در دژی غیرقابل نفوذ
توی زندگیم، فکرش رو هم نمیکنم
که کسی بتونه از اونجا بیاد بیرون.
رویای غیر ممکن دو مرد
شما نمیتونین به بیرون دانمورا، تونل حفر کنین
مگر اینکه هیلتی داشته باشی.
دو همدست که همکاری غیر محتملی داشتن رو ببینین
غیرممکن بود که بعد از شروع اون کار، بتونه تمومش کنه.
با هم، اونا، انجام کاری غیرقابل تصور رو امتحان میکنن.
دیوونه کننده‌ست
از دانمورا فرار کردن.
برخی از بزرگترین داستان ها
پشت میله های زندان شروع میشن.
با بد نام ترین زندانی های دنیا هم سلول شدی
و توسط نگهبانا و هم‌بندات تحت نظری.
ذهن فریبنده ای میخواد که راهی به بیرون پیدا کنی.
میتونه تو رو به آزادی برسونه
یا به قیمت جونت تموم بشه.
ولی وقتی چیزی واسه از دست دادن نداری امتحانش نمیکنی؟
مترجمین: محمدرضا، حانیه حسن آبادی
فرار های بزرگ با مورگان فریمن
دانمورا
سال 2015
وقتی توی ندامتگاه کلینتون
شمال ایالت نیویورک زندانی شدی، دنیات، میشه این.
یه سلول هشت در شش تاریک، نمور، و پر از سوسک.
این مکان، قبلا، یه تیمارستان بوده.
بعضی وقتا...
بعضی وقتا اینطور بنظر میاد که هنوزم هست
بین فریادهای هم‌بندات
و تختای سخت مثل سنگش،
شبا خوابیدن، کار دشواریه.
اما بهتره بهش عادت کنی؛
چون اگر اینجا حبس ابد بهت بدن،
تنها راه خروج، توی کیسه جسده.
دیوار بتنی احاطه کننده با ابهت 9 متری
و با ضخامت 2 متری زندان، شاهراه‌های اصلی
روستای کوچیک دانمورا رو به هم میبافه.
برای شهرونداش، یه یاداوری مکرره
که چه خباثتی پشتش سرگردانه.
اولین چیزی که بهش بر میخورین
دیوار عظیم محیطیه که دور این زندان کهنه کشیدن.
بنظر شوم میاد و این حس بهت دست میده
که گذشته زیادی پشتشه.
گذشته تاریک زیادی پشتشه.
سایه‌ایه که روت میوفته
و به لرزه میندازدت
و یه چیزی مثل قلعه
رو برات یاداوری میکنه
توی زندگیم، فکرش رو هم نمیکنم
که کسی بتونه از اونجا بیاد بیرون.
هیچوقت
وقتی به دانمورا نگاه کنین، میبینین مسطح نیست
و این، بخاطر اینه که دیوارش،
مستقیما روی سطح کوه بنا شده.
شما نمیتونین به بیرون دانمورا، تونل حفر کنین
مگر اینکه هیلتی داشته باشی.
تنها راه خروج، اینه که یا از درهای ورودی بری،
یا از روی دیوار بری.
کی ممکنه بخواد از این دژ غیرقابل تسخیر، فرار کنه؟
یه قاتل بی‌رحم، به نام ریچارد مت.
محکوم به بیست و پنج سال، تا حبس ابد.
بهش میگفتن اره آهن‌بر، چون
این، روشی بود که اعضای بدن قربانیاش رو قطع میکرد.
همه درخواستاش لغو شدن، پس به نظر مت،
تنها راه آزادی، بدون توجه به موانع، فراره.
ریچارد مت، یه مجرم حرفه‌ای و یه قاتل سنگدله.
در 1997، مت، صاحبکار سابقش،
ویلیام ریکرسون هفتاد و شش ساله رو میدزده
و میذاره توی صندوق عقب ماشینش
و شروع میکنه به رانندگی کردن
برای حدود بیست و هفت ساعت،
و بارها می‌ایسته که ریکرسون رو شکنجه کنه
که ازش پول اخاذی کنه.
وقتی موفق نشد، از سر خستگی،
مت، درواقع، گردن آقای ریکرسون رو میشکنه
و با یه اره آهن‌بر، اعضای بدنش رو قطع میکنه
و توی رودخونه نیاگارا میندازه.
مت، به مکزیک فرار میکنه
و در حقیقت، قتل دومش رو مرتکب میشه.
توسط مامورین مکزیکی دستگیر میشه
و نه سال بعد، برای گذروندن حبسش
به ندامتگاه کلینتون منتقل میشه.
ریچارد مت. اون میتونست به کسی که داره غرق میشه، آب بفروشه.
یعنی، اگر هر چیزی میخواستی، میتونستی ازش بگیری.
اون یه کلاه بردار بود.
ریچارد مت میدونست چطور
دستکاری کنه و توی اون محیط پیش بره.
ریچارد مت آهن‌بر، هفت سال رو
اخیرا پشت دیوارهای دانمورا زندانی بوده
و بی‌صبرانه میخواد بره بیرون.
پدر من، ریچارد مت،
دفعات زیادی، به فرار کردن
اشاره کرده بود.
جوری که انگار فرارش حتمی بود.
معمولا از مکزیک میگفت،
که اونجا، جاییه که میخواد باشه.
یه جایی توی ساحل، درحال نقاشی کردن.
ریچارد مت، باور داره که میتونه فرارش رو تکمیل کنه.
چرا؟
چون مطمئنه که میتونه کلاه افراد درستی رو برداره
که به چیزی که میخواد، برسه.
