کشید! - آره!
شما بچه‌ها، مد میرز،
سخت‌ترین مسابقه دنیارو تموم کردین.
زود باشین!
میتونی باور کنی انجامش دادی؟
آره، برو.
آره، من فقط... هیچی.
وقتی خوشحاله دوست داره گریه کنه.
تلاش زیادی کردی.
از ارتفاع میترسیدم. از افتادن میترسیدم.
از لیز خوردن میترسیدم.
و این حقیقت که تونستم از دوتا آبشار مختلف بالا برم
تا با هم تیمی‌هام حرکت کنم و گذشته رو دور بریزم
و درواقع ترس‌های خودم رو بهشون غلبه کنم،
بی‌نظیرترین تجربست،
باشه. مهمه.
آره!
واقعا ممنون و سپاسگذارم که این شانس رو داشتم
خودم رو فراتر از مرزهای خودم ببرم.
- کار سخت انجام شد. کار سخت. - من یه بغلی‌ام. مرسی.
ده سال منتظر این لحظه بودیم.
هر زمانی اذیت بشیم، هر زمانی آسیب ببینیم،
منتظر این لحظه از پایان هستیم.
دیدن خنده همه، هنوز اونجاییم... زیباست.
آخرین روز از سخت‌ترین مسابقه دنیاست.
قطع ساعت ۱۲ ظهر
برای اون تیم‌هایی که هنوز تو مسیر باقی موندن نزدیکه،
تموم کردنش، و انجام دادنش با دخترم،
مثل تزیین روی کیکه.
فکر کنم قطعا بعد از تموم کردن این مسابقه خوشحال‌ترینم.
با فقط چند ساعت باقی مونده از ساعت مسابقه،
پشتکار ترکیبی تابو سارو و ناماکو نتیجه داده،
مثل تیم دوتایی فیجیان که خط پایان در اختیار اونهاست.
برش دارین، پسرا!
برو، فیجی!
برای رد کردن خط پایان سخت‌ترین مسابقه دنیا
این پرافتخارترین لحظه برای ماست، به نمایندگی از فیجی.
بهتون افتخار میکنم بچه‌ها!
این تو قلب ساکنان فیجی باقی میمونه
همونطور که اولین تیمی هستین که چالش اکو رو تموم می‌کنین.
ما واقعا خوشحال بودیم، چون حالا، اینجارو تجربه کردیم،
با یه راه کاملا متفاوت.
اون رو تو نوری کاملا متفاوت می‌بینیم، میدونی؟
جای واقعا خاصیه. جای واقعا زیباییه.
و تونستم با آدمای خاصی به اشتراک بذارمش، میدونی،
و حالا اینجاییم.
آره! آره، مرد!
بعضی اوقات، فقط باید برین،
و طرف دیگه اون درد پاداش هست.
فکر میکنم این ارزش زندگیه.
در کل این ده روز از کمپ تمرینی برای زندگی بود،
'چون چیز زیادی ازش یاد میگیری.
برای فیجی
همیشه فیجی
اسمش بسیار دور و درازه
جای آزادی
امیدواری و سربلندی
برای تحمل هرچی پیش میاد
- هیپ، هیپ... - هورا!
چه دوتا تیم خوبی شدین.
دوست‌های خوبی هستین، سرسختین، سختین، هیچوقت تسلیم نمیشین.
سخت‌ترین مسابقه دنیارو کامل کردین.
امیدوارم مردم پیامی که از این درمیارن تلاش باشه،
چون اگه فکر میکنی نمیتونی کاری رو انجام بدی،
خب، پس نمیتونی انجامش بدی.
ولی اگه امتحانش کنی، هیچوقت نمیدونی.
دقیقا مثل کاری که ما کردیم.
یازده روز گذشته تو این مسابقه غیرقابل انکار وحشیانه و در عین حال نفس‌گیر،
تاثیر ماندگاری رو روی هر مسابقه‌دهنده گذاشته.
این مسابقه‌ها، تورو متواضع میکنن.
بهت یاد میدن در حال کنترل نیستی.
خانواده‌های ما آینده نامطمئن دارن.
خیلی دوست دارم...
فکر میکنم واقعا مهمه تو لحظه بمونی و به چیزی که ممکنه پیش بیاد بپردازی.
اینکه از خط پایان عبور کردن یا از رسیدن بهش کوتاه اومدن،
همه ۲۶۴ ورزشکار از ۳۰ کشور مختلف
همه انرژیشون رو برای این تجربه گذاشتن.
مردم بودن.
دوسشون داشتیم.
و متوجه میشی که ما یه خانواده بزرگیم.
و حس کردن ضربان این مکان واقعا قدرتمند بود.
از طبیعت غیرقابل‌ پیش‌بینی.
این منظره باشکوه فیجیه،
به دوستی‌هایی که آزمایش شد و دوستی‌های جدیدی که شکل گرفت،
این مسابقه بردباری ذهنی و فیزیکی شرکت کننده‌ها رو به چالش گذاشت.
این مسابقه واقعا بهم نشون داد بیشتر از چیزی که فکر می‌کنیم می‌تونیم انجام بدیم،
اگه فقط تلاش کنیم.
آخرش کلی تجربه هست که به همه چی تو شکل میده،
و فکر میکنم بیشتر... یه انسان هستی.
هر ورزشکار نشونه‌ای از خودش گذاشته،
توی هردو هم تاریخ این مسابقه و، مهم تر از همه، برای خودشون.
همه دیوارهایی که دور خودتون کشیدین الان ریختن.
شما خاص‌تر از هر موقعی هستین که تو زندگیتون از خودتون ساختین.
واقعا من رو تغییر داد.
کلی آدم با مریضی آلزایمر این رو میبینن.
الان بهترین کاری که میتونم با زندگیم بکنم،
اینه که کاری کنم مردم بدونن زندگی هنوز خوبی داره.
ادامه بدین، و هرکاری میتونین بکنین.
این تجربه بهم اطمینان میده
که هنوز دوست دارم این کارا رو انجام بدم.
تا وقتی که بتونم چرخش رو به چرخ دربیارم انجامش میدم.
میدونی، یه مسابقه سخت اون بیرون‌ برای همه هست‌.
فکر میکنم کسی که خیلی سخت کار میکنه
و تصمیم میگیره میخواد به یه مسابقه پنج مایلی بره،
خب، برای اون‌ها، این سخت‌ترین مسابقه دنیاست.
واقعا همه مردم اون بیرون رو تشویق میکنم تا سخت‌ترین مسابقه خودشون رو پیدا کنن،
هرچی که میخواد باشه.
ممکنه این آخر مسابقه امسال باشه،
ولی خاطرات درس‌هایی که از فیجی یاد گرفته شده تا ابد
تو قلب‌ها و ذهن هرکسی که قسمتی از سخت ترین مسابقه دنیا بوده باقی میمونه.