اما چطور فرار میکنه؟
احتمالات، توی سرش میچرخن
و به هرکدومشون فکر میکنه.
به دنبال یه راه موثر
میتونه در سلولش رو باز کنه و توی یه کامیون تدارکات مخفی بشه؟
یا شاید یه نردبون بسازه تا از روی دیوار بگذره؟
میتونه نگهبانا رو تهدید کنه یا رشوه بده؟
یه تونل حفر کنه؟ یه چیزی؟ هر چیزی؟
فقط بتونه از این جهنم دره خلاصش کنه.
این، اولین فرار از زندان ریچارد مت نیست
اون یه بار از حصار یه زندان محلی
خارج از بوفالو کانتی، پریده
اما اون، در مقایسه با دانمورا، بچه بازی بوده.
اون کمک میخواد؛ اما به کی میتونه اعتماد کنه؟
فقط یه مرد به ذهن میرسه
دیوید سوئت
دیوید سوئت در
نتیجه همدستی در
قتل یه معاون کلانتر، به مدت
دوازده سال توی، ندامتگاه کلینتون، زندانی شده بود.
سوئت دوازده سال توی کلینتون بوده
اما بیشتر بزرگسالیش رو توی زندانهای مختلف بوده.
اون، توی کارگاه‌های چوبکاری زندان
و بعنوان دستیار برقکار،
توانایی‌های ارزشمندی کسب کرده بود.
و همچنین، اتفاقا توی اون بند سلولها،
همسایه ریچارد مت شده.
ریچارد مت و دیوید سوئت،
واقعا، با کارای هنری، با هم پیوند خوردن.
دوستیشون وقتی شروع شد
که دیوید، یکی از نقاشیایی که ریچارد مت کشیده بود رو دید
و دیوید واقعا تحسینش کرد.
فکر کرد عالیه
و اونا واقعا شروع کردن به نقاشی کشیدن با همدیگه
و این، همون موقعی بود که شروع کردن به نقشه کشیدن.
سوئت و مت، دنبال هرگونه ضعفی توی زندان میگشتن.
و به یه نقشه میرسن که احتمالا عملیه.
اونا در سلولهاشون رو باز میکنن،
مخفیانه از اون بند زندان به سمت محوطه صنعتی میرن،
و از اون قسمت دیوار عظیم محیط، بالا میرن.
دلیل اینکه مشخصا این،
نقشه رو کشیدن، این بود که زندانیا
کاملا مطلع بودن که کسی،
مامور اون برج مراقبت بخصوص، نشده بود.
اولین قدم نقششون،
پشت سر گذاشتن قفل در سلولشونه.
برای انجام اون کار، اونا یه سری پیچ گوشتی
اختصاصی امنیتی لازم دارن، به نام تورکس.
اما اونا به هیچ ابزاری دسترسی ندارن
اونا باید کسی رو پیدا کنن که بهشون چیزی که لازم دارن رو بده
ریچارد مت که همیشه درحال برنامه ریختنه، دقیقا میدونه از چه کسی استثمار کنه.
شهروند ناظری که توی کارگاه خیاطی کار میکنه
جویس میچل
جویس یه ضعف داره. رفیقش، دیوید سوئت.
فکر میکنم حوصله جویس میچل سر رفته بود.
و خسته شده بود از زندگی توی این شهرک،
و از ازدواج بیست ساله‌ش،
و فکر میکنم هیجان پیدا کرده بود.
من متوجه تعاملات زیادی بین جویس و دیوید سوئت شدم.
اونا به اتاق پشتی میرفتن که تجهیزات رو بشمرن
اما اریک، تنها کسی نیست که
از خروج جویس میچل
و دیوید سوئت از کارگاه،
برای زمانهای طولانی، مطلع شده.
یکی یه متنی نوشت
که باهم رابطه دارن
و یکسره، با جویس، توی اتاق تجهیزات پشتی میره.
پس به خاطر اون، از اونجا کنار گذاشتنش.
اون، وقتی بود که ریچارد مت، آهن‌بر، وارد عمل شد.
جویس میدونه که مت، دوست دیویده
و ازش استفاده میکنه که پیام رد و بدل کنه.
ریچارد مت، حالا راه ورودش رو باز میبینه.
اون، از همون اول ریسک درخواست سری تورکس رو نمیکنه.
اون، کم کم پیش میره.
اون، از میچل، دوتا عینک میخواد
که داخلشون چراغ ال‌ای‌دی کار گذاشته شده.
میگه اونا رو برای این میخواد که خودش و سوئت، شب بتونن نقاشی کنن.
آروم، ولی قاطعانه، مت، بیشتر و بیشتر و بیشتر میخواد.
اما برای درخواست یه سری تورکس،
چیزی که به وضوح، ربطی به نقاشی کردن نداره،
مت، نیاز به نفوذ داره
چیزی که بتونه باهاش تهدیدش کنه.
چیز بعدی‌ای که میخواد، چند عکس مستهجنه.
و اون هم این کار رو میکنه.
اون از خودش عکس میده.
مت، حالا میدونه که میچل، بهشون سری تورکس رو میده.
اما باید که بفهمن که
چه سایزی، یه پیچهای روی قفل میخوره.
این، موقعیه که تواناییهای کارگاهی دیوید سوئت، به کار میان.
اون، یه نقش برجسته کوچیک از پیچ میگیره.
اون، روی پیچ تورکس، بتونه میذاره،
یه قالب از پیچ میگیره، جوهر میاره،
و یه تیکه کاغذ، و از قالب، بعنوان مهر استفاده میکنه
تا طرح یا نقشی از سایز پیچ رو بکشه.
اون تکه کاغذ رو به مت میده
که بعد، اون میده به جویس میچل.
جویس سری تورکس درست رو میاره
و به ریچارد مت میده.
حالا، اون رو باید به بیرون کارگاه خیاطی قاچاق کنه.
که یعنی رد شدن از یه دستگاه فلزیاب
طی برگشتن به بند سلولش.
اگر گیر بیوفته، عواقب شدیدی در انتظارشه.
وقتی از اون فلزیاب رد میشی،
حس میکنی زیر نورافکنی
و همینطور نورش روت هست، تا رد بشی.
و این، یکی از آزاردهنده‌ترین زماناس
چون نمیدونی که ممکنه بگیرنت
و ببرنت روی دیوار یا نه.
میدونی، یسریا رو گوشمالی میدادن.
یسریا ناپدید میشدن.
اما ریچارد مت چطور
قراره سری تورکس رو از فلزیاب رد کنه؟
اگر چیزی داشته باشین، مثل یه هدفون
که میدونین یه جای خالی داره،
ولی توی دستگاه فلزیاب، تشخیص داده میشن،
خب اون، جای خوبیه
که یه چیز فلزی بذاری و قاچاقش کنی.
مت، سری تورکس رو توی
حفره خالی هدفونش مخفی میکنه.
وقتی به سلولش برمیگرده،
اون رو به سوئت میرسونه.
که با استفاده ازش، سعی میکنه قفل در سلول رو جدا کنه.
دیوید به سرعت میبینه که این کار، عملی نیست.
داره فقط وقتش رو هدر میده و ممکن نیست.
اون نمیتونه در سلول رو باز کنه
ریچارد مت و دیوید سوئت، قوانین زیادی رو شکستن
که به این لحظه برسن، ولی به بن بست خوردن.
بدون یه نقشه بهتر، اونا بقیه عمرشون رو
درحال هدر دادنش پشت میله ها سپری میکنن.
دو زندانی دانمورا، با دقت تمام،
و مصرانه، در تلاش برای بیرون اومدن از سلولهاشون
توی یکی از خطرناکترین زندانهای ایالت نیویورک ان.
یک ماه درگیرش بودن، ولی مشکلی هست.
نقشه ریچارد مت و
دیوید سوئت، برای فرار از ندامگاه کلینتون،
توسط یه مشت پیچ، خنثی شد.
هرچقدر هم که تلاش میکنه، تکون نمیخورن.
اونا نمیتونن به مکانیزم قفل پشت اون صفحه، دسترسی پیدا کنن.
وقتشه که یه نقشه ب پیدا کنن
دیوید کسیه که فکر میکنه «خب،
چطور باید از نقطه آ برسم به نقطه ب؟»
«چطور میتونم از این سلول بیام بیرون؟»
بعد، دیوید میبینه که یه دریچه پشت
تختش، در انتهای سلولش هست.
و میدونه که اگر دور اون دریچه رو ببره،
میره به راهرو.
مسیر پشت سلولها، جاییه که بهش میگیم راهرو.
و هر خدماتی که به سلولها میرسه،
لوله‌کشی، سیم‌کشی برق، کابل تلویزیون،
همه اونا، توی راهرو قرار دارن.
دیوید سوئت، اجازه ورود به محوطه راهروها رو داشت
توی یسری موقعیتا. مثل کارای برقی
که برای سلولهای هم‌بندش انجام میداد.
برای دسترسی به راهروها،
سوئت نیاز داره که چیزی
برای بریدن دریچه پشت تختش پیدا کنه.
دیوید سوئت، نابغه استمثار از نقاط ضعف
سازه فیزیکی زندانه.
اما نبوغ ریچارد مت، توی دونستن کسی که ازش استمثار کنه،
به همون اندازه مهمه.
جویس یه جورایی میگه که ریچارد مت
براش امکان توقف رو غیرممکن کرد، بعد از اینکه شروع کرد.
اون میدونست که ریچارد مت، خیلی کینه توزه
و که اگر ادامه نمیداد
به راهی که توش شروع به رفتن
کرده بود، باید هزینه‌ای براش پرداخت میکرد.
پس اونا رفتن به نقشه شماره دو
که یعنی قاچاق تیغه های اره آهن‌بری
که جویس میچل از شعبه
محلی فروشگاه والمارت خریده بود.
ریچارد مت، چطور قراره این تیغه های بزرگ فلزی
اره آهن‌بر رو از خیاط‌خانه خارج کنه،
بدون اینکه توسط فلزیاب تشخیص داده بشن؟
ریچارد مت، استاد حقه‌بازی،
شروع میکنه به شریک کردن یه همدست جدید.
کسی که سالها برای رفاقتش وقت گذاشته بود.
مامور اصلاح و تربیت، جین پالمر.
جین پالمر، جزو تیم گوشمالی بود،
و اگر میپرسین تیم گوشمالی چیه،
یه گروه از افسرهاست
که میان و دمار از روزگار هرکسی که
هر کار اشتباهی داره میکنه، در میارن.
جین پالم،
خیلی تونست با ریچارد مت آشنا نشه.
جفتشون به سطحی از درک نسبت به هم رسیده بودن و پالمر میدونست که مت،
میتونه صلح رو توی بند مسکونی، فراهم کنه
و پالمر، بهش لوازم نقاشی میرسوند.
ریچارد مت، به پالمر، چیزی از تیغه ها نمیگه
اما به دوستیشون تکیه میکنه
بعنوان یه کلک، برای رد شدن از نقطه بازرسی.
پس، تیغه های اره اهن‌بر،
توی ایستگاه کاری ریچار مت بودن.
میره توی سرویس بهداشتی مردونه و به سینه‌ش میچسبوندشون.
و اون، شرایط پزشکی‌ای داشت که میتونست تقلید کنه
و اونوقت یه افسر، اسکورتش میکرد
که در این مورد، افسر پالمر بود.
اون رو به بیرون کارگاه خیاطی راهنمایی میکنن
از دستگاه فلزیاب رد نمیشه،
و به سلولش برمیگرده، که کنار سلول دیوید سوئته.
این تیغه های اره آهن‌بر، بین زندانیها، یعنی مت،
و همچنین، سوئت، تقسیم میشن.
دیوید خیلی باهوش بود
اون، تیغه های اره آهن‌بر رو گرفت، و توی پارچه گذاشت
که مطمئن بشه از انگشتهاش محافظت میکنه.
که همینطور که اره میکنه، از دستاش محافظت کنه.
دیوید سوئت، خیلی دقیق بود
نسبت به خیلی از کارهایی که میکرد.
فقط توی شطرنج من رو نمیبرد،
بلکه وقتی داشت پشت سلولش رو میبرید،
چهارتا آهنربا از داخل هدفون برداشته بود
و با چسب کاغذی پوشونده بود
و همینطور که پشت سلولش رو میبرید،
براده های آهن، روی آهنرباها میوفتادن
که با چسب کاغذی بسته شده بودن.
اونجوری راحت میتونست بگیردشون زیر آب
و شسته میشدن.
اون حتی پایه های تخت رو هم بسته بود
که بتونه تخت رو عقب و جلو ببره
بدون اینکه کسی بشنوه.
اونا تقریبا پنج سانت توی
هر عصر، توی هر ساعت تفریح عصرونه، میبریدن.
هیچکس قرار نیست صدای اره کردن پشت
سلولهای بند آ رو بشنوه،
چون عصرها، وقتی کارشون رو میکردن،
شما یه تلویزیون برای فیلم دیدن دارین.
پس صدای اون، بعد صدای کسایی رو
دارین که کارت بازی میکنن و داد میزنن و سر و صدا میکنن.
بعضیا دوش میگیرن، چند نفر با تلفن حرف میزنن.
همه صداهای آشپزخونه رو دارین...
اصلا ممکن نیست.
بعد سه هفته اره کردن
دیوید سوئت کارش رو با بریدن راهش به بیرون سلول تموم میکنه.
اما قبل از اینکه بتونه توی راهروها بچرخه
و دنبال راه خروج باشه،
اون، باید حضورش رو جعل کنه.
سوییشرت و شلوار گرمکن پر شده
با لباسای مختلف زیر ملافه‌ش میذاره،
که ظاهر وقتی رو بده که یه زندانی که خوابیده، ملافه رو
روی سرش کشیده.
این خیلی قابل درکه که یه افسر، اشتباهش بگیره
با یه زندانی، چون ایالت، بهشون اجازه داده بود
که ملافه رو تا روی سرشون بیارن بالا.
زندانی مت هم، وظیفه نگهبانی رو داشت
که حواسش به گشت های امنیتی احتمالی باشه
و اگر مجبور بود، حواسپرتی های لازم رو به کار بگیره.
بعد از سرشماری ایستاده، که وقتیه که نگهبانا
مطمئن میشن همه توی سلولهاشون ان،
چراغها خاموش میشن و دیوید، میره.
گشتهای سوئت
توی راهروها، تبدیل به یه کار شبانه میشه.
زندانی سوئت، میتونست به
راهش توی راهروها
و بین دیوار سلولها، از طبقه سوم،
بره به تونلهای زیرزمینی،
جایی که اکتشافاتش رو شروع میکرد.
توی تونلهای زیرزمینی، خیلی تاریکه،
اما خوشبختانه، دیوید، با خودش،
نور عینک چراغداری که جویس بهش داد رو داره
که بهش کمک کنه راهش رو پیدا کنه
دیوید متعجب میشه که اونقدری که فکر میکرده،
درها و دروازه‌های قفل شده‌ای نیستن.
پس اون آزاده که بگرده.
هر شب، دیوید سوئت،
ساعتها به گشتن تونلها ادامه میده.
اون باید مطمئن باشه که به سلولش برمیگرده
قبل از اینکه کسی بفهمه اونجا نیست.
پس توی سرشماری ایستاده،
افسر سلولهای بند، یه زنگ رو به صدا در میارن.
که اعلام بیدارباشه.
و بعد، افسرها بررسی میکنن
که مطمئن بشن همه بلند شدن.
چراغهاشون رو روشن میکنن؛ و اونجوری میفهمیم
زندانی، زنده و روبراهه.
وقتی که برمیگرده،
مطمئن میشه که یه ظرف آب داغ داره.
اون گرمش میکنه و دستاش رو میشوره.
صورتش رو میشوره. پیرهنش رو عوض میکنه،
و مطمئن میشه که شواهدی وجود نداره
که هر شب داره این کار رو میکنه.
ریچارد مت، یک هفته بعد از دیوید سوئت،
دریچه سلولش رو باز میکنه، اما اون دوتا تصمیم میگیرن
که مت باید نگهبانی دادن رو ادامه بده.
همینطور که سوئت لاغرتر و چابک‌تر
توی تونلها، در تکاپوی پیدا کردن راه خروجشون بود.
از پنجره های خیاط‌خونه،
میتونین بیرون، و نیروگاه رو ببینین.
نیروگاه، در طرف دیگه
دیوار احاطه کننده زندانه.
اگر سوئت بتونه لوله‌ای پیدا کنه که به نیروگاه میرسه،
میتونه یه قدم نزدیکتر باشه به پیدا کردن یه مسیر زیرزمینی
که به اونطرف دیوارهای زندان میبردش.
اما یه شب که درحال جستجو بود، فهمید که تنها نیست.
یکی از کارکنان زندان توی راهرو داشت سیگار میکشید
و بعد اون ته سیگار رو انداخت،
که دقیقا افتاد روی پای دیوید سوئت.
به ذهنش میاد که اوه پسر... تموم شد
و احتمالا پیدام کردن.
یه نگهبان همین الان یه ته سیگار روشن انداخت پایین
جایی که دیوید سوئت مخفی شده بود.
خوشبختانه نگهبان، متوجه اینکه دیوید توی احشاء زندان
گشت میزنه تا راهی برای خروج پیدا کنه، نشد.
سوییت بدون نقشه مثل یه موش توی
هزارتو عه که شب به شب هر راهیو امتحان میکنه.
سوییت در زیربنای زندان
همه جارو به دنبال مجرای آب یا لوله هایی
بود که ممکنه اونو به
سمت نیروگاه برقی ای ببره
که در خارج از زندان قرار داره
نقطه تحول بزرگ
وقتی بود که لوله بخاری ای پیدا کردن
که اساسا گفته شده بود که یکی به سمت داخل میره
و یکی به خارج از اون محیط.
دیوید سوییت در تاریکی لوله رو دنبال کرد،
در زیر زمینی پر از حشرات موذی،
سه طبقه زیر زمین،
به امید اینکه اونو به خارج از زندان
به نیروگاه برق ببره.
دیوید به دیوار آجری برخورد
و متوجه شد که باید از این دیوار رد بشه.
دیوید میدونه که این لوله، اونو به سمت آزادی میبره
ولی کاری که باید میکرد این بود که آجرای اطراف لوله رو برداره
اونم با اره کوچیک و کندش.
کاری کند و خسته کننده بود.
شبی سه یا چهار آجر برمیداره.
شبانه اون آجرارو محض احتیاط سر جاشون میذاشت
که اگه یه وقت زندان بانها
مثل همیشه زندان رو گشتن،
متوجه چیزی غیرعادی نشن.
به نظر میرسه که هیچوقت نتونه کار
ساختن یه سوراخ به بزرگی خودش رو تموم کنه،
چه برسه به شریک جرم بزرگترش، ریچارد مت.
یک ماه از این کار بی وقفه و کمرشکن میگذره،
ولی یه شب دیوید سوییت یه قدم بزرگ برمیداره.
توی تونلها،
به یک جعبه ابزار بزرگ برمیخوره.
یه جعبه ابزار گروهی.
یه جعبه تماما فلزیه که داخلش
همه ابزارهای لازم رو داره.
اصلا قرار نبود که اونا اونجا باشن
ولی برای صرفه جویی در زمان
معاون رئیس بهشون اجازه داد
که وسایلشونو
توی یه جعبه بزرگ انتهای بلوک آ بذارن.
و مفیدترین وسیله جلوی
جعبه ابزار قرار داره:
یه پتک.
یه کشف فوق العاده بود.
بهشون اون قدرت اضافی که لازم داشتن رو داد.
ولی اون تنها چیزی نبود که سوییت توی تونل ها پیدا میکنه.
دیوید سوییت چیزهایی پیدا میکنه
که ممکنه بعدا ارزششون مشخص بشه.
سیم رابطی که یه چراغ داشت
که ممکنه بعدا که به نور احتیاج داره، ازش.
به عنوان منبع انرژی استفاده کنه.
یه تیکه میلگرد پیدا میکنه
که میتونه ازش به عنوان مته استفاده کنه
و این فهرست وسایل همچنان ادامه داره.
دیوید درحالیکه چکش و پتک داره،
دو هفته کار میکنه،
تا فضای کافی برای خزیدن بین آجرهارو فراهم کنه
ولی از طرفی،
متوجه میشه که اون دیوار به بیرون منتهی نمیشه.
هنوز یه دیوار روبروش بود
که از بتن سخت ساخته شده.
دیوید به دیوار پنهانی برمیخوره
که دیواریه که به بیرون منتهی میشه.
این دیواریه که دورتادور زندان قرار داره.
دیوید به دیوار نگاه میکنه و با خودش فکر میکنه
که چطوری میتونم ازش رد بشم؟
تراشیدن این دیوار بتنی که هفت فوت
قطر داره، سالها یا حتی دهه ها طول میکشه.
به نظر میاد که دیوید سوییت و ریچارد مت
تا آخر عمرشون توی این زندان تاریک و دلگیر گیر افتادن.
متهمان، ریجارد مت و دیوید سوییت
سه ماه پس از ریختن نقشه فرار،
به آخرین مانع برمیخورن.
دیوار بتنی به قطر هفت فوت
مستقیما به بیرون از زندان ختم میشد.
دیوار نامتعارف زندان کلینتون.
اون دوتا مرد اندی روفرینس توی فیلم «رستگاری در شاوشنک» رو
به تمسخر میگیرن که 20 سال طول کشید تا از زندان فرار کنه.
اونا فکر میکنن که میتونن طی ده سال اینکارو انجام بدن.
پس سوییت کار پرزحمت خراب کردن
پایین دیوارو با پتکی که
پیدا کرده بود و مته ای که از دیلم
ساخته شده بود رو شروع کرد.
از اونجایی که اونا در تلاش برای ساخت راه در رو اند،
مت چند شب به سوییت کمک میکنه.
اونا خیلی خیلی کند دیوارو میکنن.
منظورم اینه که، دارن پیش میرن
ولی این قراره یه کاری باشه که از روی عشق انجام میدن،
و قراره خیلی طول بکشه.
اکثر شبها مت توی سلول زندان، حواسش به نگهبانا هست
درحالیکه سوییت سراغ جعبه ابزار میره تا ببینه
که کارگرها وسیله جدیدی اونجا گذاشتن یا نه.
در این موقعیت منحصر به فرد،
اون یه گنجینه ارزشمند پر مته برقی،
که انواع لوازم برقی رو داره، محسوب میشد.
ولی مته ای که برای کندن
دیوار نهانی لازم داشتن رو نداره.
یه بار دیگه، ریچارد مت، استاد متقلبها،
میدونست که برای کمک دقیقا سراغ چه کسی بره.
جویس میشل در این موقعیت،
شریک خوبی برای فرار بود.
اون حتی برای وسیله نقلیه ای که برای بعد از
فرار از چنگ دیوارهای زندان میخوان هم نقشه داشت.
فکر میکنم که جویس توی رویاهاش میدید
که با سوییت و مت فرار میکنه،
غروب آفتاب راه میوفته و به مکزیک میره.
ریچارد مت از جویس مته های سیمانی
و پانچ فولادی خواست
و یه راه غیر هوشمندانه رای بردن این ابزارها ،
به سلولش پیدا کرد.
هرچیزی که از فروشگاه
در هر زندانی در ایالت نیویوک
میخرین، باید پخته شده باشه.
گوشت خام مجاز نیست.
با این حال زیاد پیش میاد که زندان بانها، ،
درحالیکه این کار خلاف قانونه، به زندانیهایی که باهاشون حال میکنن،
گوشت خام میدن
چون هیچ غذایی بدتر از غذای زندان نیست.
ریچارد مت به جویس میشل میگه
که بهترین راه برای بردن وسایل مورد نیازشون
اینه که اونو توی همبرگر جاسازی کنن
. مته هارو هم توی همبرگر فرو کنن
و به زندان ببرن.
در غرفه خیاطی،
جویز میشل گوشت علامت گذاری شده مت رو
به زندانبان جین پالمر داد
که اونو به سلولش ببره.
پالمر چیزی در مورد این دو راه فرار نمیدونست.
فکرشم نمیکرد که این چیزایی که داره به مت میده،
به این دو نفر اجازه فرار میده.
سوییت طی 50 روز گذشته، توی راهروهای ترسناک
زندان، جون کنده بود.
درحالیکه مته بتنی و یه پانچ جدید داشت.
بالاخره راهی پیدا کرده بود
که دیوار نهانی نامتعارف زندان رو سوراخ کنه.
اون امیدواره که این تنگنای جهنمی رو درحالیکه
با لوازم برقی توی جعبه ابزار روبرو میشه، پشت سر بذاره.
متاسفانه وقتی مته ها به دستش رسید،
جعبه ابزار غیب شد.
دوباره برگشتن سر خونه اولشون.
خیلی ناامیدکننده به نظر میرسه.
ولی یک مرتبه، همه چیز تغییر میکنه.
تمام این مدتی که اونا نزدیک
لوله های بخاری کار میکردن،
ولی امروز برای اولین بار لوله ها سردن.
سیستم گرمایشی زندان به خاطر تابستون خاموش شدن.
این میتونه راه فرارشون باشه.
سوییت بعدا به بازجوها میگه که این خودشه.
الان دیگه میدونم و مسیرو بلدم.
اونا میدونستن که اگه بتونن از لوله رد بشن،
بعدش به راحتی میتونن از دیوار نهانی،
زندان آزاد بشن.
دیوید دوباره به سراغ اره ش میره
و یه راه هوشمندانه برای اون برش سخت ابداع میکنه.
اونا یه بطری هم پیدا کرده بودن.
اونا بطری رو پر از آب میکنن
و ازش یه عنوان گریس برای بریدن لوله استفاده میکنن
تا تیغ هاشون رو نگه دارن و فلز هم سرد بمونه
اینطوری بریدن لوله راحت تره.
دیوید با بریدن، ده اینچ طی یه شب، اولین سوراخو تموم کرد.
پس وقتی دیوید داخل لوله بخاری میره،
باید توی اون لوله بخزه و فرار کنه.
قسمت دیگه ای از لوله بخاری
که وقتی که داخل لوله ست،
اونو ببره.
ولی لوله تنگ بود.
بریدن اون از داخل خیلی سخته.
بودن توی اون لوله که باریک
و نه چندان بزرگه.
پس ذره ذره پیش میرفت.
هر شب،
دیوید سوییت میره اونجا و برش میده..
دیوید آخرین برشو انجام میده،
برای اولین بار از زمانی که
در سال 2003 به زندان کلینتون افتاد،
جرات کرده که تقریبا به بیرون از دیوار زندان بره.
دیوید از لوله بخاری خارج میشه.
به یک تونل طولانی قدم میذاره
که فکر میکنه زیرزمین
خیابونهای بالای دناموراست.
در نقاط مختلفی از تونل،
میبینه که دریچه های مختلفی وجود دارن.
یه دریچه رو انتخاب کرد
که میتونست از نردبونش
بالا بره و درپوشو باز کنه.
از دریچه خارج میشه و اطرافشو نگاه میکنه،
و به خودش میگه «این فوق العادست».
دیوید موفق شد که از دیوارهای زندان خارج بشه.
اون با موفقیت نقشه فرارو عملی کرده بود.
اگه میخواست میتونست همین الان فرار کنه،
ولی ریچارد مت همراهش نیست.
کلمه رفیق در اینجا خیلی بی ربطه
چون توی زندان، واقعا هیچ رفیقی وجود نداره.
کسانی رو دیدم که چاقویی توی گردنشون توسط کسایی که
بهشون میگن رفیق، زده شده.
آیا دیوید به همراهش خیانت میکنه
و درحالیکه خودش آزاد میشه، اونو توی زندان رها میکنه؟
بعد از 109 شب کار طاقت فرسا،
دیوید سوییت به سمت تقاطع
خیابون بیکر و خیابون بوک رفت
130 یارد دور از دیوارهای دانمورا.
میخواد که فرار کنه و هیچوقت پشت سرشو نگاه نکنه،
ولی شریک جرمش، ریچارد مت،
هنوز توی سلولش زندانیه.
زمان داره میگذره.
دیوید میتونست فرار کنه،
ولی نمیخواست مت رو ول کنه.
اونا با هم اینکارو شروع کرده بودن.
دیوید و ریچارد با هم نقشه کشیده بودن
و جیکشون درنیومده بود.
یه کار تیمی بود که خیلی کمیابه.
خیلی زیاد توی زندان از این اتفاقا نمیوفته.
هیچ وقت اتفاق نمیوفته.
ولی فقط ریچارد مت نبود
که همراه دیوید سوییت نبود.
همچنین رانندشون جویس میشل هم
همراهش نبود.
تنها راه آوردن اون
این بود که سریعا تا قبل از 5:30 به سلولش برگرده
به ریچارد بگه که آماده رفتن اند
تا بتونن به میشل بگن که فردا شب اونجا باشه.
و اون گفت:«مت، مت. بلند شو.»
و دیوید تنها سیگار برگی که داشت رو کشید.
اون یه آینه داره و اونو بیرون سلولش میگیره
تا بتونه مت که اونطرفه رو ببینه.
میتونست تصویرشو ببینه.
و مت به دیوید نگاه کرد و بیرون اومد و گفت:
«اوه پسر، انجامش دادی؟»
واقعا بهش رسیدیم؟ واقعا داره عملی میشه؟»
و دیوید گفت «آره، آماده ایم»
امشب شب موعوده.
طبق چیزی که جویس بهم میگه، اونروز مت بهش نگاه کرده
و مشتش روی بالا آورده
انگار که میگه: «انجامش دادیم.»
و اون قلبا متوجه شد که اون کار یه علامته.
میشل قرار بود اون نیمه شب با ماشین شاسی بلندش به ملاقات اونا بره.
در این بین، دیوید وسایل رفتنشونو جمع میکرد.
لباسهای شخصی ای که مورد تایید ایالت بود.
با این حساب میتونستن هودی قرمز و شلوار ورزشی یا همچین چیزی بپوشن.
بیسکوییت روکش دار داشتن، پپرونی داشتن
خوراکی هایی سبک و در عین حال مقوی ای داشتن.
نقشه فرار تکمیل شده بود.
حالا فقط باید منتظر ساعت موعود میموندن.
نگهبانهای نیمه شب به زندان میان
و آخرین سرشماری روز رو انجام میدن
و بلافاصله بعد از اون، چراغها خاموش میشن.
دست به کار شدن.
آدمکها رو توی تختشون گذاشتن.
یادداشتهای خداحافظی شونو توی سلول نوشتن.
وقتشه.
از دریچه پشت سلولشون خارج شدن،
از لوله ها پایین رفتن،
به دیوار آجری رسیدن،
و وارد لوله بخاری بریده شده شدن.
دیوید سوییت همونطور که شب گذشته وارد شده بود، وارد میشه
حالا ریچارد مت
برای اولین بار توی لوله میخزه.
مت وارد میشه،
ولی شدیدا از مکانهای بسته میترسه.
مت از اون دسته آدمهایی نیست که از فضای بسته خوششون میاد.
پس همونطور که پیش میره، عصبی تر میشه
و بعد گیر میکنه
و شروع به داد زدن میکنه تا دیوید کمکش کنه
و دیوید هم سعی میکنه اونو بکِشه.
بی فایدست.
زندانی سوییت یک ملافه براش میفرسته
و سعی داره به کمک ملافه اونو توی لوله بکِشه.
چون زیادی برای زندانی مت تنگه.
بعد از کلی کلنجار رفتن، مت بالاخره موفق میشه.
دیوید از دریچه بیرون میره،
اطرافشو نگاه میکنه و ماشین جویس رو نمیبینه.
برمیگرده پایین و میگه:«جویس هنوز نیومده،
شاید بهتر باشه چند دقیقه دیگه بهش وقت بدیم.»
و مت میگه، «آره، اون میاد.»
پس منتظر میمونن.
و بعد در نیمه شب، دیوید دوباره بیرون دریچه رو نگاه میکنه.
هیچ اثری از جویس نیست.
پس وقتی مت و دیوید
از دریچه خارج میشن، سوال اینجاست که
جویس کجاست؟
چیزی که دیوید سوییت و ریچارد مت نمیدونن
اینه که جویس جا زده.
درواقع، خودشو به خاطر حمله عصبی به بیمارستان
معرفی کرده.
مت دستپاچه شده.
باورش نمیشه که جویس نیومده.
و مت میگه: «امکان نداره که به سلولم برگردم.
بیا از اینجا بریم.»
بدون نقشه جایگزین و بدون ماشین برای فرار
به سمت کوهستانای اطراف راه افتادن.
راهی که نمیدونستن به کجا ختم میشه.
شک ندارم که اونا به طرف
خونه جویس میشل رفتن.
زندانی مت توی گفتن این جمله سریع بود:
سعی نکن منو لو بدی
چون نه تنها خودت، بلکه خانوادت رو میکشم
سگت رو میکشم و هرچیزی که برات مهم باشه رو مال خودم میکنم.
. حسابی از اینکه با من درافتادی پشیمون میشی.
جای هیچ شکی نیست که زندانی مت،
از جویس میشل هم خورده حساب به دل گرفته بود.
اونا از دنامورا فرار کردن.
اونا یه راه پنج ساعته رو در پیش داشتن،
و حالا باید از دست پلیسهام فرار میکردن.
درست قبل از نیمه شب پنجم ژوئن سال 2015
ریچارد مت و دیوید سوییت
از زندان کلینتون در دانمورای
نیویورک، فرار کردن.
مت و سوییت
در سرشماری صبحگاهی، نبودن.
دو تا سوراخ در بلوک آ هست.
دوتا زندانی فرار کردن.
خدای من.
و بعد وقتی سوراخی رو پیدا کردن
که از لوله ها پایین میرفت
و بعد درپوش دریچه ای رو دیدن که برداشته شده بود،
فهمیدن که اونا فرار کردن.
تو عقل نمیگنجه.
من خود به خودبه عنوان مامور مسئول این پرونده
برای اعمال تحقیقات اجرایی در منطقه شدم.
حداقل شش ساعت از شروع فرارشون گذشته بود.
نقشه مون موضع گیری همه جانبه
و آنی مامورین،
صدها نظامی از سراسر ایالت،
و واحدهای سیار آژانسهای چندگانه بود.
صدها مامور پلیس، جنگلبان و نمایندگان فدرال
به دنبال اون دو نفر بودن.
توی کوهستانهای ادیروندک رو میگردیم،
که 6 میلیون آکر پوشیده از درخته. (معادل 4046 متر مربع)
- وضعیتشون اون بیرون افتضاحه. - گرسنه ان.
و از انسانهای ناامید هم کارهای ناامیدکننده ای سرمیزنه.
تمام ساکنان ایالت نیویورک
وحشت زده ان
از اینکه دو قاتل خطرناک آزادانه میچرخن.
در زمانی که مامورین دنبال دیوید سوییت و ریچارد مت میگردن
اون دونفر توی جنگل پنهان شدن
و به کلبه های شکاری خالی میرن
در نقطه ای، دیوید سوییت و ریچارد مت
تصمیم میگیرن از هم جدا بشن.
فکر میکنم که دیوید و پدرم به این خاطر از هم جدا شدن
که پدرم، نوشیدنی پیدا کرده بود.
پدرم وقتی نوشیدنی میخوره،
تبدیل به آدم دیگه ای میشه.
همون موقع ست که بی شک اون روی
فاسد خودشو نشون میده.
در 26 ژوئن، 21 روز بعد از فرارشون،
بالاخره مامورین به ریچارد مت نزدیک یک
کلبه شکاری برمیخورن.
پدرم میدونست که اونا یا دستگیرش میکنن
یا اینکه قراره بکشنش.
میدونست که این آخر راهه، و یه تفنگ هم همراهش داشت
و اون تفنگو بالا آورد.
و طبیعتا اون افسر هم انجام وظیفه کرد،
اونا شلیک کردن،
و بعد متوجه شدن که تفنگ خالی بوده.
پس با این حساب، پدرم میدونسته که اگه تفنگ رو بالابیاره،
به منزله کشته شدنش توسط پلیس خواهد بود.
پس درواقع، با اینکار ازشون خواسته که شلیک کنن.
دو روز بعد، در 28 ژوئن،
دیوید سوییت توسط
افسری در نزدیکی مرز کانادا پیدا شد.
وقتی اسفر فریاد میزنه که دیوید محاصره شده،
دیوید از ایستادن امتناع میکنه.
پس به دقت هدف گیری میکنه و یکبار شلیک میکنه.
گلوله به بالاتنه ش میخوره.
سوییت سکندری میخوره، ولی نمیوفته و به دویدن ادامه میده.
گروهبان کوک بان بار دیگه شلیک میکنه.
دومین گلوله هم به بالا تنه ش میخوره،
نیروی پشتیبانی نزدیکه و بلافاصله وارد عمل میشه.
کمک های پزشکی اولیه رو به کار میگیرن و عملا
جون دیوید سوییت رو نجات میدن، اونم بعد از 23روز تعقیب و گریز.
با حیله گری، تهدید، تیزهوشی
و ساعتها کار طاقت فرسا، دیوید سوییت و ریچارد مت
کاریو کردن که هیچکس باور نمیکنه که ممکن باشه.
اونا از این دیوارها فرار کردن،
ولی استحکام سلسله اتفاقاتی که فرارشونو ممکن کرد،
به اندازه ضعیفترین پیوندشون بود.
وقتی که در شب 6 ژوئن 2015، جویس میشل ،
خودشو به اونا نرسوند، سرنوشتشون تیره و تار شد.
23 روز تعقیب و گریز
برای ایالت نیویورک، 23 میلیون خرج برداشت.
جویس به جرم قاچاق در زندان و ندامتگاه،
مجرم شناخته شد.
86,000 دلار جریمه شد.
و چهارسال به محکومیتش اضافه شد.
زندانبان جین پالمر
هم به جرم قاچاق در زندان مجرم شناخته شد
و به 6ماه زندان و پرداخت
5,000 جریمه، محکوم شد.
تصمیم ریچارد مت مبنی بر اینکه نمیخواد توی زندان بمیره،
به قیمت جونش تموم شد،
و دیوید سوییت
همچنان در حبس ابده،
ولی هرچند سال یکبار وقتی میبینن که درحال طرح ریزی برای فرار بعدیه،،
به زندان دیگه ای منتقل میشه.
مترجمین: ممدرضا، حانیه حسن آبادی